Αυξομείωση μεγέθους γραμμάτων.
Κείμενα (blog) - Ιερός Ναός Αγίου Σώστη Νέας Σμύρνης
E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

517- ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΩΦΕΛΗΘΗΣ Ή ΝΑ ΒΛΑΒΗΣ.
Στην άκρη μιας λίμνης βρίσκονταν πολλά βατράχια και μερικοί κύκνοι. Ξαφνικά ακούεται ένας κρότος. Παρευθύς οι κύκνοι πέταξαν ψηλά και τα βατράχια τρομαγμένα βούτηξαν στο βούρκο.
Αυτή είναι μια εικόνα της ζωής. Για πολλούς οι δοκιμασίες, που στέλνει ο Θεός είναι μια αφορμή να εξυψωθούν προς το Θεό, για άλλους γίνονται αφορμή να ριχθούν στην απελπισία.

519- Ο ΠΙΟ ΕΛΑΦΡΥΣ ΣΤΑΥΡΟΣ.
Κάποιος φτωχός ταξιδιώτης, αναφέρει μια πολύ παλιά ιστορία, γεμάτος από βάσανα και πολύ δυσαρεστημένος απ’ τη δυστυχισμένη του ζωή, έφθασε ένα βράδυ κατακουρασμένος σε μια μεγάλη πολιτεία. Με δυσκολία βρήκε ένα μικρό καταφύγιο για να περάση τη νύχτα. Στον ύπνο του είδε ένα παράξενο όνειρο. Βρισκόταν σε μια απέραντη αίθουσα γεμάτη από σταυρούς με διάφορες διαστάσεις και βάρη. Αίφνης ακούει μια φωνή να του λέγη: «Διάλεξε το σταυρό που σου αρέσει. Άφησε το δικό σου και πάρε εκείνον που προτιμάς. Να ξέρης όμως πως ο καθένας έχει υποχρέωσι να φέρνη ένα σταυρό». Ο ταξιδιώτης αφήνει τον δικό του κι αρχίζει να σηκώνη διάφορους άλλους σταυρούς. Τους ζύγιζε, τους ξαναζύγιζε, όλοι του φαινόταν πολύ βαρείς. Άλλος ήταν υπερβολικά μεγάλος, άλλος με αιχμηρές προεξοχές κι άλλος ασήκωτος. Στο τέλος βρίσκει μερικούς σταυρούς που γιάλιζαν σα μάλαμα, τους ζύγισε, μα κι αυτοί βρέθηκαν πάρα πολύ βαρείς. Έπειτα από αρκετή ώρα συνάντησε ένα σταυρό που είχε το ανάστημά του και βάρος αρκετά υποφερτό. Τον σήκωσε όχι με μεγάλη δυσκολία και προσεχτικά τον παρατήρησε. Πόση όμως έκπληξι δοκίμασε, όταν διαπίστωσε πως ήταν ο δικός τους σταυρός, που στην αρχή είχε παρατήσει…

520- ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΞΑΓΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ.
Συνέβηκε σε κάποιον, που είχε πολλά πλούτη, αλλά λίγο μυαλό, να τα χάση όλα σε λίγο διάστημα. Απελπισμένος όπως ήταν άρχισε να γυρνά τα χωριά για να βρη τρόπο να ξανακάνη τα πλούτη του. Περνώντας από ένα χωριό είδε ένα χωρικό, που ανασκάλιζε το γρασίδι με το δίκρανο.
-Γιατί, τον ρωτά, δεν αφήνεις ήσυχο το γρασίδι σου;
-Για να μη μουχλιάση, του απαντά ο χωρικός.
Πάει πιο κάτω και βρίσκει ένα γεωργό που ζευγάριζε.
-Γιατί ανοίγεις τα σπλάγχνα της γης; Τον ρωτά.
-Δεν καταλαβαίνεις; του απαντά εκείνος. Για να αερισθή το χώμα, να το δη ο ήλιος και πιο εύκολα να μπορέσω να σπείρω.
Πάει ακόμα πιο πέρα και βλέπει ένα αμπελουργό να κλαδεύη τα αμπέλια του.
-Τι κάνεις αυτού; τον ρωτά.
-Δεν βλέπεις; του απαντά. Αφαιρώ ό,τι άχρηστο υπάρχει σε κάθε κλήμα και το κλαδεύω για να ξεπετάξη την άνοιξι πιο μεγάλα και δυνατά κλαδιά.
Τότε άνοιξαν τα μάτια του απελπισμένου. «Θεέ μου, φώναξε, εγώ είμαι το χορτάρι, που ανασηκώνεις για να μη μουχλιάσω. Εγώ είμαι το χώμα, που σκάβεις για να με ετοιμάσης να δεχθώ τη χάρι σου. Εγώ είμαι το κλήμα, που περιποιείσαι για να δώση περισσότερο και καλύτερο καρπό».

(Θησαυρός Γνώσεων και Ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως)

ΈΝΑΣ ΑΠΟ τους Γέροντες δίνει την ακόλουθη αξιοπρόσεκτη συμβουλή:
- Αν μεταξύ σου και κάποιου άλλου ειπωθούν λόγια δυσάρεστα, κι εκείνος, ύστερα από λίγο, αρνηθεί αυτά που είπε, εσύ μην επιμένεις να του λες, «ναι, τα είπες», γιατί σίγουρα θα παρεκτραπεί πάλι και θα σου απαντήσει. «ναι, τα είπα. Και με τούτο τί;».
Και έτσι θα μεγαλώσει η φιλονικία. Λησμόνησε λοιπόν τα πικρά λόγια, για να έρθει μεταξύ σας ομόνοια και ειρήνη.


ΜΑΣ ΛΕΕΙ η παράδοση ότι ο απόστολος Ιάκωβος, ο αδελφός του Ευαγγελιστού Ιωάννου, την ώρα που οδηγούνταν στο μαρτύριο, συνάντησε στον δρόμο εκείνον που τον είχε καταδώσει. Τον σταμάτησε και τον φίλησε λέγοντάς του:
- Ειρήνευε, αδελφέ.
Βλέποντας εκείνος τόση ανεξικακία, θαύμασε και φώναξε με ενθουσιασμό:
- Χριστιανός είμαι από σήμερα κι εγώ.
Ύστερα απ’ αυτή την ομολογία, αποκεφαλίστηκε μαζί με τον Απόστολο.


Ο ΑΒΒΑΣ ΖΩΣΙΜΑΣ έδωσε κάποτε μερικά βιβλία σ’ έναν καλλιγράφο να του τα αντιγράψει. Όταν εκείνος τα ετοίμασε, ειδοποίησε τον Όσιο να στείλει κάποιον να τα πάρει. Κάποιος άλλος όμως, που ήξερε την παραγγελία, πήγε δήθεν εκ μέρους του Αββά Ζωσιμά και παρέλαβε τα βιβλία. Ύστερα από λίγο έστειλε κι ο Γέροντας τον μαθητή του να τα πάρει. Κατάλαβε τότε ο καλλιγράφος πως εξαπατήθηκε από τον άλλο και ταραγμένος απειλούσε:
- Δεν θα πέσει στα χέρια μου; Θα τον κανονίσω όπως του αξίζει!
Όταν το άκουσε ο Αββάς Ζωσιμάς παρήγγειλε στον καλλιγράφο:
- Αποκτούμε βιβλία, αδελφέ, για να μας διδάξουν αγάπη κι ανεξικακία. Αν πρόκειται για χάρη τους να μαλώνουμε, χίλιες φορές καλύτερα να μας λείπουν. «Δούλον Κυρίου ου δει μάχεσθαι» (Β' Τιμ. β' 24).

(Γεροντικό, Σταλαγματιές απο την Πατερική Σοφία, Θεοδώρας Χαμπάκη, Εκδόσεις Ορθοδόξου Χριστιανικής αδελφότητας "ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ", σελ. 59-60 )

"Σε οίκο ανοχής"

Θα σας αφηγηθώ μια ιστορία, που δείχνει πόσο μεγαλείο είχε η ψυχή του πατρός Πορφυρίου.
Πριν από πάρα πολλά χρόνια, παραμονή των Θεοφανείων, πήγε, κατά το έθιμο, ν'αγιάσει τα
σπίτια. Όπως έμπαινε στα σπίτια ένα ένα , μπήκε και σ' ένα σπίτι, το οποίο, χωρίς να το
γνωρίζει ο ίδιος, ήταν οίκος ανοχής. Την ώρα που άρχισε να ψάλλει "Σώσον, Κύριε, τον λαόν Σου..."
και ν' αγιάζει, του λέει η ιδιοκτήτρια: "Μη, μη, δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το σταυρό".
Κι ο Γέρων Πορφύριος της αποκρίθηκε: "Δεν ξέρω αν αυτές ή εσύ δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό".
Ασπάσθηκαν το σταυρό οι γυναίκες εκείνες και ο Γέρων Πορφύριος τους είπε και μερικά λόγια εκεί.
Τους μίλησε για την αγάπη προς το Θεό, που ήταν το αγαπημένο του θέμα. Βλέποντας την εξαγιασμένη μορφή του Γέροντος
Πορφυρίου οι γυναίκες εκείνες υπέστησαν μια εσωτερική αλλοίωση· ιδιαίτερα, όταν τις είπε:
"ν' αγαπήσετε το Χριστό, που σας αγαπά, και θα δείτε τότε πόσο ευτυχισμένες θα είστε.
Αν ξέρατε πόσο σας αγαπά ο Χριστός! Προσπαθήστε κι εσείς να τον αγαπήσετε".
Γνώριζε ο Γέρων Πορφύριος ότι, αν εκείνες οι γυναίκες γνώριζαν το Χριστό και τον αγαπούσαν,
διότι η γνώση οδηγεί στην αγάπη, θα εγκατέλειπαν εκείνο το άθλιο επάγγελμα που έκαναν.
[Ί 100]

"Το βάρος της σαρκικής αμαρτίας"

Σε μια μητέρα ο Γέροντας έλεγε:
"Να προσέχεις και να προσεύχεσαι, τα παιδιά σου να μην πέσουν στη σαρκική αμαρτία.
Βέβαια και με τον λογισμό αμαρτάνει κανείς, αλλά ελαφρότερα, ενώ με τη σαρκική συνεύρεση
πολύ βαρύτερα, γιατί μ' αυτήν γίνονται βαθιές αλλαγές και ζημιές στην ψυχή".
[Γ 364]


"Ο Γέροντας δεν ξεχώριζε τον εαυτό του από τους αμαρτωλούς"

Παρέμενε, σε κάθε περίπτωση, ο ειρηνικός, ο μειλίχιος πατέρας, επιεικής και ανεκτικός στις
πτώσεις των ανθρώπων, διότι κατείχε τα μυστικά του πνευματικού αγώνος. Δεν παγιδευόταν
από τους παραπλανητικούς ελιγμούς του διαβόλου, ο οποίος, ως πρώτος διδάξας, εφήρμοζε, με εκσυγχρονισμένες παραλλαγές,
τη μέθοδο του "διαίρει και βασίλευε".
Ο Γέροντας δε φατρίαζε, δεν ξεχώριζε τον εαυτό του από τους αμαρτωλούς, αισθανόταν
οργανικά ενωμένος με όλους τους χριστιανούς, μέσα στο ενιαίο σώμα της Εκκλησίας.
Ζούσε το αποστολικό "τις ασθενεί και ουκ ασθενώ; τις σκανδαλίζεται και ουκ εγώ πυρούμαι;"
Όσο αποστρεφόταν την αμαρτία, άλλο τόσο αγαπούσε, αδιακρίτως, όλους τους αμαρτωλούς.
Εκείνοι μερικές φορές τον πολεμούσαν, με παρότρυνση του διαβόλου, κι αυτός προσπαθούσε να συμπαραταχθεί
μαζί τους, στον κοινό πόλεμο των χριστιανών κατά του πονηρού. Ακολουθούσε τη συμβουλή
του ιερού Χρυσοστόμου:
" Μη μετ'εκείνου (του διαβόλου) κατ'αλλήλων ιστάμενοι, αλλά μετ'αλλήλων κατ' εκείνου
παρατασσόμενοι".
[Γ 390]

(Ανθολόγιο Συμβουλών, Άγιος Πορφύριος, σελ.68-70)

Οι Άγιοι Ιωακείμ και Άννα είναι το απαθέστερο ζευγάρι

-Γέροντα, πέστε μας για την Αγία Άννα και τον Άγιο Ιωακείμ, τους Θεοπάτορες.
Κάποτε κάτι αρχίσατε να μας λέτε.
-Από μικρός είχα σε μεγάλη ευλάβεια τους Αγίους Θεοπάτορες.
Μάλιστα είχα πει σε κάποιον ότι, όταν με κάνουν καλόγερο, θα ήθελα να μου δώσουν το όνομα Ιωακείμ.
Πόσα οφείλουμε σ’ αυτούς! Οι Άγιοι Ιωακείμ και Άννα είναι το απαθέστερο ανδρόγυνο που υπήρξε ποτέ.
Δεν είχαν καθόλου σαρκικό φρόνημα.
Ο Θεός έτσι έπλασε τον άνθρωπο και έτσι ήθελε να γεννιούνται οι άνθρωποι, απαθώς.
Αλλά μετά την πτώση μπήκε το πάθος στην σχέση ανάμεσα στον άνδρα και στην γυναίκα.
Μόλις βρέθηκε ένα απαθές ανδρόγυνο, όπως έπλασε ο Θεός τον άνθρωπο και όπως ήθελε να γεννιούνται οι άνθρωποι,
γεννήθηκε η Παναγία, αυτό το αγνό πλάσμα, και στην συνέχεια σαρκώθηκε ο Χριστός.
Μου λέει ο λογισμός ότι θα κατέβαινε και νωρίτερα ο Χριστός στην γη, αν υπήρχε ένα αγνό ζευγάρι,
όπως ήταν οι Άγιοι Ιωακείμ και Άννα.
Οι Ρωμαιοκαθολικοί φθάνουν στην πλάνη και πιστεύουν, δήθεν από ευλάβεια,
ότι η Παναγία γεννήθηκε χωρίς να έχη το προπατορικό αμάρτημα.
Ενώ η Παναγία δεν ήταν απαλλαγμένη από το προπατορικό αμάρτημα,
αλλά γεννήθηκε όπως ήθελε ο Θεός να γεννιούνται οι άνθρωποι μετά την δημιουργία.
Ήταν πάναγνη, γιατί η σύλληψή Της έγινε χωρίς ηδονή.
Οι Άγιοι Θεοπάτορες μετά από θερμή προσευχή στον Θεό να τους χαρίση παιδί, συνήλθαν όχι από σαρκική επιθυμία,
αλλά από υπακοή στον Θεό. Αυτό το γεγονός το είχα ζήσει στο Σινά.

(Λόγοι Παϊσίου, τόμος Δ΄, Οικογενειακή Ζωή, Εκδ. Ιερού Ησυχαστηρίου "Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος", σελ. 61-62)

για τη συντέλεια του κόσμου
Ας υποθέσουμε, ότι η συντέλεια γίνεται ύστερα από είκοσι χρόνια, ύστερα από τριάντα, ύστερα από εκατό. Τι σημασία έχει αυτό για μας; Δεν είναι η συντέλεια του καθενός το τέλος της ζωής του; Γιατί ασχολείσαι και αγωνιάς για το κοινό τέλος όλων;
Ε.Π.Ε. 22,524
και κρίσις και πλάνες
Άνθρωποι διαστρεβλωτές επιχειρούν κατά καιρούς να εξαπατούν. Τότε μεν ισχυρίζονταν, ότι η ανάστασις των νεκρών ήδη έχει γίνει. Τώρα λένε, ότι επίκειται η κρίσις και η παρουσία του Χριστού για να υποτάξουν και αυτόν τον Χριστό στο ψέμα. Και προσπαθούν να πείσουν, ότι δεν υπάρχει ανταπόδοσις στο μέλλον ούτε δικαστήριο και κόλασις και τιμωρία για τους κακοποιούς και ασεβείς.
Ε.Π.Ε. 23,10

(Χρυσοστομικό Λεξικό, αρχ. Δανιήλ Αεράκη, τόμος Β, σελ. 27-28)

 

744-     ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΕΥΣΠΛΑΧΝΙΑΣ.

Η υπηρέτρια είδε τον κύριό της μια ημέρα να δίδη σε ένα επαίτη τη μάλλινη φανέλλα του που είχε αγοράσει την παραμονή.
-Μα τέλος πάντων, κύριε, ήταν ανάγκη να δώσης στο ζητιάνο τη φανέλλα που αγόρασες μόλις χθες; Μπορούσες να είχες δώσει την παλιά.
Και ο πονετικός και φιλέσπλαχνος κύριος της έδωκε μια υπέροχη απάντησι:
-Ο δυστυχής αυτός είναι αρκετά πλούσιος σε κουρέλια. Ήταν περιττόν να του προσθέσωμε και ένα άλλο.

(Θησαυρός Γνώσεων και ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ. 339-340)

739-     ΤΟ ΠΙΟ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΕΡΓΟ.

Κάποτε ένας γηραλέος, σοφός και άγιος μητροπολίτης, συζητούσε με άλλους επισκόπους για τα διάφορα χριστιανικά έργα.            

-Ποιο νομίζετε, ρώτησε, ότι είναι το πιο απαραίτητο έργο για τη σωτηρία της σημερινής κοινωνίας;
-Να ανοίξωμε σχολεία και να μορφώσωμε τη νεολαία, απήντησε ένας επίσκοπος.
-Όχι, απαντά ο μητροπολίτης.
-Να κτίσωμε εκκλησίες, προσθέτει ένας άλλος.
-Όχι, επιμένει ο μητροπολίτης.
-Να φροντίσωμε για ιερατικές κλήσεις, προσθέτει τρίτος.
-Όχι, όχι, όχι, επαναλαμβάνει ο μητροπολίτης, το σπουδαιότερο έργο και το πιο απαραίτητο στη σημερινή κοινωνία είναι να μορφώσωμε μερικούς πιστούς να έχουν έντονη εσωτερική ζωή, να ζουν με το Χριστό. Αυτοί θα είναι οι στυλοβάται των άλλων έργων, το αλάτι της κοινωνίας, η ψυχή των άλλων ενοριακών έργων.

(Θησαυρός Γνώσεων και ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ. 337-338 )

σπεύδουν για την αποδημία
Λαχταρούσαν ν’ αποδημήσουν απ’ τη γη, κι έτσι ευαρεστούσαν το Θεό.
Ε.Π.Ε.25,162

αντίρροπο όλης της οικουμένης
Ο Θεός της οικουμένης δεν ντρέπεται ν’ αποκαλείται Θεός τριών ανθρώπων, και σωστά.
Διότι είναι ισοστάσιοι όχι μιας οικουμένης, αλλά μυρίων κόσμων.
Ε.Π.Ε. 25,164

όσο δεν ζυγίζει όλος ο κόσμος
Κι’ αν ακόμα όλο τον κόσμο παραβάλης με τους αγίους, θα δης, ότι η ζυγαριά θα κλείνη προς το μέρος τους,
διότι είναι τιμιώτεροι όλου το κόσμου.
Ε.Π.Ε. 25,226

άχυρα ο κόσμος μπροστά τους
Όπως πολύ βάρος από άχυρο και χορτάρι δεν μπορούν να συγκριθούν με δέκα μαργαριτάρια,
έτσι δεν μπορούν να συγκριθούν οι άγιοι (μ’ όλο τον κόσμο).
Ε.Π.Ε. 25,226

με λαμπρότητα αρετής
Πόσο μεγάλη είναι η αρετή των αγίων! Αν εδώ τόσο μεγάλα κατορθώνουν, τόσο μεγάλα πετυχαίνουν,
ισάξια με τους αγγέλους, τι άραγε θα κάνουν εκεί;
Πόση λαμπρότητα θα έχουν;
Ε.Π.Ε. 25,228

κατορθώματα και πόνοι τους
Πάντοτε βέβαια, κυρίως όμως όταν σκέπτομαι τα κατορθώματα των αγίων, τότε μου έρχεται να ξεχνάω όλα τα δικά μου, διότι ούτε στο όνειρο μας δεν γνωρίσαμε αυτά,
που εκείνοι οι άνδρες πέρασαν σ’ όλη τους τη ζωή, κι αυτά δεν ήταν τιμωρία για τ’ αμαρτήματα τους,
αλλά, αν και σημείωναν πάντοτε κατορθώματα, όμως πάντοτε αντιμετώπιζαν θλίψεις.
Ε.Π.Ε. 25,238

μετανάστες
Περιφέρονταν σαν εξόριστοι και μετανάστες, όπως εκείνοι που δεν θεωρούνται άξιοι να βλέπουν ούτε τον ήλιο.
Ούτε στην έρημο εύρισκαν καταφύγιο. Έπρεπε συνεχώς να φεύγουν, ν’ αναζητούν κρύπτες.
Έπρεπε ζωντανοί να θάβονται, να ‘ναι πάντα φοβισμένοι.
Ε.Π.Ε. 25,240

δροσιά στον καύσωνα τον κόσμου
Η μνήμη των αγίων εκείνων ανδρών, σαν σύννεφο θα σκιάζη αυτούς, που φλέγονται από ακτίνες θερμότερες του ήλιου.
Ε.Π.Ε. 25,244

αστέρες εν ημέρα
Να ‘ναι ευλογημένο το όνομα του Θεού. Να, φωτίζουν πλέον αστέρια και κάτω στη γη.
Είναι οι άγιοι. Ναι, κάτω στη γη φωτίζουν αστέρια πιο λαμπρά απ’ τ’ αστέρια των ουρανών.
Είναι αστέρια, που φαίνονται γι’ Αυτόν που φάνηκε για μας στη γη.
Αστέρια, που δεν λάμπουν απλώς στη γη, αλλά λάμπουν και την ημέρα. Αυτό είναι δεύτερο θαύμα.
Είδατε ποτέ αστέρια να φωτίζουν μαζί με τον ήλιο;».
Ε.Π.Ε. 30,384-386

κλίμακα αγιωτικής δόξας
Αυτοί που πριν ζούσαν επαίσχυντα, τώρα ζουν καθαρά με αρετή.
Όχι μόνο είναι ελεύθεροι, αλλ’ είναι και άγιοι. Όχι μόνο άγιοι, αλλά και δίκαιοι.
Όχι μόνο δίκαιοι, αλλά και παιδιά του Θεού. Όχι μόνο παιδιά, αλλά και κληρονόμοι.
Όχι μόνο κληρονόμοι, αλλά και αδελφοί του Χριστού. Όχι μόνο αδελφοί τού Χριστού, αλλά και συγκληρονόμοι.
Όχι μόνο συγκληρονόμοι, αλλά και μέλη Του. Όχι μόνο μέλη, αλλά και ναός Του.
Όχι μόνο ναός, αλλά και όργανα του Πνεύματος.
Να ‘ναι ευλογημένο και δοξασμένο το όνομα του Θεού, που τελεί μόνος Αυτός θαυμάσια.
Ε.Π.Ε. 30,386

διασώζουν την αρετή
Γι’ αυτό θαυμάζουμε το Νώε, όχι απλώς διότι ήταν ενάρετος ούτε διότι απλώς ήταν τέλειος,
αλλά διότι ανάμεσα σε τέτοια γενιά διεστραμμένη και πονηρή, στο πρόσωπό του διασώθηκε η αρετή.
Και πότε; Τότε που δεν υπήρχε παράδειγμα αρετής, τότε που όλοι τον εξωθούσαν πρός το πονηρό.
Εκείνος ήταν ένας οδοιπόρος, που βάδιζε αντίθετα στο ρεύμα μεγάλου πλήθους.
Ε.Π.Ε. 31,102

Πρό Χριστού ανώτεροι από μας
Ο Ιώβ ήταν ενάρετος προ της χάριτος και προ του Μωσαϊκού νόμου.
Τώρα βέβαια έχουν γίνει οι πνευματικοί αγώνες ευκολότεροι, μετά απ’ την παρουσία του Χριστού.
Ε.Π.Ε. 31,132

άνθρωποι αγάπης
Απ’ την αγάπη φλεγόταν ο Παύλος. Αν δε εξετάσουμε και τους άλλους αγίους, όλους θα τους βρούμε να ‘χουν διακριθή για την αγάπη τους.
Η αγάπη φανερώνει τον πλησίον σαν τον εαυτό σου. Η αγάπη κάνει τους πολλούς ένα σώμα.
Η αγάπη κάνει κοινά σε όλους όσα στον καθένα υπάρχουν.
Ε.Π.Ε. 31,332-334

υποφέρουν
Πρέπει τώρα να επιφέρουμε τη λύσι, που να αναφέρεται σε αγίους και υπέροχους και θαυμαστούς ανθρώπους.
Βρέθηκαν όχι μόνο σε ασθένεια και πόνο σωματικό, αλλά δοκιμάστηκαν με φτώχεια, με πείνα, με φυλακίσεις,
με βασανιστήρια, με καταδιώξεις, με συκοφαντίες και μ’ όλα εν γένει τα δεινά του βίου.
Ε.Π.Ε. 31,586

μίμησις αγίων
Όταν σας προτρέπουμε να μιμηθήτε την αρετή εκείνων, και στον καθένα σας λέμε, να μιμηθής τον Παύλο, να ζηλέψης τον Πέτρο,
να μην αδιαφορήσετε νομίζοντας ότι αυτοί είχαν υπερβολικά κατορθώματα επειδή ήσαν από άλλη «πάστα».
Άνθρωποι ήσαν σαν κι εμάς.
Ε.Π.Ε. 31,590

(Χρυσοστομικό Λεξικό, αρχ. Δανιήλ Αεράκη, Τόμος Α΄, σελ.70-72)

Μας διηγήθηκε κάποιος από τους Πατέρες για τον μακάριο Εφραίμιο, τον πατριάρχη Αντιόχειας.
Ήταν πάρα πολύ ζηλωτής και θερμός για την ορθόδοξη πίστη. Όταν λοιπόν άκουσε μια μέρα για έναν στυλίτη στα μέρη Ιεραπόλεως και ότι ανήκει στους οπαδούς του Σευήρου και των Ακεφάλων, πήγε σ’ αυτόν θέλοντας να τον μεταστρέψει. Μόλις τον πλησίασε, άρχισε ο θειος Εφραίμιος να νουθετεί και να παρακαλεί τον στυλίτη να ξαναγυρίσει πίσω στον αποστολικό θρόνο και να γίνει κοινωνός της αγίας καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας. του απάντησε ο στυλίτης και του είπε.
Εγώ δε θα δεχθώ έτσι στην τύχη συμμετοχή στη σύνοδο.
Ο θειος Εφραίμιος του λέει.
Και πως θέλεις να σου αποδείξω ότι η αγία Εκκλησία έχει ελευθερωθεί με την χάρη του Κυρίου Ιησού Χριστού μας από κάθε ρύπο αιρετικής διδασκαλίας;
Του λέει ο στυλίτης.
Να ανάψομε φωτιά, πατριάρχη μου, και να μπούμε εγώ και συ και αν κάποιος βγει σώος, αυτός είναι ορθόδοξος και αυτόν οφείλομε ν’ ακολουθήσομε.
Αυτό το είπε για να φοβίσει τον πατριάρχη.
Και απάντησε στο στυλίτη ο θειος Εφραίμιος.
Τέκνο μου, έπρεπε να με ακούσεις σαν πατέρα σου και να μη ζητήσεις τίποτε παραπάνω από μένα. Επειδή όμως ζήτησες πράγμα που υπερβαίνει την αθλιότητά μου, το κάμνω κι αυτό με απόλυτη πίστη στους οικτιρμούς του Υιού του Θεού για τη σωτηρία της ψυχής σου.
Τότε ο θείος Εφραίμιος λέει σε αυτούς που βρίσκονταν εκεί.
Ας είναι ευλογημένος ο Κύριος, φέρτε εδώ ξύλα.
Και αφού ήρθαν τα ξύλα, τα άναψε ο πατριάρχης μπροστά στο στύλο και λέει στον στυλίτη.
Κατέβα και σύμφωνα με την σκέψη σου θα μπούμε και οι δύο.
Ο στυλίτης όμως τα έχασε με την πίστη του πατριάρχη στο Θεό και επειδή δεν ήθελε να κατεβεί, του λέει ο πατριάρχης. Εσύ δεν πρότεινες να γίνει αυτό; Και πώς τώρα δε θέλεις να το κάνεις;
Τότε βγάζοντας το ωμοφόριο που φορούσε ο αρχιεπίσκοπος και πλησιάζοντας στη φωτιά, προσευχήθηκε, λέγοντας.
Κύριε, Ιησού Χριστέ ο Θεός μας, που καταδέχθηκες να σαρκωθείς αληθινά από την Δέσποινά μας την αγία Θεοτόκο και αειπαρθένο Μαρία, φανέρωσέ μας την αλήθεια.
Και αφού συμπλήρωσε την προσευχή, πέταξε το ωμοφόριό του στο μέσο της φωτιάς. Και αν και έκαψε η φωτιά τρεις ώρες περίπου και τα ξύλα τέλειωσαν, πήρε το ωμοφόριό του από τη φωτιά σώο και αβλαβές και ολόκληρο, χωρίς κάτι να βρεθεί πάνω του από τη φωτιά.
Τότε ο στυλίτης, βλέποντας το γεγονός, βεβαιώθηκε πλήρως, και αφού αναθεμάτισε τον Σευήρο και την αίρεσή του, προσήλθε στην αγία Εκκλησία και κοινώνησε από τα χέρια του μακαρίου Εφραιμίου και δόξασε το Θεό».
(Πνευματικός Λειμών Ιωάννου Μόσχου (ΕΠΕ Φιλοκαλία τόμος 2,σελ. 69-73))

22. «Χαίρε, σκηνή του Θεού και Λόγου· Χαίρε, Αγια Αγίων μείζων» (Ω).

Τα «Άγια των Αγίων» της Σκηνής του Μαρτυρίου εχαρακτήριζετο «άβατον». Κανείς δηλαδή δεν έμπαινε εκεί, παρά μόνο ο Αρχιερεύς και αυτός «άπαξ του ενιαυτού» (Εβρ. θ' 7).
Και στο θέμα αυτό η ορθόδοξη ευλάβεια ανεκάλυψε προτύπωσι της Παρθενίας της Θεοτόκου: Στην μήτρα της Παρθένου, στα «άγια των άγιων» της υπάρξεώς της μπήκε «εφ άπαξ» ο μέγας Αρχιερεύς, ο Κύριος Ιησούς. Αυτός μόνον και κανείς άλλος. Η παρθενική σκηνή της Θεοτόκου ήταν και παρέμεινε «άβατος».
Η αποκλειστικότης χαρακτηρίζει τον Θεό. Όποιον εκλέγει και εκείνος αποδέχεται την κλήσι του, τον θέλει δικόν του. Απαιτεί την αποκλειστικότητα της αγάπης του και της αφοσιώσεώς του. Η Π. Διαθήκη παρουσιάζει συχνά την ιδιότητα αυτή του Θεού, λέγοντας «ου μη προσκυνήσητε θεοίς ετέροις... Θεός ζηλωτής έστι» (Έξοδ. λδ' 14, Δευτ. στ' 15). Ό,τι ισχύει για κάθε ψυχή, για τη Θεοτόκο υπήρξε αναμφισβήτητη πραγματικότητα: ανήκε αποκλειστικά στο Κύριο και Θεό της.


23. «Ο πόκος ο ένδροσος, ον Γεδεών προεθεάσατο» (Ω).

Στο Γεδεών είχε αποκαλυφθή ότι θα νικούσε τους εχθρούς του Ισραήλ. Ο Γεδεών όμως, για να πεισθή ζήτησε από το Θεό θαυματουργική επιβεβαίωσι της αποκαλύψεως αυτής. «θα αφήσω –είπε– στο αλώνι ένα ποκάρι μαλλιά προβάτου. Εάν την άλλη μέρα το πρωί υπάρχη δροσιά μόνο πάνω στο ποκάρι ενώ το υπόλοιπο έδαφος θα είναι ξηρό, τότε «γνώσομαι ότι σώσεις εν χειρί μου τον Ισραήλ. Και εγένετο ούτως» (Κριταί στ').
Και στο περιστατικό αυτό η προτύπωσις της Θεοτόκου είναι φανερή. Η Παρθένος Μαρία δέχθηκε τη «δρόσο του ουρανού άνωθεν» (Γεν. κζ΄ 39), το Άγιον Πνεύμα. Μέσα στη γενική ξηρασία της ανθρωπότητος, μόνο η Παρθένος δέχθηκε τη δροσιά του Αγίου Πνεύματος. Ήταν αυτό ένα «σημείον», ότι την εδιάλεξε ο Θεός για να σώση τον νέο Ισραήλ της Χάριτος. Ο Θεός με άγγελον εμήνυσε στο Γεδεών την εκλογή του: «Επέστρεψε προς αυτόν ο άγγελος Κυρίου και είπε: Πορεύου εν τη ισχύϊ σου ταύτη και σώσεις τον Ισραήλ» (Κριτ. στ΄ 14). Ο Κύριος με Άγγελο πάλι απεκάλυψε στην Παρθένο την προαιώνια βουλή του: «Απεστάλη ο άγγελος Γαβριήλ υπό του Θεού... προς Παρθένον... και το όνομα της Παρθένου Μαριάμ» (Λουκ. β' 26 – 27) .
Σε περιόδους πνευματικής ξηρασίας και αποστασίας των ανθρώπων από τον Θεό, μόνο όσοι έχουν τη δροσιά του Αγίου Πνεύματος μπορούν να βοηθήσουν και σώσουν τον κόσμο. Στις εποχές αυτές, οι χριστιανοί, αντί να παραπονούνται για την ηθική ξηρασία της ανθρωπότητος είναι προτιμότερο να γίνονται «ποκάρια» του Αγίου Πνεύματος, μεταδίνοντας στο περιβάλλον τους τη δροσιά «του ουρανού άνωθεν».
Στις περιόδους της ηθικής αποστασίας το πρόβλημα γίνεται οξύτερο, όταν δεν υπάρχη ούτε ένας, που να μοιάζη με το «ποκάρι» του Γεδεών· ούτε μ ί α που να μοιάζη με την Παναγία Θεοτόκο...
Ας ικετεύωμε τον Πανάγαθο Κύριο να τερματίση τη δοκιμασία της πνευματικής ξηρασίας και ανομβρίας της σημερινής ανθρωπότητος. Αν όμως το σχέδιό του προβλέπει να συνεχισθή για πολύ ακόμα η μεγάλη αυτή πληγή, «δια τας ανομίας ημών», ας στείλη «την δρόσον του ουρανού άνωθεν» σε λίγες τουλάχιστον εκλεκτές ψυχές, ώστε κοντά τους να δροσίζεται το «μικρόν ποίμνιον (Λουκ. ιβ' 32) της Εκκλησίας του.

(Μητροπολίτου Αχελώου Ευθυμίου Στυλίου, Η Πρώτη, εκδ. Γρηγόρη, σελ. 43-44 )

Εύρεση

Δημοφιλή Θέματα (Α-Ω)

αγάπη (321) Αγάπη Θεού (97) αγάπη σε Θεό (54) αγάπη σε Χριστό (73) άγγελοι (17) Αγγλικανισμός (1) Αγία Γραφή (71) Αγιασμός (2) Άγιο Πνεύμα (22) άγιοι (58) άγιος (113) αγνότητα (14) άγχος (24) αγώνας (84) αγώνας πνευματικός (78) Αθανάσιος ο Μέγας (1) αθεΐα (112) αιρέσεις (113) ακτημοσὐνη (8) αλήθεια (56) αμαρτία (103) Αμβρόσιος άγιος (3) άμφια (1) Αμφιλόχιος της Πάτμου (1) Ανάληψη Χριστού (2) Ανάσταση (87) ανασταση νεκρών (10) ανθρώπινες σχέσεις (198) άνθρωπος (42) αντίχριστος (7) αξιώματα (12) απιστία (9) αποκάλυψη (5) απόκρυφα (15) Απολογητικά Θέματα (1) αρετή (106) ασθένεια (30) άσκηση (14) αστρολογία (2) Αυγουστίνος άγιος (1) αυτογνωσία (86) αυτοθυσἰα (13) αυτοκτονία (2) Β Παρουσία (10) Β' Παρουσία (11) βάπτιση (7) βάπτισμα (16) Βαρβάρα αγία (1) Βαρσανουφίου Οσίου (28) Βασίλειος ο Μέγας (18) βία (2) βιβλίο (21) βιοηθική (10) Βουδδισμός (4) γάμος (84) Γένεση (4) Γεροντικόν (98) γηρατειά (5) γιόγκα (1) γλώσσα (53) γνώση (11) γονείς (71) Γρηγόριος ο Θεολόγος (9) Γρηγόριος ο Παλαμάς όσιος (3) γυναίκα (17) δάκρυα (17) δάσκαλος (19) Δεύτερη Παρουσία (11) Δημιουργία (49) διάβολος (96) Διάδοχος Φωτικής όσιος (13) διάκριση (92) διάλογος (5) δικαιοσύνη (15) Δογματικα Θέματα (5) Δογματική Τρεμπέλα (1) δύναμη (19) Δωρόθεος αββάς (6) εγωισμός (176) εικόνες (19) Ειρηναίος Λουγδούνου άγιος (3) ειρήνη (15) εκκλησία (95) Εκκλησιαστική Ιστορία (23) Εκκλησιαστική περιουσία (2) έκτρωση (1) ελεημοσύνη (42) ελευθερία (24) Ελλάδα (16) ελπίδα (19) εμπιστοσὐνη (1) Εξαήμερος (2) εξέλιξης θεωρία (15) Εξομολόγηση (93) εξωγήινοι (2) εξωσωματική γονιμοποίηση (5) επάγγελμα (10) επιμονἠ (15) επιστήμη (76) εργασία (46) Ερμηνεία Αγίας Γραφής (52) έρωτας (9) έρωτας θείος (3) Ευαγγέλια (69) Ευαγγέλιο Ιωάννη Ερμηνεία (33) ευγένεια (7) ευγνωμοσὐνη (3) ευσπλαχνία (16) ευτυχία (41) ευχαριστία (12) Εφραίμ ο Σύρος όσιος (1) εχεμύθεια (1) ζήλεια (3) ζώα (21) ηθική (11) ησυχία (13) θάνατος (142) θάρρος (37) θαύμα (90) θέατρο (1) Θεία Κοινωνία (75) Θεία Λειτουργία (65) θεία Πρόνοια (4) θἐλημα (5) θέληση (13) Θεόδωρος Στουδίτης όσιος (36) θεολογία (22) Θεός (45) Θεοφάνεια (2) θλίψεις (174) θρησκείες (34) θυμός (66) Ιάκωβος Τσαλίκης Όσιος (5) ιατρική (10) Ιγνάτιος Θεοφόρος (8) ιεραποστολή (41) ιερέας (82) ιερωσύνη (3) Ινδουισμός (10) Ιουδαίοι (1) Ιουστίνος άγιος (1) Ισαάκ ο Σύρος (1) Ισίδωρος Πηλουσιώτης όσιος (33) Ισλάμ (7) Ιστορία Ελληνική (7) Ιστορία Παγκόσμια (13) Ιστορικότης Χριστού (1) Ιωάννης Κροστάνδης (37) Ιωάννης Χρυσόστομος (69) Καινή Διαθήκη Ερμηνεία (23) Καινή Διαθήκη κριτικό κείμενο NestleAland (5) Κανόνες Εκκλησίας (1) καρδιά (22) Κασσιανός Όσιος (4) κατάκριση (67) καταναλωτισμός (4) Κατηχητικό (1) καύση νεκρών (1) κήρυγμα (20) Κλίμακα (4) κλοπή (2) Κοίμησις Θεοτόκου (13) κοινωνία (140) κόλαση (24) Κουάκεροι (1) ΚράτοςΕκκλησία (1) Κρίσις Μέλλουσα (13) Κύριλλος Άγιος (1) Λατρεία Θεία (59) λείψανα (7) λογισμοί (52) λύπη (6) μαγεία (11) Μάξιμος Ομολογητής (1) μάρτυρες (13) Μεθοδιστές (1) μελέτη (27) μετά θάνατον (28) μετά θάνατον ζωή (44) Μεταμόρφωση (3) Μεταμόρφωσις (4) μετάνοια (113) Μετενσάρκωση (3) μητέρα (24) μίσος (1) ΜΜΕ (2) μνημόσυνα (6) μοναξιά (14) μοναχισμός (56) Μορμόνοι (1) μόρφωση (19) μουσική (3) Ναός (8) ναρκωτικά (2) νέοι (15) νεοπαγανισμός (5) νηστεία (31) Νικόλαος Άγιος (3) νους (19) οικονομία (2) Οικουμενισμός (3) ομορφιά (13) όνειρα (28) οραμα (1) οράματα (11) Ορθοδοξία (69) όρκος (1) πάθη (81) πάθος (4) παιδεία (12) παιδιά (36) Παΐσιος Όσιος (105) Παλαιά Διαθήκη (3) Παλαιά Διαθήκη Ερμηνεία (8) παλαιοημερολογίτες (8) Παναγία (108) Παπαδόπουλος Στυλιανός (3) παράδειγμα (24) παραδεισ (1) Παράδεισος (63) Παράδοση Ιερά (5) Πάσχα (13) πατρίδα (6) Πατρολογία (8) Πεντηκοστή (9) πίστη (219) πλησἰον (3) πλούτος (28) Πνευματικές Νουθεσίες (68) πνευματική ζωή (127) πνευματικός πατέρας (43) πνευματισμός (8) ποίηση (14) πόλεμος (23) πολιτική (21) πολιτισμός (6) Πόποβιτς Ιουστίνος άγιος (3) Πορφύριος Όσιος (72) προθυμἰα (3) Πρόνοια (5) Πρόνοια Θεία (63) προορισμός (6) προσευχή (242) προσοχή (10) προσπἀθεια (9) προτεσταντισμός (25) προφητείες (5) ραθυμία (7) Ρωμαιοκαθολικισμός (33) Σαρακοστή (4) σεβασμός (9) σοφία (26) Σταυρός (39) Σταυροφορίες (4) Σταύρωση (24) συγχώρηση (21) συμπὀνια (4) συνείδηση (8) σχίσμα (11) σώμα (12) Σωφρόνιος του Έσσεξ (24) τάματα (1) ταπεινοφροσύνη (123) ταπείνωση (19) Τέλος Κόσμου (3) Τεσσαρακοστή Μεγάλη (2) τέχνη (1) Τριάδα Αγία (10) τύχη (2) υγεία (2) υλικά αγαθά (12) υπακοή (35) υπαρξιακά (60) υποκρισία (7) υπομονή (83) φανατισμός (3) φαντασία (2) φαντάσματα (2) φιλαργυρἰα (1) φιλαυτἰα (4) φιλία (16) φιλοσοφία (17) Φλωρόφσκυ Γεώργιος (3) φόβος (32) φως (5) χαρά (50) χάρις θεία (21) χαρίσματα (10) Χειρόγραφα Καινής Διαθήκης (1) Χριστιανισμός (11) χριστιανός (50) Χριστός (32) Χριστούγεννα (46) χρόνος (24) ψεύδος (17) ψυχαγωγία (4) ψυχή (104) ψυχολογία (19)