Αυξομείωση μεγέθους γραμμάτων.
Κείμενα (blog) - Ιερός Ναός Αγίου Σώστη Νέας Σμύρνης
E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Δευτέρα Παρουσία

απόλαυσις

Σκέψου πόσο μεγάλο πράγμα είναι να Τον δούμε όχι με θνητό σώμα, ούτε να κάνη πράγματα ανθρώπινα, αλλά να περιβάλλεται από αγγέλους και εμείς να είμαστε με άφθαρτο σώμα. Και να Τον βλέπουμε και να απολαμβάνουμε όλη εκείνη τη μακαριότητα, που είναι απερίγραπτη.  Γι’ αυτό σας παρακαλώ, τα πάντα να κάνουμε, ώστε να μη χάσουμε εκείνη την τόσο μεγάλη δόξα. Και βέβαια δεν είναι αυτό δύσκολο, αν εμείς θέλουμε. Ούτε είναι ασήκωτο, αν εμείς προσέχουμε. Ε.Π.Ε. 14,730

θα κατέβη, θα Τον δούμε
Όποιος επιθυμεί να δη τον Χριστό, όποιος πονάει διότι δεν Τον έχει δει ακούγοντας ότι θα ξανάρθη, ας επιδεικνύη βίο καθαρό, κι οπωσδήποτε θα πετύχη να Τον δη. Διότι θα έρθη με μεγαλύτερη δόξα. Οπωσδήποτε όμως μετά νεφελών και μετά σώματος. Και θα είναι πιο αξιοθαύμαστος όταν Τον δούμε να κατεβαίνη από τον ουρανό, από ό,τι ήταν όταν ανέβαινε από τη γη.
Ε.Π.Ε. 15,76

(Χρυσοστομικό Λεξικό, αρχ. Δανιήλ Αεράκη, τόμος Β, σελ. 26)

682-     ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΛΟΓΙΑ.

Κατά τον τελευταίο πόλεμο σ’ ένα μέτωπο ένας χριστιανός νοσοκόμος, αφού μετέφερε πρώτα σ’ ένα απόμερο μέρος ένα τραυματία, που υπέφερε πολύ, άνοιξε μετά το Ευαγγέλιό του και τον ρώτησε αν θέλη να του διαβάση λίγο, αλλ’ εκείνος απάντησε:
            -Δεν μπορώ να τ’ ακούω. Δε με σώνουν αυτά. Ο νοσοκόμος τότε έβγαλε τον μανδύα του, τον σκέπασε και κάθησε κοντά του. Σε λίγο ο τραυματισμένος ψιθύρισε:
            -Διψώ.
            Τότε ο χριστιανός νοσοκόμος πήρε το παγούρι και περνώντας ανάμεσα από τις σφαίρες που έπεφταν βροχή πήγε, το γέμισε και ξαναγύρισε. Όταν λοιπόν ο τραυματίας δροσίστηκε γύρισε με ευγνωμοσύνη και είπε στο νοσοκόμο.
            -Αν αυτό το βιβλίο σε δίδαξε να κάνης τέτοιες καλές πράξεις, διάβασέ μου. Θέλω ν’ ακούσω…

(Θησαυρός Γνώσεων και ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ. 312)

675-     ΣΤΟ ΤΡΑΙΝΟ.

Ένας φοιτητής βρέθηκε δίπλα σε ένα γεροντάκο, μέσα στο βαγόνι του τραίνου. Ο γεροντάκος επί ώρες πολλές δεν έκανε τίποτε άλλο, από το να απαγγέλλη μέσα του το Ροδάριο.
            Κάποτε ο φοιτητής του λέει:
            -Βλέπω, πως πιστεύετε ακόμη στην κουταμάρα αυτή του Ροδαρίου.
            -Έτσι είναι, νεαρέ μου. Και σύ, δεν πιστεύεις;
            -Εγώ;…απάντησε ο νεαρός και ξέσπασε σε τρανταχτό γέλιο. Ακούστε και μένα, κι ας είμαι νέος, συνέχισε έπειτα από λίγο, πετάξτε από το παράθυρο αυτό το κομπολόϊ και μάθετε αυτά που μας διδάσκει σήμερα η σύγχρονη επιστήμη.
            -Η σύγχρονη επιστήμη; Εγώ δεν την καταλαβαίνω. Θα μπορούσες να με βοηθήσης εσύ;
            -Ε, λοιπόν, δώσετέ μου τη διεύθυνσί σας, θα σας στείλω μερικά βιβλία που θα σας διαφωτίσουν.
            Ο γέρος έβγαλε από την τσέπη του ένα επισκεπτήριο, και ο νέος το διάβασε:
                                    «Λουδοβίκος Παστέρ
                        Ινστιτούτον Επιστημονικών Ερευνών Παρίσιοι».
            Ντροπιασμένος ο φοιτητής, χαμήλωσε το κεφάλι και εξαφανίστηκε.

(Θησαυρός Γνώσεων και ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ. 310 )

Το βλέμμα. 

Τα μάτια είναι σημείο συνάντησης των ψυχών, είπε ένας σοφός. Με το βλέμμα η μια ψυχή απορροφάται από την άλλη. Το βλέμμα είναι σαν λάμπα, η οποία μας επιτρέπει να μπαίνουμε στην ψυχή του άλλου, για να την εξερευνήσουμε και να την γνωρίσουμε.
Όταν κοιτάξουμε έναν τυφλό στο πρόσωπο, μάταια ψάχνουμε το σημείο της συνάντησης, και αισθανόμαστε ταυτόχρονα κάποιο μυστήριο, το οποίο μας βασανίζει, όπως όταν ακούσουμε τη ροή του υπόγειου ποταμού κάτω από τα πόδια μας, ή όπως όταν βλέπουμε ένα σπίτι χωρίς παράθυρα.
Το βλέμμα είναι πολύ δυνατό σχοινί, με το οποίο η φύση δένει τον άνθρωπο με τον εαυτό της. Στον άνθρωπο των αισθήσεων ολόκληρη η φύση παρουσιάζεται μόνο σε μορφές. Σε καθετί που σταματά το βλέμμα του θαυμάζει. Ο πνευματικός άνθρωπος όμως, λιώνει με τη φωτιά του νου του όλες τις μορφές σε κάποιο πρωταρχικό στοιχείο και θαυμάζει αυτό το μοναδικό στοιχείο. Όμως και αυτό είναι μόνο η αρχή της πνευματικότητας.

(Στοχασμοί περί καλού και κακού, Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, σελ. 33-34).

Θαυμαστό γεγονός του Αγίου Νικηφόρου του Λεπρού.

Ο πατήρ Ευμένιος έλεγε ότι, κάποιο βράδυ, αφού ετοίμασε τον πατέρα Νικηφόρο και τον έβαλε να κοιμηθή, πήγε κι αυτός στο κελλάκι του να αναπαυθή. Δεν τον έπαιρνε, όμως, ο ύπνος. Είχε μια έντονη ανησυχία, μήπως κάτι δεν έκανε καλά, μήπως δεν έκλεισε καλά τη σόμπα. Αυτά και αλλά πολλά περνούσαν απ’ τον λογισμό του. Σηκώνεται, λοιπόν, και πηγαίνει στο κελλάκι του Παππούλη.
Για να μη τον ενοχλήση, αν τον είχε πάρει ο ύπνος, θεώρησε καλό να μη κτυπήση την πόρτα, ούτε να πη το “Δι’ ευχών των αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός, ελέησον ημάς” και να περιμένη την απάντηση από μέσα του “Αμήν”, όπως γίνεται μεταξύ μοναχών. Ανοίγει σιγά-σιγά την πόρτα και, τι να δη; Βλέπει τον πατέρα Νικηφόρο να αιωρήται ως ένα μέτρο από το έδαφος με τα χέρια υψωμένα και να προσεύχεται.
Το πρόσωπό του έλαμπε υπέρ τον ήλιο. Μόλις αντίκρυσε αυτό το όντως φοβερό θέαμα ο πατήρ Ευμένιος, χωρίς να μιλήση καθόλου έκλεισε πολύ προσεκτικά την πόρτα και έτρεξε στο κελλάκι του. Εκεί έπεσε με το πρόσωπο στο έδαφος και άρχισε να κλαίη με στεναγμούς, μήπως στενοχώρησε τον Παππούλη του που δεν κτύπησε την πόρτα και τον είδε σε αυτή την θαυμαστή στάση.
Αλλά έκλαιγε και από χαρά, διότι είδε ιδίοις όμμασι πόσο μεγάλος και ενάρετος ήτο ο πνευματικός του Πατέρας, ο πατήρ Νικηφόρος. Το πρωί, που πήγε ως συνήθως για να τον διακονήση, του έβαλε εδαφιαία μετάνοια και του ζήτησε να τον συγχωρήση για το παράπτωμά του. Εκείνος, με ένα ελαφρό μειδίαμα, τον συγχώρησε αμέσως και του είπε να μην φανερώση σε κανένα ό,τι είδε, όσο ο ίδιος θα ζούσε ακόμη.

ΠΗΓΗ: Σίμωνος Μοναχού, Νικηφόρος ο Λεπρός της καρτερίας αθλητής λαμπρός, Β΄ Έκδοσις, Εκδόσεις «Ο Άγιος Στέφανος», Αθήναι- ieraeleysis.blogspot.it

Βίος Αγίου Νικηφόρου. 

Ο Όσιος Πατήρ ημών Νικηφόρος, κατά κόσμον Νικόλαος Τζανακάκης, εγεννήθη στο χωριό Σηρικάρι του Νομού Χανίων Κρήτης. Σε πολύ μικρή ηλικία στερήθηκε και τους δύο γονείς του. Όταν έγινε δεκατριών ετών, ο παππούς του τον έστειλε να εργαστή σ’ ένα κουρείο στα Χανιά. Στην εργασία αυτή τον αγαπούσαν όλοι, επειδή ήταν όμορφος, έξυπνος και κοινωνικός.
Όμως η ζωή του επεφύλασσε ένα πολύ δύσκολο και οδυνηρό άθλημα, που άρχισε τότε, με την εμφάνιση των πρώτων σημαδιών της νόσου του Χάνσεν, της γνωστής Λέπρας.
Για να μη τον αντιληφθούν οι αρχές και τον κλείσουν στο άνυδρο νησί της Σπιναλόγκας, σε ηλικία μόλις δεκαέξι ετών έφυγε για την Αλεξάνδρεια.
Εκεί γνωρίστηκε με την ανθούσα τότε Ελληνική παροικία και με αρχιερείς του Πατριαρχικού θρόνου και όλοι αυτοί αγάπησαν πολύ τον καλό Νικόλαο.
Μετά από λίγα χρόνια, που τα σημάδια της νόσου έγιναν πολύ εμφανή, έπρεπε και από εκεί να φύγει. Να πάη, όμως, που; Κανένα δεν γνώριζε πουθενά. Τότε ένας Αρχιερεύς, που ο Νικόλαος του εμπιστεύθηκε το πρόβλημά του, τον έστειλε στο λωβοκομείο της Χίου, κοντά στον Πατέρα Άνθιμο, τον μετέπειτα Άγιο Άνθιμο. Μετά τρία χρόνια, ο Άγιος Άνθιμος τον έκειρε μοναχό, με το όνομα Νικηφόρος. Κοντά στον Πατέρα Άνθιμο, ο Πατήρ Νικηφόρος έφθασε σε μεγάλα μέτρα αρετής.
Όταν έκλεισε το λωβοκομείο της Χίου, ο Πατήρ Άνθιμος τον έστειλε στον Αντιλεπρικό Σταθμό των Αθηνών με συστατική επιστολή, στην οποία έγραφε στον Πατέρα Ευμένιο, που υπηρετούσε εκεί, να προσέξη «τον θησαυρό που του στέλνει η Παναγία», διότι έχει πολλά να ωφεληθή από αυτόν.
Εκεί ο Πατήρ Νικηφόρος πέρασε όλη την υπόλοιπη ζωή του. Ο Πατήρ Ευμένιος τον φρόντισε με πολλή αγάπη και τον είχε ως πνευματικό του πατέρα.
Ο Όσιος πατήρ ημών Νικηφόρος εκοιμήθη στις 4 Ιανουαρίου 1964, προπαραμονή των Θεοφανείων.
Θαύματα επετέλεσε ήδη κατά τη διάρκεια της ζωής του, και επιτελεί πολύ περισσότερα μετά θάνατον, όπως το ομολογούν πολλοί άνθρωποι, οι οποίοι ευεργετήθηκαν από αυτόν.

(Από το βιβλίο Σίμωνος Μοναχού, «Άγιος ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ Ο ΛΕΠΡΟΣ, ΤΗΣ ΚΑΡΤΕΡΙΑΣ ΑΘΛΗΤΗΣ ΛΑΜΠΡΟΣ»).


60. Πόσο ζωντανά οι Άγιοι ένοιωθαν τον Κύριο! Στέκονταν και προσεύχονταν μπροστά του με φόβο και τρόμο, αλλά επίσης με αγάπη και ελπίδα. Ήσαν βέβαιοι ότι ο Θεός άκουε τα λόγια τους, έβλεπε τους λογισμούς τους, ανταποκρινόταν στους πόθους της καρδιάς τους.

61. Αν βιάσουμε τον εσωτερικό μας άνθρωπο να στραφή προς τον Θεό, κατά την ώρα της προσευχής, τότε η προσευχή γίνεται θερμή και καρποφορεί. Ειρήνη, φως, κατάνυξις, συντριβή για τις αμαρτίες μας, με τις οποίες λυπήσαμε τον Κύριο, κατακλύζουν όλο μας το είναι. Γιατί, ψυχή μου, να μην στρέφεσαι έτσι στον Κύριο πιο συχνά; Τι στήριξι θα είχες τότε, τι ειρήνη γλυκειά θα απελάμβανες! «Η ψυχή ημών υπομενεί τω Κυρίω, ότι βοηθός και υπερασπιστής ημών έστιν· ότι εν αυτώ ευφρανθήσεται η καρδία ημών» (Ψαλμ. λβ’ 20, 21).

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 43)


58. Ένας φτωχός σου ζητεί να τον βοηθήσης. Ο Αρχέκακος προσπαθεί τότε να στρέψη την καρδιά σου προς την αδιαφορία. Πρόσεξε, μην παρασυρθής. Διώξε από μέσα σου τα απάνθρωπα αισθήματα. Ατένισε τον αδελφό σου με αγάπη και οικτιρμούς και βοήθησέ τον πρόθυμα. Είναι μέλος του Χριστού και δικό σου - «αλλήλων μέλη εσμέν» (Εφεσ. δ’ 25) -, είναι ναός του Αγίου Πνεύματος. Ο Θεός τον αγαπά και τον υπολήπτεται όπως και σένα.


59. «Πτωχός τω πνεύματι» ποιος είναι; Όποιος θεωρεί τον εαυτό του ένα τίποτε και τον Θεό το παν. Όποιος τιμά τα λόγια του θεού πάνω από κάθε τι στον κόσμο και ανταποκρίνεται με έργα σ’ αυτά, θυσιάζοντας ακόμη και τη ζωή του. Όποιος ακολουθεί το θείο θέλημα και απαρνείται εξ ολοκλήρου το δικό του.
Για τον «πτωχόν των πνεύματι», ολόκληρος ο κόσμος είναι ένα τίποτε. Παντού, βλέπει μόνο τον Θεό, να δίνη ζωή στα πάντα, να δεσπόζη σε όλα. Γι’ αυτόν, δεν υπάρχει τόπος χωρίς τον Θεό, χρονικό διάστημα χωρίς τον Θεό.
Ο «πτωχός τω πνεύματι» δεν πασχίζει να εννοήση τα ανερμήνευτα, να αποκαλύψη τα μυστήρια του θεού. Πιστεύει απλά στον λόγο του θεού, γνωρίζοντας ότι κάθε λέξις θεία είναι αλήθεια, πνεύμα και αιώνια ζωή. Πιστεύει και στα λόγια της Εκκλησίας, που το Πνεύμα την οδηγεί σε όλη την αλήθεια (Ιω. ιστ’ 13). Πιστεύει όπως το μικρό παιδί τον πατέρα του και τη μητέρα του, χωρίς να ζητή αποδείξεις.
Ο «πτωχός τω πνεύματι» θεωρεί τον εαυτό του πραγματικά έσχατο όλων των ανθρώπων και πρώτον ανάμεσα στους αμαρτωλούς, άξιο να καταπατήται από όλους.

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 42-43)

«…Κένωσε τον εαυτό Του παίρνοντας μορφή δούλου»
(Φιλ. 2:7)

Ένας διευθυντής Υπουργείου, που ήταν χριστιανός, πολλές φορές συνομιλούσε με οικειότητα με την καθαρίστρια του γραφείου του. Φίλοι και συνάδελφοι του συχνά του έκαναν παρατήρηση γι’ αυτό, λέγοντάς του: «Πρέπει να κρατάς τη θέση σου. Δε σου ταιριάζει να συζητάς με καθαρίστριες». Στην παρατήρηση αυτή εκείνος συνήθιζε να απαντά: «Για σκεφτείτε αν ο Κύριος Ιησούς Χριστός κρατούσε τη θέση Του!».
Σκέφτηκες ποτέ τι θα ήταν η ζωή του ανθρώπου αν ο Θεός κρατούσε τη θέση Του και δε συγκατέβαινε να μας πλησιάσει και να σχετιστεί μαζί μας; Η ζωή θα ήταν ένα αίνιγμα, ένας κατασκότεινος δρόμος και μια περιπέτεια χωρίς τελικό αποτέλεσμα. Αλλά χειρότερο κι απ’ αυτό, η ζωή μας θα ήταν χαμένη και καταδικασμένη σε αιώνιο θάνατο, χωρίς ελπίδα λυτρωμού. Ο Ιησούς Χριστός, που πέθανε στο σταυρό για λογαριασμό μας, είναι η συγκατάβαση του Θεού προς εμάς. Αλίμονό μας, λοιπόν, αν ο Θεός κρατούσε τη θέση Του!

 

«Να υπάρχει μεταξύ σας το ίδιο φρόνημα που υπήρχε στον Ιησού Χριστό, ο οποίος, παρόλο που από τη φύση Του είχε τη μορφή του Θεού, εντούτοις δε θεώρησε την ισότητά Του με το Θεό σαν κάτι από το οποίο θα μπορούσε να αρπαχθεί, αλλά κένωσε τον εαυτό Του και πήρε τη μορφή δούλου»
(Φιλ.2:5-7)

Λίγο καιρό πριν φύγει απ΄ αυτόν τον κόσμο, ο Κύριος Ιησούς, πήρε την περιφρονημένη θέση του δούλου, και έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του. «Πόσο με βοήθησε αυτό το παράδειγμα!», έλεγε ο αρχηγός του Στρατού της Σωτηρίας Μπρένγλ, «όταν στη Στρατιωτική Σχολή, μου ζήτησαν από τη δεύτερη μέρα να καθαρίσω και να γυαλίσω ένα ολόκληρο φορτίο με λασπωμένες μπότες, μέσα σ’ ένα μικρό υπόγειο… Ο Σατανάς μου έφερε στο μυαλό, ότι πριν από λίγα χρόνια είχα πάρει το δίπλωμα μου από το Πανεπιστήμιο, έπειτα είχα περάσει άλλα δύο χρόνια στη Θεολογική Σχολή, και κατόπιν είχα εργαστεί στον αγρό του Κυρίου, όπου εκατοντάδες άνθρωποι είχαν ζητήσει και βρει τη σωτηρία τους. Και τώρα βρισκόμουν μέσα στο μικρό υπόγειο, ασχολούμενος με το ξελάσπωμα των παπουτσιών των αγράμματων συστρατιωτών μου! Ο παλιός άνθρωπος, ο διάβολος, μου τα ψιθύριζε όλ’ αυτά. Με τη σειρά μου όμως κι εγώ του θύμισα το παράδειγμα του Κυρίου μου, και τότε ησύχασα και ήμουν χαρούμενος. Εκείνο το μικρό υπόγειο έγινε για μένα ο προθάλαμος τ’ ουρανού».

(Εκδόσεις «Ο Λόγος»)

453- ΠΩΣ ΒΡΗΚΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.
Ένας στρατιωτικός ιερεύς μοίραζε στους στρατιώτες την Αγία Γραφή. Έδωσε και σε ένα αδιάφορο στρατιώτη, που μόλις την πήρε είπε σαρκαστικά: Να και κάτι που θα χρησιμεύση για να καθαρίζω την πίπα μου! Πραγματικά ξέσχισε 8-10 φύλλα, αλλά στο τέλος το κείμενο του κίνησε την περιέργεια κι άρχισε να την διαβάζη. Σε λίγο διάστημα βρήκε το δρόμο της ζωής.

455- ΑΠΟΣΤΟΜΩΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ.
Ένας ορθολογιστής και ένας ευσεβής κληρικός που ταξίδευαν με το ίδιο πλοίο βρέθηκαν στο ίδιο τραπέζι την ώρα του φαγητού. Ενώ τους εσερβίριζαν ένα θαυμάσιο ψάρι ο ορθολογιστής κοίταξε τον κληρικό και του είπε:
-Τι κάνετε αιδεσιμώτατε;
-Καθώς βλέπεις, παιδί μου, είμαι στην υπηρεσία του Κυρίου.
-Ασφαλώς θα κάνετε κηρύγματα.
-Φυσικά!
-Και το πιο φυσικό είναι πως θα βρίσκετε μέσα στο παλιό αυτό βιβλίο – το Ευαγγέλιο – και πράγματα που δεν τα καταλαβαίνετε.
-Καμιά φορά βρίσκω.
-Και δεν μου λέτε, είπε θριαμβευτικά ο ορθολογιστής, τι κάνετε τότε;
-Απλούστατα, κάνω αυτό που κάνουμε αυτή τη στιγμή με το ψάρι. Αν βρω κανένα κόκκαλο το παραμερίζω και εξακολουθώ να απολαμβάνω τρώγοντας το ψάρι, αφήνοντας μερικούς ανόητους να επιμένουν να πνιγούν με τα κόκκαλα!

456- Η ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΓΡΑΦΗΣ.
Ένα μικρό παιδί ξεφύλλιζε μια αχρησιμοποίητη σκονισμένη Αγία Γραφή. Όταν σε μια στιγμή γεμάτο απορία ρώτησε:
-Μαμά, δεν είναι αυτό το βιβλίο του Θεού;
-Ναι, απάντησε η μητέρα, αλλά γιατί ρωτάς;
-Μαμά, συμπλήρωσε ο μικρός με αφέλεια, δε θα ήταν καλύτερα να το στείλωμε πάλι στο Θεό, αφού δε μας χρειάζεται; Ίσως να θέλη να το στείλη κάπου αλλού.

458- ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
Ένας Ολλανδός μεγαλοκτηματίας, στη Νότιο Αφρική, είδε κάποτε ένα φτωχό γεωργό να διαβάζη το Ευαγγέλιο και του είπε περιπαικτικά:
-Αυτό το βιβλίο δεν είναι για τα μούτρα σου!
-Πως δεν είναι; Απήντησε εκείνος. Για μένα είναι · αφού έχει και το όνομά μου!
-Το όνομά σου; Τι είναι αυτά που λες;…
-Ναι. Άκου τι γράφει εδώ: «Ο Ιησούς Χριστός ήλθε στον κόσμο για να σώση τους αμαρτωλούς» (Α΄ Τιμ. α΄ 15). Άκουσες; «Αμαρτωλούς»! Ένας απ’ αυτούς είμαι κι εγώ.

461- ΑΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΤΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ.
–Διάβασα, αιδεσιμώτατε, το βιβλιαράκι που μου δώσατε χθες και πραγματικά με εξέπληξαν τα όσα γράφει σχετικά με την τεράστια κυκλοφορία της Αγίας Γραφής σ’ όλο τον κόσμο. Ακριβώς όμως γι’ αυτό ήθελα να σας ρωτήσω, γιατί παρ’ όλη την καταπληκτική διάδοσι αυτού του βιβλίου εξακολουθούμε να βλέπουμε τόσα πράγματα εντελώς ασυμβίβαστα με το Χριστιανισμό; Αυτά έλεγε κάποιος νεαρός φοιτητής στον εφημέριο της ενορίας του.
Ο καλός ιερεύς απάντησε:
-Πόσοι σωλήνες της Εταιρίας Υδάτων δεν διακλαδώνουν ολόκληρη την πόλι μας και φέρνουν άφθονο νερό σ’ όλα τα σπίτια. Κι όμως γιατί υπάρχουν βρώμικοι άνθρωποι;
-Γιατί δεν το χρησιμοποιούν για να καθαρισθούν, απάντησε ο νέος.
-Ακριβώς, προσέθεσε ο ιερεύς, η Αγία Γραφή κυκλοφορεί σήμερα κατά εκατομμύρια αντίτυπα μέσα στον κόσμο. Πόσοι όμως κάνουν τον κόπο να καθαρισθούν και να εξαγνισθούν εφαρμόζοντας τα διδάγματά της;

(Θησαυρός Γνώσεων και Ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ. 204-207)

Εύρεση

Δημοφιλή Θέματα (Α-Ω)

αγάπη (321) Αγάπη Θεού (97) αγάπη σε Θεό (54) αγάπη σε Χριστό (73) άγγελοι (17) Αγγλικανισμός (1) Αγία Γραφή (71) Αγιασμός (2) Άγιο Πνεύμα (22) άγιοι (58) άγιος (113) αγνότητα (14) άγχος (24) αγώνας (84) αγώνας πνευματικός (78) Αθανάσιος ο Μέγας (1) αθεΐα (112) αιρέσεις (113) ακτημοσὐνη (8) αλήθεια (56) αμαρτία (103) Αμβρόσιος άγιος (3) άμφια (1) Αμφιλόχιος της Πάτμου (1) Ανάληψη Χριστού (2) Ανάσταση (87) ανασταση νεκρών (10) ανθρώπινες σχέσεις (198) άνθρωπος (42) αντίχριστος (7) αξιώματα (12) απιστία (9) αποκάλυψη (5) απόκρυφα (15) Απολογητικά Θέματα (1) αρετή (106) ασθένεια (30) άσκηση (14) αστρολογία (2) Αυγουστίνος άγιος (1) αυτογνωσία (86) αυτοθυσἰα (13) αυτοκτονία (2) Β Παρουσία (10) Β' Παρουσία (11) βάπτιση (7) βάπτισμα (16) Βαρβάρα αγία (1) Βαρσανουφίου Οσίου (28) Βασίλειος ο Μέγας (18) βία (2) βιβλίο (21) βιοηθική (10) Βουδδισμός (4) γάμος (84) Γένεση (4) Γεροντικόν (98) γηρατειά (5) γιόγκα (1) γλώσσα (53) γνώση (11) γονείς (71) Γρηγόριος ο Θεολόγος (9) Γρηγόριος ο Παλαμάς όσιος (3) γυναίκα (17) δάκρυα (17) δάσκαλος (19) Δεύτερη Παρουσία (11) Δημιουργία (49) διάβολος (96) Διάδοχος Φωτικής όσιος (13) διάκριση (92) διάλογος (5) δικαιοσύνη (15) Δογματικα Θέματα (5) Δογματική Τρεμπέλα (1) δύναμη (19) Δωρόθεος αββάς (6) εγωισμός (176) εικόνες (19) Ειρηναίος Λουγδούνου άγιος (3) ειρήνη (15) εκκλησία (95) Εκκλησιαστική Ιστορία (23) Εκκλησιαστική περιουσία (2) έκτρωση (1) ελεημοσύνη (42) ελευθερία (24) Ελλάδα (16) ελπίδα (19) εμπιστοσὐνη (1) Εξαήμερος (2) εξέλιξης θεωρία (15) Εξομολόγηση (93) εξωγήινοι (2) εξωσωματική γονιμοποίηση (5) επάγγελμα (10) επιμονἠ (15) επιστήμη (76) εργασία (46) Ερμηνεία Αγίας Γραφής (52) έρωτας (9) έρωτας θείος (3) Ευαγγέλια (69) Ευαγγέλιο Ιωάννη Ερμηνεία (33) ευγένεια (7) ευγνωμοσὐνη (3) ευσπλαχνία (16) ευτυχία (41) ευχαριστία (12) Εφραίμ ο Σύρος όσιος (1) εχεμύθεια (1) ζήλεια (3) ζώα (21) ηθική (11) ησυχία (13) θάνατος (142) θάρρος (37) θαύμα (90) θέατρο (1) Θεία Κοινωνία (75) Θεία Λειτουργία (65) θεία Πρόνοια (4) θἐλημα (5) θέληση (13) Θεόδωρος Στουδίτης όσιος (36) θεολογία (22) Θεός (45) Θεοφάνεια (2) θλίψεις (174) θρησκείες (34) θυμός (66) Ιάκωβος Τσαλίκης Όσιος (5) ιατρική (10) Ιγνάτιος Θεοφόρος (8) ιεραποστολή (41) ιερέας (82) ιερωσύνη (3) Ινδουισμός (10) Ιουδαίοι (1) Ιουστίνος άγιος (1) Ισαάκ ο Σύρος (1) Ισίδωρος Πηλουσιώτης όσιος (33) Ισλάμ (7) Ιστορία Ελληνική (7) Ιστορία Παγκόσμια (13) Ιστορικότης Χριστού (1) Ιωάννης Κροστάνδης (37) Ιωάννης Χρυσόστομος (69) Καινή Διαθήκη Ερμηνεία (23) Καινή Διαθήκη κριτικό κείμενο NestleAland (5) Κανόνες Εκκλησίας (1) καρδιά (22) Κασσιανός Όσιος (4) κατάκριση (67) καταναλωτισμός (4) Κατηχητικό (1) καύση νεκρών (1) κήρυγμα (20) Κλίμακα (4) κλοπή (2) Κοίμησις Θεοτόκου (13) κοινωνία (140) κόλαση (24) Κουάκεροι (1) ΚράτοςΕκκλησία (1) Κρίσις Μέλλουσα (13) Κύριλλος Άγιος (1) Λατρεία Θεία (59) λείψανα (7) λογισμοί (52) λύπη (6) μαγεία (11) Μάξιμος Ομολογητής (1) μάρτυρες (13) Μεθοδιστές (1) μελέτη (27) μετά θάνατον (28) μετά θάνατον ζωή (44) Μεταμόρφωση (3) Μεταμόρφωσις (4) μετάνοια (113) Μετενσάρκωση (3) μητέρα (24) μίσος (1) ΜΜΕ (2) μνημόσυνα (6) μοναξιά (14) μοναχισμός (56) Μορμόνοι (1) μόρφωση (19) μουσική (3) Ναός (8) ναρκωτικά (2) νέοι (15) νεοπαγανισμός (5) νηστεία (31) Νικόλαος Άγιος (3) νους (19) οικονομία (2) Οικουμενισμός (3) ομορφιά (13) όνειρα (28) οραμα (1) οράματα (11) Ορθοδοξία (69) όρκος (1) πάθη (81) πάθος (4) παιδεία (12) παιδιά (36) Παΐσιος Όσιος (105) Παλαιά Διαθήκη (3) Παλαιά Διαθήκη Ερμηνεία (8) παλαιοημερολογίτες (8) Παναγία (108) Παπαδόπουλος Στυλιανός (3) παράδειγμα (24) παραδεισ (1) Παράδεισος (63) Παράδοση Ιερά (5) Πάσχα (13) πατρίδα (6) Πατρολογία (8) Πεντηκοστή (9) πίστη (219) πλησἰον (3) πλούτος (28) Πνευματικές Νουθεσίες (68) πνευματική ζωή (127) πνευματικός πατέρας (43) πνευματισμός (8) ποίηση (14) πόλεμος (23) πολιτική (21) πολιτισμός (6) Πόποβιτς Ιουστίνος άγιος (3) Πορφύριος Όσιος (72) προθυμἰα (3) Πρόνοια (5) Πρόνοια Θεία (63) προορισμός (6) προσευχή (242) προσοχή (10) προσπἀθεια (9) προτεσταντισμός (25) προφητείες (5) ραθυμία (7) Ρωμαιοκαθολικισμός (33) Σαρακοστή (4) σεβασμός (9) σοφία (26) Σταυρός (39) Σταυροφορίες (4) Σταύρωση (24) συγχώρηση (21) συμπὀνια (4) συνείδηση (8) σχίσμα (11) σώμα (12) Σωφρόνιος του Έσσεξ (24) τάματα (1) ταπεινοφροσύνη (123) ταπείνωση (19) Τέλος Κόσμου (3) Τεσσαρακοστή Μεγάλη (2) τέχνη (1) Τριάδα Αγία (10) τύχη (2) υγεία (2) υλικά αγαθά (12) υπακοή (35) υπαρξιακά (60) υποκρισία (7) υπομονή (83) φανατισμός (3) φαντασία (2) φαντάσματα (2) φιλαργυρἰα (1) φιλαυτἰα (4) φιλία (16) φιλοσοφία (17) Φλωρόφσκυ Γεώργιος (3) φόβος (32) φως (5) χαρά (50) χάρις θεία (21) χαρίσματα (10) Χειρόγραφα Καινής Διαθήκης (1) Χριστιανισμός (11) χριστιανός (50) Χριστός (32) Χριστούγεννα (46) χρόνος (24) ψεύδος (17) ψυχαγωγία (4) ψυχή (104) ψυχολογία (19)