Αυξομείωση μεγέθους γραμμάτων.
Κείμενα (blog) - Ιερός Ναός Αγίου Σώστη Νέας Σμύρνης
E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

1483. Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑ.

Ο Δόν Μπόσκο στην ονομαστική του εορτή είπε στα παιδιά του
σχολείου: «Θέλω να κάνω σε όλους ένα δώρο για να σας ευχαριστήσω. Γράψετε μου όμως
σε ένα χαρτάκι τι επιθυμεί ο καθένας σας. Βάλτε το όνομα και το επίθετο σας και ρίξετε το
στο γραμματοκιβώτιο μου, και θα προσπαθήσω να ευχαριστήσω όλους σας». Τα παιδιά
ευχαρίστησαν τον καλό τους προστάτη και τη άλλη μέρα έριξαν όλοι το γραμματάκι τους.
Το ένα ζητούσε ένα μολύβι, το άλλο ένα μαχαιράκι, το άλλο ένα βιβλίο και ούτω καθεξής.
Ανάμεσα από τα γράμματα ο Δόν Μπόσκο βρήκε και ένα που έλεγε: «Θέλω να με κάνετε
άγιο και να με βοηθήσετε να σώσω την ψυχή μου». Υπογραφή: Δομένικος Σάβιο. Ο Δόν
Μπόσκο πρόσεξε πολύ το εκλεκτό αυτό παιδί, που έζησε και απέθανε σαν άγιος και η
Καθολική εκκλησία κήρυξε άγιο το 1950.

1542. ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ.

Ένας άθεος καθηγητής διέταξε ένα ευσεβή μαθητή του να γράψει στον
πίνακα 1+1+1=1, γιατί Πατήρ συν Υιόν και συν Άγιον Πνεύμα δεν κάνουν παρά ένα μόνον
Θεό.
- Αν εξακολουθείς, του λέγει, να υποστηρίζεις αυτό και στα μαθηματικά, θα έχεις
μηδέν.
Στον έξυπνο μαθητή ήλθε μια ιδέα. Άλλαξε τα σημεία της προσθέσεως με τα σημεία του
πολλαπλασιασμού 1Χ1Χ1=1. Τώρα είδε ότι λογαριασμός ήταν σωστός, και λέγει στον
καθηγητή του:
- Αυτό λέμε εμείς που πιστεύουμε.
Ο καθηγητής του έμεινε με ανοικτό το στόμα.

(Θησαυρός Γνώσεων και Ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ. 666, 691 )

66. «Πριν η συνελθείν αυτούς ευρέθη εν γαστρί έχουσα»

Η Παρθένος συνέλαβε τον Ιησού μ ε τ ά την μνηστεία της με τον Ιωσήφ και οχι προ της μνηστείας. Ο Χρυσόστομος ερωτά: «Αλλά διατί δεν έμεινεν έγκυος προτού να μνηστευθή; Δια να παραμείνη επ’ όλίγον κρυφόν το γεγονός... και δια να απαλλαγή από κάθε πονηράν υποψίαν η Παρθένος» (ΑΑΠ/ X, 63, 83). Διότι «πώς ήτο δυνατόν οι Φαρισαίοι να παραδεχθούν εγκυμοσύνην υπερφυσικήν, πρωτάκουστον και ακατανόητον και μάλιστα καχύποπτοι και κακόβουλοι όπως ήσαν; Και φυσικά η φαρισαϊκή κακία δεν θα εδυσκολεύετο να εφαρμόση και εις την περίπτωσιν της Παρθένου αυστηρώς τον νόμον, δηλαδή να την θανατώση με λιθοβολισμόν» (X, 35) .
Πρόκειται για εκδήλωσι της θείας Προνοίας. Εάν η Παρθένος συνελάμβανε π ρ ό της μνηστείας, η δοκιμασία της θα ήταν μεγαλύτερη γι’ αυτήν και το κυοφορούμενον. Με τον πέπλο της μνηστείας η πρόνοια του Θεού σκεπάζει το γεγονός για τους πολλούς, ενώ ταυτόχρονα δεν αφήνει και τον έ ν α, τον Ιωσήφ, στο πέλαγος της καχυποψίας. «Διότι, όταν εκείνος (ο Ιωσήφ) που έπρεπε να ζηλεύση περισσότερον απο όλους εμφανίζεται όχι μόνον να μη προβαίνη εις την διαπόμπευσιν και την ατίμωσιν της Παρθένου, αλλά και επιπλέον να την κρατή κοντά του και να την υπηρετή μετά την κύησιν, καθίσταται φανερόν, ότι ούτε θα την εδέχετο κοντά του ούτε θα προσέφερε τας άλλας υπηρεσίας του, εάν δεν είχε πιστεύσει απολύτως ότι το συμβάν προήρχετο εκ της ενεργείας του Αγίου Πνεύματος» (ΑΑΠ/Χ, 63, 73) .
Ο απόστ. Παύλος βεβαιώνει οτι ο θεός «ούκ εάσει ημάς πειρασθήναι υπέρ ο δυνάμεθα, αλλά ποιήσει συν τω πειρασμώ και την έκβασιν του δύνασθαι ημάς υπενεγκείν» (Α' Κορ. ι' 13) . Αυτό μαρτυρεί και η περίπτωσις της εγκυμοσύνης της Θεοτόκου. Ο Θεός ελαφρύνει το βάρος της δοκιμασίας της δεν επιτρέπει το βάρος αυτό να την συνθλίψη. Ο Κύριος δεν περιορίζεται μ ό ν ο σε εντολές και στο να αναθέτη στους ανθρώπους διάφορες δύσκολες αποστολές. Έρχεται και βοηθεί ο ίδιος. Ενισχύει τον εντολοδόχο και με το παντοδύναμο χέρι Του απαλύνει το βάρος της αποστολής που Εκείνος του ανέθεσε. Χωρίς το παντοδύναμο αυτό χέρι κανένας άνθρωπος ούτε και η Θεοτόκος θα μπορούσε να σηκώση το βάρος της κλήσεως και της αποστολής του Θεού. Ο ίδιος άλλωστε ο Κύριος δήλωσε κατηγορηματικά: «Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν» (Ίω. ιε' 5).

(Μητροπολίτου Αχελώου Ευθυμίου Στυλίου, Η Πρώτη, εκδ. Γρηγόρη )

ΠΗΓΑΝ κάποτε, πολύ πρωί, στην καλύβα του Αββά Αχιλλά οι συνασκητές του, ο Αββάς Αμμώης
με τον Αββά Βιτίμιο, και βρήκαν τον Γέροντα να πλέκει το ψαθί του:
- Από τώρα επιασες δουλειά, Αββά; τον ρώτησαν.
- Από το περασμένο βράδυ, τους ομολόγησε εκείνος, μέχρι τώρα έχω πλεξει είκοσι οργιές χωρίς να
τις χρειάζομαι. Αλλά φοβάμαι μήπως αγανακτήσει εναντίον μου ο Θεός και με καταδικάσει με
τους οκνηρούς, όταν μπορώ να εργασθώ και δεν το κάνω.
Θαυμάζοντας την φιλεργία του Γέροντα οι δυό Αββάδες, έφυγαν ωφελημένοι.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΑΝ αυστηρά οι συνασκητές του κάποιον αδελφό, που εργαζόταν την ημέρα που
γιόρταζαν την μνήμη κάποιου μάρτυρος.
- Σαν σήμερα, αποκρίθηκε ταπεινά εκείνος, ο δούλος του Θεού βασανιζόταν σκληρά κι έχυνε το
αίμα του για την αγάπη του Χριστού, κι εγώ να μην χύσω λίγο ίδρωτα στην εργασία;


ΜΕΡΙΚΟΙ νέοι μοναχοί επισκέφθηκαν κάποιο Γέροντα στην καλύβα του την στιγμή που ήταν
απορροφημένος ο νους του στην προσευχή, ενώ τα χέρια του έπλεκαν με γρηγοράδα.
- Τί πρέπει να κάνει ο μοναχός για να σωθεί, Αββά; τον ρώτησαν.
- Ό,τι βλεπετε, παιδιά μου, τους αποκρίθηκε εκείνος.
Εννοούσε βέβαια προσευχή και εργασία.


ΟΤΑΝ σηκώνεσαι από το στρώμα, αδελφέ, συμβουλεύει κάποιος Γέροντας, λέγε στον εαυτό σου:
Σώμα, εργάσου για να τραφείς. Ψυχή, νήφε για να σωθείς.

ΑΝΕΒΗΚΕ κάποτε στο Σινά ένας μοναχός από μακρινή σκήτη και φιλοξενήθηκε στο ησυχαστήριο
του Αββά Σιλουανού. Βλέποντας τους υποτακτικούς του να εργάζονται εντατικά, είπε στον
Γέροντα κάπως υπεροπτικά:
- Μη εργάζεσθε την απολλυμένην βρώσιν. «Μαρία την αγαθήν μερίδα εξελέξατο» (Λουκ. Γ 42).
Ο Αββάς Σιλουανός δεν του έδωσε απόκριση. Πρόσταξε τον μαθητή του Ζαχαρία να οδηγήσει τον
ξένο σ’ ένα άδειανό κελλί και να του δώσει ένα βιβλίο να διαβάσει.
Διάβασε αρκετά, κλεισμένος στο κελλί ο μοναχός, ώσπου κουράστηκε. Άρχισε να βαριέται και να
πεινά. Όταν έφτασε η ενάτη, έβλεπε με λαχτάρα την πόρτα, μήπως φανεί κανένας να τον
προσκαλέσει για φαγητό. Μα, όταν είδε πως δεν ερχόταν, αποφάσισε να πάει μόνος να εξετάσει.
Βρήκε τον Γέροντα στον κήπο να ποτίζει.
- Δεν έφαγαν σήμερα οι αδελφοί, Αββά; τον ρώτησε, αφήνοντας κατά μέρος την ντροπή, αφού τον
βασάνιζε η πείνα.
- Βεβαίως έφαγαν, αποκρίθηκε ο Γέροντας.
- Και πώς έγινε να λησμονήσετε να φωνάξετε κι εμένα;
- Μα εσύ, παιδί μου, είπε με απλότητα ο Αββάς Σιλουανός, είσαι άνθρωπος πνευματικός και δεν
έχεις ανάγκη από υλική τροφή. Εμείς που έχουμε σάρκα χρειαζόμαστε τροφή και γι’ αυτό τον λόγο
αναγκαζόμαστε ν’ άσχολούμαστε και με υλική εργασία. Εσύ που έχεις διαλεξει την «αγαθή
μερίδα», διάβαζες όλη μέρα και, χωρίς άλλο, είσαι τώρα χορτασμένος.
Ο μοναχός κατάλαβε το σφάλμα του και ζήτησε συγχώρεση από τον Γέροντα.
- Μάθε, παιδί μου, του είπε ο σοφός Αββάς, πως κι η Μαρία είχε ανάγκη από την Μάρθα και
διαμέσου εκείνης εγκωμιάστηκε αυτή.

(Γεροντικό, Σταλαγματιές απο την Πατερική Σοφία, Θεοδώρας Χαμπάκη, Εκδόσεις Ορθοδόξου Χριστιανικής αδελφότητας "ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ")

64. «Η εξανθήσασα ράβδος του Ιωοήφ»

Το εικονογραφικό αυτό θέμα προέρχεται απο το πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου, στο οποίο υπάρχει και ή εξής διήγησις:
Όταν η Παρθένος Μαρία έγινε 12 χρόνων, οι ιερείς έκριναν οτι δεν μπορούσε πια να μένη στο Ναό. Και ο μόνος προφανώς λόγος δεν ήταν άλλος από την αντίληψι που είχαν για το μηνιαίο κύκλο των γυναικών (βλ. σημείωμα, αριθ. 33). Φαίνεται όμως ότι, εν τω μεταξύ, οι γονείς της είχαν πεθάνει γι’ αυτό και το θέμα της αποκαταστάσεως της Παρθένου το ανέλαβαν οι ίδιοι οι ιερείς. Αυτοί, προκειμένου να βρεθή το κατάλληλο πρόσωπο, στο οποίο έπρεπε να εμπιστευθούν την Θεοτόκο, κατέφυγαν στον εθιμικό τρόπο εκλογής (πρβλ. τα της εκλογής του Ααρών, Άριθμ. ιζ' 16 - 28) .
Έδωσαν δηλαδή έντολή στους «χηρεύοντας του λαού» να φέρουν από ένα ραβδί, πάνω στο οποίο ο καθένας τους θα είχε γράψει το όνομά του. Σ’ όποιου το ραβδί θα γινόταν «κύριον σημείον» (=εξαιρετικό φαινόμενο), αυτός θα μνηστευόταν την Μαριάμ. Ο αρχιερεύς Ζαχαρίας παρέλαβε τα ραβδιά και προσευχήθηκε σχετικά... Στο ραβδί του Ιωσήφ άνθισε ένας κρίνος... Ύστερ’ από το «σημείο» αυτό, η Παρθένος κληρώθηκε στον Ιωσήφ τον οικοδόμο, ο οποιος και την μνηστεύθηκε (IK, ΚΚ, ΘΗΕ/8, 650, 697). «Ο θεός έδωσε την Παρθένο στον Ιωσήφ, ο οποίος με το γήρας του και την σεμνήν πολιτείαν του, είχε γίνει από πολύν καιρό αξιόπιστος» (Νικηφόρος Κάλλιστος, X, 34).
Το περιστατικό αυτό είναι μια ενδειξις, ότι οι αφιερωμένες στο θεό Παρθένες, είτε για μικρό διάστημα είτε για ολόκληρη τη ζωή τους, δεν έμεναν παντοτεινα μέσα στο Ναό, έξ αιτίας των περί καθαρότητος αντιλήψεων των Εβραίων. Έτσι φαίνεται, οτι κάθε αφιερωμένη Παρθένος επέστρεφε σπίτι της είτε για να συνέχιση την αφιέρωσί της (βλέπε το σημείωμα περί παραλαβής της Πορφύρας) είτε για να ετοιμασθή για το γάμο της.
Το έθιμο αυτό μοιάζει με κάτι παρόμοιο που συνηθιζόταν τα παλαιότερα χρόνια στη χώρα μας. Στις αρχές του αιώνα, οι γονείς έστελναν τα κορίτσια στο Σχολείο μόνο μέχρι την ηλικία των 10 - 12 χρόνων. Στην ηλικία περίπου αυτή, οι γονείς διέκοπταν τη φοίτησι των κοριτσιών και τά κρατούσαν πια στο σπίτι με την εξήγησι οτι ήταν πια καιρός ν’ αρχίσουν νά μαθαίνουν τις δουλειές του σπιτιού, να έτοιμάσουν τα προικιά τους κλπ. Όταν η μητέρα μου γύρισε για τελευταία φορά απο το σχολείο (στην ηλικία αυτή) , την υποδέχθηκε η γιαγιά μου κρατώντας βελόνι και κλωστή καί λέγοντάς της: «Αυτά να μη σου λείψουν ποτέ πια από το χέρι»!
Τα νέα κορίτσια σήμερα συνεχίζουν τις σπουδές τους μέχρι και τις Ανώτατες Σχολές. Μαθαίνουν βέβαια περισσότερα γράμματα, υστερούν όμως συνήθως στην οικιακή κατάρτισι και τις πρακτικές δεξιοτεχνίες (κοπτική, ραπτική, κεντητική, υφαντική, πλεκτική, διακοσμητική, ζωγραφική, οικιακή οικονομία κ. λ.π.) . Στη διαφορά ίσως αυτή οφείλεται και το γεγονός, ότι στην εποχή μας έχομε περισσότερες μορφωμένες γυναίκες, με περισσότερες «γνώσεις» περί ευτυχίας κλπ. και λιγώτερα ευτυχισμένα σπιτικά...

65. «Μνηστευθείσης της μητρύς αυτού Μαρίας τω Ιωσήφ» (Mατθ, α' 18)

Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος αναφέρεται σαφώς στην μνηστεία της Παρθένου Μαρίας με τον «ξυλουργό» (Ματθ. ιγ' 55) Ιωσήφ, χωρίς όμως να προχωρή σε λεπτομέρειες, για το πώς και πότε έγινε η μνηστεία αυτή. Ειδικώτερα, ο Ευαγγελιστής, «εν πλήρει αρμονία προς το γαμικόν δίκαιον των Εβραίων, ομιλεί περί της Μαρίας ως μνηστής, ως συζύγου καί ως γυναικός. Η μνηστεία κατά τον αρχαίον Ιουδαϊκόν νόμον... ήτο ουσιώδες προκαταρκτικόν τού γάμου, καίπερ διακρινόμενον αυτού. Εδημιούργει σχέσιν δεσμευτικής υποχρεώσεως μεταξύ των μνηστευομένων... Μετά την μνηστείαν και προ του γάμου.,.ο ανήρ ήτο ο κατά νόμον σύζυγος καί ο δεσμός ηδύνατο να λυθή μόνον διά κανονικού διαζυγίου» (ΓΜ, 85).
Η Παρθένος Μαρία σαν μνηστή έμεινε σε δικό της σπίτι καί ετοιμαζόταν για την ώρα του γάμου της με τον Ιωσήφ. Η περίοδος αυτή πρέπει να ήταν για την Θεοτόκο περίοδος προετοιμασίας.
Η μνηστεία δεν είναι γάμος. Είναι ο προθάλαμος του γάμου. Και προθάλαμος σημαίνει πάντοτε αναμονή. Η αναμονή του γάμου είναι χρόνος δοκιμασίας του δεσμού καί γι' αυτό είναι απαραίτητη. Γάμος χωρίς μνηστεία είναι κάτι το βεβιασμένο, το άφύσικο. Η μνηστεία είναι ο χρόνος άναμονής του θελήματος του Θεού. Είναι η ασπίδα του γάμου από σκοπιμότητες, δολιότητες και άλλες άνομες επιδιώξεις. Είναι ακόμα χρόνος ωριμότητος της μνηστής καί του μνηστήρος. Μέσα στο χρονικό διάστημα της μνηστείας οι αρραβωνιασμένοι πρέπει να επιδιώκουν πολλά. Το κυριώτερο όμως που πρέπει να αναζητούν είναι η φανέρωσις του θελήματος του Θεού. Να φανερώση δηλαδή ο Θεός δια των πραγμάτων αν η μνηστεία αυτή πρέπει να ολοκληρωθή με το ισόβιο δεσμό του γάμου. Εφ' όσον δεχόμαστε ότι «παρά Θεού αρμόζεται ανδρί γυνή» (Ευχολόγιον), τότε η περίοδος της μνηστείας είναι ό,τι πρέπει γιά να φανερωθή το θέλημα του Θεού για τα συγκεκριμένα πρόσωπα. Εαν δεν υπάρξει κανένα σοβαρό εμπόδιο τότε αυτό είναι μια ένδειξις ότι μπορούν να προχωρήσουν στο γάμο με τη βεβαιότητα ότι «ούτως εύδόκησεν ο Θεός» (Εύχολόγιον) .

(Μητροπολίτου Αχελώου Ευθυμίου Στυλίου, Η Πρώτη, εκδ. Γρηγόρη )

 

ΌTAN επρόκειτο να φύγει από τον μάταιο κόσμο ο Όσιος Παμβώ, βεβαίωνε τους συνασκητές του 

πως δεν έμεινε ούτε μία ημέρα χωρίς εργασία, ούτε ψωμί έφαγε ποτέ δωρεαν.

 

ΣΤΗΝ Κάτω Αίγυπτο ζούσαν εκατοντάδες Ερημίτες, λέει επίσης ο Παλλάδιος. Κάθε σκήτη είχε 

δική της εκκλησία, για να λειτουργούνται οι ασκητές, με ευρύχωρο ξενώνα παραπλεύρως, για την 

φιλοξενία των επισκεπτών. Δεχονταν με καλοσύνη όλους τους ξένους οι Πατέρες και τους 

φιλοξενούσαν όσον καιρό ήθελαν εκείνοι να παραμείνουν στην έρημο. Είχαν όμως αυτή την 

συνήθεια: Μια ολόκληρη εβδομάδα τους άφηναν ν’ αναπαυθούν. Κατοπιν όμως τους έδιναν κάποια

εργασία να κάνουν στον κήπο ή στο μαγειρείο ή οπουδήποτε αλλού, για να μην μένουν αργοί. Τους

έδιναν ακόμη ένα ωφέλιμο βιβλίο να διαβάζουν, όταν τελείωναν την εργασία τους. Τους 

απαγόρευαν να συνομιλούν με τους αδελφούς, για να μην τους απασχολούν τόσο από την υλική 

όσο κι από την πνευματική τους εργασία.

 Όλοι οι Ερημίτες στην Κάτω Αίγυπτο ασχολούνταν με το εργόχειρο, για να συντηρούν τον εαυτό 

τους και να φιλοξενούν τους ξένους.

 

 Ο ΑΓΙΟΣ Ίερομάρτυς Λουκιανός από την νεότητά του είχε υποτάξει την σάρκα στο πνεύμα, με 

ακατάπαυστη νηστεία, αγρυπνία, προσευχή και κόπο σωματικό.

 Εργαζόταν σκληρά, για να κερδίζει το ψωμί του και ν’ ανακουφίζει τους φτωχούς. Δεν έβαζε ποτέ 

τροφή στο στόμα του, αν δεν είχε βεβαιωθεί προηγουμένως πως προερχόταν από το εργόχειρό του 

και πως κάποιος άλλος ακόμη θα έτρωγε την ημέρα εκείνη απ’ αυτό.

 

(Γεροντικό, Σταλαγματιές απο την Πατερική Σοφία, Θεοδώρας Χαμπάκη, Εκδόσεις Ορθοδόξου Χριστιανικής αδελφότητας "ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ" )

ΌTAN επρόκειτο να φύγει από τον μάταιο κόσμο ο Όσιος Παμβώ, βεβαίωνε τους συνασκητές του

πως δεν έμεινε ούτε μία ημέρα χωρίς εργασία, ούτε ψωμί έφαγε ποτέ δωρεαν.

ΣΤΗΝ Κάτω Αίγυπτο ζούσαν εκατοντάδες Ερημίτες, λέει επίσης ο Παλλάδιος. Κάθε σκήτη είχε

δική της εκκλησία, για να λειτουργούνται οι ασκητές, με ευρύχωρο ξενώνα παραπλεύρως, για την

φιλοξενία των επισκεπτών. Δεχονταν με καλοσύνη όλους τους ξένους οι Πατέρες και τους

φιλοξενούσαν όσον καιρό ήθελαν εκείνοι να παραμείνουν στην έρημο. Είχαν όμως αυτή την

συνήθεια: Μια ολόκληρη εβδομάδα τους άφηναν ν’ αναπαυθούν. Κατοπιν όμως τους έδιναν κάποια

εργασία να κάνουν στον κήπο ή στο μαγειρείο ή οπουδήποτε αλλού, για να μην μένουν αργοί. Τους

έδιναν ακόμη ένα ωφέλιμο βιβλίο να διαβάζουν, όταν τελείωναν την εργασία τους. Τους

απαγόρευαν να συνομιλούν με τους αδελφούς, για να μην τους απασχολούν τόσο από την υλική

όσο κι από την πνευματική τους εργασία.

Όλοι οι Ερημίτες στην Κάτω Αίγυπτο ασχολούνταν με το εργόχειρο, για να συντηρούν τον εαυτό

τους και να φιλοξενούν τους ξένους.

Ο ΑΓΙΟΣ Ίερομάρτυς Λουκιανός από την νεότητά του είχε υποτάξει την σάρκα στο πνεύμα, με

ακατάπαυστη νηστεία, αγρυπνία, προσευχή και κόπο σωματικό.

Εργαζόταν σκληρά, για να κερδίζει το ψωμί του και ν’ ανακουφίζει τους φτωχούς. Δεν έβαζε ποτέ

τροφή στο στόμα του, αν δεν είχε βεβαιωθεί προηγουμένως πως προερχόταν από το εργόχειρό του

και πως κάποιος άλλος ακόμη θα έτρωγε την ημέρα εκείνη απ’ αυτό.

1429. ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΥΖΥΓΟΣ.
Μια μέρα, μια γυναίκα πήγε να βρει ένα άγιο πνευματικό για να παραπονεθεί εναντίον της συμπεριφοράς του συζύγου της. Ο άγιος άνθρωπος την άκουσε με όλη την προσοχή. Στο τέλος η γυναίκα ζητεί την συμβουλή του.
- Σε συμβουλεύω, της είπε ο πνευματικός, να επιστρέψεις σπίτι σου, και να γίνεις καλύτερη σύζυγος για τον άνδρα σου. Έτσι και αυτός θα γίνει για σένα καλύτερος σύζυγος.

(Θησαυρός Γνώσεων και Ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ. 644 )

Το δόγμα της Αγ. Τριάδος δεν «κατασκευάστηκε» αργότερα από την Εκκλησία, στην Α Οικουμενική Σύνοδο, αλλά ήδη με απλό τρόπο εκτίθεται από την πρώτους διαδόχους των Αποστόλων, οι οποίοι προφανώς το παρέλαβαν από αυτούς!
    "χύσε στο κεφάλι νερό τρεις φορές στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος"(Διδαχή 7,3)[τριαδική επίκληση στη Βάπτιση]
     "Αν ο Κύριος ανέχτηκε να πάθει για την ψυχή μας, όντας Κύριος όλου του κόσμου, στον οποίο ο Θεός από τον καιρό της Δημιουργίας είπε "ας κάνουμε άνθρωπο...""(Βαρνάβα Επιστολή 5,5,ΕΠΕ, 31)
     «…Διότι η Γραφή για μας αναφέρει, ότι λέει στον Υιό του· «ας κάνουμε τον άνθρωπο κατ’ εικόνα και ομοίωσή μας…(Γεν.1,26)» (Βαρνάβα Επιστολή 6,12,ΕΠΕ, 35)[άρα ο Υιός υπάρχει μαζί με τον Πατέρα στη Δημιουργία!]
     «Διότι, αν δεν λάμβανε σάρκα (ο Υιός), δεν θα μπορούσαν να σωθούν οι άνθρωποι χωρίς να τον βλέπουν, αφού δεν μπορούν να κοιτούν ούτε τον ήλιο, που στο μέλλον δεν θα υπάρχει και είναι έργο των χεριών του. Λοιπόν, για αυτό έλαβε σάρκα ο Υιός του Θεού…» (ο.π. 5,10-11, ΕΠΕ σελ 33)[ο Υιός υπήρχε πριν λάβει σάρκα στην ενανθρώπηση!]
     «Συ εξομολογούμεθα δια του αρχιερέως και προστάτου των ψυχών Ιησού Χριστού, δι’ οὗ (μέσω του οποίου) σοι (σε σένα ανήκει) η δόξα και η μεγαλωσύνη και νυν και…» (Κλήμης Ρώμης Προς Κορινθίους Α, 61,3)[η δόξα δίνεται στον Πατέρα μέσω του Υιού!]
     «ο μέγας δεσπότης των απάντων (ο Πατήρ)… ευεργετών τα πάντα, υπερεκπερισσως δε ημας τους προσφευγόντας τοις οικτιρμοις αυτου δια του Κυρίου ημων Ιησού Χριστού, (στον οποίο Χριστό ανήκει) η δόξα και η μεγαλωσύνη εις τους αιώνας…» (ο.π. 20,11-12)[εδώ η ίδια δόξα δίνεται τώρα στον Υιό! Αυτό αποτελεί βλασφημία αν ο Υιός δεν είναι ίσος με τον Πατέρα]
     «επειδή είσαστε πέτρες του ναού του Πατέρα, ετοιμασμένοι για την οικοδομή του Θεού Πατέρα, που κατευθύνεστε στα ύψη με τη μηχανή του Ιησού Χριστού, που είναι ο σταυρός, χρησιμοποιώντας για σχοινί το Άγιο Πνεύμα» (Ιγνατίου Θεοφόρου προς Εφεσίους ΙΧ, ΕΠΕ 83)[αναφορά και των 3 προσώπων]
     «Να φροντίζετε λοιπόν να πεισθείτε απόλυτα για τα δόγματα του Κυρίου και των αποστόλων, για να «ευοδωθούν όλα όσα κάνετε», σαρκικά και πνευματικά, με πίστη και αγάπη, ενωμένοι με τον Υιό και τον Πατέρα και τον Πνεύμα… Πειθαρχήσετε στον επίσκοπο και μεταξύ σας, όπως πειθάρχησε ο Χριστός στον Πατέρα, και οι απόστολοι στον Χριστό και στον Πατέρα και στο Πνεύμα» (Ιγνατίου προς Μαγνησιεις ΧΙΙΙ. ΕΠΕ 101)(τα 3 πρόσωπα της Τριάδος συναριθμούνται ως ομότιμα. Μάλιστα στην πρώτη περίπτωση προηγείται ο Υιός]
     "με τη διακονία του Ιησού Χριστού, ο οποίος ήταν κοντά στον Πατέρα προαιώνια και στο τέλος φανερώθηκε"(Ιγνατίου προς Μαγνησιεις 6. ΕΠΕ 97)[προΰπαρξη του Λόγου]
     "Όπως λοιπόν και ο Κύριος δεν έκανε τίποτα χωρίς τον Πατέρα, αν και ήταν ενωμένος με αυτόν"(Ιγνατίου προς Μαγνησιεις 7. ΕΠΕ 97)
«…Σε δοξάζω μέσω του αιώνιου και επουράνιου αρχιερέα Ιησού Χριστού, του αγαπητού σου παιδιού, δια του οποίου μαζί μ’ αυτόν και το άγιο Πνεύμα σού πρέπει δόξα και τώρα και στους μελλοντικούς αιώνες. Αμην» (Μαρτύριο Πολυκάρπου. 14, ΕΠΕ ,369)[συνδοξάζονται και τα 3 πρόσωπα ισότιμα]
     "ο προεστώς αναπέμπει δοξολογία στον Πατέρα του σύμπαντος δια του ονόματος του Υιού και τους Αγίου Πνεύματος (Ιουστίνος Απολογία Α 65,ΕΠΕ σελ. 191)[στην τέλεση της Θ. Ευχαριστίας]

Μια σχέση θέλει δύο, όπως λένε και για το ταγκό. Πολλές φορές όμως μπαίνουμε σε μια σχέση φέρνοντας μαζί μας και μια άλλη σχέση, πολύ δυνατή και ιδιαιτέρως φορτική… την εμπαθή σχέση με το εγώ μας! Κι έτσι βρισκόμαστε να διαχειριστούμε όχι μια αλλά δύο ή και τρεις σχέσεις, αν και το έτερον ήμισυ δε θέλει να αποχωριστεί κι εκείνο τη σχέση με το δικό του εγώ. Συνωστισμός! Πώς θα τα βγάλουμε πέρα; Η συνύπαρξη με κάποιον άλλο προϋποθέτει μια σοβαρή και κρίσιμη απόφαση… ότι θα δώσουμε χώρο μέσα μας και έξω μας στον άλλο, ότι θα κάνουμε παραχωρήσεις, υποχωρήσεις, συμβιβασμούς και υπομονή. Πόσο έτοιμοι και ώριμοι είμαστε για κάτι τέτοιο;
Όταν έχουμε μάθει τόσο καιρό να ικανοποιούμε μόνο τον εαυτό μας, τώρα πώς θα φροντίζουμε για τις ανάγκες και τις επιθυμίες του άλλου, παραμερίζοντας τις δικές μας αν χρειάζεται; Πώς θα προσφέρουμε και θα προσφερθούμε όταν ο εγωισμός μας έχει γίνει θηρίο ανήμερο και αχόρταγο; Πώς θα αγαπήσουμε αν αγαπάμε εμπαθώς και όχι υγιώς μόνο τον εαυτό μας; Το αντίδοτο του εγωισμού είναι η αγάπη, η εν Χριστώ αγάπη, η γεμάτη έλεος, ταπείνωση, ευσπλαχνία και συγχώρεση. Η πνευματική ζωή μάς δίνει το δρόμο και ο Χριστός γίνεται για μας ο καλύτερος δάσκαλος της αγάπης- μιας αγάπης θυσιαστικής και τόσο απελευθερωτικής - και ταυτόχρονα βοηθός μας στον αγώνα μας για την καταπολέμηση των παθών μας. Αν δεν αναλάβουμε δράση εναντίον τους τότε κινδυνεύουμε όχι μόνο να γίνουμε θηρία ανήμερα αλλά να χάσουμε και την ψυχή μας!
Μια σχέση εμπαθής μοιάζει με ένα μη ιχνηλατημένο ναρκοπέδιο… δεν ξέρεις πότε θα σου σκάσει η επόμενη νάρκη! Γι’ αυτό αν θέλουμε να ζήσουμε αρμονικά με έναν άλλο άνθρωπο καλό θα είναι να απαλλασσόμαστε λίγο λίγο από τη σχέση μας με το εγώ μας. Και ο άνθρωπος μας μπορεί να αποτελέσει για μας το κίνητρο, το εφαλτήριο, να γίνει ο στίβος αυτού του αγωνίσματος για μας. Η αγάπη μας για τον άλλο έχει τη δύναμη να γιατρέψει ή να εξαφανίσει όλα τα πάθη γιατί η αγάπη είναι ο Χριστός! Μια αγάπη λένε ξεπερνιέται με μια άλλη αγάπη πιο δυνατή. Αν αγαπήσουμε το Χριστό με όλη μας τη δύναμη δεν θα υπάρχει χώρος στην καρδιά μας ούτε για ίχνος αγάπης στο εγώ μας! Η αγάπη του Χριστού σε εμάς και η αγάπη η δική μας σε Εκείνον είναι η θεραπεία, το φάρμακο για όλες τις αρρώστιες. Και με αυτή την αγάπη στην καρδιά μας είναι βέβαιο πως θα δημιουργούμε και θα απολαμβάνουμε υγιείς και χαρούμενες ανθρώπινες σχέσεις!(Α.Κ.Β)

Επιστολή 203 στον πρεσβύτερο Σαλούστιο.
Δεν πόνεσα λίγο όταν άκουσα ότι και εσύ και ο πρεσβύτερος Θεόφιλος χάσατε το θάρρος σας. Γιατί έμαθα ότι ο ένας από σας πραγματοποίησε μέχρι το μήνα Οκτώβριο πέντε ομιλίες, ενώ ο άλλος καμία.
Και αυτό μου κόστισε περισσότερο από τη φοβερή εδώ ερημιά μου. Θελήστε λοιπόν, εάν αυτό είναι ψέμα, να μου το δηλώσετε.
Εάν πάλι είναι αληθινό να το διορθώσετε και παροτρύνετε ο ένας τον άλλον, γιατί πολύ με έχετε λυπήσει αν και σας αγαπώ υπερβολικά.
Και το ακόμα χειρότερο είναι ότι και από το θεό θα επισύρετε το κρίμα εναντίον σας ζώντας με τόση φυγοπονία και οκνηρία και μη συνεισφέροντας ό,τι μπορείτε. Γιατί ποια συγχώρεση θα έχετε όταν ενώ άλλοι διώκονται, εξορίζονται, απομακρύνονται, εσείς δεν προσφέρετε στο δοκιμαζόμενο λαό ούτε την ενίσχυση με την παρουσία ή τη διδασκαλία σας; (ΕΠΕ 38,365)

   Εάν δεν ήταν το άγιο Πνεύμα, δε θα υπήρχαν στην Εκκλησία ποιμένες και διδάσκαλοι. Γιατί και αυτοί γίνονται από το άγιο Πνεύμα, καθώς και ο Παύλος λέγει˙ «Στο πνευματικό σας ποίμνιο σας τοποθέτησε το άγιο Πνεύμα ποιμένες και επισκόπους».
   Βλέπεις ότι και αυτό γίνεται από το άγιο Πνεύμα;
Εάν δεν είχε το άγιο Πνεύμα ο κοινός αυτός πατέρας και διδάσκαλος, όπου πριν από λίγο ανέβηκε στο ιερό αυτό βήμα και σας ευχήθηκε όλους ειρήνη, δε θα του λέγατε όλοι μαζί, «Και στο δικό σου Πνεύμα». Γι’ αυτό όχι μόνο όταν ανεβαίνει στο βήμα, ούτε μόνο όταν σας ομιλεί, ούτε μόνο όταν προσεύχεται για σας του λέγετε αυτά τα λόγια, αλλά και όταν στέκεται κοντά σ’ αυτήν την αγία Τράπεζα, όταν πρόκειται να προσφέρει τη φοβερή εκείνη θυσία˙ γιατί οι μυημένοι γνωρίζουν αυτό που λέγω.
     Δεν αγγίζει τα δώρα που βρίσκονται μπροστά του προτού να σας ευχηθεί να έχετε τη χάρη του Κυρίου και σεις να του πείτε, «Και στο δικό σου Πνεύμα», και με την απάντηση αυτή υπενθυμίζετε στον εαυτό σας, ότι αυτός που είναι κοντά στην αγία Τράπεζα δεν κατορθώνει τίποτε, ούτε είναι ανθρώπινα κατορθώματα τα προσφερόμενα δώρα, αλλά η χάρη του αγίου Πνεύματος, που είναι παρούσα και πετά επάνω απ’ όλους, ετοιμάζει τη μυστική εκείνη θυσία.
    Γιατί, αν και άνθρωπος είναι αυτός που βρίσκεται εκεί, ο Θεός όμως είναι εκείνος που ενεργεί με τον άνθρωπο. Μην προσέχεις λοιπόν στον άνθρωπο που βλέπεις, αλλά προσπάθησε να καταλάβεις την αόρατη χάρη του Θεού. Τίποτε δεν είναι ανθρώπινο από αυτά που γίνονται στο ιερό αυτό βήμα. Εάν δεν ήταν παρόν το άγιο Πνεύμα, δε θα ιδρυόταν η Εκκλησία˙ αφού όμως υπάρχει η Εκκλησία, είναι ολοφάνερο ότι είναι παρόν το άγιο Πνεύμα. (ΕΠΕ 36,311-313)

Εύρεση

Δημοφιλή Θέματα (Α-Ω)

αγάπη (412) Αγάπη Θεού (140) αγάπη σε Θεό (100) αγάπη σε Χριστό (95) άγγελοι (25) Αγγλικανισμός (1) Αγία Γραφή (77) Αγιασμός (3) Άγιο Πνεύμα (38) άγιοι (89) άγιος (136) αγνότητα (18) άγχος (30) αγώνας (95) αγώνας πνευματικός (114) Αθανάσιος ο Μέγας (2) αθεΐα (119) αιρέσεις (134) ακτημοσὐνη (12) αλήθεια (65) αμαρτία (158) Αμβρόσιος άγιος (3) άμφια (1) Αμφιλόχιος της Πάτμου (1) Ανάληψη Χριστού (3) Ανάσταση (105) ανασταση νεκρών (16) ανθρώπινες σχέσεις (214) άνθρωπος (58) αντίχριστος (9) αξιώματα (14) απἀθεια (2) απιστία (12) αποκάλυψη (5) απόκρυφα (16) Απολογητικά Θέματα (1) αρετή (134) ασθένεια (55) άσκηση (22) αστρολογία (2) Αυγουστίνος άγιος (1) αυταπάρνηση (5) αυτογνωσία (100) αυτοθυσἰα (18) αυτοκτονία (3) Β Παρουσία (10) Β' Παρουσία (11) βάπτιση (8) βάπτισμα (18) Βαρβάρα αγία (1) Βαρσανουφίου Οσίου (29) Βασίλειος ο Μέγας (21) βία (3) βιβλίο (26) βιοηθική (10) Βουδδισμός (5) γάμος (105) Γένεση (4) Γεροντικόν (136) γηρατειά (8) γιόγκα (1) γλώσσα (58) γνώση (12) γονείς (101) Γρηγόριος ο Θεολόγος (11) Γρηγόριος ο Παλαμάς όσιος (3) γυναίκα (24) δάκρυα (25) δάσκαλος (20) Δεύτερη Παρουσία (12) Δημιουργία (55) διάβολος (121) Διάδοχος Φωτικής όσιος (13) διάκριση (109) διάλογος (5) δικαιο (1) δικαιοσύνη (18) Δογματικα Θέματα (5) Δογματική Τρεμπέλα (1) δύναμη (28) Δωρόθεος αββάς (6) εγωισμός (198) εικόνες (20) Ειρηναίος Λουγδούνου άγιος (3) ειρήνη (24) εκκλησία (130) Εκκλησιαστική Ιστορία (23) Εκκλησιαστική περιουσία (2) έκτρωση (4) έλεγχος (6) ελεημοσύνη (59) ελευθερία (30) Ελλάδα (17) ελπίδα (30) εμπιστοσὐνη (22) Εξαήμερος (2) εξέλιξης θεωρία (15) Εξομολόγηση (109) εξωγήινοι (2) εξωσωματική γονιμοποίηση (5) επάγγελμα (11) επιμονἠ (25) επιστήμη (77) εργασία (58) Ερμηνεία Αγίας Γραφής (53) έρωτας (12) έρωτας θείος (3) Ευαγγέλια (75) Ευαγγέλιο Ιωάννη Ερμηνεία (33) ευγένεια (9) ευγνωμοσὐνη (12) ευσπλαχνία (23) ευτυχία (51) ευχαριστία (15) Εφραίμ ο Σύρος όσιος (1) εχεμύθεια (1) ζήλεια (7) ζώα (22) ηθική (12) ησυχία (20) θάνατος (173) θάρρος (52) θαύμα (122) θέατρο (1) Θεία Κοινωνία (101) Θεία Λειτουργία (87) θεία Πρόνοια (7) θἐλημα (12) θέληση (15) Θεόδωρος Στουδίτης όσιος (36) θεολογία (23) Θεός (96) Θεοφάνεια (2) θλίψεις (215) θρησκείες (35) θυμός (79) Ιάκωβος Τσαλίκης Όσιος (6) ιατρική (10) Ιγνάτιος Θεοφόρος (9) ιεραποστολή (45) ιερέας (135) ιερωσύνη (7) Ινδουισμός (12) Ιουδαίοι (1) Ιουστίνος άγιος (1) Ισαάκ ο Σύρος (2) Ισίδωρος Πηλουσιώτης όσιος (34) Ισλάμ (7) Ιστορία Ελληνική (7) Ιστορία Παγκόσμια (13) Ιστορικότης Χριστού (1) Ιωάννης Κροστάνδης (87) Ιωάννης Χρυσόστομος (158) Καινή Διαθήκη Ερμηνεία (23) Καινή Διαθήκη κριτικό κείμενο NestleAland (5) Κανόνες Εκκλησίας (2) καρδιά (39) Κασσιανός Όσιος (4) κατάκριση (83) καταναλωτισμός (7) Κατηχητικό (2) καύση νεκρών (1) κενοδοξία (3) κήρυγμα (45) Κλίμακα (4) κλοπή (5) Κοίμησις Θεοτόκου (13) κοινωνία (149) κόλαση (25) Κουάκεροι (1) ΚράτοςΕκκλησία (1) Κρίσις Μέλλουσα (16) Κύριλλος Άγιος (1) Λατρεία Θεία (66) λείψανα (7) λογισμοί (58) λύπη (16) μαγεία (12) Μάξιμος Ομολογητής (1) μάρτυρες (17) μεγαλοσὐνη (3) Μεθοδιστές (1) μελέτη (30) μετά θάνατον (29) μετά θάνατον ζωή (47) Μεταμόρφωση (3) Μεταμόρφωσις (4) μετάνοια (161) Μετενσάρκωση (3) μητέρα (37) μίσος (4) ΜΜΕ (2) μνημόσυνα (6) μοναξιά (15) μοναχισμός (78) Μορμόνοι (1) μόρφωση (19) μουσική (4) Ναός (13) ναρκωτικά (3) Νεκτάριος άγιος (1) νέοι (19) νεοπαγανισμός (5) νηστεία (40) Νικόλαος Άγιος (3) νους (19) οικονομία (2) Οικουμενισμός (3) ομορφιά (14) ομοφυλοφιλία (1) όνειρα (30) οραμα (9) οράματα (11) Ορθοδοξία (82) όρκος (1) πάθη (136) πάθος (7) παιδεία (21) παιδιά (84) Παΐσιος Όσιος (172) Παλαιά Διαθήκη (3) Παλαιά Διαθήκη Ερμηνεία (9) παλαιοημερολογίτες (8) Παναγία (149) Παπαδόπουλος Στυλιανός (3) παράδειγμα (31) παραδεισ (1) Παράδεισος (73) Παράδοση Ιερά (6) Πάσχα (17) πατρίδα (8) Πατρολογία (8) Πεντηκοστή (9) πίστη (348) πλησἰον (12) πλούτος (44) Πνευματικές Νουθεσίες (78) πνευματική ζωή (169) πνευματικός πατέρας (67) πνευματισμός (8) ποίηση (15) πόλεμος (23) πολιτική (22) πολιτισμός (6) Πόποβιτς Ιουστίνος άγιος (4) Πορφύριος Όσιος (116) προθυμἰα (5) Πρόνοια (5) Πρόνοια Θεία (72) προορισμός (6) προσευχή (352) προσοχή (15) προσπἀθεια (47) προτεσταντισμός (25) προφητείες (9) ραθυμία (11) Ρωμαιοκαθολικισμός (33) Σαρακοστή (7) σεβασμός (11) σοφία (29) Σταυρός (54) Σταυροφορίες (4) Σταύρωση (34) συγχώρηση (33) συμπὀνια (6) συνείδηση (9) σχίσμα (22) σώμα (17) Σωφρόνιος του Έσσεξ (25) τάματα (2) ταπεινοφροσύνη (158) ταπείνωση (30) Τέλος Κόσμου (3) Τεσσαρακοστή Μεγάλη (2) τέχνη (1) Τριάδα Αγία (16) τύχη (2) υγεία (7) υλικά αγαθά (20) υπακοή (52) υπαρξιακά (67) υπερηφἀνεια (28) υποκρισία (10) υπομονή (120) φανατισμός (4) φαντασία (3) φαντάσματα (2) φιλαργυρἰα (4) φιλαυτἰα (5) φιλία (23) φιλοσοφία (18) Φλωρόφσκυ Γεώργιος (3) φόβος (37) φως (16) χαρά (67) χάρις θεία (45) χαρίσματα (15) Χειρόγραφα Καινής Διαθήκης (1) Χριστιανισμός (14) χριστιανός (62) Χριστός (71) Χριστούγεννα (46) χρόνος (28) ψεύδος (20) ψυχαγωγία (9) ψυχή (136) ψυχολογία (20)