Αυξομείωση μεγέθους γραμμάτων.
Κείμενα (blog) - Ιερός Ναός Αγίου Σώστη Νέας Σμύρνης
E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Ακούω συχνά γύρω μου σε κρίσιμες περιστάσεις οι άνθρωποι να εύχονται στους δικούς τους ‘ δύναμη’, ‘ υπομονή’, ‘θάρρος’ και άλλα ωραία ! Όμορφες ευχές… μα πώς ξαφνικά από αδύναμη θα γίνω δυνατή, από ανυπόμονη υπομονετική και από δειλή θαρραλέα; Ωραίες οι λέξεις αλλά κούφιες λέξεις! Δεν μου αρκούν, δε μου προσφέρουν καμία μεταβολή μέσα μου, δεν αλλάζουν κάτι!
Υπάρχει όμως μια πηγή από την οποία μπορούμε να αντλήσουμε και δύναμη και υπομονή και θάρρος και κάθε τι ωφέλιμο και καλό για την ψυχή μας και αυτή η πηγή είναι ο Χριστός! Αν δε συνδεθούμε με το Χριστό όσες ευχές και να μας κάνουν οι άνθρωποι δεν πρόκειται να έχουμε καμία καλή αλλοίωση μέσα μας! Η Θεία Χάρη θα έρχεται σαν αεράκι να μας ανασυντάσσει και να μας ανασυγκροτεί και να ελευθερώνει την ψυχή μας από κάθε βάρος και κάθε σκοτασμό! Άλλωστε τί είναι ο άνθρωπος χωρίς το Χριστό; Έρμαιο των παθών, των συναισθημάτων και των αδυναμιών του! Ένα ακυβέρνητο καράβι που θαλασσοδέρνεται!
Αν όμως ρίξουμε άγκυρα στο λιμάνι του Χριστού κανένα κύμα, καμία ανεμοθύελλα και καμία φουρτούνα δεν πρόκειται να μας βλάψει! Άρα λοιπόν όχι ‘δύναμη’ αλλά ‘ ο Θεός να σου δίνει δύναμη’ να λέμε, όχι ‘ υπομονή’ αλλά ‘ πήγαινε στο Θεό να σου δώσει υπομονή’ , όχι ‘ θάρρος’ αλλά ‘ κάνε προσευχή να γεμίσει την καρδιά σου με θάρρος ο Θεός μας’! Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας ακούμε ‘ Ότι σου εστιν η βασιλεία και η δύναμις και η δόξα, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων ’. Δηλαδή ‘ Εσύ έχεις την εξουσία και τη δύναμη και σε Σένα ανήκει η δόξα, στον Πατέρα και τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, τώρα και πάντα και στους ατελεύτητους αιώνες’.
Αφού λοιπόν Εκείνος έχει και την εξουσία και τη δύναμη και τη δόξα σε Εκείνον να προστρέχουμε κάθε φορά που θα λιποψυχούμε ή που θα νιώθουμε ευάλωτοι ή κουρασμένοι! Σ ’Εκείνον να πηγαίνουμε όταν νιώθουμε απροστάτευτοι και εκτεθειμένοι! Και πάλι σ’ Εκείνον να καταφεύγουμε όταν δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε … δηλαδή πάντα… γιατί χωρίς το Θεό τίποτα δεν μπορούμε να καταφέρουμε! Και την επόμενη φορά που κάποιος θα χρειάζεται δύναμη να μην ξεχάσουμε να του πούμε πού θα πάει για να πάρει όχι λίγη αλλά πολλή δύναμη! (Α.Κ.Β)


45. Η συνείδησις του κάθε ανθρώπου είναι μία ακτίνα, που προέρχεται από τον λαμπρότατο πνευματικό Ήλιο, τον Θεό. Μες από τη συνείδησι, ο Θεός μας κυβερνά, όλα τα κτίσματά του, σαν δίκαιος και παντοδύναμος βασιλεύς. Πόση είναι η δύναμίς του μέσα στη συνείδησί μας! Κανείς δεν είναι τόσο δυνατός, ώστε να επιβάλη σιωπή στη φωνή αυτή. Μιλά αμερόληπτα σε όλους και στον καθένα. Είναι η ίδια η φωνή του Θεού. Μες από τη συνείδησι, όλοι είμαστε σαν ένας άνθρωπος ενώπιον του Θεού. Γι’ αυτόν τον λόγο, οι Δέκα Εντολές μοιάζουν να απευθύνωνται σε ένα άνθρωπο: «Εγώ είμι Κύριος ο Θεός σου… Ουκ έσονται σοι θεοί έτεροι πλην εμού. Ου ποιήσεις σε αυτώ είδωλον… Ού λήψει το όνομα Κυρίου του Θεού σου επί ματαίω… Μνήσθητι την ημέραν των σαββάτων… Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου… Ου φονεύσεις… Ου μοιχεύσεις… Ού κλέψεις. Ου ψευδομαρτυρήσεις» (Έξοδ. κ’ 1-17).


46. «Φυλάσσει Κύριος πάντα τα οστά» (Ψαλμ. λγ’ 21), αλλά και τις εικόνες των Αγίων, μην αφήνοντας τες να φθαρούν από την αμέλεια και τη λησμονιά. Αυτό το γνωρίζουμε από τις περιγραφές των εμφανίσεων θαυματουργικών εικόνων, ιδίως της Μητρός του Κυρίου, της Παναγίας. Τόσο προσφιλής είναι στον Θεό η εικών του ανθρώπου, ιδίως του αγίου ανθρώπου, σκεύους της Χάριτος. Έτσι, μες από πολλές εικόνες, ενεργεί θαύματα, θεραπεύοντας ασθένειες και στηρίζοντας τις ψυχές.


(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 37-38)

464-     -Εκ γυναικός τα φαύλα (είπεν ο αυτοκράτωρ Θεόφιλος προς την Κασσιανή, υπαινισσόμενος την Εύα).
            -Και εκ γυναικός τα κρείττονα (απάντησε η Κασσιανή, υπαινισσόμενη την Παναγία).
465-     ΝΑ ΜΗ ΝΙΚΑΣΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΚΟ. Μερικοί φίλοι του Μ. Αλεξάνδρου τον προέτρεπαν να δη τις θυγατέρες του Δαρείου και τη γυναίκα του, που φημίζονταν για την ομορφιά τους. «Δεν δέχομαι, απάντησε ο μεγάλος κατακτητής, γιατί είναι ντροπή, εκείνος, που νίκησε τόσους άνδρας να νικηθή από δυο γυναίκες».
467-     ΜΕΓΑΛΑΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ. Ένα παιδί ρώτησε τον πατέρα του:
            -Μπαμπά, ποιες είναι αυτές «οι Μεγάλες Δυνάμεις», για τις οποίες γράφουν οι εφημερίδες;
            -Η μητέρα σου και η μητέρα της, παιδί μου, απάντησε εκείνος.
468-     ΑΜΝΗΣΙΑ. Μια κυρία, όχι πολύ νέα, ωδηγούσε το αυτοκίνητό της. Σε κάποια στροφή το αυτοκίνητο ανετράπηκε κι η κυρία μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο σε κακή κατάστασι. Ο γιατρός αφού την εξήτασε και της επέδεσε τα τραύματα, άρχισε να υπαγορεύη στη νοσοκόμο:
-Γράψτε σας παρακαλώ: Θλάσις πλευράς, εξάρθρωσις ωμοπλάτης, εκδοραί…
-Πόσων ετών είσθε, κυρία μου;
            -Είκοσι πέντε, ψιθυρίζει η τραυματισμένη.
            -Και σοβαρά απώλεια της…μνήμης! συμπλήρωσε ο γιατρός.

(Θησαυρός Γνώσεων και ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ.209-210 )

Η λέξη χάρισμα προέρχεται από το ρήμα χαρίζω που σημαίνει προσφέρω ως δώρο. Ο Θεός μας δίνει τα χαρίσματα κι εμείς με τη σειρά μας πρέπει να τα αξιοποιήσουμε προς όφελος μας αλλά και προς όφελος του αδερφού. Να τα μοιραζόμαστε … όχι μόνο για μας! Ποιο το νόημα να είμαι ευλογημένη με το χάρισμα της ελεημοσύνης και εγώ να κρατώ μόνο για τον εαυτό μου τα υλικά αγαθά ή τους πνευματικούς καρπούς του αγώνα μου όταν δίπλα μου άνθρωποι υποφέρουν; Γιατί μου έδωσε ο Κύριος αυτό το χάρισμα; Δεν έχει ανάγκη φυσικά Εκείνος ανταλλάγματα από εμάς! Τις εντολές Του μας τις έδωσε για τη σωτηρία της ψυχής μας και κανέναν δεν πιέζει! Για μας θέλει να είμαστε τηρητές του Λόγου Του… για τη δική μας θεραπεία, το δικό μας αγιασμό!’ ‘ Μακάριοι οι ελεήμονες ότι αυτοί ελεηθήσονται’. Δηλαδή ‘ Μακάριοι είναι οι ευσπλαχνικοί και επιεικείς που συμπονούν στη δυστυχία του πλησίον, διότι αυτοί θα ελεηθούν από το Θεό την ημέρα της Κρίσεως’.
Αν είμαι ευλογημένη με το δώρο της προσευχής, να πηγαίνω κοντά στον Κύριο και να προσεύχομαι όχι μόνο για μένα αλλά για κάθε άνθρωπο για τον οποίο αντιλαμβάνομαι ότι χρειάζεται τη βοήθεια του Θεού αλλά και για τη μετάνοια όλου του κόσμου! Αν έχω ευλογηθεί με το χάρισμα του κηρύγματος, να γίνω ιεροκήρυκας και αν έχω το χάρισμα μιας καρδιάς γεμάτης Αγάπης να γίνω μια αγκαλιά και ένα λιμάνι για κάθε άνθρωπο που υποφέρει από την έλλειψη της. Και αυτός που έχει το χάρισμα της ευγνωμοσύνης να μη σταματάει να δοξολογεί το Θεό και έτσι εξομοιώνεται με άγγελο! Και όποιος έχει το χάρισμα μιας ισχυρής πίστης να στηρίζει αυτούς που έχουν ακόμα ασθενική πίστη. Και αν ακόμα σου έχει δοθεί το δώρο της ειρήνης είναι αμαρτία να μην τη μεταδίδεις και στους άλλους ανθρώπους! ‘ Μακάριοι οι ειρηνοποιοί ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται’. Δηλαδή ‘ Μακάριοι είναι εκείνοι που έχουν μέσα τους την εκ του αγιασμού ειρήνη και μεταδίδουν αυτή και στους άλλους διότι αυτοί θα αναγνωρισθούν και θα ανακηρυχθούν στον ουράνιο κόσμο υιοί Θεού’.
Και αν έχεις ευλογηθεί να βλέπεις το Θεό με τα μάτια της ψυχής σου, γίνε φως, λαμπάδα αναμμένη, δρόμος για όλους τους ανθρώπους που ακόμα δεν έχουν ‘δει’ τον Αναστημένο Χριστό! Και πάντα να θυμάσαι την Αγία Τριάδα η οποία εκφράζει το μοίρασμα, την κοινωνία και την Αγάπη! Δεν είναι αληθινός χριστιανός αυτός που δεν μοιράζεται τα δώρα του Θεού με τους άλλους ανθρώπους. Και να ξέρεις πως όλοι οι άνθρωποι είναι προικισμένοι με χαρίσματα από το Θεό απλά δεν είναι σε όλους τα ίδια !
Όποιος θέλει λοιπόν να γίνει μιμητής του Χριστού ας αξιοποιεί τα δώρα και τις ευλογίες Του προς όφελος και των συνανθρώπων του γιατί με αυτό τον τρόπο επιτελεί το θέλημα του Θεού που εξέφρασε με την εντολή Του ‘ Αγαπάτε αλλήλους καθώς ηγάπησα υμάς’. Δηλαδή ‘Να αγαπάτε ο ένας τον άλλον καθώς εγώ σας αγάπησα’[ Ιω. ιε,12] . Άλλωστε η αγάπη θεραπεύει δυο ανθρώπους… και εκείνον που την προσφέρει και εκείνον που τη δέχεται! Ας ακολουθούμε λοιπόν κι εμείς το δρόμο της θυσιαστικής Αγάπης του Χριστού για να οδηγηθούμε μια μέρα κοντά Του και να μας πει ‘ Ελάτε οι ευλογημένοι του Πατέρα μου , κληρονομήστε τη βασιλεία που είναι ετοιμασμένη για σας από τη δημιουργία του κόσμου, επειδή πείνασα και μου δώσατε να φάω...’.[ Ματθ. κε,34-36] (A.K.B)

ιη’. Ένας αδελφός συμβουλεύθηκε τον Αββά Θεόδωρο, λέγοντας: «Θέλω Να φέρω σε πέρας τις εντολές». Και του λέγει ο γέρων για τον Αββά Θεωνά ότι είχε πῆ και εκείνος: «θέλω να φέρω σε πέρας ό,τι καλό μου εμπνέει ο Θεός». Πηγαίνει λοιπόν στο αρτοποιείο και φτιάχνει ψωμιά. Και όταν του τα ζήτησαν οι φτωχοί, τους τα δίνει. Του ζητούν και άλλοι, τους δίνει τα ζεμπίλια και το ιμάτιο που φορούσε. Μπαίνει έτσι στο κελλί του, ζωσμένος με το μαφόρι. Αλλά και έτσι πάλι μεμφόταν τον εαυτό του, λέγοντας ότι δεν είχε εφαρμόσει ως πέρα την εντολή του Θεού.
ιθ’. Αρρώστησε κάποτε ο Αββάς Ιωσήφ και έστειλε να ειδοποιήσουν τον Αββά Θεόδωρο, λέγοντας: «Έλα να σε δω πριν εγκαταλείψω το σώμα». Και ήταν μεσοβδόμαδο. Και δεν πήγε. Έστειλε δέ να του πουν: «Αν μείνης έως το Σάββατο, έρχομαι. Αν φύγης, τότε θα ειδωθούμε στην άλλη ζωή».
κ’. Ένας αδελφός λέγει στον Αββά Θεόδωρο: «Πες μου δυο λόγια, γιατί χάνομαι». Και μόλις μετά βίας του αποκρίνεται: «Εγώ κινδυνεύω και τι μπορώ να σου πω;».
κα’. Ένας αδελφός πήγε στον Αββά Θεόδωρο ζητώντας του να μάθει να πλέκει φοινικοβλαστούς. Και του έφερε και τα σχοινιά. Ο δε γέρων του λέγει: «Πήγαινε και έλα εδώ το πρωί». Και σηκώθηκε ο γέρων, έβρεξε τα σχοινιά και ετοίμασε το προκαταρτικό πλέξιμο λέγοντας: «Έτσι και έτσι θα κάνης». Και τον άφησε. Και μπήκε στο κελλί του ο γέρων και κάθισε εκεί. Όταν δε ήλθε η ώρα, του έβαλε να φάγη και τον ξεπροβόδισε. Έρχεται πάλι το πρωϊ. Και του λέγει ο γέρων: «Πάρε τα υλικά σου και πήγαινε. Γιατί ήλθες να με βάλης σε πειρασμό και σε φροντίδα». Και δεν τον άφησε πλέον μέσα.
κβ’. Είπε ο μαθητής του Αββά Θεόδωρου, ότι ήλθε κάποτε ένας όπου πουλούσε κρεμμύδια και μου γέμισε ένα σταμνί. Και του λέγει ο γέρων: «Γέμισε του το με σιτάρι και δόστο του». ήταν δε δυό σωροί από σιτάρι, ο ένας παστρεμένος και ο άλλος απάστρευτος. Και του έδωσα από τον απάστρευτο. Ο γέρων το είδε αυτό και λυπήθηκε. Και από τον φόβο μου, έπεσα και έσπασα το σταμνί. Και του έβαλα μετάνοια. Και ο γέρων μου λέγει: «Σήκω, δεν φταίς εσύ, αλλά εγώ που σου το είπα». Και μπαίνοντας ο γέρων, γέμισε τον κόρφο του με σιτάρι παστρεμένο και του το έδωσε μαζί με τα κρεμμύδια.
κγ’. Πήγε κάποτε ο Αββάς Θεόδωρος μ΄ έναν αδελφό να βγάλουν νερό. Και φτάνοντας ο αδελφός πρώτος στην πηγή, είδε μεγάλο φίδι. Και του λέγει ο γέρων: «Πήγαινε, πάτησε του το κεφάλι». Αλλά φοβήθηκε και δεν πήγε. Ήλθε δε ο γέρων. Και βλέποντας τον το ερπετό, πήρε δρόμο για την έρημο, καταντροπιασμένο.
κδ’. Ρώτησε κάποιος τον Αββά Θεόδωρο: «Αν ξαφνικά γίνη σεισμός, θα φοβηθείς και εσύ, Αββά;» Του λέγει ο γέρων: «Και ο ουρανός να πέσει στη γη, ο Θεόδωρος δεν φοβάται. Γιατί είχε παρακαλέσει τον Θεό να τον απαλλάξη από την δειλία. Για αυτό και τον ρώτησε.
(Είπε Γέρων,Το Γεροντικόν εκδ. Αστήρ, Αθήνα 1996 σελ.95-96)

     Η αναρχία παντού είναι κακό και αιτία πολλών συμφορών και αρχή της αταξίας και της συγχύσεως, κυρίως όμως στην Εκκλησία είναι πάρα πολύ επικίνδυνη, διότι και η εξουσία της Εκκλησίας είναι μεγαλύτερη και υψηλότερη. Όπως δηλαδή αν σκοτώσης τον αρχηγό του χορού θα διαλυθή ο χορός και ως προς τα μέλη του και ως προς την τάξι, κι αν αρπάξης τον στρατηγό από τη στρατιωτική φάλαγγα, δεν θα υπάρχη ευρυθμία και τάξις στην παράταξι, και επίσης αν αφαιρέσης τον κυβερνήτη από το πλοίο, θα καταβύθισης το σκάφος, έτσι και εάν απομακρύνης τον ποιμένα από το ποίμνιο, όλα θα τα ανατρέψης και θα τα καταστρέψης. Είναι λοιπόν μεγάλο κακό η αναρχία και αιτία καταστροφής, αλλά όχι μικρότερο κακό είναι και η ανυπακοή των υπηκόων• το ίδιο λοιπόν συμβαίνει και εδώ. Διότι ο λαός που δεν υπακούει στον άρχοντά του μοιάζει μ’ εκείνον που δεν έχει άρχοντα, και ίσως χειρότερα• καθόσον εκεί και συγχωρούνται για την αταξία τους, ενώ εδώ όχι μόνο δεν συγχωρούνται, αλλά και τιμωρούνται. Ίσως όμως μας πη κάποιος, ότι υπάρχει και τρίτο κακό, το να είναι ο αρχηγός κακός. Το ξέρω κι εγώ, κι όχι μόνο δεν είναι μικρό το κακό αυτό, αλλ’ είναι πολύ χειρότερο και από την αναρχία• και είναι προτιμότερο να μη διοικήσαι από κανέναν, παρά να διοικήσαι από κακόν άρχοντα. Διότι αυτός πολλές φορές σώθηκε, αλλά πολλές φορές και κινδύνευσε, ενώ ο άλλος οπωσδήποτε θα κινδυνεύση, οδηγούμενος στα βάραθρα.
     Πώς λοιπόν ο Παύλος λέγει, «να υπακούτε και να υποτάσσεσθε στους προϊσταμένους σας»; Αφού είπε προηγουμένως, «να αναλογίζεσθε την όλη πορεία της ζωής τους και να μιμήσθε την πίστι τους», κατόπιν πρόσθεσε, «να υπακούτε και να υποτάσσεσθε στους προϊστάμενους σας». Τι λοιπόν θα συμβή, λέγει, όταν είναι κακός και δεν τον υπακούμε; Κακός, πώς το εννοείς; εάν είναι τέτοιος εξ αίτιας της πίστεως, απόφευγέ τον και απομακρύνσου απ’ αυτόν, όχι μόνο αν είναι άνθρωπος, αλλά κι αν ακόμη είναι άγγελος που κατέβηκε από τον ουρανό• εάν όμως είναι κακός ως προς την ιδιωτική του ζωή, μην ασχολήσαι μ’ αυτήν. Κι αυτό δεν το λέγω εγώ, αλλά το παίρνω από τη θεία Γραφή.
     Άκουσε τι λέγει ο Χριστός• «στην έδρα του Μωυσή κάθισαν οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι». Αφού προηγουμένως τους καταδίκασε, κατόπιν πρόσθεσε• «στην έδρα του Μωυσή κάθισαν. Όλα  λοιπόν, όσα σας λένε να κάνετε, να τα κάνετε• να μην ενεργήτε όμως σύμφωνα με τα έργα τους». Έχουν, λέγει, το αξίωμα του διδασκάλου, αλλ’ η ζωή τους είναι ακάθαρτη. Εσείς όμως μη προσέχετε τη συμπεριφορά τους, αλλά τα λόγια τους• διότι τα ήθη τους δεν θα βλάψουν κανέναν. Γιατί; Και διότι είναι γνωστά σε όλους, αλλά ούτε και ο ίδιος, κι αν ακόμα είναι μύριες φορές κακός, θα διδάξη ποτέ το κακό. Αν όμως είναι κακός ως προς τα θέματα πίστεως, ούτε γίνεται σε όλους φανερό, και ο κακός δεν θα διστάση να διδάσκη το κακό• αφού και το, «μη κρίνετε, για να μη κριθήτε», αναφέρεται στον τρόπο ζωής, κι όχι στην πίστι• διότι αυτό που προσθέτει αυτό δείχνει. «Γιατί βλέπεις», λέγει, «το άχυρο που υπάρχει στο μάτι του αδελφού σου, και δεν αντιλαμβάνεσαι το δοκάρι που υπάρχει στο δικό σου μάτι;»., «Όλα λοιπόν, όσα σας λένε», λέγει, «να κάνετε, να τα κάνετε (και το «να τα κάνετε» αναφέρεται στα έργα, όχι στην πίστι)• να μην κάνετε όμως αυτά που κάνουν αυτοί». Βλέπεις ότι ο λόγος δεν γίνεται για δόγματα, αλλά για τρόπο ζωής και πράξεως;
(ΕΠΕ,τομος 25,σελ. 379-383)

43. Όταν κάνουμε την προσευχή μας, πρέπει να πηγάζη κάθε λέξις της κατ’ ευθείαν από την καρδιά και κάθε μία απ’ αυτές τις λέξεις να διατηρή όλη τη δύναμι του περιεχομένου της. Αν αφήσουμε να εξατμισθή η ουσία ενός φαρμάκου, το φάρμακο αυτό παύει να είναι σωτήριο για τη σωματική μας υγεία. Έτσι και κατά την προσευχή. Αν λέμε τα λόγια της μη προσέχοντας στο ζωοποιό νόημά τους, μη νοιώθοντας τη αλήθειά τους στην καρδιά μας, δεν θα αποκομίσουμε ωφέλεια από την προσευχή. Γιατί η αληθινή, η καρποφόρος προσευχή γίνεται μονάχα όταν είναι προσευχή «εν πνεύματι και αληθεία». Τα λόγια της προσευχής αντιστοιχούν στα συστατικά στοιχεία ενός φαρμάκου. Το καθένα έχει τη δική του δύναμι και όλα μαζί αποτελούν τη θεραπευτική δόσι που χρειάζεται το άρρωστο σώμα μας. Όπως οι φαρμακοποιοί φυλάνε σε κλειστό μπουκάλι ένα παρασκεύασμα ιαματικό, για να μην εξατμισθή η δύναμίς του, έτσι και εμείς πρέπει να κάνουμε με τα λόγια της προσευχής. Να φυλάμε τη δύναμί τους στον κλειστό χώρο της καρδιάς μας, για να τα προφέρουμε με όλη τη δύναμί τους άθικτο και ακεραία.


44. Όπου και να στραφώ, προς όποια κατεύθυνσι και αν κινηθώ, ο Θεός είναι μπροστά μου. Όλοι οι δρόμοι μου Αυτόν έχουν ως τέρμα τους. «Ποῦ πορευθῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός σου καὶ ἀπὸ τοῦ προσώπου σου ποῦ φύγω;» (Ψαλμ. ρλη’ 7).


(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 36-37)

Στα πρώτα χρόνια της ερημικής του ζωής ο όσιος Βενέδικτος (480-547) υπέμεινε ένα φοβερό σαρκικό πειρασμό.
Αρχικά εμφανίστηκε το δαιμόνιο της πορνείας με τη μορφή μαύρου κοτσυφιού, που φτερούγιζε ενοχλητικά γύρω στο πρόσωπό του. Πετούσε τόσο κοντά, που θα μπορούσε ο όσιος να το πιάσει στα χέρια του. Αυτός κατάλαβε τη δαιμονική ενέργεια και έκανε το σημείο του Σταυρού. Αμέσως το κοτσύφι εξαφανίστηκε!
Άρχισε όμως ένας πρωτοφανής σε ένταση εσωτερικός πόλεμος. Με τη ζωντανή ανάμνηση μιας γυναίκας, που είχε δει στην νεότητά του, ο όσιος δοκίμασε τέτοιο πειρασμό, που λίγο έλειψε να κλονιστεί, ν’αφήσει την έρημο και να γυρίσει στον κόσμο.
Όμως η θεία χάρη δεν τον εγκατέλειψε! Ήρθε και τον ανέδειξε και πάλι νικητή των παθών. Γρήγορα συνήλθε από τη ζάλη και ελευθερώθηκε από τη δαιμονική παγίδα. Μάλιστα δεν αρκέστηκε σε αυτό. Θέλησε να παιδαγωγήσει το σώμα του, για ν’αντιμετωπίζει με περισσότερη απάθεια τους μελλοντικούς πειρασμούς.
Βρήκε λοιπόν ένα αγρό γεμάτο αγκάθια. Έβγαλε τα ρούχα του και ρίχτηκε γυμνός ανάμεσά τους. Κυλίστηκε πολλή ώρα πάνω στ’αγκάθια, μέχρις ότου ολόκληρο το σώμα του καταματώθηκε από τα κεντήματα. Υπέμεινε φρικτούς πόνους, ενώ το αίμα έτρεχε από παντού.
Μπροστά σε αυτό το παιδαγωγικό μέτρο το δαιμόνιο κατατροπώθηκε και δεν τον ξαναενόχλησε.

(Βίος οσίου Βενεδίκτου)

(Χαρίσματα και χαρισματούχοι, Ι.Μ. Παρακλήτου, τόμος γ΄, σελ. 40-41)

«Όποιος έχει φιλαυτία, δεν μπορεί να έχη ανάπαυση, ειρήνη ψυχής, γιατί δεν είναι εσωτερικά ελεύθερος»

Από την φιλαυτία γεννιούνται όλα τα πάθη


-    Γέροντα, τί είναι φιλαυτία;
-    Το να κάνης τα χατίρια του παλαιού σου ανθρώπου, να αγαπάς δηλαδή τον παλαιό σου άνθρωπο. Και η γαστριμαργία και ο εγωισμός και το πείσμα και η ζήλεια πρακτορείο τους έχουν την φιλαυτία. Και βλέπεις, άλλος από φιλαυτία ζητάει το βόλεμά του, την ανάπαυσή του, και δεν λογαριάζει κανέναν. Αλλος φροντίζει σχολαστικά για το φαγητό του, για τον ύπνο του, μην τυχόν και πάθη τίποτε η υγεία του. Αλλος ζητά να τον υπολογίζουν, να τον εκτιμούν· λίγο να μην του δώσουν σημασία, να μην κάνουν το θέλημά του, αντιδράει. Σού λέει: «Γιατί δεν με υπολόγισαν; Θα τους δείξω εγώ». Πά-πά, φοβερό πράγμα η φιλαυτία!
-    Γέροντα, πώς μπορεί να λέη κανείς: «Ένεκά σου θανατούμεθα όλην την ημέραν»;
-    Αν θυσιάζη το θέλημά του για χάρη του άλλου. Το θέλημα έχει τον εαυτό μας μέσα, έχει φιλαυτία. Όποιος δεν εξετάζει αν αυτό που αναπαύει τον εαυτό του αναπαύη και τον άλλον και αρχίζει με μια απαίτηση: «θέλω εκείνο, θέλω το άλλο» ή «γιατί δεν μου το έκανες εκείνο, γιατί δεν μου έδωσες το άλλο;», αυτός τελικά θα κανοναρχήται από τον διάβολο.
-     Μερικοί, Γέροντα, όταν δεν γίνεται αυτό που θέλουν, δεν μπορούν να ησυχάσουν.
-    Πώς να ησυχάσουν, αφού έχουν τον εαυτό τους μέσα σ’ αυτό που θέλουν; Αν κανείς έχη τον εαυτό του σε ό,τι θέλει, μπορεί να έχη και τον Χριστό; Όταν όμως δεν έχη τον εαυτό του και έχη το ένα, το κυριώτερο, δηλαδή τον Χριστό, τότε τα έχει όλα. Όταν δεν έχη τον Χριστό, τίποτε δεν έχει. Αν ο άνθρωπος πετάξη τον εαυτό του, ο Θεός του τα δίνει όλα κατά τρόπο θαυμαστό.
-    Γέροντα, εγώ, όταν μας μιλάτε για το πέταμα του εαυτού μας, αισθάνομαι έναν φόβο, μήπως δεν αντέξω.
-    Έ, τί πάθαμε! Είναι σαν να λές: «Αν πετάξω τα πάθη, τί θα έχω μετά;». Γιατί, όταν λέω να πετάξουμε τον εαυτό μας, εννοώ να πετάξουμε τα πάθη μας, να απεκδυθούμε τον παλαιό μας άνθρωπο. Για τον μεγάλο που έχει επίγνωση είναι λιγάκι βαρύ να πή: «Δεν μπορώ να πετάξω τον εαυτό μου». Αν σού πούν: «πάρε το βαριό και γκρέμισε αυτόν τον τοίχο» κι εσύ είσαι μαθημένη με την πέννα, δικαιολογείται να πής «δέν μπορώ». Αλλά για την απέκδυση του παλαιού ανθρώπου δεν χρειάζονται δυνάμεις σωματικές· ταπείνωση χρειάζεται.


(Αγἰου Παϊσἰου του Αγιορεἰτου Λὀγοι Ε῾. ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ, σελ. 39-40)

 

Σ' ΕΝΑΝ νέο, που είχε αποφασίσει να μονάσει σε Κοινόβιο, ο Αββάς Ποιμήν έδωσε την ακόλουθη συμβουλή: Αν θέλεις, αδελφέ, να γίνεις καλός μοναχός και μάλιστα κοινοβιάτης, κράτησε καλά στον νου σου αυτά τα δύο: Πρώτον, απόφευγε τις περιττές κουβέντες, και, δεύτερον, μην αποκτήσεις ποτέ δικό σου πράγμα, ούτε μικρό λαγήνι για νερό, και θα είσαι σ' όλην σου τη ζωή αναπαυμένος.


ΈΝΑΣ από τους παλαιότερους Πατέρες συνήθιζε να λέει πως πολλοί από τους μοναχούς μοίρασαν τα υπάρχοντά τους στους φτωχούς, άφησαν γονείς και φίλους και κλείστηκαν στα μοναστήρια για την αγαπη του Χριστού. Κατόρθωσαν τα πιο μεγάλα, μα νικήθηκαν στα μικροπράγματα κι έγιναν παιχνίδι στα χέρια του διαβόλου. Κι ολα αυτά συνέβησαν γιατί κατεπάτησαν την υπόσχεση της ακτημοσύνης, κρατώντας στο κελλί τους σακκούλια με ξηρούς καρπούς, καλαθάκια με οπωρικά, βελόνες, ψαλίδια ή ζώνες. Δεν καταλαβαίνουν οι δυστυχείς πως μ’ αυτόν τον τροπο ακολουθούν τον Ανανία και την Σαπφείρα των Πράξεων.


Ο ΠΑΪΣΙΟΣ, ο νεώτερος αδελφός του Αββά Ποιμένος, βρήκε τυχαία μια μέρα στην έρημο ένα μικρό δοχείο με χρυσά νομίσματα. Όταν γύρισε στην καλύβα τους, πήρε παράμερα τον μεγαλύτερο από τους αδελφούς του, τον Αββά Ανούβ, και του είπε εμπιστευτικά:
- Δεν βλέπεις πόσο σκληρός είναι για ολους μας ο Ποιμήν και ότι διαρκώς θέλει από μας αυστηρή άσκηση; Ας τον αφήσουμε εδώ μόνο κι ας πάμε εμείς οι άλλοι να φτιάξουμε δικό μας μοναστήρι και να ζήσουμε ήσυχοι.
- Και που θα βρούμε χρήματα; ρώτησε ξαφνιασμένος ο Αββάς Ανούβ.
Με τροπο ο Παΐσιος του έδειξε τον θησαυρό του. Βλεποντας τόσα χρήματα στα χέρια του νέου ο φρόνιμος Αββάς, λυπήθηκε για την ζημία της ψυχής του, μα δεν του το έδειξε.
- Πάμε πέρα από τον ποταμό να βρούμε κατάλληλο τοπο, του αποκρίθηκε.
Του πήρε όμως τα νομίσματα και τα έκρυψε στον σκούφο του. Καθώς περνούσαν το ποτάμι, έκανε δήθεν μια απότομη κίνηση ο Αββάς Ανούβ και πέσανε ολα στο νερό. Ύστερα προσποιήθηκε πως λυπόταν.
- Μην στενοχωριεσαι, του είπε ο Παΐσιος, που, χάνοντας τα χρήματα, του έφυγε μαζί κι η επιθυμία να ζήσει ανεξάρτητος. Αφού δεν έχουμε πια χρήματα, ας γυρίσουμε πίσω στον αδελφό μας.
Έτσι, γύρισαν στην καλύβα τους κι έζησαν με ειρήνη ως το τέλος της ζωής τους.

(Γεροντικό, Σταλαγματιές απο την Πατερική Σοφία, Θεοδώρας Χαμπάκη, Εκδόσεις Ορθοδόξου Χριστιανικής αδελφότητας "ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ", σελ. 41-42)

Σελίδα 1 από 196

Εύρεση

Δημοφιλή Θέματα (Α-Ω)

αγάπη (294) Αγάπη Θεού (86) αγάπη σε Θεό (44) αγάπη σε Χριστό (67) άγγελοι (13) Αγγλικανισμός (1) Αγία Γραφή (70) Αγιασμός (1) Άγιο Πνεύμα (18) άγιοι (49) άγιος (106) αγνότητα (13) άγχος (24) αγώνας (81) αγώνας πνευματικός (70) Αθανάσιος ο Μέγας (1) αθεΐα (111) αιρέσεις (109) ακτημοσὐνη (1) αλήθεια (50) αμαρτία (96) Αμβρόσιος άγιος (1) άμφια (1) Αμφιλόχιος της Πάτμου (1) Ανάληψη Χριστού (2) Ανάσταση (87) ανασταση νεκρών (10) ανθρώπινες σχέσεις (187) άνθρωπος (32) αντίχριστος (7) αξιώματα (10) απιστία (7) αποκάλυψη (5) απόκρυφα (15) Απολογητικά Θέματα (1) αρετή (103) ασθένεια (30) άσκηση (12) αστρολογία (2) Αυγουστίνος άγιος (1) αυτογνωσία (79) αυτοθυσἰα (8) Β Παρουσία (10) Β' Παρουσία (11) βάπτιση (6) βάπτισμα (15) Βαρβάρα αγία (1) Βαρσανουφίου Οσίου (28) Βασίλειος ο Μέγας (15) βία (2) βιβλίο (18) βιοηθική (10) Βουδδισμός (4) γάμος (71) Γένεση (4) Γεροντικόν (88) γηρατειά (4) γιόγκα (1) γλώσσα (49) γνώση (8) γονείς (66) Γρηγόριος ο Θεολόγος (7) Γρηγόριος ο Παλαμάς όσιος (2) γυναίκα (15) δάκρυα (16) δάσκαλος (17) Δεύτερη Παρουσία (9) Δημιουργία (49) διάβολος (91) Διάδοχος Φωτικής όσιος (13) διάκριση (84) διάλογος (5) δικαιοσύνη (14) Δογματικα Θέματα (5) Δογματική Τρεμπέλα (1) δύναμη (14) Δωρόθεος αββάς (6) εγωισμός (164) εικόνες (19) Ειρηναίος Λουγδούνου άγιος (3) ειρήνη (9) εκκλησία (89) Εκκλησιαστική Ιστορία (23) Εκκλησιαστική περιουσία (2) έκτρωση (1) ελεημοσύνη (32) ελευθερία (22) Ελλάδα (16) ελπίδα (18) Εξαήμερος (2) εξέλιξης θεωρία (15) Εξομολόγηση (89) εξωγήινοι (2) εξωσωματική γονιμοποίηση (5) επάγγελμα (10) επιμονἠ (9) επιστήμη (75) εργασία (44) Ερμηνεία Αγίας Γραφής (52) έρωτας (9) έρωτας θείος (2) Ευαγγέλια (68) Ευαγγέλιο Ιωάννη Ερμηνεία (33) ευγένεια (7) ευγνωμοσὐνη (3) ευσπλαχνία (14) ευτυχία (39) ευχαριστία (12) Εφραίμ ο Σύρος όσιος (1) εχεμύθεια (1) ζήλεια (3) ζώα (20) ηθική (11) ησυχία (12) θάνατος (133) θάρρος (30) θαύμα (81) θέατρο (1) Θεία Κοινωνία (65) Θεία Λειτουργία (58) θεία Πρόνοια (4) θἐλημα (3) θέληση (11) Θεόδωρος Στουδίτης όσιος (36) θεολογία (19) Θεός (29) Θεοφάνεια (2) θλίψεις (169) θρησκείες (32) θυμός (60) Ιάκωβος Τσαλίκης Όσιος (5) ιατρική (10) Ιγνάτιος Θεοφόρος (8) ιεραποστολή (38) ιερέας (76) ιερωσύνη (3) Ινδουισμός (9) Ιουδαίοι (1) Ιουστίνος άγιος (1) Ισαάκ ο Σύρος (1) Ισίδωρος Πηλουσιώτης όσιος (33) Ισλάμ (7) Ιστορία Ελληνική (7) Ιστορία Παγκόσμια (12) Ιστορικότης Χριστού (1) Ιωάννης Κροστάνδης (25) Ιωάννης Χρυσόστομος (53) Καινή Διαθήκη Ερμηνεία (23) Καινή Διαθήκη κριτικό κείμενο NestleAland (5) Κανόνες Εκκλησίας (1) καρδιά (21) Κασσιανός Όσιος (4) κατάκριση (62) καταναλωτισμός (4) Κατηχητικό (1) καύση νεκρών (1) κήρυγμα (18) Κλίμακα (4) κλοπή (2) Κοίμησις Θεοτόκου (13) κοινωνία (136) κόλαση (22) Κουάκεροι (1) ΚράτοςΕκκλησία (1) Κρίσις Μέλλουσα (13) Κύριλλος Άγιος (1) Λατρεία Θεία (58) λείψανα (7) λογισμοί (47) λύπη (5) μαγεία (11) Μάξιμος Ομολογητής (1) μάρτυρες (12) Μεθοδιστές (1) μελέτη (26) μετά θάνατον (28) μετά θάνατον ζωή (42) Μεταμόρφωση (3) Μεταμόρφωσις (4) μετάνοια (112) Μετενσάρκωση (2) μητέρα (21) μίσος (1) ΜΜΕ (2) μνημόσυνα (6) μοναξιά (14) μοναχισμός (43) Μορμόνοι (1) μόρφωση (18) μουσική (3) Ναός (7) ναρκωτικά (1) νέοι (14) νεοπαγανισμός (5) νηστεία (29) Νικόλαος Άγιος (3) νους (18) οικονομία (2) Οικουμενισμός (3) ομορφιά (13) όνειρα (27) οράματα (7) Ορθοδοξία (65) όρκος (1) πάθη (72) πάθος (4) παιδεία (12) παιδιά (33) Παΐσιος Όσιος (87) Παλαιά Διαθήκη (3) Παλαιά Διαθήκη Ερμηνεία (8) παλαιοημερολογίτες (8) Παναγία (98) Παπαδόπουλος Στυλιανός (3) παράδειγμα (23) Παράδεισος (58) Παράδοση Ιερά (5) Πάσχα (13) πατρίδα (6) Πατρολογία (8) Πεντηκοστή (9) πίστη (190) πλούτος (28) Πνευματικές Νουθεσίες (51) πνευματική ζωή (117) πνευματικός πατέρας (40) πνευματισμός (8) ποίηση (14) πόλεμος (20) πολιτική (21) πολιτισμός (6) Πόποβιτς Ιουστίνος άγιος (2) Πορφύριος Όσιος (57) προθυμἰα (3) Πρόνοια (5) Πρόνοια Θεία (61) προορισμός (6) προσευχή (221) προσοχή (8) προσπἀθεια (6) προτεσταντισμός (25) προφητείες (3) ραθυμία (7) Ρωμαιοκαθολικισμός (32) Σαρακοστή (4) σεβασμός (5) σοφία (26) Σταυρός (38) Σταυροφορίες (4) Σταύρωση (23) συγχώρηση (16) συμπὀνια (2) συνείδηση (8) σχίσμα (11) σώμα (11) Σωφρόνιος του Έσσεξ (24) τάματα (1) ταπεινοφροσύνη (112) ταπείνωση (12) Τέλος Κόσμου (1) Τεσσαρακοστή Μεγάλη (2) τέχνη (1) Τριάδα Αγία (7) τύχη (2) υγεία (1) υλικά αγαθά (9) υπακοή (25) υπαρξιακά (59) υποκρισία (7) υπομονή (67) φανατισμός (3) φαντασία (2) φαντάσματα (2) φιλία (15) φιλοσοφία (16) Φλωρόφσκυ Γεώργιος (3) φόβος (31) φως (3) χαρά (47) χάρις θεία (19) χαρίσματα (8) Χειρόγραφα Καινής Διαθήκης (1) Χριστιανισμός (10) χριστιανός (43) Χριστός (26) Χριστούγεννα (38) χρόνος (23) ψεύδος (14) ψυχαγωγία (4) ψυχή (96) ψυχολογία (19)