Αυξομείωση μεγέθους γραμμάτων.
Κείμενα (blog) - Ιερός Ναός Αγίου Σώστη Νέας Σμύρνης
E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Προσευχή για τους κεκοιμημένους… 

Στον εβδομαδιαίο λειτουργικό κύκλο, η προσευχή της Εκκλησίας κάθε Σάββατο είναι αφιερωμένη στους κεκοιμημένους, σε ανάμνηση της εις Άδη καθόδου του Χριστού κατά το Μ. Σάββατο.
Το Σάββατο πριν από την Κυριακή της Απόκρεω, λέγεται «Σάββατο των Ψυχών» ή Ψυχοσάββατο. Είναι το πρώτο από τα τέσσερα Ψυχοσάββατα του έτους (το τέταρτο επιτελείται το Σάββατο πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής) οπότε και τελούνται επίσημα μνημόσυνα της Εκκλησίας υπέρ των κεκοιμημένων "των επ' ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου, [. . . ] ευσεβώς ορθοδόξων, βασιλέων, πατριαρχών, αρχιερέων, ιερέων, ιερομόναχων, ιεροδιακόνων, μοναχών, μοναζουσών, πατέρων, προπατόρων, πάππων, προπάππων, γονέων, συζύγων, τέκνων, αδελφών και συγγενών ημών εκ των απ' αρχής και μέχρι των εσχάτων".
Η καθιέρωση του Ψυχοσάββατου είναι μια υπόμνηση ότι το σώμα θα αναστηθεί κατά την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, για να ενωθεί με την αθάνατη ψυχή.

Ο Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας στον λόγο του για τους κοιμηθέντες μας λέει:
Μην αρνείσαι να προσφέρεις λάδι και να ανάβης κεριά στον τάφο του, επικαλούμενος Χριστόν τον Θεόν, και αν ακόμα ο κοιμηθείς τελείωσε ευσεβώς τη ζωή του και τοποθετήθηκε στον ουρανό. Γιατί αυτά είναι ευπρόσδεκτα από το Θεό και προσκομίζουν μεγάλη την ανταπόδοσή του, γιατί το λάδι και το κερί είναι θυσία και η Θεία Λειτουργία είναι εξιλέωση. Η δε αγαθοεργία φέρνει τελικά προσαύξηση με κάθε αγαθή ανταπόδοση. Ο σκοπός του προσφέροντος, για την ψυχή κοιμηθέντος, είναι ίδιος με τα όσα κάνει όποιος έχει μικρό παιδί άρρωστο και αδύναμο, για το οποίο προσφέρει στον ιερό ναό κεριά, θυμίαμα και λάδι με πίστη και τα χαρίζει όλα για το παιδί του. Τα κρατάει και τα προσφέρει με τα χέρια του σαν να τα κρατάει και να τα προσφέρη το ίδιο το παιδί, ακριβώς δηλαδή όπως γίνεται όταν στο βάπτισμα αποκηρύσσεται ο σατανάς από τον ανάδοχο για λογαριασμό του νηπίου.
Παρομοίως πρέπει να θεωρείται και όποιος πέθανε πιστός στον Κύριο, ότι κρατάει και προσφέρει τα κεριά και το λάδι, και όλα όσα προσφέρονται για τη λύτρωσή του. Έτσι με τη χάρη του Θεού η προσπάθεια που γίνεται με πίστη δε θα πάει χαμένη. Να είστε σίγουροι ότι οι Θείοι απόστολοι και οι Θεοδίδακτοι διδάσκαλοι και οι Θεόπνευστοι πατέρες, αφού πρώτα ενώθηκαν με το θείο και φωτίσθηκαν καθόρισαν με τρόπο θεάρεστο τις λειτουργίες, τις προσευχές και τις ψαλμωδίες, που γίνονται κάθε χρόνο στη μνήμη εκείνων που πέθαναν. Και όλα αυτά μέχρι σήμερα, πάντα με τη χάρη του Φιλανθρώπου Θεού, αυξάνονται και συμπληρώνονται σ’ όλα τα σημεία του ορίζοντος για να δοξάζεται και να εξυμνείται ο Κύριος των κυρίων και Βασιλεύς των βασιλευόντων.

Και ο μακαριστός π. Παΐσιος (από τον Δ΄ τόμο, Οικογενειακή Ζωή, Λόγοι του π. Παισΐου, Εκδόσεις Ησυχαστήριο Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος, Σουρωτή, Θεσσαλονίκη) μας ενημερώνει:
- Γέροντα, οι υπόδικοι νεκροί (πλην των Αγίων) μπορούν να προσεύχονται;
- Έρχονται σε συναίσθηση και ζητούν βοήθεια , αλλά δεν μπορούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Όσοι βρίσκονται στον Άδη μόνο ένα πράγμα θα ήθελαν από τον Χριστό: να ζήσουν πέντε λεπτά για να μετανοήσουν. Εμείς που ζούμε, έχουμε περιθώρια μετανοίας, ενώ οι καημένοι οι κεκοιμημένοι δεν μπορούν πια μόνοι τους να καλυτερεύσουν την θέση τους, αλλά περιμένουν από εμάς βοήθεια. Γι’ αυτό έχουμε χρέος να τους βοηθούμε με την προσευχή μας.
Μου λέει ο λογισμός ότι μόνο το δέκα τοις εκατό από τους υπόδικους νεκρούς βρίσκονται σε δαιμονική κατάσταση, και, εκεί που είναι, βρίζουν τον Θεό, όπως οι δαίμονες. Δεν ζητούν βοήθεια, αλλά και δεν δέχονται βοήθεια! Γιατί, τι να τους κάνει ο Θεός; Σαν ένα παιδί που απομακρύνεται από τον πατέρα του, σπαταλάει όλη την περιουσία του και από πάνω βρίζει και τον πατέρα του. Ε, τι να το κάνει αυτό ο πατέρας του; Οι άλλοι όμως οι υπόδικοι, που έχουν λίγο φιλότιμο, αισθάνονται την ενοχή τους, μετανοούν και υποφέρουν για τις αμαρτίες. Ζητούν να βοηθηθούν και βοηθιούνται θετικά με τις προσευχές των πιστών. Τους δίνει δηλαδή ο Θεός μία ευκαιρία, τώρα που είναι υπόδικοι, να βοηθηθούν μέχρι να γίνει η Δευτέρα Παρουσία. Και όπως σε αυτή τη ζωή, αν κάποιος είναι φίλος με τον βασιλιά, μπορεί να μεσολαβήσει και να βοηθήσει έναν υπόδικο, έτσι κι αν είναι κανείς φίλος με τον Θεό, μπορεί να μεσολαβήσει στο Θεό με την προσευχή του και να μεταφέρει τους υπόδικους από την μία φυλακή σε άλλη καλύτερη, από το ένα κρατητήριο σε ένα άλλο καλύτερο. Ή ακόμα μπορεί να τους μεταφέρει και σε ένα δωμάτιο ή σε διαμέρισμα.
Όπως ανακουφίζουμε τους φυλακισμένους με αναψυκτικά κλπ που τους πηγαίνουμε, έτσι και τους νεκρούς τους ανακουφίζουμε με τις προσευχές και τις ελεημοσύνες που κάνουμε για τη ψυχή τους. Οι προσευχές των ζώντων για τους κεκοιμημένους και τα μνημόσυνα είναι η τελευταία ευκαιρία που δίνει ο Θεός στους κεκοιμημένους να βοηθηθούν, μέχρι να γίνει η τελική Κρίση. Μετά την δίκη δεν θα υπάρχει δυνατότητα να βοηθηθούν....
.. .Ο Θεός θέλει να βοηθήσει τους κεκοιμημένους, γιατί πονάει για τη σωτηρία τους, αλλά δεν το κάνει, γιατί έχει αρχοντιά. Δεν θέλει να δώσει δικαίωμα στο διάβολο να πει: Πώς τον σώζεις αυτόν, ενώ δεν κοπίασε; Όταν εμείς προσευχόμαστε για τους κεκοιμημένους, του δίνουμε το δικαίωμα να επεμβαίνει. Περισσότερο μάλιστα συγκινείται ο Θεός όταν προσευχόμαστε για τους κεκοιμημένους παρά για τους ζώντες.
Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας έχει τα κόλλυβα, τα μνημόσυνα. Τα μνημόσυνα είναι ο καλύτερος δικηγόρος για τις ψυχές των κεκοιμημένων. Έχουν τη δυνατότητα και από την κόλαση να βγάλουν τη ψυχή. Κι εσείς σε κάθε Θεία Λειτουργία να διαβάζετε κόλλυβα για τους κεκοιμημένους. Έχει νόημα το σιτάρι: Σπείρετε εν φθορά, εγείρεται εν αφθαρσία (Α’ Κορινθ, κεφ 15, εδ 42)(δηλαδή συμβολίζει το θάνατο και την ανάσταση του ανθρώπου), λέει η Γ ραφή.
- Γέροντα, αυτοί που έχουν πεθάνει πρόσφατα έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από προσευχή;
-Εμ , όταν μπαίνει κάποιος στη φυλακή, στην αρχή δεν δυσκολεύεται πιο πολύ; Να κάνουμε προσευχή για τους κεκοιμημένους που δεν ευαρέστησαν στον Θεό, για να κάνει κάτι και γι’ αυτούς ο Θεός. Ιδίως, όταν ξέρουμε ότι κάποιος ήταν σκληρός, γιατί μπορεί να νομίζουμε ότι ήταν σκληρός, αλλά στη πραγματικότητα να μην ήταν-και είχε αμαρτωλή ζωή, τότε να κάνουμε πολλή προσευχή, Θείες Λειτουργίες, Σαρανταλείτουργα για τη ψυχή του και να δίνουμε ελεημοσύνη σε φτωχούς για τη σωτηρία της ψυχής του, για να ευχηθούν οι φτωχοί “να αγιάσουν τα κόκκαλά του”, ώστε να καμθεί ο Θεός και να τον ελεήσει. Έτσι ότι δεν έκανε εκείνος, το κάνουμε εμείς γι’ αυτόν. Ενώ ένας άνθρωπος που είχε καλωσύνη, ακόμα και αν η ζωή του δεν ήταν καλή, επειδή είχε καλή διάθεση, με λίγη προσευχή πολύ βοηθιέται.
Έχω υπόψη μου γεγονότα που μαρτυρούν πόσο οι κεκοιμημένοι βοηθιούνται με την προσευχή πνευματικών ανθρώπων. Κάποιος ήρθε στο Καλύβι και μου είπε με κλάματα: Γέροντα, δεν έκανα προσευχή για κάποιο γνωστό μου κεκοιμημένο και μου παρουσιάστηκε στον ύπνο μου. Είκοσι μέρες, μου είπε, έχεις να με βοηθήσεις, με ξέχασες και υποφέρω! Πράγματι, μου λέει (ο προσκηνυτής) εδώ και 20 μέρες είχα ξεχαστεί με διάφορες μέριμνες και ούτε για τον εαυτό μου δεν προσευχόμουν
-Όταν, Γέροντα, πεθάνει κάποιος και μας ζητήσουν να προσευχηθούμε γι’ αυτόν, είναι καλό να κάνουμε κάθε μέρα ένα κομποσχοίνι μέχρι τα σαράντα;
-Άμα κάνεις κομποσχοίνι γι’αυτόν, βάλε και άλλους κεκοιμημένους. Γιατί να πάει η αμαξοστοιχία στον προορισμό της με έναν μόνο επιβάτη, ενώ χωράει και άλλους; Πόσοι κεκοιμημένοι έχουν ανάγκη οι καημένοι και ζητούν βοήθεια και δεν έχουν κανέναν να προσευχηθεί γι'αυτούς! Μερικοί, κάθε τόσο, κάνουν μνημόσυνο μόνο για κάποιον δικό τους. Με αυτό το τρόπο δεν βοηθιέται ούτε ο δικός τους, γιατί η προσευχή τους δεν είναι τόσο ευάρεστη στο Θεό. Αφού τόσα μνημόσυνα έκαναν γι’ αυτόν, ας κάνουν συγχρόνως και για τους ξένους.
- Γέροντα, οι νεκροί που δεν έχουν ανθρώπους να προσεύχονται γι’ αυτούς βοηθιούνται από τις προσευχές εκείνων που προσεύχονται γενικά για τους κεκοιμημένους;
-Και βέβαια βοηθιούνται. Εγώ, όταν προσεύχομαι για όλους τους κεκοιμημένους, βλέπω στον ύπνο μου τους γονείς μου, γιατί αναπαύονται από την προσευχή που κάνω. Κάθε φορά που έχω Θεία Λειτουργία, κάνω γενικό μνημόσυνο για όλους τους κεκοιμημένους.. .αν καμιά φορά δεν κάνω ευχή για τους κεκοιμημένους, παρουσιάζονται γνωστοί κεκοιμημένοι μπροστά μου. Έναν συγγενή μου, που είχε σκοτωθεί στο πόλεμο, τον είδα μπροστά μου μετά τη Θεία Λειτουργία, την ώρα του μνημοσύνου, γιατί αυτόν δεν τον είχα γραμμένο με τα ονόματα των κεκοιμημένων, επειδή μνημονεύονταν στη Προσκομιδή με τους ηρωικώς πεσόντες. Κι εσείς στην Αγία Πρόθεση να μη δίνετε να μνημονευθούν μόνο ονόματα ασθενών, αλλά και ονόματα κεκοιμημένων, γιατί μεγαλύτερη ανάγκη έχουν οι κεκοιμημένοι!

Ειρήνη εστί μετ' εκείνων, οίτινες ενίκησαν τον κόσμον. Ειρήνη ειή μεθ' ημών, οίτινες έτι και νυν αγωνιζόμεθα. Ούτω φεύγει η θλίψις του κόσμου, ούτως εξαφανίζεται του θανάτου το κέντρον, και ως νικητής υπεράνω της κόνεως ίσταται ο Χριστός μετά πάντων των εις αυτών πιστευόντων και λέγει:

ταύτα λελάληκα υμίν ίνα εν εμοί ειρήνην έχητε. Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε· αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον. (Ιωαν 16 33).

Ο Χριστός αγαπάει άπειρα τον καθένα, όπως/όποιος και αν είναι. Ποτέ κανείς δεν χάνει την αγάπη του Χριστού. Αυτό πρέπει να το πιστεύει και να το νιώθει κάθε ομοφυλόφιλος/η (ομ. στο εξής)

Το μίσος, η ειρωνεία, ο χλευασμός, οι χαρακτηρισμοί προς κάποιον/α ομ. είναι απαράδεκτα και αμαρτωλά. Οφείλει κάθε Χριστιανός να σέβεται, να αγαπά τον οποιονδήποτε και να τον τιμά ως εικόνα του Θεού ακόμα και αν διαφωνεί θεολογικά.

Ακραίες στάσεις και λόγια, ρητορική και πρακτική μίσους κάποιων κληρικών και λαϊκών μελών της Εκκλησίας απέναντι στην ομ., δεν αντιπροσωπεύουν την Εκκλησία, αλλά αυτούς τους ίδιους.

Ποτέ δεν πρέπει να «τσουβαλιάζουμε» όλους τους ομ. Υπάρχουν πολλών ειδών κατηγορίες. Ο καθένας με την δική του ιστορία και τον δικό του χαρακτήρα. Άρα δεν υπάρχει ΜΙΑ ομ. Αντιμετωπίζουμε λοιπόν τον καθένα ξεχωριστά, εξατομικευμένα, με πολλή αγάπη.

Η διδασκαλία Παλαιάς και Καινής Διαθήκης και όλης της Παράδοσης της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι σαφής στο ότι η ομ. ως πράξη και παγιωμένη στάση ζωής δεν είναι συμβατή με το σχέδιο του Θεού για τον άνθρωπο, άρα είναι αμαρτία-αστοχία, δηλαδή παρέκκλιση από το θέλημα του Θεού. Ο ετεροφυλικός γάμος είναι το δημιουργικό σχέδιο του Θεού. Αυτό δεν μπορούμε οι άνθρωποι να το αλλάξουμε. Μπορούμε να το αρνηθούμε αν θέλουμε, να το καταπατήσουμε επίσης, αλλά όχι να το αλλάξουμε.

Άλλο ομ. ΕΛΞΗ, άλλο περιστασιακή ΠΡΑΞΗ, άλλο κατ’ εξακολούθησιν πράξη ως ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ. Αν κάποιος νιώθει την έλξη αναπόδραστα και μάλιστα χωρίς να ευθύνεται για αυτό, τότε ΔΕΝ υφίσταται αμαρτία ούτε πάθος. Αμαρτία είναι η εκούσια πράξη και η στάση ζωής. Την έλξη ίσως δεν την επιλέγω, αλλά την πράξη την επιλέγω. Η έλξη είναι αναπόφευκτη ίσως, αλλά καμία πράξη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί αναπόφευκτη. Οπότε εκεί έχω ελεύθερη επιλογή, άρα και ευθύνη. Τότε μπορεί να αποτελέσει η ομ. και αμαρτία και πάθος. Με διαβαθμίσεις βεβαίως που πρέπει να λαμβάνονται υπ’ όψιν από τον Πνευματικό πατέρα, Ασφαλώς μία μόνιμη σταθερή σχέση ομ., είναι σε πολύ καλύτερη μοίρα, ηθικώς, από αλλεπάλληλες αλλαγές ερωτικών συντρόφων, όπως άλλωστε και στις ετεροφυλικές σχέσεις εκτός γάμου. Οπότε δεν κρίνουμε όλους το ίδιο!

Ένας/μία ομ. δεν πλάστηκε έτσι από το Θεό. Ο Θεός δημιούργησε την ετεροφυλική έλξη και σεξουαλικότητα. Η ομ. έλξη και πρακτική ανήκει στη ψυχοσωματική φθορά και αλλοίωση της ανθρώπινης φύσης που επήλθε με την πτώση του ανθρώπου. Είναι μεταπτωτικό φαινόμενο. 

Είναι τελείως διαφορετικό να πει κάποιος ομ. ότι: «παραδέχομαι ότι αυτό, σύμφωνα με τη διδασκαλία του Χριστιανισμού είναι λάθος, αλλά δεν μπορώ να το σταματήσω παρότι αγωνίζομαι να το σταματήσω. Δυσκολεύομαι να το εφαρμόσω». Αυτό είναι έντιμο και αποδεκτό και ειλικρινές και άλλωστε ισχύει για όλους μας που πολλά δεν τα εφαρμόζουμε. Αλλά είναι τελείως διαφορετικό να λέει κάποιος υπερήφανα, και όχι απλώς πληγωμένος από την αντίδραση των άλλων, ότι: «ΔΕΝ είναι λάθος» και επιπροσθέτως να λέει, «ΕΣΥ (η Εκκλησία, η Αγία Γραφή, δηλαδή ο Θεός) κάνεις λάθος και η ομ. είναι σωστή». 

Το ακόμα χειρότερο είναι να προσπαθούμε να στηρίξουμε την ομ. και θεολογικά και να φέρνουμε, όπως κάνουν κάποιοι ετερόδοξοι ομ. με βιβλία και ομιλίες τους, ακόμα και αγιογραφικά χωρία, εντελώς διαστρεβλωμένα για να δείξουμε ότι και η Αγία Γραφή συμφωνεί με την ομ.. και να ιδρύονται και «εκκλησίες» για γκέι που να δηλώνουν ότι αυτές λατρεύουν τον σωστό Χριστό διότι ο Χριστός αποδέχεται την ομ.. Οπότε ερμηνεύουμε την Αγία Γραφή όπως θέλουμε εμείς. Ερμηνεύουμε τη Βίβλο μέσα από τη σεξουαλικότητά μας, ενώ θα έπρεπε να ερμηνεύουμε τη σεξουαλικότητά μας μέσα από τη Βίβλο. Ακούστηκε ποτέ σε 2000 χρόνια Χριστιανισμού γάμος ομοφυλοφίλων που να ευλογείται από ιερέα και υιοθεσία τέκνων από ομ.; Επίσης, αλλάζει το Ευαγγέλιο λόγω εποχής; Το Ευαγγέλιο πρέπει να προσαρμοστεί στους ανθρώπους ή οι άνθρωποι στο Ευαγγέλιο;

Αμαρτία δεν είναι μόνο η ομ. αλλά και τόσα άλλα αμαρτήματα, εξίσου σοβαρά ή και πιο σοβαρά, που ταλαιπωρούν ΟΛΟΥΣ του Χριστιανούς. Ο Χριστιανισμός δεν έχει αμαρτήματα «ταμπού».

Άρα είναι λάθος να δαιμονοποιείται ή να «αφορίζεται» μόνο αυτή η αμαρτία, να στιγματίζεται μόνο αυτή. Όλοι είμαστε ασθενείς πνευματικά.

Η Εκκλησία λοιπόν είναι το σπίτι όλων μας! Δεν είναι λέσχη αγίων αλλά νοσοκομείο ασθενών. Ένας ομ. έχει μέσα στην Εκκλησία τα ίδια ακριβώς δικαιώματα με όλους. Δεν είναι κατώτερος κανενός. Είναι ισότιμο μέλος της Εκκλησίας με κάθε άλλο. Η υποτίμηση λοιπόν κάποιου είναι σοβαρότατη αμαρτία που μεταβαίνει στον ίδιο το Θεό.

Όπως σε κάθε αμαρτία, δεν απορρίπτεται ο αμαρτωλός, αλλά η αμαρτία. Αγκαλιάζουμε τον αμαρτωλό αλλά όχι την αμαρτία. Κάποια κείμενα Πατέρων της Εκκλησίας που χρησιμοποιούν αυστηρή ή και σκληρή γλώσσα για το θέμα ομ. και μάλιστα τις ακραίες εκφράσεις του, έχουν αυτήν ακριβώς τη λογική. Καυτηριάζουν την αμαρτία με μία ρητορική της εποχής εκείνης βεβαίως.  

Το ποιος θα πάει στον Παράδεισο και ποιος στην κόλαση δεν είναι δική μας δουλειά να το κρίνουμε. Άρα είναι απαράδεκτο να πούμε για τον οποιονδήποτε ότι θα πάει στην κόλαση. Το αν θα σωθεί λοιπόν ένας ομ. ή όχι, όπως και ο καθένας μας άλλωστε, είναι εκτός συζήτηση εκτός θέματος. Η Εκκλησία λέει τι λέει ο Χριστός! Ο αμετανόητος πρώην Απόστολος Ιούδας, πήγε πρώτος στην κόλαση. Ο μετανοημένος ληστής μπήκε πρώτος στον Παράδεισο. 

Είναι τραγικό λάθος κάποιος ομ. να ντρέπεται να αναφέρει στον πνευματικό αυτό το λεπτό ζήτημα. Να το κρύβει, να το θάβει μέσα του. Χειρότερη παγίδα είναι να υποθέτει ότι θα απορριφθεί και να μην πλησιάζει την Εκκλησία και τον Πνευματικό πατέρα, φοβούμενος ότι θα βρει πόρτες κλειστές. Αυτό είναι σατανική σκέψη. Αν συνέβη κάτι τέτοιο είναι η εξαίρεση. Είναι εξαιρετικά θεραπευτικό να ανοίξει την καρδιά του και να μιλήσει ελεύθερα χωρίς φόβο.

Αν κάποιος κληρικός τον απορρίψει ή τον προσβάλλει ή τον υποτιμήσει τότε να βρει άλλον Πνευματικό. Δεν αφήνουμε την Εκκλησία επειδή κάποιοι εκπρόσωποί της δεν έχουν διάκριση και δεν ποιμαίνουν σωστά.

Είναι απαράδεκτο μία χριστιανική οικογένεια να απορρίψει, να διώξει το παιδί της επειδή είναι ομ. Η αγάπη της οικογένειας δεν αλλάζει έστω και αν δεν συμφωνεί θεολογικά με κάποια στάση ζωής. Η απόρριψη αυτή δημιουργεί τραύματα ψυχικά. Η καρδιά και το σπίτι είναι πάντα ανοιχτά στα παιδιά μας. 

Πρέπει να μην δεχόμαστε αμέσως την δήλωση από κάποιον «είμαι ομ.». Ούτε ο ίδιος! Πρέπει να ερευνηθεί-διαγνωστεί πολύ καλά πρώτα το πώς, πότε, γιατί, υπό ποιες συνθήκες εκδηλώθηκε αυτή η τάση. Πολλοί δεν ΗΤΑΝ εκ γενετής, αλλά ΕΓΙΝΑΝ στην πορεία. Άλλοι ήταν και ετεροφυλόφιλοι αρχικά. Άλλοι είναι αμφιφυλόφιλοι. Άρα θέλει πολλή προσοχή μην γενικεύουμε και λέμε «είσαι γκέι, αποδέξου το, μην το πολεμάς, ζήσε έτσι…». Πολλές ομοφυλοφιλίες, λοιπόν, αφού δεν είναι βαθιά εγκατεστημένες, ΜΠΟΡΟΥΝ να εκλείψουν με κατάλληλη συμβουλευτική.

Πρέπει λοιπόν με πολλή αγάπη να ακούσουμε την ιστορία του άλλου, αλλά και να του βάλουμε πολλά ερωτηματικά για το αν είναι όντως ομ. ή πρόκειται για κάτι άλλο ή κάτι παροδικό, περιστασιακό, μία σεξουαλική π.χ. αναζήτηση. Ένας ευσεβής ψυχολόγος-ειδικός σύμβουλος, πολύ θα βοηθούσε σε μία σωστή διερεύνηση του ατόμου.

Κάποιοι ομ. άλλαξαν σεξ. προσανατολισμό, είτε με θαύμα της χάρης του Θεού είτε με τον δικό τους αγώνα συν την χάρη του Θεού. Κάποιοι παντρεύτηκαν και έκαναν και παιδιά. Άλλοι προσπαθούν να αλλάξουν αλλά ακόμα δεν έχουν δει κάποιο αποτέλεσμα. Ελπίζουν όμως και αγωνίζονται. Άλλοι ίσως δεν αλλάξουν ποτέ. Ο Θεός μετρά τον αγώνα και την πρόθεση-διάθεση και όχι πάντα το αποτέλεσμα. 

Το πιο σπουδαίο όμως είναι ΟΛΟΙ αυτοί και εμείς ποτέ να μην απομακρυνθούμε από την Εκκλησία. Είτε αλλάξει ο σεξ. προσανατολισμός είτε όχι, να είμαστε μέσα στην Εκκλησία και με τον Πνευματικό Πατέρα. Μέσα στην κιβωτό της σωτηρίας και όχι τον κατακλυσμό…

Εκτός από τον Πνευματικό, πολύ βοηθούν κλειστές ομάδες-συντροφιές αδελφών Χριστιανών της Εκκλησίας, που εκεί θα ανοίγουν την καρδιά τους μεταξύ τους και θα μοιράζονται αυτό το θέμα και άλλα. Αδελφοί, συνοδοιπόροι ζωής κοντά στο Θεό που θα αγαπούν αληθινά. Φίλοι γνήσιοι. Κανείς ομ. δεν έφυγε από την Εκκλησία όταν είχε τέτοιους αδελφούς κοντά του.

Οι ετεροφυλόφιλοι Χριστιανοί πρέπει να προσεύχονται ολόθερμα και καρδιακά για τους ομ. αδελφούς τους. 

Για έναν Πνευματικό πατέρα, όλοι οι άνθρωποι είναι παιδιά του, άρα και οι ομ. και τους αγαπά εξίσου όπως τα άλλα πνευματικά του παιδιά, και ίσως κάποιοι από αυτούς να έχουν πολύ ωραιότερη και ειλικρινέστερη ψυχή, από όσο μερικοί «άνθρωποι της Εκκλησίας».

Η αλλαγή σεξ. προσανατολισμού ανθρωπίνως φαίνεται αδύνατη. Τίποτα όμως δεν είναι αδύνατον για το Θεό. Κανείς μας δεν μπορεί να αλλάξει μόνος του σε τίποτα. Η Θεία Χάρις μας μεταμορφώνει όλους. Ούτε λοιπ προεξοφλούμε υπεραισιόδοξα την αλλαγή, ούτε την αποκλείουμε απαισιόδοξα και «άπιστα».

Άρα σε έναν/μία ομ. δεν θα πούμε: «απώθησε, πνίξε και ξόρκισε την έλξη σου, προσπάθησε να ερωτευτείς μία κοπέλα/αγόρι». Διότι ίσως τώρα ΔΕΝ μπορεί. Θα του πούμε: «Ζήσε κοντά στο Χριστό με τα Μυστήρια της Εκκλησίας, την Εξομολόγηση, την καθοδήγηση από τον Πνευματικό πατέρα, και ο Χριστός σιγά σιγά, αν είναι θέλημά Του, ίσως θα μεταβάλλει και την καρδιά σου και την έλξη και τον έρωτά σου, ακόμη και την φύση σου. Δηλαδή ζήσε αληθινή πνευματική ζωή και αυτή θα επιδράσει και στη φύση σου και στη σεξουαλικότητά σου και στο θυμό και στην αγάπη και παντού. Να είσαι απλώς στο καράβι της Εκκλησίας και το καράβι θα σε πάει μόνο του. Προσπάθησε να γίνεις λίγο άγιος. Άσε το ομοφυλόφιλος και ετεροφυλόφιλος και άφυλος και γίνε Θεό-φιλος. Τότε θα αλλάξουν πολλά. Απλώς ζήσε με αρετή κόβοντας τις αμαρτίες! Ένα βήμα εμείς, 99 Εκείνος. Θέλει όμως εμπιστοσύνη και αγάπη σε Εκείνον.

Η σεξουαλική εγκράτεια ή και αποχή είναι το πρώτο βήμα αλλαγής και για ομ. και για ετεροφ. Το ότι στην εποχή μας δεν θέλουν να ακούσουν καν οι άνθρωποι την έννοια σεξουαλική αποχή ή εγκράτεια, δεν την βάζουν καν στη συζήτηση, αυτό δείχνει πόσο ηδονιστική είναι η οπτική μας. Το σεξ πάνω από όλα λοιπόν; Μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς σεξ. Δεν είναι φαγητό. Δεν παθαίνουμε κάτι. Και το σεξ μπορεί να καταντήσει φοβερό πάθος αν δεν το ελέγχει σωστά κάποιος. Άρα φυσικά και μπορούμε να προτείνουμε και εγκράτεια ή και αποχή! Εδώ κάποιοι ασκούν ισόβια παρθενία! Αυτοί είναι «εξωγήινοι»; Τόσοι και τόσοι άγαμοι μοναχοί κληρικοί, λαϊκοί. Φυσικά δεν έχουν όλοι αυτό το χάρισμα, αλλά όχι και να τρομάζουμε στο ενδεχόμενο μιας κάποιας εγκράτειας.

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν μπορεί να γίνει εκκλησιαστικός γάμος ομ. Ο γάμος στο Χριστιανισμό είναι ετεροφυλικός εξ’ ορισμού. Το ίδιο είναι αδιανόητη και η αλλαγή ορισμού των φύλων «άνδρας», «γυναίκα», «πατέρας», «μητέρα». 

Η άρνηση εκκλησιαστικού γάμου απογοητεύει κάποιους ομ, ότι μένοντας λοιπόν στην Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν θα νιώσουν την πληρότητα της ζωής, την αληθινή αγάπη, το γάμο, την οικογένεια. Ταυτίζουν την αγάπη με τον γάμο και τον έρωτα και την οικογένεια. Λάθος! Υπάρχει και αγάπη εκτός όλων αυτών και μάλιστα ΑΝΩΤΕΡΗ. Την είπε ο Κύριος. Η θυσιαστική αγάπη για τους φίλους μας! (Ιω. 15,13) Τους αδελφούς μας. Την προσφορά στους άλλους. Μπορεί λοιπόν κάποιος να νιώσει την ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ της αγάπης και της ευτυχίας και χωρίς γάμο, έρωτα, παιδιά.

Ένας/μία ομ. που, αν και νιώθει αυτή την έλξη, αγωνίζεται να μην την κάνει πράξη για χάρη του Χριστού που την απαγορεύει, αυτός είναι ένας μικρός ήρωας και μάρτυρας αφού δίνει έναν πολύ σκληρό αγώνα με την ίδια του τη φύση. Αυτόν τον αγώνα τον γνωρίζει ο Θεός και θα τον υπολογίσει. Αξίζει τον θαυμασμό μας και μακάρι και όλοι οι υπόλοιποι να κάναμε αντίστοιχες θυσίες για το Θεό. 

Όμως αυτόν τον αγώνα τελικά δεν τον κάνει μόνο ένας ομ. Όλοι απαρνιόμαστε τον εαυτό μας σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου. Όλοι σηκώνουμε σταυρούς, κάνουμε θυσίες. Η χριστιανική ζωή δεν είναι καλοπέραση. Έχει αγώνα για όλους. 

Ισχύει τελικά για όλους μας το: Έλα στην Εκκλησία ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ, αλλά μην ΜΕΙΝΕΙΣ όπως είσαι! Όλοι πρέπει να αλλάξουμε πολλά.

Όταν η Εκκλησία αρθρώνει λόγο για αυτό το θέμα δέχεται δύο κατηγορίες. Ότι δεν αγαπά και ότι κατακρίνει. Ο Κύριος δεν εμπόδισε την ΚΡΙΣΗ, την εκφορά γνώμης δηλαδή για το αν κάτι είναι κακό ή όχι, αυτό επιβάλλεται μάλιστα σε όλους μας και το έκανε και ο ίδιος, αλλά εμπόδισε την ΚΑΤΑΚΡΙΣΗ, την κατηγορία δηλαδή του ανθρώπου και την καταδίκη του. Η φράση του στη μοιχαλίδα ήταν σαφέσταση! «… ούτε εγώ σε κατακρίνω [αποφυγή ΚΑΤΑΚΡΙΣΗΣ], πήγαινε και από εδώ και στο εξής ΜΗΝ ΑΜΑΡΤΑΝΕΙΣ [εκφορά σαφούς κρίσης, ότι αμαρτάνει και παρότρυνση να σταματήσει την αμαρτία].

Όταν κάποιος κάνει ένα λάθος δεν είναι αγάπη αληθινή το να μην του λέω το λάθος και να τον αφήνω να κάνει κάτι που τον βλάπτει. Αγάπη αληθινή είναι να του πω την αλήθεια έστω και αν τον δυσαρεστεί. Η αγάπη δεν είναι συναισθηματισμός αλλά υπευθυνότητα. Δεν είναι μόνο γλυκά αλλά και πικρά φάρμακα όταν χρειάζεται.

Επομένως η Εκκλησία ΚΡΙΝΕΙ και ΑΓΑΠΑ γνήσια και υπεύθυνα για αυτό και μιλάει έστω και αν δεν αρέσει το μήνυμά της. Διότι σκοπός της είναι η σωτηρία του ανθρώπου.

Μία σχέση ομ. ή ετεροφ μόνιμη και με αγάπη δεν σημαίνει οπωσδήποτε ότι είναι και νόμιμη και θεάρεστη. Δύο πρώτα ξαδέλφια, δύο θετά αδέλφια, νονός με βαπτιστήρα, πατριός με νεότατη θετή κόρη μετά το θάνατο πιθανώς της γυναίκας και πολλά άλλα, αυτά μπορεί να έχουν «αγάπη» κατά τον ισχυρισμό κάποιων και να είναι μόνιμες σχέσεις χωρίς άλλους συντρόφους. Σύμφωνα όμως με την χριστιανική ηθική είναι παράνομοι δεσμοί και αμαρτωλοί. Εκτός αν κάποιος απορρίπτει τη χριστιανική Ηθική, οπότε τότε «Δίχως Θεό, όλα επιτρέπονται».  

Το επιχείρημα «μιλάει η Εκκλησία για την ομ. ενώ έχει τόσα σκάνδαλα» δεν προάγει καμία συζήτηση. Το θέμα δεν είναι τι κάνουν κάποιοι Χριστιανοί, αλλά τι διδάσκει ο Χριστιανισμός.

Το αν και πότε μπορεί να μετέχει στη θεία Κοινωνία ένας ομ. ή και κάθε πιστός Χριστιανός αυτό είναι στη διάκριση του Πνευματικού του πατέρα και δεν μπαίνει σε «καλούπια». Πάντως και στη χειρότερη περίπτωση που δεν κοινωνήσει οποιοσδήποτε πιστός για οσοδήποτε διάστημα κρίνει ο Πνευματικός με αγάπη, μπορεί να συμμετέχει άνετα στο σωτήριο Μυστήριο της Εξομολόγησης και ενεργά σε όλη τη λατρεία της Εκκλησίας. Η Θεία Χάρη δεν παρέχεται μόνο με τη Θεία Κοινωνία.

 

Σκέψεις ενός Πνευματικού πατέρα για την ομοφυλοφιλία… (απευθύνεται σε Χριστιανούς)

·       Ο Χριστός αγαπάει άπειρα τον καθένα, όπως/όποιος και αν είναι. Ποτέ κανείς δεν χάνει την αγάπη του Χριστού. Αυτό πρέπει να το πιστεύει και να το νιώθει κάθε ομοφυλόφιλος/η (ομ. στο εξής)

·       Το μίσος, η ειρωνεία, ο χλευασμός, οι χαρακτηρισμοί προς κάποιον/α ομ. είναι απαράδεκτα και αμαρτωλά. Οφείλει κάθε Χριστιανός να σέβεται, να αγαπά τον οποιονδήποτε και να τον τιμά ως εικόνα του Θεού ακόμα και αν διαφωνεί θεολογικά.

·       Ακραίες στάσεις και λόγια, ρητορική και πρακτική μίσους κάποιων κληρικών και λαϊκών μελών της Εκκλησίας απέναντι στην ομ., δεν αντιπροσωπεύουν την Εκκλησία, αλλά αυτούς τους ίδιους.

·       Ποτέ δεν πρέπει να «τσουβαλιάζουμε» όλους τους ομ. Υπάρχουν πολλών ειδών κατηγορίες. Ο καθένας με την δική του ιστορία και τον δικό του χαρακτήρα. Άρα δεν υπάρχει ΜΙΑ ομ. Αντιμετωπίζουμε λοιπόν τον καθένα ξεχωριστά, εξατομικευμένα, με πολλή αγάπη.

·       Η διδασκαλία Παλαιάς και Καινής Διαθήκης και όλης της Παράδοσης της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι σαφής στο ότι η ομ. ως πράξη και παγιωμένη στάση ζωής δεν είναι συμβατή με το σχέδιο του Θεού για τον άνθρωπο, άρα είναι αμαρτία-αστοχία, δηλαδή παρέκκλιση από το θέλημα του Θεού. Ο ετεροφυλικός γάμος είναι το δημιουργικό σχέδιο του Θεού. Αυτό δεν μπορούμε οι άνθρωποι να το αλλάξουμε. Μπορούμε να το αρνηθούμε αν θέλουμε, να το καταπατήσουμε επίσης, αλλά όχι να το αλλάξουμε.

·       Άλλο ομ. ΕΛΞΗ, άλλο περιστασιακή ΠΡΑΞΗ, άλλο κατ’ εξακολούθησιν πράξη ως ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ. Αν κάποιος νιώθει την έλξη αναπόδραστα και μάλιστα χωρίς να ευθύνεται για αυτό, τότε ΔΕΝ υφίσταται αμαρτία ούτε πάθος. Αμαρτία είναι η εκούσια πράξη και η στάση ζωής. Την έλξη ίσως δεν την επιλέγω, αλλά την πράξη την επιλέγω. Η έλξη είναι αναπόφευκτη ίσως, αλλά καμία πράξη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί αναπόφευκτη. Οπότε εκεί έχω ελεύθερη επιλογή, άρα και ευθύνη. Τότε μπορεί να αποτελέσει η ομ. και αμαρτία και πάθος. Με διαβαθμίσεις βεβαίως που πρέπει να λαμβάνονται υπ’ όψιν από τον Πνευματικό πατέρα, Ασφαλώς μία μόνιμη σταθερή σχέση ομ., είναι σε πολύ καλύτερη μοίρα, ηθικώς, από αλλεπάλληλες αλλαγές ερωτικών συντρόφων, όπως άλλωστε και στις ετεροφυλικές σχέσεις εκτός γάμου. Οπότε δεν κρίνουμε όλους το ίδιο!

·       Ένας/μία ομ. δεν πλάστηκε έτσι από το Θεό. Ο Θεός δημιούργησε την ετεροφυλική έλξη και σεξουαλικότητα. Η ομ. έλξη και πρακτική ανήκει στη ψυχοσωματική φθορά και αλλοίωση της ανθρώπινης φύσης που επήλθε με την πτώση του ανθρώπου. Είναι μεταπτωτικό φαινόμενο.

·       Είναι τελείως διαφορετικό να πει κάποιος ομ. ότι: «παραδέχομαι ότι αυτό, σύμφωνα με τη διδασκαλία του Χριστιανισμού είναι λάθος, αλλά δεν μπορώ να το σταματήσω παρότι αγωνίζομαι να το σταματήσω. Δυσκολεύομαι να το εφαρμόσω». Αυτό είναι έντιμο και αποδεκτό και ειλικρινές και άλλωστε ισχύει για όλους μας που πολλά δεν τα εφαρμόζουμε. Αλλά είναι τελείως διαφορετικό να λέει κάποιος υπερήφανα, και όχι απλώς πληγωμένος από την αντίδραση των άλλων, ότι: «ΔΕΝ είναι λάθος» και επιπροσθέτως να λέει, «ΕΣΥ (η Εκκλησία, η Αγία Γραφή, δηλαδή ο Θεός) κάνεις λάθος και η ομ. είναι σωστή».

·       Το ακόμα χειρότερο είναι να προσπαθούμε να στηρίξουμε την ομ. και θεολογικά και να φέρνουμε, όπως κάνουν κάποιοι ετερόδοξοι ομ. με βιβλία και ομιλίες τους, ακόμα και αγιογραφικά χωρία, εντελώς διαστρεβλωμένα για να δείξουμε ότι και η Αγία Γραφή συμφωνεί με την ομ.. και να ιδρύονται και «εκκλησίες» για γκέι που να δηλώνουν ότι αυτές λατρεύουν τον σωστό Χριστό διότι ο Χριστός αποδέχεται την ομ.. Οπότε ερμηνεύουμε την Αγία Γραφή όπως θέλουμε εμείς. Ερμηνεύουμε τη Βίβλο μέσα από τη σεξουαλικότητά μας, ενώ θα έπρεπε να ερμηνεύουμε τη σεξουαλικότητά μας μέσα από τη Βίβλο. Ακούστηκε ποτέ σε 2000 χρόνια Χριστιανισμού γάμος ομοφυλοφίλων που να ευλογείται από ιερέα και υιοθεσία τέκνων από ομ.; Επίσης, αλλάζει το Ευαγγέλιο λόγω εποχής; Το Ευαγγέλιο πρέπει να προσαρμοστεί στους ανθρώπους ή οι άνθρωποι στο Ευαγγέλιο;

·       Αμαρτία δεν είναι μόνο η ομ. αλλά και τόσα άλλα αμαρτήματα, εξίσου σοβαρά ή και πιο σοβαρά, που ταλαιπωρούν ΟΛΟΥΣ του Χριστιανούς. Ο Χριστιανισμός δεν έχει αμαρτήματα «ταμπού».

·       Άρα είναι λάθος να δαιμονοποιείται ή να «αφορίζεται» μόνο αυτή η αμαρτία, να στιγματίζεται μόνο αυτή. Όλοι είμαστε ασθενείς πνευματικά.

·       Η Εκκλησία λοιπόν είναι το σπίτι όλων μας! Δεν είναι λέσχη αγίων αλλά νοσοκομείο ασθενών. Ένας ομ. έχει μέσα στην Εκκλησία τα ίδια ακριβώς δικαιώματα με όλους. Δεν είναι κατώτερος κανενός. Είναι ισότιμο μέλος της Εκκλησίας με κάθε άλλο. Η υποτίμηση λοιπόν κάποιου είναι σοβαρότατη αμαρτία που μεταβαίνει στον ίδιο το Θεό.

·       Όπως σε κάθε αμαρτία, δεν απορρίπτεται ο αμαρτωλός, αλλά η αμαρτία. Αγκαλιάζουμε τον αμαρτωλό αλλά όχι την αμαρτία. Κάποια κείμενα Πατέρων της Εκκλησίας που χρησιμοποιούν αυστηρή ή και σκληρή γλώσσα για το θέμα ομ. και μάλιστα τις ακραίες εκφράσεις του, έχουν αυτήν ακριβώς τη λογική. Καυτηριάζουν την αμαρτία με μία ρητορική της εποχής εκείνης βεβαίως. 

·       Το ποιος θα πάει στον Παράδεισο και ποιος στην κόλαση δεν είναι δική μας δουλειά να το κρίνουμε. Άρα είναι απαράδεκτο να πούμε για τον οποιονδήποτε ότι θα πάει στην κόλαση. Το αν θα σωθεί λοιπόν ένας ομ. ή όχι, όπως και ο καθένας μας άλλωστε, είναι εκτός συζήτηση εκτός θέματος. Η Εκκλησία λέει τι λέει ο Χριστός! Ο αμετανόητος πρώην Απόστολος Ιούδας, πήγε πρώτος στην κόλαση. Ο μετανοημένος ληστής μπήκε πρώτος στον Παράδεισο.

·       Είναι τραγικό λάθος κάποιος ομ. να ντρέπεται να αναφέρει στον πνευματικό αυτό το λεπτό ζήτημα. Να το κρύβει, να το θάβει μέσα του. Χειρότερη παγίδα είναι να υποθέτει ότι θα απορριφθεί και να μην πλησιάζει την Εκκλησία και τον Πνευματικό πατέρα, φοβούμενος ότι θα βρει πόρτες κλειστές. Αυτό είναι σατανική σκέψη. Αν συνέβη κάτι τέτοιο είναι η εξαίρεση. Είναι εξαιρετικά θεραπευτικό να ανοίξει την καρδιά του και να μιλήσει ελεύθερα χωρίς φόβο.

·       Αν κάποιος κληρικός τον απορρίψει ή τον προσβάλλει ή τον υποτιμήσει τότε να βρει άλλον Πνευματικό. Δεν αφήνουμε την Εκκλησία επειδή κάποιοι εκπρόσωποί της δεν έχουν διάκριση και δεν ποιμαίνουν σωστά.

·       Είναι απαράδεκτο μία χριστιανική οικογένεια να απορρίψει, να διώξει το παιδί της επειδή είναι ομ. Η αγάπη της οικογένειας δεν αλλάζει έστω και αν δεν συμφωνεί θεολογικά με κάποια στάση ζωής. Η απόρριψη αυτή δημιουργεί τραύματα ψυχικά. Η καρδιά και το σπίτι είναι πάντα ανοιχτά στα παιδιά μας.

·       Πρέπει να μην δεχόμαστε αμέσως την δήλωση από κάποιον «είμαι ομ.». Ούτε ο ίδιος! Πρέπει να ερευνηθεί-διαγνωστεί πολύ καλά πρώτα το πώς, πότε, γιατί, υπό ποιες συνθήκες εκδηλώθηκε αυτή η τάση. Πολλοί δεν ΗΤΑΝ εκ γενετής, αλλά ΕΓΙΝΑΝ στην πορεία. Άλλοι ήταν και ετεροφυλόφιλοι αρχικά. Άλλοι είναι αμφιφυλόφιλοι. Άρα θέλει πολλή προσοχή μην γενικεύουμε και λέμε «είσαι γκέι, αποδέξου το, μην το πολεμάς, ζήσε έτσι…». Πολλές ομοφυλοφιλίες, λοιπόν, αφού δεν είναι βαθιά εγκατεστημένες, ΜΠΟΡΟΥΝ να εκλείψουν με κατάλληλη συμβουλευτική.

·       Πρέπει λοιπόν με πολλή αγάπη να ακούσουμε την ιστορία του άλλου, αλλά και να του βάλουμε πολλά ερωτηματικά για το αν είναι όντως ομ. ή πρόκειται για κάτι άλλο ή κάτι παροδικό, περιστασιακό, μία σεξουαλική π.χ. αναζήτηση. Ένας ευσεβής ψυχολόγος-ειδικός σύμβουλος, πολύ θα βοηθούσε σε μία σωστή διερεύνηση του ατόμου.

·       Κάποιοι ομ. άλλαξαν σεξ. προσανατολισμό, είτε με θαύμα της χάρης του Θεού είτε με τον δικό τους αγώνα συν την χάρη του Θεού. Κάποιοι παντρεύτηκαν και έκαναν και παιδιά. Άλλοι προσπαθούν να αλλάξουν αλλά ακόμα δεν έχουν δει κάποιο αποτέλεσμα. Ελπίζουν όμως και αγωνίζονται. Άλλοι ίσως δεν αλλάξουν ποτέ. Ο Θεός μετρά τον αγώνα και την πρόθεση-διάθεση και όχι πάντα το αποτέλεσμα.

·       Το πιο σπουδαίο όμως είναι ΟΛΟΙ αυτοί και εμείς ποτέ να μην απομακρυνθούμε από την Εκκλησία. Είτε αλλάξει ο σεξ. προσανατολισμός είτε όχι, να είμαστε μέσα στην Εκκλησία και με τον Πνευματικό Πατέρα. Μέσα στην κιβωτό της σωτηρίας και όχι τον κατακλυσμό…

·       Εκτός από τον Πνευματικό, πολύ βοηθούν κλειστές ομάδες-συντροφιές αδελφών Χριστιανών της Εκκλησίας, που εκεί θα ανοίγουν την καρδιά τους μεταξύ τους και θα μοιράζονται αυτό το θέμα και άλλα. Αδελφοί, συνοδοιπόροι ζωής κοντά στο Θεό που θα αγαπούν αληθινά. Φίλοι γνήσιοι. Κανείς ομ. δεν έφυγε από την Εκκλησία όταν είχε τέτοιους αδελφούς κοντά του.

·       Οι ετεροφυλόφιλοι Χριστιανοί πρέπει να προσεύχονται ολόθερμα και καρδιακά για τους ομ. αδελφούς τους.

·       Για έναν Πνευματικό πατέρα, όλοι οι άνθρωποι είναι παιδιά του, άρα και οι ομ. και τους αγαπά εξίσου όπως τα άλλα πνευματικά του παιδιά, και ίσως κάποιοι από αυτούς να έχουν πολύ ωραιότερη και ειλικρινέστερη ψυχή, από όσο μερικοί «άνθρωποι της Εκκλησίας».

·       Η αλλαγή σεξ. προσανατολισμού ανθρωπίνως φαίνεται αδύνατη. Τίποτα όμως δεν είναι αδύνατον για το Θεό. Κανείς μας δεν μπορεί να αλλάξει μόνος του σε τίποτα. Η Θεία Χάρις μας μεταμορφώνει όλους. Ούτε λοιπ προεξοφλούμε υπεραισιόδοξα την αλλαγή, ούτε την αποκλείουμε απαισιόδοξα και «άπιστα».

·       Άρα σε έναν/μία ομ. δεν θα πούμε: «απώθησε, πνίξε και ξόρκισε την έλξη σου, προσπάθησε να ερωτευτείς μία κοπέλα/αγόρι». Διότι ίσως τώρα ΔΕΝ μπορεί. Θα του πούμε: «Ζήσε κοντά στο Χριστό με τα Μυστήρια της Εκκλησίας, την Εξομολόγηση, την καθοδήγηση από τον Πνευματικό πατέρα, και ο Χριστός σιγά σιγά, αν είναι θέλημά Του, ίσως θα μεταβάλλει και την καρδιά σου και την έλξη και τον έρωτά σου, ακόμη και την φύση σου. Δηλαδή ζήσε αληθινή πνευματική ζωή και αυτή θα επιδράσει και στη φύση σου και στη σεξουαλικότητά σου και στο θυμό και στην αγάπη και παντού. Να είσαι απλώς στο καράβι της Εκκλησίας και το καράβι θα σε πάει μόνο του. Προσπάθησε να γίνεις λίγο άγιος. Άσε το ομοφυλόφιλος και ετεροφυλόφιλος και άφυλος και γίνε Θεό-φιλος. Τότε θα αλλάξουν πολλά. Απλώς ζήσε με αρετή κόβοντας τις αμαρτίες! Ένα βήμα εμείς, 99 Εκείνος. Θέλει όμως εμπιστοσύνη και αγάπη σε Εκείνον.

·       Η σεξουαλική εγκράτεια ή και αποχή είναι το πρώτο βήμα αλλαγής και για ομ. και για ετεροφ. Το ότι στην εποχή μας δεν θέλουν να ακούσουν καν οι άνθρωποι την έννοια σεξουαλική αποχή ή εγκράτεια, δεν την βάζουν καν στη συζήτηση, αυτό δείχνει πόσο ηδονιστική είναι η οπτική μας. Το σεξ πάνω από όλα λοιπόν; Μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς σεξ. Δεν είναι φαγητό. Δεν παθαίνουμε κάτι. Και το σεξ μπορεί να καταντήσει φοβερό πάθος αν δεν το ελέγχει σωστά κάποιος. Άρα φυσικά και μπορούμε να προτείνουμε και εγκράτεια ή και αποχή! Εδώ κάποιοι ασκούν ισόβια παρθενία! Αυτοί είναι «εξωγήινοι»; Τόσοι και τόσοι άγαμοι μοναχοί κληρικοί, λαϊκοί. Φυσικά δεν έχουν όλοι αυτό το χάρισμα, αλλά όχι και να τρομάζουμε στο ενδεχόμενο μιας κάποιας εγκράτειας.

·       Στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν μπορεί να γίνει εκκλησιαστικός γάμος ομ. Ο γάμος στο Χριστιανισμό είναι ετεροφυλικός εξ’ ορισμού. Το ίδιο είναι αδιανόητη και η αλλαγή ορισμού των φύλων «άνδρας», «γυναίκα», «πατέρας», «μητέρα».

·       Η άρνηση εκκλησιαστικού γάμου απογοητεύει κάποιους ομ, ότι μένοντας λοιπόν στην Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν θα νιώσουν την πληρότητα της ζωής, την αληθινή αγάπη, το γάμο, την οικογένεια. Ταυτίζουν την αγάπη με τον γάμο και τον έρωτα και την οικογένεια. Λάθος! Υπάρχει και αγάπη εκτός όλων αυτών και μάλιστα ΑΝΩΤΕΡΗ. Την είπε ο Κύριος. Η θυσιαστική αγάπη για τους φίλους μας! (Ιω. 15,13) Τους αδελφούς μας. Την προσφορά στους άλλους. Μπορεί λοιπόν κάποιος να νιώσει την ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ της αγάπης και της ευτυχίας και χωρίς γάμο, έρωτα, παιδιά.

·       Ένας/μία ομ. που, αν και νιώθει αυτή την έλξη, αγωνίζεται να μην την κάνει πράξη για χάρη του Χριστού που την απαγορεύει, αυτός είναι ένας μικρός ήρωας και μάρτυρας αφού δίνει έναν πολύ σκληρό αγώνα με την ίδια του τη φύση. Αυτόν τον αγώνα τον γνωρίζει ο Θεός και θα τον υπολογίσει. Αξίζει τον θαυμασμό μας και μακάρι και όλοι οι υπόλοιποι να κάναμε αντίστοιχες θυσίες για το Θεό.

·       Όμως αυτόν τον αγώνα τελικά δεν τον κάνει μόνο ένας ομ. Όλοι απαρνιόμαστε τον εαυτό μας σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου. Όλοι σηκώνουμε σταυρούς, κάνουμε θυσίες. Η χριστιανική ζωή δεν είναι καλοπέραση. Έχει αγώνα για όλους.

·       Ισχύει τελικά για όλους μας το: Έλα στην Εκκλησία ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ, αλλά μην ΜΕΙΝΕΙΣ όπως είσαι! Όλοι πρέπει να αλλάξουμε πολλά.

·       Όταν η Εκκλησία αρθρώνει λόγο για αυτό το θέμα δέχεται δύο κατηγορίες. Ότι δεν αγαπά και ότι κατακρίνει. Ο Κύριος δεν εμπόδισε την ΚΡΙΣΗ, την εκφορά γνώμης δηλαδή για το αν κάτι είναι κακό ή όχι, αυτό επιβάλλεται μάλιστα σε όλους μας και το έκανε και ο ίδιος, αλλά εμπόδισε την ΚΑΤΑΚΡΙΣΗ, την κατηγορία δηλαδή του ανθρώπου και την καταδίκη του. Η φράση του στη μοιχαλίδα ήταν σαφέσταση! «… ούτε εγώ σε κατακρίνω [αποφυγή ΚΑΤΑΚΡΙΣΗΣ], πήγαινε και από εδώ και στο εξής ΜΗΝ ΑΜΑΡΤΑΝΕΙΣ [εκφορά σαφούς κρίσης, ότι αμαρτάνει και παρότρυνση να σταματήσει την αμαρτία].

·       Όταν κάποιος κάνει ένα λάθος δεν είναι αγάπη αληθινή το να μην του λέω το λάθος και να τον αφήνω να κάνει κάτι που τον βλάπτει. Αγάπη αληθινή είναι να του πω την αλήθεια έστω και αν τον δυσαρεστεί. Η αγάπη δεν είναι συναισθηματισμός αλλά υπευθυνότητα. Δεν είναι μόνο γλυκά αλλά και πικρά φάρμακα όταν χρειάζεται.

·       Επομένως η Εκκλησία ΚΡΙΝΕΙ και ΑΓΑΠΑ γνήσια και υπεύθυνα για αυτό και μιλάει έστω και αν δεν αρέσει το μήνυμά της. Διότι σκοπός της είναι η σωτηρία του ανθρώπου.

·       Μία σχέση ομ. ή ετεροφ μόνιμη και με αγάπη δεν σημαίνει οπωσδήποτε ότι είναι και νόμιμη και θεάρεστη. Δύο πρώτα ξαδέλφια, δύο θετά αδέλφια, νονός με βαπτιστήρα, πατριός με νεότατη θετή κόρη μετά το θάνατο πιθανώς της γυναίκας και πολλά άλλα, αυτά μπορεί να έχουν «αγάπη» κατά τον ισχυρισμό κάποιων και να είναι μόνιμες σχέσεις χωρίς άλλους συντρόφους. Σύμφωνα όμως με την χριστιανική ηθική είναι παράνομοι δεσμοί και αμαρτωλοί. Εκτός αν κάποιος απορρίπτει τη χριστιανική Ηθική, οπότε τότε «Δίχως Θεό, όλα επιτρέπονται».

·       Το επιχείρημα «μιλάει η Εκκλησία για την ομ. ενώ έχει τόσα σκάνδαλα» δεν προάγει καμία συζήτηση. Το θέμα δεν είναι τι κάνουν κάποιοι Χριστιανοί, αλλά τι διδάσκει ο Χριστιανισμός.

·       Το αν και πότε μπορεί να μετέχει στη θεία Κοινωνία ένας ομ. ή και κάθε πιστός Χριστιανός αυτό είναι στη διάκριση του Πνευματικού του πατέρα και δεν μπαίνει σε «καλούπια». Πάντως και στη χειρότερη περίπτωση που δεν κοινωνήσει οποιοσδήποτε πιστός για οσοδήποτε διάστημα κρίνει ο Πνευματικός με αγάπη, μπορεί να συμμετέχει άνετα στο σωτήριο Μυστήριο της Εξομολόγησης και ενεργά σε όλη τη λατρεία της Εκκλησίας. Η Θεία Χάρη δεν παρέχεται μόνο με τη Θεία Κοινωνία.

 

 

 

Καθημερινά οι άνθρωποι ερχόμαστε αντιμέτωποι με προβλήματα που μερικές φορές μας γονατίζουν και μας ρίχνουν την ψυχολογία και το ηθικό. Στο άκουσμα μιας δυσοίωνης διάγνωσης παγώνουμε, η οικονομική κρίση μας δυσκολεύει την καθημερινότητα και η ζωή μας γίνεται μαρτύριο όταν αδυνατούμε να πληρώσουμε βασικές υποχρεώσεις του σπιτιού ή των παιδιών μας. Πολλοί από μας έχουμε να διαχειριστούμε τους υπερήλικες γονείς μας με όλα τα παρελκόμενα της ηλικίας τους. Οι μέριμνες του βίου τούτου μπορούν να είναι ατελείωτες… ένας σύζυγος που δε νοιάζεται για μας, μια εγκυμοσύνη που δεν έρχεται, ένας συνάδελφος που μας δημιουργεί προβλήματα στη δουλειά, ένας εργοδότης που δε μας πληρώνει και πόσες άλλες ακόμα σκοτούρες… Η ζωή μας και η υγεία μας βάλλονται και απειλούνται καθημερινά από πολλά ερεθίσματα, οι άμυνες μας σιγά σιγά κάμπτονται, τα αντισώματα λιγοστεύουν. Υπάρχουν μέρες που νιώθουμε ότι έχουμε βρεθεί μπροστά σε ένα πελώριο αδιέξοδο και κολλημένοι εκεί, χωρίς δρόμο διαφυγής, κουρασμένοι και αποκαρδιωμένοι δεν έχουμε άλλο κουράγιο να παλέψουμε, να συνεχίσουμε!
Και τότε; Τί γίνεται τότε; Θα κάτσουμε εκεί ακινητοποιημένοι να κλαίμε τη μοίρα μας; Κάποτε εγώ αυτό έκανα! Γεμάτη ματαίωση και απογοήτευση έκλαιγα τη μοίρα μου για πολλές μέρες και κυλούσε έτσι η ζωή μου οικτίροντας τον εαυτό μου, χωρίς νόημα, χωρίς χαρά, χωρίς ελπίδα! Μέχρι που πήγα στην εκκλησία και άκουσα για την Ανάσταση του Χριστού και τον κενό Πανάγιο Τάφο! Και διαβάζω στην Καινή Διαθήκη πως το πρωί του Σαββάτου πήγαν οι μυροφόρες για να αλείψουν με αρώματα το σώμα του Ιησού και βρήκαν την πέτρα που σφράγιζε το μνημείο να έχει κυλιστεί πιο πέρα και τον Τάφο άδειο! [ Μαρκ. ιστ΄,1-8] Έγινε σεισμός μέσα μου! Αυτός ο κενός Τάφος σπάει κάθε αδιέξοδο, διαλύει κάθε στενοχώρια, εκμηδενίζει κάθε θλίψη! Γιατί μας ανοίγει νέους ορίζοντες… η ζωή δε σταματά με το θάνατο μας! Η αληθινή ζωή ξεκινά μετά το θάνατο μας κοντά στο Χριστό!
Αχ! πόση δύναμη και παρηγοριά με γεμίζει ο άδειος Τάφος του Χριστού! Τώρα ξέρω ότι για το Χριστό δεν υπάρχουν αδιέξοδα αφού νίκησε ακόμα και το θάνατο! Άρα κι εγώ που πιστεύω στο Χριστό δε χρειάζεται να ξανανιώσω παγιδευμένη για κανένα λόγο αλλά με το βλέμμα της ψυχής μου καρφωμένο στον Αναστημένο Χριστό θα πορεύομαι σ’αυτή τη ζωή πλέον γενναία, δυνατή και χαρούμενη γιατί έχω μαζί μου τον πιο δυνατό σύμμαχο και επειδή πια γνωρίζω ότι αυτή η ζωή εδώ είναι προσωρινή και όλα περνάνε και τελικά αυτό που θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να κάνουμε είναι να αξιοποιούμε πνευματικά ό,τι μας συμβαίνει για τη σωτηρία της ψυχής μας έτσι ώστε μια μέρα να ανταμώσουμε τον Αναστημένο Χριστό που με τη Σταυρανάστασή Του μας άνοιξε το δρόμο για τη Βασιλεία των Ουρανών και μας περιμένει όλους κοντά Του! (Α.Κ.Β)

Από την πρώτη στιγμή που άκουσα κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας την προτροπή του Χριστού ‘ πίετε εξ αυτού πάντες, τούτο εστί το αίμα μου το της Καινής Διαθήκης, το περί πολλών εκχυνόμενον εις άφεσιν αμαρτιών’ [Κατά Ματθαίον κστ΄27-28] δηλαδή ‘ πιείτε από το ποτήριο αυτό πάντες γιατί αυτό είναι το Αίμα μου με το οποίο επικυρώνεται η Νέα Διαθήκη και το οποίο χύνεται για τη σωτηρία πολλών για να συγχωρεθούν οι αμαρτίες τους’ αναρωτήθηκα γιατί ο Χριστός είπε ‘ περί πολλών εκχυνόμενον’ και όχι ‘ περί πάντων…’. Από την ερμηνεία των Πατέρων αυτό που με εντυπωσίασε είναι πως το είπε αυτό ο Χριστός στους Μαθητές Του για να τους προϊδεάσει ότι δε θα πιστέψουν όλοι σ’Αυτόν και έτσι να μην απογοητευθούν!
Είναι μεγάλη η θλίψη αυτού που αγαπάει το Χριστό, ζει γι’ Αυτόν και Τον ευαγγελίζεται να βλέπει πως ό,τι κι αν κάνει μερικές φορές η αντίσταση των ανθρώπων μακριά από το Θεό είναι άκαμπτη! Είναι σαν να είσαι μισοπεθαμένος στην έρημο και ξαφνικά να βρίσκεις μια τεράστια όαση! Να πίνεις νερό και να βυθίζεσαι μέσα σ’αυτό και καταχαρούμενος να πηγαίνεις στους συνανθρώπους σου που ξέρεις πολύ καλά πόσο ανάγκη το έχουν αλλά αυτοί να μη σου δίνουν σημασία! Ή να λένε ‘ κάποια στιγμή θα έρθουμε’, μην καταλαβαίνοντας πως κάθε στιγμή που περνάει μπορεί να είναι και η τελευταία! Διάβασα μια έρευνα του 2000 που απαριθμούσε τους ορθόδοξους χριστιανούς του πλανήτη σε 250.000.000 ενώ τους παπικούς σε 1 δισεκατομμύριο και τους προτεστάντες σε 850.000.000! Αυτό όμως δε με θλίβει σχεδόν καθόλου γιατί είμαι σίγουρος θα οικονομήσει έτσι ο Χριστός που στο τέλος θα τραβήξει πολλούς πάνω Του! ( όσους θέλουν δηλαδή)
Περισσότερο με ανησυχούν οι ‘ορθόδοξοι’ που είναι απλά βαπτισμένοι αλλά αρνούνται πεισματικά να έρθουν στην εκκλησία – δεν τη θέλουν - πιστεύουν απλά σε μια ανώτερη δύναμη ή σε ένα Χριστό δικό τους ( πόσες φορές έχω ακούσει τη φράση ‘ άλλο ο Θεός άλλο ο Χριστός’) ή που θέλουν τόσο πολύ να έρθουν αλλά υψώνονται ως ένα τεράστιο βουνό μπροστά τους οι έννοιες ‘ αμαρτία’ και ‘εξομολόγηση’ ακόμα και οι πιο ανώδυνες ‘σφάλμα’ και ‘συζήτηση’. Και ίσως πιο πολύ απ’όλα προβληματίζομαι με εμάς που καυχιόμαστε για το ότι είμαστε ορθόδοξοι αλλά μόνο στα λόγια και πολλές φορές ούτε σ’αυτά! Είναι μεγάλο μαρτύριο η ιεραποστολή! Μεγάλος αγώνας! Με παρηγορεί όμως πλήρως ότι βρίσκομαι σε έναν ναό που γίνεται από τους ιερείς ιεραποστολική προσπάθεια! Πολλές φορές αισθάνομαι την ενορία μας σαν να είναι ολόκληρος ο κόσμος, το σπίτι μου, το μοναστήρι μου, η παλαίστρα μου και ο παράδεισος μου! Είναι μεγάλη ευλογία για όλους μας να είμαστε εκεί με τους ιερείς, τα αδέρφια μας και όλα αυτά που ζούμε… χαρές και λύπες στη Αγκαλιά του Χριστού μας και της Θεοτόκου! Μακάρι η αγάπη μας και οι προσευχές μας να προσελκύσουν σ’αυτό το ναό ή σε άλλους όλο τον κόσμο!
Μα και αν μπει κάποιος νέος πιστός κάθε ηλικίας, ειδικά νέος, να προσέχουμε πάρα πολύ! Να τον υποδεχτούμε με αγάπη, με διάκριση και προσοχή! Γιατί όσο δύσκολα έρχεται κάποιος νέος τόσο εύκολα μπορεί να ξαναφύγει. Ο κόσμος ο ψεύτικος είναι πολύ δελεαστικός! Εμείς πρέπει να υποδεχόμαστε τα νέα μέλη της εκκλησίας με χαρά πνευματική, με την Αλήθεια του Χριστού μας και με σύνεση. Όπως η μητέρα μάς εμπιστεύεται το νεογέννητό της κι εμείς το πιάνουμε με φόβο και τρόμο να μην το βλάψουμε, έτσι πρέπει να φερόμαστε και στα νέα παιδιά. Να μη νιώθουν ποτέ μοναξιά, ακόμα κι όταν την επιλέγουν! Αν καταφέρουμε όποιος έρχεται στην εκκλησία μας, ακόμα και δειλά- δειλά , να ακούσει μια ομιλία, να θέλει να έρχεται συνέχεια και να μη φύγει ποτέ, τότε νομίζω θα έχουμε καταφέρει πολλά! Γιατί για τους στατιστικολόγους ένας άνθρωπος είναι απλά μια μονάδα, σχεδόν τίποτα, για το Χριστό όμως μια ψυχή, η κάθε ψυχή έχει ανεκτίμητη αξία! (Κ.Δ.Κ)

" Να 'ναι ευλογημένο, Γέροντα "
Εγώ εκεί στο Όρος, σου είπα και την άλλη φορά, ζούσα σαν στο Παράδεισο.
-Και γιατί φύγατε, Γέροντα;
-Δεν έφυγα, με διώξανε.
-Σας διώξανε; Γιατί;
- Είναι μεγάλη ιστορία. Ήμουν αεικίνητος, δραστήριος. Δε στεκόμουν λεπτό. Συνεχώς δημιουργούσα δουλειές για άσκηση. Πάντα στην υπακοή.
Ο ένας Γέροντας έλεγε : " Σκάψε εδώ " .
Έσκαβα. Ερχόταν ο άλλος :
" Γιατί σκάβεις εδώ ; "
-Μου είπε ο π. Ιωαννίκιος.
-Όχι εδώ. Να φύγεις από δώ, να πας εκεί .
-Να 'ναι ευλογημένο. Πήγαινα .
Ερχόταν ο π. Ιωαννίκιος :
Βρε τί σου είπα ; Εδώ σ' έστειλα ; Δε σου 'πα εκεί ;
-Ναί, αλλά ο παπα-Παντελεήμονας είπε εδώ.
-Καλά, συνέχισε.
Οι άλλοι τους θεωρούσαν αυστηρούς.
Ελάχιστοι στέριωναν. Εγώ τους υπάκουα πρόθυμα .
Τους έβλεπα καλούς.
Τώρα που τα αναλογίζομαι, παραδέχομαι ότι ήσαν αυστηροί .
Ξυπόλητος χειμώνα - καλοκαίρι.
Χωρίς κρέας, αβγά, τυρί . Αυστηρή νηστεία . Ήμουν υγιέστατος. Από δώδεκα ετών, έως δεκαεννιά .
[Ά 40π.]
(Ανθολόγιο Συμβουλών, εκδ. Ι. Μονή Μεταμορφώσεως, Μήλεσι, σελ.277)

Η «αμαρτία» του γερο –Αυγουστίνου
Ένας ευλογημένος αγιορείτης μοναχός, ο γερο- Αυγουστίνος ο Ρώσος ( 1882- 1965),ήταν πολύ ενάρετος, πολύ ταπεινός και πολύ αγωνιστής. Κάποτε παρουσιάστηκε οδιάβολος μέσα στο κελλί του σαν σκύλος φοβερός. Πετούσε φωτιές από το στόμα και όρμησε πάνω στο γέροντα για να τον πνίξει, επειδή, όπως του είπε, καιγόταν από τις προσευχές του. Ο γερο-Αυγουστίνος τον άρπαξε και τον πέταξε στον τοίχοφωνάζοντας:-Κακέ διάβολε, γιατί πολεμάς τα πλάσματα του Θεού;Ο διάβολος, κατατρομαγμένος απ’την αναπάντεχη υποδοχή, έγινε άφαντος. Ύστερα όμως ο αγαθότατος και απλούστατος γέροντας είχε τύψεις, επειδή… χτύπησε το διάβολο! Περίμενε με αγωνία πότε να φωτίσει, για να πάει στον πνευματικό του να εξομολογηθεί το ‘αμάρτημα’ του. Πραγματικά, μόλις φώτισε πήγε στην Προβάτα(μιάμιση ώρα απόσταση από το κελλί του), όπου ήταν ο πνευματικός του, και εξομολογήθηκε. ‘ ‘Ο πνευματικός μου όμως ήταν πολύ συγκαταβατικός’’, διηγόταν αργότερα ο γέροντας, ‘ ‘και δεν μου έβαλε κανένα κανόνα, αλλά μου είπε να κοινωνήσω. Έγώ, από τη χαρά μου, όλη τη νύχτα έκανα κομποσχοίνι, και μετά πήγαστη θεία λειτουργία και κοινώνησα. ’’ Οταν ο παπάς έβαζε την αγία λαβίδα στο στόμα μου, είδα την αγία Κοινωνία κομμάτι κρέας και αίμα! Και τη μασούσα για να την καταπιώ! Παράλληλα ένιωθα και μια μεγάλη αγαλλίαση, που δεν μπορούσα να την αντέξω. Από τα μάτια μου έτρεχαν γλυκά δάκρυα, και το κεφάλι μου φώτιζε σανλαμπάδα. Έφυγα γρήγορα για να μη με δουν οι πατέρες, και την ευχαριστία για τη θεία μετάληψη τη διάβασα μόνος μου στο κελλί μου’’.
( Θαύματα και Αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία, Ι. Μονή Παρακλήτου, σελ.50-51)

88. Άνθρωπε! Η παντοδυναμία, η σοφία και το έλεος του Δημιουργού, που καλύπτουν όλη την ορατή και αόρατος κτίσι, είναι έτοιμες να φανερωθούν και στη δική σου ζωή. Αρκεί να νοιώσης τον εαυτό σου σαν τέκνο του Ουρανίου Πατρός. Αρκεί να θελήσης να ανταποκριθής στην κορυφαία εντολή της αγάπης προς τον Θεό και τον πλησίον σου. Πρόσφερε λοιπόν ολοπρόθυμα τον εαυτό σου στα καλά έργα, τα σύμφωνα με το Ευαγγέλιο.

89. Διέπραξε κάποιος μία αμαρτία; Υπεχώρησε σε κάποιο πάθος; Τιμωρείται ήδη αρκετά από την ίδια την αμαρτία που διέπραξε, από το ίδιο το πάθος που τον παρέσυρε. Τιμωρείται όμως, προ παντός με το ότι ξενώθηκε από τον Θεό και ο Θεός ξενώθηκε απ αυτόν. Είναι λοιπόν ανόητο και πολύ απάνθρωπο να τρέφουμε κακία εναντίον αυτού του ανθρώπου. Είναι το ίδιο σαν να ρίχνουμε στη φωτιά ένα σώμα που είναι ήδη καμμένο. Απέναντι σε ένα τέτοιο άνθρωπο, χρωστούμε διπλή αγάπη, θερμή προσευχή στον θεό γι’ αυτόν. Να μη τον κρίνουμε, να μην επιχαίρουμε για το κατάντημα του.

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 53-54)

Ο θάνατος του υποκριτού
Σε μια πόλη ζούσε κάποιος με φήμη αγίου. Ολοι τον τιμούσαν και τον θαύμαζαν βλέποντας την ευσέβεια και την αρετή του. Εκείνος όμως διαρκώς παρώργιζε τονΘεό, γιατί δεν έδιωχνε τους πονηρούς και αισχρούς λογισμούς, και δεχόταν τις αμαρτωλές φαντασίες. Ετσι, ενώ εξωτερικά και φαινομενικά δεν αμάρτανε και παρουσιαζόταν στα μάτια των ανθρώπων σαν άγιος, εσωτερικά και πραγματικά ασελγούσε. Κάποτε αρρώστησε με μια σοβαρή ασθένεια και έφθασε στο θάνατο. Ολόκληρη τότε η πόλις απαρηγόρητη θρηνολογούσε και όλοι, άνδρες και γυναίκες,πενθούσαν θεωρώντας κοινή συμφορά τον θάνατο του. Ετυχε να βρίσκεται στην πόλι και ένας διορατικός γέροντας. Μόλις άκουσε τονπάνδημο οδυρμό και είδε την απερίγραπτη θλίψι της πόλεως και έμαθε την αιτία,έσπευσε κι αυτός στον ετοιμοθάνατο για να πάρη την ευλογία του. Είδε εκεί τονεπίσκοπο με όλους τους κληρικούς και τους άρχοντες της πόλεως να κρατούναναμμένες λαμπάδες και να του συμπαραστέκωνται. Άκουσε το πλήθος ναοδύρεται:-Μας εγκαταλείπει ο άγιος! Ο πατέρας μας! Ο σωτήρας μας! Άυτός που μας έσωσεμε τις προσευχές του!... Ποια ελπίδα σωτηρίας θα έχουμε τώρα; Ποια ασφάλεια θαμας απομείνη;Ο διορατικός γέροντας πλησίασε περισσότερο και με τα εσωτερικά μάτια της ψυχήςαντικρύζει θέαμα φοβερό και αξιοδάκρυτο: Είδε κάποιον να καρφώνη στην καρδιάτου δήθεν αγίου και σωτήρος μια πύρινη τρίαιανα και να ξερριζώνη με μανία τηνψυχή του. Ταυτόχρονα άκουσε και μια φωνή από τον ουρανό προς αυτόν που τουέπαιρνε την ψυχή:-Οπως ο άνθρωπος αυτός ποτέ δεν με ευχαρίστησε, έτσι κι εσύ ποτέ μη σταματήσηςνα τον βασανίζης και τιμωρής.Το επεισόδιο αυτό του διορατικού γέροντα, που διέσωσε ο όσιος Ευθύμιος ο Μέγας( 377- 473), άφησε ζωντανή μαρτυρία του πόσο σφάλλει η ανθρώπινη κρίσις και τουπόση σημασία έχει η εσωτερική καθαρότης. « Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότιαυτοί τον Θεόν όψονται».( Συναξαριστής Ά΄)

( Χαρίσματα και Χαρισματούχοι, Ι. Μονή Παρακλήτου, τόμος α΄, σελ. 67-68)

86. Κάποιο πάθος φέρει ταραχή στην καρδιά σου; Χάνεις την ειρήνη σου και ξεστομίζεις λόγια θυμού και αδικίας εναντίον του πλησίον σου; Μη μείνεις ούτε λεπτό παραπάνω σε αυτή τη φθοροποιό κατάσταση. Πέσε ευθύς στα γόνατα και εξομολογήσου την αμαρτία σου στο Άγιο Πνεύμα, λέγοντας από τα βάθη του είναι σου: «Ώ Πνεύμα Άγιο, σε λύπησα ο άθλιος με το πνεύμα της απειθείας μου, του πάθους μου». Και κατόπιν πες, με όλη σου την καρδιά και με βεβαιότητα για την πανταχού παρουσία του Αγίου Πνεύματος, την ευχή της Εκκλησίας: «Βασιλεύ ουράνιε, Παράκλητε, το πνεύμα της αληθείας, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός, ελθέ και σκήνωσον εν εμοί και καθάρισόν με από πάσης κηλίδος και σώσον, Αγαθέ, την ψυχήν μου». Τότε η ψυχή σου θα πλημμυρίσει από ταπείνωση, ειρήνη και ευλάβεια.

87. Όταν προσεύχεσαι, να προσεύχεσαι όχι μόνο με τα χείλη, αλλά και με την καρδιά σου. Και να μη χάνεις την ελπίδα σου στο θείο έλεος, όσο και αν αμάρτησες. Το έλεος του Χριστού είναι άβυσσος. Η αγάπη του ανεξάντλητος. Ο Αρχέκακος θα πασχίσει να σου παραστήσει τον Θεό τρομερό και ανελέητο. Ότι απορρίπτει δήθεν την προσευχή σου και την μετάνοιά σου. Αλλά θυμήσου τα ίδια τα λόγια του Σωτήρος, που τόσο θα σε καθησυχάσουν: «Τὸν ἐρχόμενον πρός με οὐ μὴ ἐκβάλω ἔξω». (Ιω. στ’ 37). Και: «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι, κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς». (Ματθ. ια΄28).

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 53)

«Πατέρα… Δεν ζητώ να τους πάρεις από τον κόσμο, μα να τους φυλάξεις από τον πονηρό» (Ιωάν. 17:15)

Η γειτονιά της αγιότητας
    Ένας δισεκατομμυριούχος έχτισε μια καινούργια πόλη στη Φλόριδα των ΗΠΑ. Το όνομα της πόλης είναι «Άβε Μαρία» και οι κάτοικοί της πιστοί Καθολικοί. Στο κέντρο της πόλης υψώνεται ένας σταυρός ύψους 20μ. και γύρω του υπάρχουν 11.000 ολοκαίνουργια σπίτια, κι ένα πανεπιστήμιο, όπου εκκολάπτονται 5.000 ευσεβείς νέοι. Σ’ αυτή την πόλη δεν υπάρχουν οι «μολυσματικές» επιρροές του έξω κόσμου. Η πορνογραφία απαγορεύεται στα περίπτερα, κι επίσης η κάθε είδους αντισύλληψη δεν επιτρέπεται ούτε να πωλείται στα φαρμακεία αυτής της «άγιας πόλης». Ο ιδρυτής της θέλει έτσι να χτυπήσει το κακό –λες κι αυτές είναι όλες κι όλες οι αμαρτίες! Ίσως όλα αυτά να θυμίζουν την «Άνω Ιερουσαλήμ» της Αποκάλυψης, μόνο που ο Χριστός, όσο ζούμε ως χριστιανοί εδώ στη γη, δε μας θέλει να βγούμε από τον κόσμο, αλλά να τον επηρεάσουμε με το Πνεύμα Του μένοντας μέσα σ’ αυτόν.
    Είμαστε άραγε χριστιανοί που επηρεάζουμε ή που επηρεαζόμαστε; Αν ανήκουμε στους δεύτερους καμιά «Άβε Μαρία» δεν μπορεί να μας προστατέψει.
(Χ.Ι.ΝΤ.)

 

«Ποτέ μου δε θα λησμονήσω τις εντολές σου, γιατί μ’ αυτές μου δίνεις τη ζωή» (Ψαλμός 119:93 –Ν.Μ.Β.*)

Νιώθουν καλά χωρίς το Θεό
    «Ένα εκατομμύριο Νεοϋορκέζοι νιώθουν πολύ καλά χωρίς να πιστεύουν στο Θεό. Εσείς;» Αυτή η αφίσα έκανε πριν από καιρό την εμφάνισή της στους σταθμούς του μετρό της Νέας Υόρκης. Οκτώ αθεϊστικές οργανώσεις αγόρασαν διαφημιστικό χώρο σε 12 σταθμούς στο πλαίσιο «συντονισμένης εκστρατείας με στόχο την «ενημέρωση» εκείνων που δεν πιστεύουν σε κάποιο θεό»! Σύμφωνα με δημοσκόπηση του 2008, το 15% των 8 εκατ. Νεοϋορκέζων απάντησε ότι δεν ασπάζεται κάποιο θρήσκευμα. Ενώ οι διοργανωτές ισχυρίζονταν ότι προσφέρουν απλά μια ενημέρωση για να προβληματιστεί ο κόσμος! Το βασικό είναι ότι αμφισβητούν το στοιχείο της ζωής του ανθρώπου, που είναι ο ίδιος ο Θεός στη ζωή του. Μ’ άλλα λόγια, δεν είναι θέμα λογικών αποδείξεων αλλά πίστεως καρδιάς, που δεν έχει σχέση με μαθηματικούς υπολογισμούς κι αποδείξεις.
    Τι είναι για σένα ο Θεός και ο λόγος Του; Ένα ανθρώπινο θεώρημα που πρέπει να συζητηθεί και να αποδειχτεί ή η ίδια η πνευματική σου ζωή;
(Χ.Ι.ΝΤ.)

*Νέα μετάφραση της Βίβλου

(Εκδόσεις «Ο Λόγος»)

 

Σελίδα 1 από 225

Εύρεση

Δημοφιλή Θέματα (Α-Ω)

αγάπη (338) Αγάπη Θεού (108) αγάπη σε Θεό (61) αγάπη σε Χριστό (76) άγγελοι (17) Αγγλικανισμός (1) Αγία Γραφή (71) Αγιασμός (2) Άγιο Πνεύμα (24) άγιοι (66) άγιος (116) αγνότητα (16) άγχος (26) αγώνας (85) αγώνας πνευματικός (82) Αθανάσιος ο Μέγας (2) αθεΐα (115) αιρέσεις (123) ακτημοσὐνη (11) αλήθεια (60) αμαρτία (116) Αμβρόσιος άγιος (3) άμφια (1) Αμφιλόχιος της Πάτμου (1) Ανάληψη Χριστού (2) Ανάσταση (89) ανασταση νεκρών (10) ανθρώπινες σχέσεις (201) άνθρωπος (47) αντίχριστος (9) αξιώματα (12) απἀθεια (1) απιστία (9) αποκάλυψη (5) απόκρυφα (15) Απολογητικά Θέματα (1) αρετή (106) ασθένεια (30) άσκηση (14) αστρολογία (2) Αυγουστίνος άγιος (1) αυταπάρνηση (3) αυτογνωσία (89) αυτοθυσἰα (14) αυτοκτονία (2) Β Παρουσία (10) Β' Παρουσία (11) βάπτιση (7) βάπτισμα (16) Βαρβάρα αγία (1) Βαρσανουφίου Οσίου (28) Βασίλειος ο Μέγας (20) βία (2) βιβλίο (22) βιοηθική (10) Βουδδισμός (4) γάμος (91) Γένεση (4) Γεροντικόν (102) γηρατειά (6) γιόγκα (1) γλώσσα (53) γνώση (11) γονείς (73) Γρηγόριος ο Θεολόγος (10) Γρηγόριος ο Παλαμάς όσιος (3) γυναίκα (17) δάκρυα (18) δάσκαλος (19) Δεύτερη Παρουσία (12) Δημιουργία (53) διάβολος (101) Διάδοχος Φωτικής όσιος (13) διάκριση (94) διάλογος (5) δικαιοσύνη (17) Δογματικα Θέματα (5) Δογματική Τρεμπέλα (1) δύναμη (20) Δωρόθεος αββάς (6) εγωισμός (177) εικόνες (19) Ειρηναίος Λουγδούνου άγιος (3) ειρήνη (18) εκκλησία (99) Εκκλησιαστική Ιστορία (23) Εκκλησιαστική περιουσία (2) έκτρωση (1) ελεημοσύνη (43) ελευθερία (25) Ελλάδα (17) ελπίδα (22) εμπιστοσὐνη (4) Εξαήμερος (2) εξέλιξης θεωρία (15) Εξομολόγηση (95) εξωγήινοι (2) εξωσωματική γονιμοποίηση (5) επάγγελμα (11) επιμονἠ (18) επιστήμη (76) εργασία (46) Ερμηνεία Αγίας Γραφής (52) έρωτας (11) έρωτας θείος (3) Ευαγγέλια (69) Ευαγγέλιο Ιωάννη Ερμηνεία (33) ευγένεια (7) ευγνωμοσὐνη (3) ευσπλαχνία (19) ευτυχία (44) ευχαριστία (13) Εφραίμ ο Σύρος όσιος (1) εχεμύθεια (1) ζήλεια (4) ζώα (21) ηθική (11) ησυχία (14) θάνατος (146) θάρρος (39) θαύμα (93) θέατρο (1) Θεία Κοινωνία (79) Θεία Λειτουργία (68) θεία Πρόνοια (5) θἐλημα (5) θέληση (14) Θεόδωρος Στουδίτης όσιος (36) θεολογία (22) Θεός (54) Θεοφάνεια (2) θλίψεις (183) θρησκείες (34) θυμός (69) Ιάκωβος Τσαλίκης Όσιος (5) ιατρική (10) Ιγνάτιος Θεοφόρος (9) ιεραποστολή (42) ιερέας (82) ιερωσύνη (3) Ινδουισμός (10) Ιουδαίοι (1) Ιουστίνος άγιος (1) Ισαάκ ο Σύρος (1) Ισίδωρος Πηλουσιώτης όσιος (33) Ισλάμ (7) Ιστορία Ελληνική (7) Ιστορία Παγκόσμια (13) Ιστορικότης Χριστού (1) Ιωάννης Κροστάνδης (47) Ιωάννης Χρυσόστομος (76) Καινή Διαθήκη Ερμηνεία (23) Καινή Διαθήκη κριτικό κείμενο NestleAland (5) Κανόνες Εκκλησίας (1) καρδιά (25) Κασσιανός Όσιος (4) κατάκριση (67) καταναλωτισμός (5) Κατηχητικό (1) καύση νεκρών (1) κήρυγμα (20) Κλίμακα (4) κλοπή (3) Κοίμησις Θεοτόκου (13) κοινωνία (142) κόλαση (24) Κουάκεροι (1) ΚράτοςΕκκλησία (1) Κρίσις Μέλλουσα (15) Κύριλλος Άγιος (1) Λατρεία Θεία (59) λείψανα (7) λογισμοί (53) λύπη (7) μαγεία (12) Μάξιμος Ομολογητής (1) μάρτυρες (14) μεγαλοσὐνη (1) Μεθοδιστές (1) μελέτη (27) μετά θάνατον (29) μετά θάνατον ζωή (45) Μεταμόρφωση (3) Μεταμόρφωσις (4) μετάνοια (121) Μετενσάρκωση (3) μητέρα (24) μίσος (2) ΜΜΕ (2) μνημόσυνα (6) μοναξιά (14) μοναχισμός (60) Μορμόνοι (1) μόρφωση (19) μουσική (3) Ναός (8) ναρκωτικά (2) Νεκτάριος άγιος (1) νέοι (17) νεοπαγανισμός (5) νηστεία (31) Νικόλαος Άγιος (3) νους (19) οικονομία (2) Οικουμενισμός (3) ομορφιά (13) ομοφυλοφιλία (1) όνειρα (28) οραμα (4) οράματα (11) Ορθοδοξία (79) όρκος (1) πάθη (82) πάθος (5) παιδεία (12) παιδιά (42) Παΐσιος Όσιος (114) Παλαιά Διαθήκη (3) Παλαιά Διαθήκη Ερμηνεία (9) παλαιοημερολογίτες (8) Παναγία (117) Παπαδόπουλος Στυλιανός (3) παράδειγμα (25) παραδεισ (1) Παράδεισος (66) Παράδοση Ιερά (6) Πάσχα (13) πατρίδα (6) Πατρολογία (8) Πεντηκοστή (9) πίστη (246) πλησἰον (4) πλούτος (33) Πνευματικές Νουθεσίες (73) πνευματική ζωή (132) πνευματικός πατέρας (44) πνευματισμός (8) ποίηση (14) πόλεμος (23) πολιτική (21) πολιτισμός (6) Πόποβιτς Ιουστίνος άγιος (4) Πορφύριος Όσιος (80) προθυμἰα (3) Πρόνοια (5) Πρόνοια Θεία (63) προορισμός (6) προσευχή (261) προσοχή (12) προσπἀθεια (13) προτεσταντισμός (25) προφητείες (7) ραθυμία (7) Ρωμαιοκαθολικισμός (33) Σαρακοστή (4) σεβασμός (10) σοφία (26) Σταυρός (40) Σταυροφορίες (4) Σταύρωση (26) συγχώρηση (25) συμπὀνια (4) συνείδηση (9) σχίσμα (19) σώμα (12) Σωφρόνιος του Έσσεξ (24) τάματα (2) ταπεινοφροσύνη (128) ταπείνωση (21) Τέλος Κόσμου (3) Τεσσαρακοστή Μεγάλη (2) τέχνη (1) Τριάδα Αγία (11) τύχη (2) υγεία (3) υλικά αγαθά (15) υπακοή (39) υπαρξιακά (62) υπερηφἀνεια (2) υποκρισία (7) υπομονή (91) φανατισμός (4) φαντασία (2) φαντάσματα (2) φιλαργυρἰα (3) φιλαυτἰα (5) φιλία (16) φιλοσοφία (18) Φλωρόφσκυ Γεώργιος (3) φόβος (32) φως (7) χαρά (51) χάρις θεία (23) χαρίσματα (11) Χειρόγραφα Καινής Διαθήκης (1) Χριστιανισμός (11) χριστιανός (50) Χριστός (38) Χριστούγεννα (46) χρόνος (24) ψεύδος (18) ψυχαγωγία (4) ψυχή (112) ψυχολογία (19)