«Συμβουλεύτηκα τους φιλοσόφους μας… Τους βρήκα όλους εξίσου επηρμένους, βέβαιους για τον εαυτό τους, δογματικούς· ισχυριζόμενους -έστω και με τη μορφή του λεγόμενου σκεπτικισμού τους- ότι γνωρίζουν τα πάντα· χωρίς να αποδεικνύουν τίποτα και ειρωνευόμενους ο ένας τον άλλον. Το τελευταίο αυτό… μου φάνηκε ως το μόνο σημείο που είχαν δίκιο. Θρασείς στην επίθεση, είναι ανίκανοι να αμυνθούν. Οι διδασκαλίες τους είναι όλες φθοροποιές· στις διακηρύξεις τους ο καθένας μιλάει για τον εαυτό του και μόνο… Ούτε ένας δεν υπάρχει μεταξύ τους, ο οποίος, εάν συνέβαινε να ανακαλύψει τη διαφορά μεταξύ αλήθειας και ψεύδους, δεν θα προτιμούσε το δικό του ψεύδος από την αλήθεια, την οποία κάποιος άλλος είχε πει. Ποιος είναι ο φιλόσοφος εκείνος, ο οποίος δεν θα εξαπατούσε ολόκληρο τον κόσμο χάριν της δικής του δόξας;» (Ρουσσώ, Will Durant, Παγκόσμιος Ιστορία του Πολιτισμού, τόμος Ι σελ. 260 εκδ. 1970 σε ελεύθερη απόδοση)

