1,6. «του παρόντος εις υμάς, καθώς και εν παντί τω κόσμω, και έστι καρποφορούμενον και αυξανόμενον καθώς και εν υμίν, αφ’ ης ημέρας ηκούσατε και επέγνωτε την χάριν του Θεού εν αληθεία». 

Το Ευαγγέλιο είναι ευαγγελία για όλο τον κόσμο. Σε αυτό, για κάθε «ον», υπάρχει τόσο ένθεο καλό ένθεης αλήθειας, ένθεης αγάπης, ένθεης δύναμης, ώστε καθένας μπορεί να βρει τον ένθεο προορισμό του και να τον πραγματοποιήσει στα πλαίσια και στους όρους της υπάρξεώς του. Ό,τι είναι ευαγγελικό, έχει μέσα του έλλογες (λογικές) δημιουργικές δυνάμεις, με τις οποίες αυξάνει και φέρνει τον ένθεο καρπό στον άνθρωπο, και απορρίπτει εκείνο που προκαλεί την πτώση, την κατάπτωση και τον θάνατο.

Καρποφόρο είναι το Ευαγγέλιο, όταν ο σπόρος των ενθέων αληθειών του πέφτει «σε καλή γη». Και «καλή γη» είναι η «καλή και καθαρή καρδιά». Και η καρδιά πάλι «καθίσταται» καλή και καθαρή, από τις ευαγγελικές αρετές. Αυτός ο δρόμος είναι τραχύς, δύσκολος και επίπονος. Αν ο άνθρωπος κρατήσει το σπόρο των ευαγγελικών αληθειών, σε τέτοια καλή και καθαρή καρδιά, και αγωνίζεται γύρω από «αυτό» ακούραστα, διαμέσου των ευαγγελικών αγώνων, τότε ο σπόρος «αυξάνει». «και έτερον έπεσεν εις την γην την αγαθήν, και φυέν εποίησε καρπόν εκατονταπλασίονα», «το δε εν τη καλή γη, ούτοι είσιν οίτινες εν καρδία καλή και αγαθή ακούσαντες τον λόγον κατέχουσι και καρποφορούσιν εν υπομονή» (Λκ. 8,8.15).
Και ο άνθρωπος, με όλη του την ύπαρξη, «επιγιγνώσκει», γνωρίζει καλά ότι όλη η ευαγγελική αλήθεια είναι το Ευαγγέλιο και σε αυτήν βρίσκεται «όλη η χάρις του Θεού».

(Προς Κολασσαείς Επιστολή Αποστόλου Παύλου, Αγ. Ιουστίνου Πόποβιτς, σ. 21)

…Και ήταν ευλογημένη αυτή η συγκυρία της συνάντησης μας, ώστε να ακούσουμε “ιδίοις ωσί” ένα συγκλονιστικό θαύμα των Χαιρετισμών της Παναγίας μας που βίωσε η ίδια η Μαρκέλλα με το σύζυγό της Γεώργιο πριν από δεκαοκτώ χρόνια!!
Ένα θαύμα που προφανώς την στερέωσε πνευματικά και την έκανε να αντιληφτεί την τεράστια δύναμη που έχουν οι Xαιρετισμοί της Παναγίας μας, έτσι ώστε σήμερα, μετά από 20 περίπου χρόνια, να συνεχίζει με περισσό ιεραποστολικό ζήλο να προτρέπει όλες κι όλους να διαβάζουν καθημερινά τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας και να τους διανέμει τα δωρεάν τευχίδια με τους 24 Οίκους των Χαιρετισμών!

Θα σας μεταφέρουμε το συγκλονιστικό αυτό θαύμα των Χαιρετισμών σε πρώτο πρόσωπο, όπως με γλαφυρότητα μας το διηγήθηκε, προσπαθώντας να αποδώσουμε όσο μπορούμε τη ζωντάνια και τον ενθουσιασμό της!!

(Τα θαύματα των Χαιρετισμών…σήμερα, Αριστομένης Φλουράκης, σ. 55-58)

Η μανιασμένη θάλασσα 

Ενώ ο όσιος Ιλαρίων βρισκόταν στην Επίδαυρο της Δαλματίας, έγινε ένας τρομερός σεισμός! Συγκλονίσθηκε όλη η περιοχή. Ακόμη και η θάλασσα άφρισε σαν να κόχλαζε, και τραβήχθηκε πολλά μέτρα από την παραλία. Σχηματίσθηκε ένα φρικτό χάος στα σημεία που άδειασαν από τα νερά.
Ένας ισχυρός άνεμος άρπαξε τα πλοία και τα πέταξε με ορμή στους γκρεμούς και τα φαράγγια της ακτής. Έγιναν όλα συντρίμμια!
Οι κάτοικοι της Επιδαύρου βλέποντας τη θάλασσα να μαίνεται κατατρόμαξαν. Φοβήθηκαν μήπως ανατραπή η στεριά και βυθιστούν όλοι στο βάραθρο που φάνηκε. Κλαίγοντας για τον επικείμενο φρικτό θάνατο έτρεχαν στον όσιο Ιλαρίωνα και τον παρακαλούσαν να τους λυπηθή. Του έλεγαν:
- Η φιλανθρωπία του Θεού σ’ έφερε εδώ, για να μας βοηθήσης σ’ αυτόν τον κίνδυνο.
Τον ωδήγησαν μετά στην παραλία και τον αντιπαρέταξαν στα μανιασμένα κύματα. Εκείνος, πιστεύοντας αδίστακτα στα λόγια του Κυρίου: «Αν έχετε πίστι έστω και σαν ένα σπόρο σιναπιού, θα λέτε στο βουνό φύγε, και θα φεύγη», σχημάτισε στην άμμο, σε τρία μέρη, το σημείο του σταυρού. Γύρισε έπειτα προς την ανατολή, ύψωσε τα χέρια προς τον ουρανό και προσευχήθηκε να σπλαχνισθή ο Θεός τα πλάσματα του και με το παντοδύναμο πρόσταγμα του να διατάξη τη θάλασσα να γαληνέψη και να επιστρέψη στη θέσι της.
Ενώ προσευχόταν, η αφρισμένη θάλασσα υψώθηκε τόσο πολύ, που όλοι πίστεψαν ότι θα ορμήση και θα καταποντίση ολόκληρη την περιοχή. Η προσευχή όμως του οσίου υψώθηκε ψηλότερα, διέσχισε τους ουρανούς και έφθασε στον φιλάνθρωπο Θεό! Έλαμψε τότε η ευσπλαχνία και η παντοδυναμία του Κυρίου. Σιγά-σιγά η οργισμένη θάλασσα χαμήλωσε και ήρεμα αποκαταστάθηκε στα αρχικά της όρια!
Οι κάτοικοι της Επιδαύρου από γενιά σε γενιά επί πολλά έτη διέσωσαν τη μνήμη του εκπληκτικού θαύματος της προσευχής του μεγάλου οσίου.

(Βίος οσίου Ιλαρίωνος)

(Χαρίσματα και Χαρισματούχοι, Ι. Μονή Παρακλήτου, τόμος Β΄, σ. 108-109)

780- Ο ΧΟΡΟΣ ΣΤΗΝ ΣΠΑΡΤΗ.
Στην Σπάρτη οι γέροι, οι νέοι και τα παιδιά συχνά χόρευαν τον ίδιο χορό.
Οι γέροι χορεύοντας έψαλλαν:
Ἁμές ποκ’ ἦμες ἂλκιμοι νεανίαι (Είμαστε και μεις κάποτε ανδρεία παλληκάρια).
Οι νέοι απαντούσαν:
Ἁμές δε γ’ εἰμές · αἰ δέ λῇς, πεῖραν λαβέ. (Τώρα όμως είμαστε μείς · δοκίμασε αν θέλης).
Τα παιδιά προσέθεταν:
Ἁμές δέ γ’ ἐσσόμεθα πολλῷ κάρρονες. (Μείς θέλομε φανή πολύ καλύτεροί σας).

527- ΘΝΗΤΟΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕΣ.
Ο Φίλιππος ο Μακεδών είχε διατάξει ένα δούλο του να παρουσιάζεται μπροστά του πολλές φορές την ημέρα και να του λέγη: «Φίλιππε, να θυμάσαι ότι θνητός γεννήθηκες».

535- ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ, ΚΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΕΝΕΙ.

Ο άγιος Καμίλλο ντέ Λέλλις έγραψε επάνω στην πόρτα του την εξής επιγραφή:
-Αδελφέ, όταν διαπράττης μια κακή πράξι με ευχαρίστησι, η ευχαρίστησις φεύγει, αλλά η κακία μένει. Όταν όμως διαπράττης μια καλή πράξι με δυσκολία, η δυσκολία φεύγει, και η καλωσύνη μένει.

(Θησαυρός Γνώσεων και Ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ. 361)

θρηνεί

Ο Θεός αποκαλεί το γεγονός του θανάτου ευεργεσία, και συ κλαις γι’ αυτό; Αν πρέπει κάποιος να κλαίη, αυτός είναι ο διάβολος. Αυτός ας θρηνή, ας οδύρεται, διότι του ξεφύγαμε και πορευόμαστε προς ανώτερα αγαθά. Τα κλάματα και οι σπαραγμοί αρμόζουν στην δική του πονηριά, όχι σε σένα, που πρόκειται να στεφανωθής και να αναπαυθής. Διότι ο θάνατος είναι το γαλήνιο λιμάνι. Ε.Π.Ε. 10,354

έγινε διάβολος

Έγινε μόνος του διάβολος, ενώ προηγουμένως δεν ήταν διάβολος. Ε.Π.Ε. 12,744

πολιορκεί τη σωτηρία μας

Ο διάβολος επιτίθεται με σφοδρότητα και πολιορκεί από παντού τη σωτηρία μας. Γι’ αυτό είναι ανάγκη να είμαστε ξάγρυπνοι, πάντοτε προσεκτικοί στις επάλξεις, και από παντού να προφυλασσώμαστε από τις επιθέσεις του. Ε.Π.Ε. 13,68

(Χρυσοστομικό Λεξικό, αρχ. Δανιήλ Αεράκη, τόμος Β, σελ. 30-31)

802- ΜΑΚΑΡΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΕΛΘΕ.
Γέρος ζηλωτής ιερεύς απέθνησκε. Οι ιατροί γνωρίζοντας την ευσέβειά του δεν του απέκρυψαν την σοβαρότητα της ασθενείας του. Εκείνος τότε με βαθιά πίστι ανεφώνησε το στίχο του Δαυίδ: «Ηὐφράνθην ἐπί τοῖς εἰρηκόσι μοι εἰς οἶκον Κυρίου πορευσόμεθα» και συνέχισε : «Σκιρτά η ψυχή μου στο άκουσμα ότι λίγο διάστημα με χωρίζει από του να ενωθώ με τον Πλάστη μου. Μακριά στιγμή, ελθέ, μην αργής».

803- ΕΤΟΙΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ.
Ένας εφημέριος επισκέφθηκε κάποιο ετοιμοθάνατο ναύτη, που ήταν εξαιρετικά ευσεβής.
-Είσαι έτοιμος για το μεγάλο ταξίδι; τον ρωτά με θάρρος, επειδή ήξευρε τις βαθιές του πεποιθήσεις.
-Εντελώς έτοιμος, απαντά εκείνος.
-Και δε φοβάσαι καθόλου;
-Να φοβούμαι; Εγώ; Γιατί; Και ακουμπώντας το χέρι στο στήθος, όπου ο Θεός είχε κατέβη το πρωί με τη θεία Μετάληψι, πρόσθεσε:
-Ο καπετάνιος είναι στο πλοίο, τι μπορώ να φοβηθώ;

804- ΑΛΛΗ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΡΩΤΗΣΙ.
Ένας ενάρετος ιερεύς μια μέρα ανεκοίνωσε στον κύκλο του το θάνατο μιας κυρίας.
Μια νεαρά γυναίκα, που καθόταν ακριβώς απέναντί του, τον ρώτησε με συγκίνησι:
-Ω! Αιδεσιμώτατε, πως πέθανε;
-Υπάρχει άλλο ερώτημα, κυρία μου, που πρέπει πρώτ’ απ’ όλα να κάνης.
-Τι άλλο μπορεί να είναι σπουδαιότερο απ’ αυτό;
-Πως έζησε, ήταν η απάντησις του καλού κληρικού.

810- Ο θάνατος θα μας κάνη να δούμε και να απολαύσωμε την Αειπάρθενο Μαρία, τη Μητέρα του Θεού και Μητέρα μας, το αληθινό αριστούργημα του Θεού, την κεχαριτωμένη Μαρία, για την οποία μια νέα οραματιζομένη είπε: «Όταν την έχη δει κανείς μια φορά, θα ήθελε να αποθάνη για να την ξαναδή, για να την βλέπη πάντοτε». Μετά το θάνατο θα ξαναδούμε όλους τους γνωστούς μας, τους φίλους μας, τους συγγενείς μας, τους γονείς μας, όλους εκείνους με τους οποίους συνεργασθήκαμε στη ζωή, τους αγίους, θα γνωρίσωμε τον άγιο προστάτη, τον άγγελό μας το φύλακα, όλους θα τους δούμε και με ανείπωτη χαρά θα δοξάζωμε το τιμημένο όνομα του Ιησού, αρχηγού και αιτία της σωτηρίας μας.

812- ΤΑ ΔΥΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΑ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ.
Ένας επίσκοπος είχε για δωμάτιο ένα πολύ στενό κελλί και εκείνο που έκανε εντύπωσι στον επισκέπτη ήταν τα δυο πορτραίτα που το στόλιζαν. Και τα δυο είχαν τις ίδιες διαστάσεις και τις ίδιες κορνίζες. Το ένα είχε την εξής επιγραφή: «Φωτογραφία του Σεβασμ. Μάρκι όπως είναι σήμερα». Στη φωτογραφία αυτή παριστανόταν ο επίσκοπος με τα αρχιερατικά του άμφια και με τη μίτρα στο κεφάλη. Η άλλη εικόνα είχε την επιγραφή: «Ο Σεβασμ. Μάρκι όπως θα είναι αύριο» και παρίστανε ένα σκελετό και πάνω στο κρανίο υπήρχε η ίδια επισκοπική μίτρα.

(Θησαυρός Γνώσεων και Ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ. 367-371)

96. Τι να σου ανταποδώσω, Κύριε, για τα ελέη σου, με τα οποία πλουτίζεις τη ζωή μου; Μονάχα την πίστι μου. Γιατί δεν έχω έργα να με δικαιώσουν. Τίποτε το καλό δεν έπραξα ενώπιόν σου. Αλλά και η πίστις μου δικό σου δώρημα είναι. «Τὰ σὰ ἐκ τῶν σῶν Σοὶ προσφέρομεν». Συ είσαι το τελειότατο Πρότυπό μας. «Εἰκών εἰμι, τῆς ἀρρήτου δόξης σου, εἰ καὶ στίγματα φέρω πταισμάτων· οἰκτείρησον τὸν σὸν πλάσμα Δέσποτα… Παραδείσου πάλιν ποιῶν πολίτην με.» (από τη νεκρώσιμο Ακολουθία).

97. Όταν έχουμε τον Χριστό στην καρδιά μας, είμαστε ευχαριστημένοι από το κάθε τι. Οι θλίψεις γίνονται γλυκιές, η ανέχεια των υλικών δεν μας πειράζει, οι στεναχώριες μεταβάλλονται σε χαρά. Όταν όμως ο Χριστός είναι έξω από την καρδιά μας, τίποτε δεν μας ικανοποιεί, σε τίποτε δεν βρίσκουμε ανάπαυσι και παρηγορία. Ούτε στην υγεία του σώματος, ούτε στις υλικές ανέσεις, ούτε στα κοινωνικά αξιώματα, ούτε στις διασκεδάσεις, ούτε στα πολυτελή μέγαρα, ούτε στα πλούσια τραπέζια, ούτε σε τίποτε άλλο. Ώ πόσο απαραίτητος είναι στον καθένα ο Χριστός, ο Ζωοδότης και Σωτήρ των ψυχών μας! Ο άσπονδος διώκτης των ψυχών, ο Διάβολος, προσπαθεί κάθε στιγμή να μας εξοντώση. Αποπειράται να μας ρίξη στην απώλεια με κάποιο αμάρτημα, με κάποιο απο τα πάθη. Επιζητεί να μας δέση με κάποια κακή συνήθεια και έτσι να κάμη τη σωτηρία μας όσο το δυνατόν πιο απίθανο. Να μας ψυχράνη την αγάπη προς τον Θεό, την Εκκλησία, τα αιώνια αγαθά. Ας φυλαχθούμε από ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 57-58)

«Μακάριοι όσοι νιώθουν την πνευματική τους φτώχεια, γιατί σ’ αυτούς ανήκει η βασιλεία των ουρανών» (Ματθαίος 5:3)

Γιατί έμαθε γράμματα;!
    Ο Kimani Maruge είναι ένας παππούς στην Κένυα, που νομίζει ότι γεννήθηκε το 1920 αλλά δεν είναι βέβαιος! Το όνομά του φιγουράρει στο βιβλίο Γκίνες, επειδή είναι ο γηραιότερος μαθητής δημοτικού σχολείου στον κόσμο! Κι εκείνο που τον παρακίνησε να πάει στο σχολείο σ’ αυτήν την ηλικία, ήταν ο πόθος του να διαβάζει την Αγία Γραφή!
    Στις 12 Ιουλίου 2008 έγινε μια μεγάλη γιορτή στην πόλη Νιέρι, όπου εγκαινιάστηκε η νέα μετάφραση της Βίβλου στη γλώσσα κικούγιου, παρουσία του προέδρου της χώρας, και πλήθους κόσμου που μιλούσαν αυτή τη διάλεκτο. Έτσι, ο παππούς Maruge θεωρήθηκε το καταλληλότερο από τα τιμώμενα πρόσωπα για ν’ ανέβει στο βήμα, και το εδάφιο που διάβασε ήταν το εδάφιο που παραθέσαμε πιο πάνω. Ποιο βιβλίο στον κόσμο θα μπορούσε να εμπνεύσει ένα γέροντα πάνω από 80 χρονών να καθίσει να μάθει γράμματα μόνο και μόνο για να μπορεί να διαβάζει το Λόγο του Θεού;
    Διαβάζουμε τη Βίβλο μας; Τη ζούμε κάθε μέρα;
(Χ.Ι.ΝΤ.)

«Εγώ είμαι το φως του κόσμου. Όποιος ακολουθεί εμένα, δε θα περπατήσει στο σκοτάδι αλλά θα έχει το φως της ζωής» (Ιωάννης 8:12)
Το φως της ζωής
    Την ώρα που πέθαινε ο άθεος άγγλος φιλόσοφος Θωμάς Χομπς ανέκραξε: «Κάνω ένα φοβερό πήδημα στο σκοτάδι. Θέλω φως»! Το φως υπήρχε, αλλά εκείνος το αγνόησε σε όλη τη ζωή του. Και τώρα περνούσε την πόρτα του θανάτου του χωρίς φως, χωρίς ελπίδα, πηδώντας στο σκοτάδι. Ο άνθρωπος με τη νόηση που του έδωσε ο Θεός προχώρησε και αναπτύχθηκε σε πολλούς τομείς της ζωής και η γνώση του αυξήθηκε στους διάφορους κλάδους της επιστήμης. Αλλά στο θέμα της μεταθανάτιας πραγματικότητας οι γνώσεις και η επιστήμη του δεν μπόρεσαν να δώσουν φως και μένει μέσα σε βαθύ σκοτάδι. Γιατί; Διότι αγνόησε τον Ιησού Χριστό, που είναι το φως. Μόνο όσοι γνώρισαν το Χριστό, πίστεψαν σ’ Αυτόν, Τον δέχτηκαν ως Κύριο και Σωτήρα και Οδηγό τους στη ζωή τους, μόνοι αυτοί έχουν φως και ξέρουν που θα πάνε και τι τους περιμένει μετά τη μετάβασή τους από την πόρτα του θανάτου. Εσύ, αγαπητέ μας φίλε, ανήκεις σ’ αυτούς; Έχεις γνωρίσει το Χριστό; Έχεις το φως; Ξέρεις που πηγαίνεις;
(Σ.Α.Ι.)

(Εκδόσεις «Ο Λόγος»)

94. Μη θυμώνεις με τους αδελφούς σου που αμαρτάνουν ή σε προσβάλλουν με την άδικο συμπεριφορά τους. Μην έχεις την τάσι να σημειώνης κάθε παράπτωμα του πλησίον σου και να τον κατακρίνης, όπως συνηθίζουμε να κάνουμε. Ο καθένας έχει να δώσει λόγο για τον εαυτό του. Ο καθένας διαθέτει συνείδησι. Ο καθένας έχει ακούσει τον Λόγο του Θεού και κάτι ξέρει από το θείο θέλημα. Ζήτησε από τον Κύριο και λάβε το σωτήριο χάρισμα της αυτομεμψίας. Δηλαδή, το να προσέχης και να αποδοκιμάζης μονάχα τα δικά σου αμαρτήματα και να παραβλέπης τα αμαρτήματα των άλλων.

95. Λογισμοί στον δρόμο, κατά τη διάρκεια ενός περιπάτου, υπό το σεληνόφως: Σου χάρισα τόσα και τόσα, λέγει ο Κύριος. Έφτιαξα τον ήλιο, το φεγγάρι και τα άστρα για να σε φωτίζουν. Έφτιαξα τη γη με όλους τους καρπούς της για σένα. Άπλωσα γύρω σου τον αέρα, για να αναπνέης. Σου έδωσα τη φωτιά για να φωτίζεσαι και να θερμαίνεσαι και να κάνης το φαγητό σου πιο νόστιμο. Σε κατέστησα ικανό να υφαίνης κάθε λογής υφάσματα για να ντύνης το σώμα σου. Σου έδωσα χρυσάφι, ασήμι, χαλκό και άλλα μέταλλα, αποταμιευμένα στα έγκατα της γης, για να φτιάχνης χρήσιμα και όμορφα αντικείμενα. Σε δίδαξα να ζης μέσα σε καλά ωργανωμένες κοινωνίες. Τέλος, έδωσα στον θάνατο, για σένα, τον Μονογενή μου Υιό, που πλήρωσε με το Τίμιο Αίμα του για τις αμαρτίες σου. Και σου προσφέρω, από τότε, αέναα το Σώμα του και το Αίμα του σαν τροφή και ποτό αθανασίας. Ίδρυσα την Εκκλησία πάνω στη γη, υπό τη δική του αρχηγία. «Τί ἐποίησά σοι, καὶ τί μοι ἀνταπέδωκας;» (τροπάριο της Μεγάλης Πέμπτης). Πώς ανταποκρίθηκες στην τόση μου γενναιοδωρία; Συχνά, με το να ξεχνάς, με το να δείχνεις αχαριστία απέναντί μου, με το να παραβαίνης το άγιο θέλημά μου. «Ώ γενεά άπιστος και διεστραμμένη! Έως πότε έσομαι μεθ’ υμών; Έως πότε ανέξομαι υμών;» (Ματθ. ιζ’ 17).

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 56-57)

30. «Ως πλησίον όλην σε καλήν... ηγάπησεν ο Θεός» (Π).

Ο Νυμφίος Χριστός στην απόλυτη αυταπάρνησι, αφοσίωσι και αγάπη της μητέρας και Νύμφης του απαντά με τη δική του ανεπιφύλακτη και μεγάλη αγάπη. Την έκφρασι της αγάπης του Θεού προς την Θεοτόκο διαβλέπει ο υμνωδός στον εξής στίχο του «Άσματος»: «Όλη καλή ει πλησίον μου και μώμος ουκ έστιν εν σοι» (δ' 7). Δηλαδή: Είσαι πανέμορφηž είσαι πάντα κοντά μου, αγαπημένη μου και δεν υπάρχει σε σένα κανένα ψεγάδι» (ΥΑ, 56).

Και τα τρία αυτά χαρακτηριστικά η Εκκλησία τα βλέπει στο πρόσωπο της Θεομήτορος: Είναι η «κ ε χ α ρ ι τ ω μ έ ν η», η «π λ η σ ί ο ν» τ ο υ Ιησού, η αγνή και άμωμος! Είναι τα χαρακτηριστικά εκείνα που προκάλεσαν την αγάπη του Νυμφίου Χριστού για τη Νύμφη και μητέρα του.

Ο ουράνιος Νυμφίος έλκεται από τα πνευματικά προσόντα της Νύμφης, από την πνευματική της ομορφιά, την πιστότητα και την αγιότητά της. Τα προσόντα αυτά, που η Θεοτόκος τα είχε εκ φύσεως και σε υψηλό βαθμό, τα ανέπτυξε έπειτα σε τέλειο και ύψιστο βαθμό με τη χάρι του Αγίου Πνεύματος, όπως θα δούμε.

Σκοπός κάθε χριστιανικής υπάρξεως είναι η απόκτησις των Αρετών δια του Αγίου Πνεύματος. Να γίνη δηλαδή «καλή», «πλησίον» και «άμωμος». Στην ετοιμασία αυτή της Νύμφης, ο Νυμφίος Χριστός θ’ απαντά πάντα με το μεγάλο και αιώνιο έρωτά του.

31. «Η περιστερά, η τον ελεήμονα αποκυήσασα» (Ω).

Η προτύπωσις της Θεοτόκου ως «περιστεράς» προέρχεται από το «Άσμα των Ασμάτων»: «Ανάστα, ελθέ, η πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου» (β' 10). Με τον τύπο αυτό τονίζεται η χάρις του Αγίου Πνεύματος, την οποία η Παρθένος πήρε κατά τη στιγμή του Ευαγγελισμού, καθώς και η ωλοκληρωμένη και ακεραιωμένη ύπαρξί της.

Οι ιεροί Ευαγγελισταί που καταγράφουν τη βάπτισι του Ιησού στον Ιορδάνη, σημειώνουν ότι το Άγιο Πνεύμα επεφοίτησε στον Κύριο «ως περιστερά» (Ματθ. γ 16. Μαρκ. α΄ 10. Λουκ. γ' 22). Και στην απορία της Μαριάμ «πώς έσται μοι τούτο επεί άνδρα ου γινώσκω;» ο Αρχάγγελος απάντησε: «Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι» (Λουκ. α' 35) . Είναι λοιπόν φανερό ότι το Περιστέρι εικονίζει το Άγιο Πνεύμα.

Με τον τύπο της «Περιστεράς» εικονίζεται ακόμη η ακεραιωμένη ύπαρξι της Θεοτόκου. Ο ίδιος ο Κύριος εχρησιμοποίησε το περιστέρι για να διδάξη την ακεραιότητα του χαρακτήρος, την αγιότητά και την ακακία του ήθους: «Γίνεσθε... ακέραιοι ως αι περιστεραί» (Ματθ. ι΄ 16) . Στην Π. Διαθήκη επίσης το περιστέρι ήταν σύμβολο της αθωότητος και καθαρότητος (Ψαλμ. 56,1).

Η Παρθένος ήταν αγνή, άκακη, απλή και ωλοκληρωμένη ύπαρξις. Η τελείωσις όμως της Θεοτόκου δεν υπήρξε στιγμιαία. Η Θεομήτωρ κατέκτησε την τελειότητα και την παναγιότητα με μια εκούσια, συνειδητή και ισόβια προσπάθεια, αξιοποιώντας τη διπλή κάθοδο του Αγίου Πνεύματος στο πρόσωπό της. Την εξελικτική αυτή πορεία της Θεοτόκου προς την τελειότητα την προτυπώνει το «Άσμα Ασμάτων» με την πρόσκλησι του Νυμφίου στη Νύμφη: «Ανάστα, ελθέ... η περιστερά μου». Δηλαδή: Ανέβα όλο και πιο ψηλά! Ανέβαινε τα σκαλιά της αγιότητος! Πέτα προς την τελειότητα! Έλα κοντά μου εξαγνισμένη, ακεραιωμένη, τελειοποιημένη σαν το κατάλευκο περιστέρι!

Για να πάμε στον Κύριο πρέπει να γίνωμε «σαν τα περιστέρια», πρέπει δηλαδή να προοδεύωμε συνεχώς στην πνευματική ζωޞ να δεχώμαστε συνεχώς τη χάρι του Αγίου Πνεύματος, «μέχρι καταντήσωμεν οι πάντες... εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» (Εφεσ. δ' 13) .

(Μητροπολίτου Αχελώου Ευθυμίου Στυλίου, Η Πρώτη, εκδ. Γρηγόρη, σελ. 53-55)