Ο συκοφαντημένος επίσκοπος
Σε τριάντα μίλια απόσταση από τη Ρώμη βρισκόταν η μικρή πόλη Ρωμίλλα. Κάποτε μερικοί κάτοικοι της Ρωμίλλας κατηγόρησαν τον ενάρετο επίσκοπό τους στον πάπα της Ρώμης Αγαπητό (535-536), λέγοντας ότι χρησιμοποιεί για το φαγητό του το άγιο δισκάριο. Αμέσως ο πάπας, έκπληκτος απ’αυτό που άκουσε, έστειλε κι έφεραν τον επίσκοπο δεμένο και πεζό στη Ρώμη. Τον έκλεισε αμέσως στη φυλακή. Πέρασαν έτσι τρεις μέρες. Τη νύχτα του Σαββάτου ο πάπας βλέπει κάποιον στον ύπνο του να του λέει: ‘Αυτή την Κυριακή δεν θα λειτουργήσεις ούτε εσύ ούτε κανείς άλλος, αλλά ο φυλακισμένος επίσκοπος. Εκείνος θέλω να λειτουργήσει’. Επειδή ο πάπας δυσπιστούσε, φωνή ακούστηκε για δεύτερη και τρίτη φορά: ‘Σου είπα πως ο φυλακισμένος επίσκοπος θα λειτουργήσει’! Όταν ξύπνησε ο πάπας , κάλεσε τον επίσκοπο και τον ρώτησε:
-Ποια είναι η πνευματική σου εργασία;
-Είμαι αμαρτωλός, απάντησε εκείνος.
Επειδή δεν φανέρωνε τίποτ’άλλο, ο πάπας του είπε:
-Σήμερα εσύ θα λειτουργήσεις.
Ο επίσκοπος υπάκουσε. Όταν λοιπόν παραστάθηκε στο ιερό θυσιαστήριο και συμπλήρωσε την ευχή της προσκομιδής, πριν να πει την τελική αγιαστική ευχή, άρχισε για δεύτερη, για τρίτη και για τέταρτη φορά την αγία αναφορά.
-Τί συμβαίνει; ρώτησε ο πάπας. Γιατί άρχισες τέσσερις φορές την ευχή και δεν την ολοκλήρωσες;
-Συγχώρεσε με, απάντησε ο επίσκοπος, αλλά δεν είδα όπως συνήθως την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος. Αν θέλεις, απομάκρυνε από το θυσιαστήριο το διάκονο που κρατάει το ριπίδιο, γιατί εγώ δεν τολμώ να του το πω.
Όταν ο διάκονος απομακρύνθηκε, τότε και ο πάπας και ο επίσκοπος είδαν αμέσως την παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Αλλά συνέβη και τούτο: Το καταπέτασμα που βρισκόταν πάνω από το ιερό θυσιαστήριο σηκώθηκε μόνο του και σκέπασε τον πάπα, τον επίσκοπο και όλους τους διακόνους μαζί με το άγιο θυσιαστήριο για τρεις ώρες! Τότε κατάλαβε ο ιερός Αγαπητός πως ο επίσκοπος ήταν πολύ ενάρετος και πως είχε συκοφαντηθεί.
( Θαύματα και Αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία, Ι.Μονή Παρακλήτου, σελ.70-72)

"Η Θεία Κοινωνία και ο κορονοϊός"
(σκέψεις ενός πνευματικού)

Ως ιερέας και πνευματικός θα ήθελα να πω τα εξής περί κορονοϊού και Θείας κοινωνίας. Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν θα το έχετε, αδελφοί, από τους άθεους αλλά από τους Χριστιανούς! Οι άθεοι είναι σαφέστατοι και συνεπείς με τις απόψεις τους! Αρνούνται το θαύμα εντελώς! Οπότε είναι αναμενόμενα όσα λένε. Το μεγάλο πρόβλημα θα το έχετε με τους δικούς σας, συγγενείς, φίλους κλπ που "πιστεύουν" αλλά εδώ τώρα κάτι "έπαθε" (ζυγίστηκε τελικά στα δύσκολα) η πίστη τους. Στα ΜΜΕ βλέπουμε λοιπόν την εξής άποψη:
"και εγώ πιστεύω, είμαι Χριστιανός, αλλά τι πειράζει να μην κοινωνήσω για 3 μήνες; Κοινωνώ μετά. Άρα το Πάσχα, π.χ., αν είχα σκοπό να κοινωνήσω, δεν πειράζει, θα κοινωνήσω το Μάιο. Τι κακό είναι αυτό;"
Μα το θέμα δεν είναι ΠΟΤΕ θα κοινωνήσεις, αλλά ΤΟ ΓΙΑΤΙ αναβάλλεις να κοινωνήσεις! Γιατί λοιπόν αναβάλλεις, ματαιώνεις, ενώ θα κοινωνούσες; Διότι τελικά φοβήθηκες. Μπήκε ο λογισμός απιστίας ότι μπορεί να κολλήσω! Η Θ Κοιν. ή είναι σώμα Χριστού ή δεν είναι! Αν είναι έχει διαφορά τώρα ή σε 4 μήνες; Τώρα είναι μη ασφαλής και έπειτα ασφαλής; Άρα ο λόγος που δεν θα πάω και θα περιμένω να περάσει η "μπόρα" (ας είμαι ειλικρινής) είναι διότι φοβάμαι, δεν πιστεύω επομένως στο τι είναι η Θεία Κοινωνία. Άρα αυτό που όλοι λένε: "Ε, και τι έγινε να κοινωνήσω σε 4 μήνες;" κάτι κρύβει. Κοινώνα και σε 14 μήνες! Αλλά γιατί ενώ ήθελες να κοινωνήσεις το ανέβαλλες; Άρα η πίστη στη Θ. Κοιν. είναι ασταθής! Αυτό λένε τώρα παντού! Στα ραδιόφωνα, στα social κλπ! "Ε, και μεις Χριστιανοί είμαστε. Θα κοινωνήσουμε αργότερα". Άρα η Θ. Κοιν. "ΤΩΡΑ" μπορεί να μας κολλήσει! Αυτό κρύβεται από πίσω. Γιατί δεν το λέμε; Σέβομαι, αδελφοί μου, τη δυσκολία του καθενός και τους λογισμούς απιστίας. Αλλά να μην κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας! Η Εκκλησία της Ρουμανίας δεν κοινωνά με κουταλάκια. Είναι ψέμα! Υπάρχει εγκύκλιος που το αναιρεί ξεκάθαρα! Τόσο καλά ενημερώθηκαν οι δημοσιογράφοι! Αλλά η προπαγάνδα έχει φουλ ανακρίβεια! Καμία Ορθόδοξη Εκκλησία δεν θα αλλάξει το παραμικρό στη Θ. Κοινωνία. Αυτή η "κρίση" βγάζει στη φόρα το πόσο πραγματικά πιστεύουμε ΟΛΟΙ μας! Μας ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΟΛΟΥΣ! Σαν κόσκινο μας κοσκινίζει και σαν ζυγαριά μας ζυγίζει! Επίσης ακούμε και το άλλο τώρα:
"Όποιος κοινωνεί να μας το λέει να τον απομονώσουμε, διότι ίσως κόλλησε. Εσύ αν πιστεύεις σκασίλα μου, εγώ δεν θέλω να με κολλήσεις όμως! Οπότε κοινώνα και κάτσε σπίτι σου! Μακριά από μένα!" ή, "θα κοινωνήσεις; τότε αναβάλλουμε την επίσκεψη στο σπίτι σας!" Είδατε, αδελφοί μου, ένας μικρός ιδιότυπος διωγμός; Σε λίγο το επόμενο βήμα είναι (το είπαν!) όσοι κοινωνάτε να κάνετε δικό σας γκέτο, να μένετε μόνοι σας!" Δηλαδή περίπου θα μας βάλουν και σε κάνα στρατόπεδο συγκέντρωσης! Εγώ δεν λέω να τσακωνόμαστε με τους δικούς μας. Θα συνιστούσα ταπεινά, σιωπή και αποφυγή εντάσεων και συζητήσεων διότι εδώ πλέον αποκαλύπτονται ΟΛΑ. Αποκαλύπτεται ότι μιλάμε ΑΛΛΗ ΓΛΩΣΣΑ οι Χριστιανοί με τους κοσμικούς. Άλλη λογική! Υποτίθεται με Χριστιανούς που το Πάσχα θα ψάλλουν "Χριστός ανέστη"! αλλά αυτοί θα αναβάλλουν τη Θεία Κοιν. το Πάσχα (!) γιατί ανέστη μεν ο Χριστός(!) οπότε είναι ο Θεός (ή όχι τελικά;) αλλά μεταδίδει ασθένεια αν Τον κοινωνήσω σήμερα π.χ. που ψέλνω "Χριστός ανέστη!" Τέτοια κοροϊδία του εαυτού μας! Οπότε ή πιστεύει κάποιος ή δεν πιστεύει! Εξευτέλισαν στα ΜΜΕ την Ιερά Σύνοδο που είπε το αυτονόητο!
Οι άλλοι αιρετικοί τι μας νοιάζει αν έκλεισαν εκκλησίες (άλλο αν υπάρξει μία γενική απαγόρευση κάθε εξόδου με κρατική εντολή! άλλο αυτό) ή θα μεταδίδουν αλλιώς τη Θ. Κοινωνία (που δεν είναι Θεία Κοιν. αφού είναι αιρετικοί); Εμείς με τα μυαλά των αιρετικών θα πάμε; Αυτοί μπορεί να την δίνουν αν θέλουν και σε σακουλάκι ή να την πίνουν και με καλαμάκι του φραπέ αν θέλουν μήπως κολλήσουν! Τόσο πιστεύουν και αυτοί! Εύγε τους! Εμείς όμως είμαστε Ορθόδοξοι! Χαίρομαι που αυτή η "κρίση" θα μας κοσκινίσει όλους. Να δούμε τελικά πόσο πιστεύουμε στο Χριστό. Οπότε, μην σας παραξενέψει, τον πόλεμο θα τον φάτε πιο πολύ από τους δικούς μας. Αυτή είναι η ποιότητα της Ορθοδοξίας μας, της ποιμαντικής ημών των κληρικών. Να πόσο εμπνεύσαμε και εμείς το ποίμνιο μας... Μην τους κατακρίνετε όμως τους αδελφούς αυτούς. Προσευχηθείτε για αυτούς να ξεκαθαρίσει και να δυναμώσει η πίστη τους. Όσοι από σας πολεμηθείτε, χλευαστείτε, απομονωθείτε κλπ. είστε μακάριοι από τον Κύριο. Θα δείτε πολλά, θα ακούσετε πολλά και από δικούς σας που θα δακρύζουν βέβαια (!) τη Μ. Πέμπτη στο "Σήμερον κρεμάται επί ξύλου" και δώστου συγκίνηση στο "Αι γενεαί πάσαι" στα πρωινάδικα στην tv (είναι Μ. Εβδομάδα βλέπεις..) Αλλά τώρα στην ίδια εκπομπή λένε προσοχή στη Θ. Κοινωνία.... Τι ωραίος Χριστιανισμός! Αλλά "το Πάσχα αν κοινώνησες, συγγνώμη αλλά δεν θα φάμε μαζί, μην μας κολλήσεις αν κόλλησες εσύ από τη Θ.Κοιν." Είστε έτοιμοι για αυτά ή θα το παίξουμε και εμείς τρελοί και Ορθόδοξοι γιαλαντζί;....Για να δούμε: μας κοστίζει κάτι ο Χριστιανισμός μας, είμαστε έτοιμοι να χλευαστούμε για αυτόν το Χριστό;
Σε περίπτωση οικογενειακών διαμαχών βέβαια πρέπει να ρωτήσουμε τον πνευματικό πως να χειριστούμε το θέμα της Θείας Κοινωνίας. Όχι άτσαλες κινήσεις.
Το να έχει κάποιος λογισμούς απιστίας το καταλαβαίνω απόλυτα και θα τον αγκαλιάσουμε αυτόν τον αδελφό με χαρά! Αλλά το να "θεολογώ" και για την απιστία μου και να τη "λέω" και σε όποιον πιστεύει γνήσια ή και να του κάνω φασαρία-πόλεμο (!) επειδή κοινώνησε, ε, αυτό είναι σατανικό.... Φυσικά δεν ισχύει ακριβώς το ίδιο για φίλημα εικόνων, σταυρού κλπ. Εκεί δεν θα κατηγορήσουμε κάποιον αν διστάζει να φιλήσει τα ιερά αντικείμενα. Δεν είναι η Θεία Κοινωνία. Για αυτό άλλωστε καθαρίζουμε συνεχώς τις εικόνες κλπ. Κατανοούμε τη δυσκολία. Αλλά και στη Θεία Κοινωνία; ε, πάει πολύ! Κοσκινίζει το κόσκινο... για να ζυγιστούμε όλοι μας. Δόξα τω Θεώ για αυτήν την "κρίση". Ίσως βγάλει πιο "πιστούς" πιστούς . Επίσης δείτε άγχος, πανικό, ενδιαφέρον για τον κορονοϊό! Τους 2 τελευταίους μήνες ψάξτε, αν θέλετε, πόσοι πέθαναν στον πλανήτη από ΠΕΙΝΑ!
Ψάξτε! πολλαπλάσιοι από κορονοϊούς! Αλλά εκεί σκασίλα μας! Ας πεθάνουν! Ξέρετε γιατί; Διότι δεν μεταδίδεται!!!! Μόνο όταν αγγίξει κάτι το ΕΓΩ μας, τον εαυτούλη μας και τους "δικούς" μας νοιαζόμαστε!! Και φοβόμαστε! Αλλά, κατά τα άλλα, θα ψάλλουμε "Χριστός ανέστη" και να τα πυροτεχνήματα και οι βλακείες με τις ρουκέτες και τέλειωσε το εορταστικό παραμυθάκι της ετήσιας φολκλόρ Ορθοδοξίας μας. Άντε και του χρόνου πάλι στην Εκκλησία!!! "Ζήτω" λοιπόν αυτή η "νέα" Ορθοδοξία μας.... να την χαιρόμαστε...

πατήρ Νικόλαος

Οι λογισμοί του ερημίτου
Ο ερημίτης Γεώργιος Μαχούριν διηγήθηκε: « Από καιρό βασανιζόμουν με επίμονους λογισμούς και αναρωτιόμουν αν θα ήταν προτιμότερο ν’αφήσω το μοναστήρι μου και να πάω σε κανένα άλλο πιο απομονωμένο. Εδώ έρχονται και με βλέπουν πολλοί επισκέπτες. Παίρνω και πολλά γράμματα. Ντρέπομαι να διώχνω τους ανθρώπους και πρέπει ν’απαντώ στα γράμματα, που μερικά απ’αυτά είναι σημαντικά. Αυτή η οδυνηρή αβεβαιότης διαρκούσε δυο χρόνια! Δεν έκανα όμως λόγο γι’αυτήν σε κανέναν. Περιωρίζομουν μόνο να φέρνω διαδοχικά στο μυαλό μου όλα τα μέρη, όπου θα μπορούσα ν’αποτραβηχτώ.
»Μια μέρα, ο υποτακτικός μου με ειδοποίησε πως ένας προσκυνητής ερχόταν από την έρημο του Σάρωφ και μου έφερνε εκ μέρους του στάρετς Σεραφείμ χαιρετισμό και ευλογία, καθώς και ένα μήνυμα που ήταν επιφορτισμένος να μου διαβιβάση. Τον έβαλα μέσα και μου είπε τα εξής:
-Ο στάρετς Σεραφείμ σου παραγγέλλει πως είναι ντροπή μετά από τόσα χρόνια που πέρασες μέσα σ’ένα μοναστήρι, ν’αφήσης τον εαυτό σου να καταληφθή από τον πειρασμό να φύγης και να πας σ’ένα άλλο. Μην πας πουθενά!
»Αφού είπε αυτά ο προσκυνητής, υποκλίθηκε και βγήκε. Στεκόμουν στην θέσι μου σαν καρφωμένος και αναρωτιόμουν με έκπληξι, πώς ένας άνθρωπος που δεν γνώριζα, που δεν είχα δει ποτέ μου, στον οποίο δεν είχα γράψει ποτέ μου, μπορούσε να γνωρίζη τόσο καλά τις σκέψεις μου, και τις πιο απόκρυφες. Αφού συνήλθα, παρακάλεσα τον υποτακτικό μου να ξαναφέρη μέσα τον προσκυνητή , με την ελπίδα να πάρω απ’αυτόν τίποτε εξηγήσεις. Όμως είχε φύγει πια από το μοναστήρι και ούτε και στον δρόμο τον είδαν. Είχε εξαφανισθή».
( Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ)
( Χαρίσματα και Χαρισματούχοι , Ι.Μονή Παρακλήτου, τόμος Α΄, σελ.78-79)

Ν' αγαπήσεις τις αγρυπνίες
Ν' αγαπήσεις τις αγρυπνίες, μου έλεγε.
Οι αγρυπνίες είναι μεγάλο πράγμα.
Μπορείς να το καταλάβεις αυτό ;
Πολύ μεγάλο πράγμα.
Ανοίγει ο ουρανός.
Μιλάμε με το Θεό.
Στις δικές μας αγρυπνίες εκεί πάνω,
μέχρι τις 12 τα μεσάνυχτα νύσταζα λιγάκι,
κλείνανε τα μάτια μου.
Μετά άνοιγε ο νους μου, και τη ζούσα την προσευχή, ως το πρωί.
Όταν τελείωνε, είχα τόση διάθεση, ώστε, να 'ταν τρόπος να ξανάρχιζε πάλι από την αρχή.
Στη σκήτη διαβάζαμε καθαρά, με νόημα τον κανόνα.
Όταν οι αγρυπνίες γίνονταν στο Κυριακό τον ψέλναμε ['Α 65]
(Ανθολόγιο Συμβουλών, εκδ. Ι. Μονή Μεταμορφώσεως, Μήλεσι, σελ.281)

Ο όσιος Σεραπίων ήταν αιγύπτιος ασκητής, τελείως ακτήμων και πολύ ελεήμων. Πολλές φορές τον είχαν δει να γυρίζη μ’ένα σεντόνι γύρω από το γυμνό του σώμα, γιατί τα ενδύματα του τα είχε δώσει ελεημοσύνη. Έτσι του έμεινε και το όνομα Σινδόνιος. Κάποτε πουλήθηκε θεληματικά σαν δούλος σ’έναν ειδωλολάτρη ηθοποιό για είκοσι νομίσματα. Άρχισε με μεγάλη προθυμία να υπηρετή τον κύριο του και όλη του την οικογένεια. Εργαζόταν αδιάκοπα χωρίς απαιτήσεις. Τρεφόταν μόνο με ψωμί και νερό. Ενώ τα χέρια του δούλευαν, ο νους του ήταν απασχολημένος με την προσευχή. Τα λόγια της Γραφής δεν έλειπαν ποτέ από τα χείλη του. Σκοπός του ήταν να μεταδώση το φως του Χριστού στους κυρίους του. Και δεν άργησε να το επιτύχη! Τους προσείλκυσε στην πίστη, πρώτα απ’όλα με το παράδειγμα του χριστιανικού βίου του και ύστερα με τη διδασκαλία του Ευαγγελίου, που πέφτει σαν βάλσαμο παρηγοριάς στις ταλαιπωρημένες από την κοσμική ματαιότητα ψυχές.
Όταν ο μίμος – έτσι έλεγαν τότε τους ηθοποιούς- , η σύζυγος και τα παιδιά του έλαβαν τη χάρη του βαπτίσματος, άφησαν το επάγγελμα τους, που δε συμφωνούσε με τη νέα τους ζωή, και έγιναν ενεργά μέλη της Εκκλησίας. Μια μέρα ο κύριος του πήρε ιδιαιτέρως τον άγιο Σινδόνιο και του είπε:
-Είναι καιρός, αδελφέ, να σου ανταποδώσω την ευεργεσία που μου έκανες, να ελευθερώσης κι εμένα και την οικογένεια μου από το σκοτάδι της ειδωλολατρίας. Πάρε τώρα κι εσύ για αντάλλαγμα την ελευθερία σου.
Τότε ο όσιος κατάλαβε πως είχε έρθει η ώρα να του αποκαλύψη την αλήθεια. Του είπε λοιπόν πως δεν ήταν δούλος και πως με τη θέληση του πουλήθηκε σ’αυτόν, για να τον οδηγήση στον Χριστό! Επέστρεψε τα είκοσι νομίσματα στον κύριο του και έφυγε για άλλη χώρα. Εκεί πουλήθηκε σε οικογένεια αιρετικών. Με τον ίδιο τρόπο έφερε κι αυτήν πολύ γρήγορα στους κόλπους της Εκκλησίας!

( Γεροντικόν)

( Χαρίσματα και Χαρισματούχοι, Ι.Μονή Παρακλήτου, τόμος Γ΄,σελ.124-125)

Η κρυφή υπερηφάνεια

-    Μου είπατε, Γέροντα, ότι έχω κρυφή υπερηφάνεια. Ποιά είναι η κρυφή υπερηφάνεια;
-    Είναι η εσωτερική υπερηφάνεια. Και η εσωτερική υπερηφάνεια είναι πολύ χειρότερη από την εξωτερική.
-    Γέροντα, τί διαφορά έχει η εξωτερική από την εσωτερική υπερηφάνεια;
-    Η εξωτερική υπερηφάνεια φαίνεται και θεραπεύεται εύκολα. Ο άνθρωπος που έχει εξωτερική υπερηφάνεια φαίνεται και από τα ρούχα του και από το περπάτημά του και από την ομιλία του, και έτσι μπορεί κανείς να του πη καμμιά κουβέντα και να βοηθηθή. Ενώ η κρυφή υπερηφάνεια είναι πολύ ύπουλη και γι’ αυτό δύσκολα θεραπεύεται. Κρύβεται και δεν την βλέπουν οι άλλοι· μόνον ένας πεπειραμένος μπορεί να την καταλάβη. Η κρυφή υπερηφάνεια συνήθως υπάρχει στους πνευματικούς ανθρώπους. Και τότε, ενώ έχουν εξωτερικά σχήματα ταπεινά, σχήματα ευλαβείας, μέσα τους κρύβουν του κόσμου την υπερηφάνεια! Βλέπεις, ντύνεται στα κουρέλια το ταγκαλάκι...

-    Γέροντα, ο άνθρωπος που έχει κρυφή υπερηφάνεια την καταλαβαίνει;
-    Αν παρακολουθή τον εαυτό του, την καταλαβαίνει.
-    Γέροντα, έχω τον λογισμό ότι αυτός που έχει κρυφή υπερηφάνεια, δεν νιώθει μέσα του ανάπαυση.
-    Ανάπαυση θεϊκή δεν νιώθει, ούτε γνώρισε ποτέ την θεϊκή ανάπαυση, αλλά αναπαύει τον λογισμό του.
-    Τί θα με βοηθήση, Γέροντα, να καταλάβω αν έχω κρυφή υπερηφάνεια και να αγωνισθώ να την διώξω;
-    Αν κάνης, ας υποθέσουμε, έναν πνευματικό αγώνα και σού λέη ο λογισμός ότι κάνεις κάτι σπουδαίο, είσαι ενάρετη κ.λπ., σίγουρα υπάρχει μέσα σου υπερηφάνεια, αλλά την κρύβεις. Αν λοιπόν προσέξης, θα δής ότι νιώθεις μια ικανοποίηση ψεύτικη. Για να φύγη η κρυφή υπερηφάνεια, πρέπει να σιχαθής αυτό το ψεύτικο και να το πετάξης. Αυτούς που έχουν εξωτερική υπερηφάνεια, τους σιχαίνονται οι άλλοι, και έτσι μπορούν να διορθωθούν· ενώ, όσοι έχουν εσωτερική, κρυφή, υπερηφάνεια, πρέπει οι ίδιοι να σιχαθούν τον εαυτό τους, για να απαλλαγούν από αυτήν. Αλλά, και όταν δίνης στους άλλους το δικαίωμα να σού κάνουν παρατηρήσεις, αυτό θα σε βοηθήση, γιατί θα βγή έξω η κρυφή υπερηφάνεια, θα φανερωθή και σιγά-σιγά θα φύγη.

(Αγἰου Παϊσἰου του Αγιορεἰτου Λὀγοι Ε῾. ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ, σελ. 65-66)

ΥΠAPXOYN άνθρωποι, έλεγε ο Μέγας Αντώνιος, που εξαντλησαν όλες τους τις σωματικές
δυνάμεις σε υπερβολική άσκηση κι επειδή τους έλειψε η διάκριση, δεν κατόρθωσαν να πλησιάσουν Θεό.

ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ από όλες τις αρετές ονομάζουν οι Πατέρες την διάκριση.

ΜΗΝ δοκιμάσεις να κάνεις τίποτε, συμβουλεύει ένας σοφός Γέροντας, προτού εξετάσεις την συνείδησή σου. Εκείνη θα σε πληροφορήσει αν αυτό που επιχειρείς είναι κατά Θεόν.

ΒΛΕΠΕΙΣ άνθρωπο να κρατά αξίνα στο χέρι του και ν’ αγωνίζεται νύχτα-μέρα να κόψει ένα δέντρο και να μην το κατορθώνει, κι άλλον πάλι, έμπειρο σε τέτοια, να το ρίχνει κάτω με λίγα χτυπήματα, συνήθιζε να λέει ο Αββάς Άμμωνάς. Έμπειρο εννοούσε εκείνον που έχει διάκριση.

ΤΟΝ σκόρπιο νου, λέει άλλος Πατήρ, συμμαζεύει η μελέτη, η αγρυπνία και η προσευχή. Την άλογη επιθυμία μαραίνει η νηστεία κι ο σωματικός κόπος. Τον θυμό πάλι καταπραΰνει η ψαλμωδία, η μακροθυμία και η αγαπη. Όλα αυτά όμως πρέπει να γίνονται με διάκριση και στον κατάλληλο καιρό. Η άκαιρη και άμετρη προσπάθεια είναι κατά κανόνα λιγόχρονη και περισσότερο βλαβερή παρά ωφέλιμη.

Ο ΣΙΔΗΡΟΥΡΓΟΣ που χτυπά την μάζα του σιδήρου, λέει ο Μέγας Αντώνιος, έχει προηγουμένως σκεφθεί τι θέλει να φτιάξει, δρεπάνι, μαχαίρι, τσεκούρι, κι ανάλογα εργάζεται. Κι ο άνθρωπος του Θεού ας συλλογίζεται από πριν ποιά αρετή επιθυμεί ν’ αποκτήσει, για να μην κοπιάζει άσκοπα.

Οι υπερβολές είναι γεννήματα του διαβόλου, λέει άλλος Πατήρ.

Ο ΑΒΒΑΣ Ποιμήν λέει πως δεν προοδεύουμε στην αρετή γιατί μας λείπει η προμελέτη.

ΠΟΤΕ δεν έκανα βήμα προς τα εμπρός, λέει άλλος σοφός Γέροντας, χωρίς να εξετάσω καλά που πρόκειται να πατήσω το πόδι μου. Προτιμούσα να μην προχωρήσω, εως ότου με καθοδηγήσει ο Θεός.

ΤΟΣΟ για τα μικρότερα, όσο και για τα μεγαλύτερα έργα μου, έλεγε άλλοτε πάλι ο ίδιος, σκέπτομαι προηγουμένως και αποβλέπω στους καρπούς τους κι ύστερα τα επιχειρώ.

ΟΠΩΣ η φωτιά κατατρώει τα ξύλα, έτσι και τα καλά έργα του ανθρώπου πρέπει ν’ αφανίζουν τα πάθη, έλεγαν οι Γέροντες.


Γεροντικό, Σταλαγματιές απο την Πατερική Σοφία, Θεοδώρας Χαμπάκη, Εκδόσεις Ορθοδόξου Χριστιανικής αδελφότητας "ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ", σελ. 80-81)

Αγώνας
πνευματικός συνεχής
Του πνευματικού αγώνα το είδος δεν ανέχεται άοπλον αγωνιστή.
Τότε σταματά η προετοιμασία του αγώνα, όταν κλείνη η αυλαία της παρούσης ζωής.
Και κλείνει η αυλαία, όταν ή ψυχή βγαίνη απ’ το σώμα.
Όσο, λοιπόν, βρισκόμαστε εδώ, είναι ανάγκη να πυγμαχούμε, κι όταν είμαστε στο σπίτι κι όταν είμαστε έξω στην αγορά.
Ε.Π.Ε. 5,240

μέχρις αίματος
Πολλοί θυσίασαν και χρήματα και καλοπέραση και δόξα.
Λύγισαν όμως μπροστά στο θάνατο.
Ο Παύλος λέει: Θέλω τον αγωνιστή να παλεύη μέχρις αίματος, οι αγώνες να φτάνουν μέχρι θυσίας, μέχρι σφαγής.
Κι αν χρειαστή να υπομένουμε θάνατο, είτε ατιμωτικό, είτε επικατάρατο, είτε να διασύρεται η υπόληψις μας,
πρέπει όλα να τα υποφέρουμε με γενναιότητα. Κι αντί να θλιβώμαστε, μάλλον για τα μαρτύρια να χαιρώμαστε.
Ε.Π.Ε. 11,214

τώρα, υστέρα η δόξα
Σεις, λέει ο Κύριος μιλάτε για τιμή και στεφάνια. Εγώ σας μιλάω για αγώνες και ιδρώτες.
Τώρα, τούτη η ζωή, δεν είναι για βραβεία, ούτε τώρα θα φανή εκείνη η δόξα.
Τα παρόντα έχουν σχέσι με θυσίες, με κινδύνους, με πολεμική.
Ε.Π.Ε. 11,556

εντονώτερος, ήγγικεν η ημέρα
Όσο πλησιάζει ο καιρός για το βραβείο, τόσο εντονώτεροι πρέπει να γίνωνται οι αγώνες.
Διότι και οι δρομείς αυτό κάνουν. Όταν πλησιάζουν στο τέλος του δρόμου και πρός τα βραβεία,
τότε η έντασης τους γίνεται μεγαλύτερη.
Ε.Π.Ε. 17,530

για όλη την πίστι
Ο αγώνας γίνεται όχι για τυχόντα πράγματα, αλλά για ολόκληρη την πίστι.
Ε.Π.Ε. 18α,552

αντίστασις
Στάσου, αντιστάσου, δοξολόγησε το Θεό, διότι δεν σε πήρε την ώρα που αμάρτανες.
Ε.Π.Ε. 19,570

και προπόνησις
Στους γήινους αγώνες το βραβείο δεν ανήκει μόνο στον αθλητή, άλλα και στο γυμναστή του και στο φροντιστή του
και σ’ όλους τους εκπαιδευτές του. Όσοι τον δυναμώνουν και τον τονώνουν, φυσικά και μετέχουν στη νίκη του.
Το ίδιο και στους πολέμους. Όχι μόνο ο άριστος, αλλά κι όσοι μεριμνούν για τον αγωνιστή,
είναι φυσικό να οικειοποιούνται κάπως τα τρόπαια της νίκης και να μετέχουν στη δόξα του.
Η ενίσχυσις αγωνιστών της πίστεως, αγίων, δεν είναι μικρό, είναι πολύ σπουδαίο.
Και μας κάνει μετόχους της αμοιβής, που έχει γι’ αυτούς ετοιμάσει ο Θεός.
Ε.Π.Ε. 21,368

εδώ, βραβείο, εκεί
Η ζωή αυτή είναι στάδιο αγώνων.
Θα φτάσουμε στην ανάστασι, στην αιώνια ζωή, αν περάσουμε από όλα τα αγωνίσματα και υποφέρουμε όλους τους κόπους...
Ακόμα, λέει ο Παύλος, βρίσκομαι σε αγώνα και σε αγωνία. Ακόμα βρίσκομαι μακριά από το τέλος.
Ακόμα απέχω από τα βραβεία. Ακόμα τρέχω και επιδιώκω.
Ε.Π.Ε. 21,666

(Χρυσοστομικό Λεξικό, αρχ. Δανιήλ Αεράκη, Τόμος Α΄, σελ. 88-89)

Η αγάπη της μάνας

-Μια φορά, Γέροντα, μας είπατε ότι με την αγάπη ο άνθρωπος μεγαλώνει, ωριμάζει.
-Δεν φθάνει να αγαπάη κανείς τον άλλον, πρέπει να τον αγαπάη περισσότερο από τον εαυτό του.
Η μάνα αγαπάει τα παιδιά της περισσότερο από τον εαυτό της. Μένει νηστικιά, για να ταΐση τα παιδιά της,
αλλά νιώθει μεγαλύτερη ευχαρίστηση από εκείνα. Τα παιδάκια τρέφονται υλικά και η μητέρα πνευματικά.
Εκείνα έχουν την υλική γεύση, ενώ αυτή έχει την πνευματική αγαλλίαση.
Μια κοπέλα, πριν παντρευτή, μπορεί να κοιμάται μέχρι τις δέκα το πρωί και να θέλη και το γάλα της να το ετοιμάζη η μάνα της.
Βαριέται να κάνη καμμιά δουλειά. Τα θέλει όλα έτοιμα, θέλει όλοι να την περιποιούνται.
Απαιτήσεις από την μάνα, απαιτήσεις από τον πατέρα, και εκείνη να έχη το χουζούρι της.
Ενώ υπάρχει στην φύση της η αγάπη, δεν αναπτύσσεται, γιατί συνέχεια δέχεται βοήθεια και ευλογίες από την μάνα της,
από τον πατέρα της, από τα αδέλφια της. Από την στιγμή όμως που γίνεται μάνα, μοιάζει με μηχανάκι πού, όσο ζορίζεται, τόσο φορτίζεται,
γιατί δουλεύει συνέχεια η αγάπη.
Πρώτα σιχαινόταν, όταν άγγιζε κάτι βρώμικο, και έπαιρνε μοσχοσάπουνα για να πλυθή.
Ύστερα, όταν λερώνεται το παιδάκι και πρέπη να το καθαρίση, λές και πιάνει... μαρμελάδες! Δεν σιχαίνεται.
Πρώτα, αν την ξυπνούσες, φώναζε, γιατί την ενόχλησες. Ύστερα, όταν κλαίη το παιδί, όλη νύχτα ξενυχτάει και δεν δυσκολεύεται.
Το φροντίζει και χαίρεται. Γιατί; Γιατί παύει να είναι παιδί. Έγινε μάνα και ήρθε η θυσία, η αγάπη.
Η μητέρα μάλιστα φθάνει να έχη περισσότερη αγάπη και θυσία από τον πατέρα, γιατί στον πατέρα δεν δίνονται πολλές ευκαιρίες, για να θυσιάζεται.
Βασανίζεται, κοπιάζει περισσότερο με τα παιδιά, αλλά παράλληλα φορτίζεται από τα παιδιά. Δίνει-δίνει, γι’ αυτό συνέχεια παίρνει.
Ο πατέρας ούτε βασανίζεται τόσο πολύ με τα παιδιά, αλλά ούτε φορτίζεται, γι’ αυτό και η αγάπη του δεν είναι όση της μητέρας.
Πόσες μητέρες έρχονται με κλάματα και με παρακαλούν: «Κάνε προσευχή, Πάτερ, για το παιδί μου». Τί αγωνία έχουν!
Λίγοι άνδρες μου λένε: «Κάνε προσευχή, παραστράτησε το παιδί μου».
Νά, και σήμερα μια μητέρα με τί λαχτάρα η φουκαριάρα έσπρωχνε τα παιδιά της - οκτώ είχε - και τα έβαζε στην σειρά, για να πάρουν όλα ευλογία.
Ένας πατέρας δύσκολα θα το έκανε αυτό. Και η Ρωσία από τις μητέρες κρατήθηκε. Η πατρική αγκαλιά, όταν δεν έχη Χάρη Θεού, είναι ξερή.
Ενώ η μητρική αγκαλιά, ακόμη και όταν δεν έχη Θεό, έχει γάλα. Το παιδί αγαπά τον πατέρα του και τον σέβεται, αλλά με την στοργή
και την τρυφερότητα της μητέρας αυξάνει πιο πολύ η αγάπη του και προς τον πατέρα.

(Λόγοι Παϊσίου, τόμος Δ΄, Οικογενειακή Ζωή, Εκδ. Ιερού Ησυχαστηρίου "Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος", σελ. 79-80)

" Άλλο το κόμπλεξ, άλλο η ταπείνωση, άλλο η μελαγχολία "

Μου έλεγε ο Γέροντας μια μέρα: "Ο χριστιανός πρέπει να αποφεύγει την αρρωστημένη θρησκευτικότητα:
τόσο το αίσθημα ανωτερότητος για την αρετή του, όσο και το αίσθημα κατωτερότητος για την αμαρτωλότητά του.
Άλλο πράγμα είναι το κόμπλεξ και άλλο η ταπείνωση, άλλο η μελαγχολία και άλλο η μετάνοια.
Με επισκέφθηκε κάποτε ένας κοσμικός ψυχίατρος και μου κατηγόρησε τον Χριστιανισμό, διότι, όπως είπε, δημιουργεί ενοχές και μελαγχολία.
Του απάντησα: Παραδέχομαι, ότι μερικοί χριστιανοί, από σφάλματα δικά τους ή άλλων, παγιδεύονται στην αρρώστια των ενοχών,
αλλά κι εσύ πρέπει να παραδεχθείς, ότι οι κοσμικοί παγιδεύονται σε μία χειρότερη αρρώστια, την υπερηφάνεια.
Και οι μεν θρησκευτικές ενοχές, κοντά στον Χριστό, φεύγουν με την μετάνοια και την εξομολόγηση,
η υπερηφάνεια όμως των κοσμικών, που ζουν μακριά από τον Χριστό, δεν φεύγει".
Με τις τοποθετήσεις αυτές του Γέροντα, ξεκαθάριζαν μέσα μου μερικές απορίες που είχα, αναφορικά με ψυχολογικά προβλήματα της χριστιανικής ζωής.
Αντιλαμβανόμουν ότι ο Γέροντας ήθελε να αποφεύγουμε την υπερηφάνεια, την μεταμφιεσμένη σε αυτοδικαίωση "χριστιανικού" φαρισαϊσμού ή σε αυτοκαταδίκη
"χριστιανικής" περιδεούς συνειδήσεως.
Έβλεπα, ότι η θρασύτητα των αισθανομένων ως "ενόχων" δε διαφέρουν ουσιαστικά, ότι είναι δύο όψεις του αυτού νομίσματος, της υπερηφάνειας.
Διότι ο αληθινά πιστός χριστιανός ελευθερώνεται από την ενοχή με την εξομολόγηση και την άφεση και χαίρει στην ελευθερία αυτή που του χάρισε ο Χριστός,
γνωρίζοντας δε ότι αυτό είναι δώρο Θεού ευγνωμονεί και δεν υπερφρονεί.
Είναι καθαρός δια του αίματος του Χριστού και όχι από δικό του κατόρθωμα.
Έτσι, χαίρει και ευχαριστεί και δεν υπερηφανεύεται και επι πλέον βλέπει και όλους τους άλλους δυνάμει καλούς δια του αίματος του Χριστού.
Ο Γέροντας μας δείχνει το δρόμο, που παρέκαμπτε το κακό (αμαρτία) και το χειρότερο (υπερηφάνεια αρετής) και οδηγούσε στο καλύτερο, στην ταπείνωση.
Γι' αυτό προσπαθούσε να προστατεύσει τη γνησιότητα της ταπείνωσης από τους κινδύνους νόθευσΗς της.
Μου έλεγε: "Να είμαστε ταπεινοί, αλλά να μην ταπεινολογούμε.
Η ταπεινολογια είναι παγίδα του διαβόλου, που φέρνει την απελπισία και την αδράνεια,
ενώ η αληθινή ταπείνωση φέρνει την ελπίδα και τηνεργασία των εντολών του Χριστού".
Ο Γέροντας, με τη διδασκαλία του και περισσότερο με τα βιώματά του, εποίμαινε τα πρόβατά του και τα οδηγούσε σε λειμώνες αγάπης και ταπείνωσης.
Ζούσε ο ίδιος την ταπείνωση, πιστεύοντας ότι, εκείνος είναι το τίποτε, γιατί ο Θεός είναι, όπως έλεγε, το παν,
κι ότι ό,τι εμείς βλέπαμε πως είχε, δεν ήταν δικό του, αλλά δώρο του Θεού.
[Γ 305-7]

(Ανθολόγιο Συμβουλών, Άγιος Πορφύριος, σελ. 80-82)