Ο Ισίδωρος, ένας αγέρωχος άρχοντας από την Αλεξάνδρεια, αποφάσισε να μονάση σ’ ένα κοινόβιο της Αιγύπτου. Ο διακριτώτατος ηγούμενος που τον υποδέχτηκε, διέβλεψε αμέσως ότι ήταν σκληρός και υπερήφανος. Του είπε λοιπόν για να τον διορθώση:
-Αν πραγματικά αποφάσισες να σηκώσης τον ζυγό του Χριστού, εκείνο που πριν απ’ όλα σου ζητώ είναι να ασκής την υπακοή.
-Όπως το σίδερο στον σιδηρουργό, έτσι, αγιώτατε πάτερ, παραδίδομαι στην υπακοή, αποκρίθηκε εκείνος.
Ικανοποιημένος ο ηγούμενος από την απάντηση και την παρομοίωση, προχώρησε αμέσως και έδωσε στον σιδερένιο Ισίδωρο το γύμνασμα του:
-Θέλω, αδελφέ, να στέκεσαι στην πύλη της μονής και στον καθένα που θα μπαίνη ή θα βγαίνη, να βάζης μετάνοια λέγοντας: « Προσευχήσου για μένα, πάτερ, γιατί είμαι επιληπτικός».
Ο Ισίδωρος υπάκουσε στον γέροντα όπως ένας άγγελος υπακούει στον Θεό!
Συμπλήρωσε επτά χρόνια σ’ αυτή την άσκηση και έφθασε σε βαθιά ταπείνωση και κατάνυξη. Τότε ο ηγούμενος, αμείβοντας τη μακρόχρονη καρτερία του, αποφάσισε να τον συγκαταριθμίση στους αδελφούς και επιπλέον να τον χειροτονήση κληρικό! Εκείνος όμως τον ικέτευσε να τον αφήση να τελειώση τον δρόμο του με την ίδια άσκηση. Στην παράκληση του μάλιστα αυτή άφηνε κάπως να εννοηθή ότι έφθανε στο τέλος του, ότι πλησίαζε η ώρα που θα τον καλούσε ο Θεός κοντά Του. Έτσι κι έγινε! Ο ηγούμενος τον άφησε στην ίδια θέση και ύστερα από δέκα μέρες « δι’ αδοξίας ενδόξως εξεδήμησε» προς τον Κύριο. Επτά μέρες μετά την κοίμηση του παρέλαβε κοντά του και τον θυρωρό της μονής. Του είχε πει:
-Εάν βρω παρρησία στον Κύριο, σύντομα θα σ’ έχω κοντά μου, για να είμαστε κι εκεί αχώριστοι.
Έτσι ο Θεός φανέρωσε ότι ευαρεστήθηκε από τη θαυμαστή καρτερία του Ισιδώρου.
Πριν κοιμηθεί ο μεγάλος αυτός αθλητής, ρωτήθηκε από τον όσιο Ιωάννη τον Σιναΐτη, τι ένιωθε μέσα του, καθώς βρισκόταν εκεί, εμπρός στην πύλη της μονής, και έβαζε ταπεινά μετάνοια στον καθένα:
-Στην αρχή, αποκρίθηκε εκείνος, συλλογιζόμουν ότι πουλήθηκα για τις αμαρτίες μου. Γι’ αυτό με πολλή πικρία και βία και αιματηρό αγώνα έβαζα τις μετάνοιες. Όταν όμως συμπληρώθηκε ένας χρόνος, δεν ένιωθα λύπη, αλλά περίμενα από τον Θεό τον μισθό της υπομονής μου. Και όταν πέρασε άλλος ένας χρόνος, ένιωθα βαθιά συναίσθηση, πως ήμουν ανάξιος να μένω μέσα στο μοναστήρι, να βλέπω και να συναντώ τους πατέρες, να μεταλαμβάνω τα άχραντα μυστήρια και να αντικρύζω οποιονδήποτε. Ρίχνοντας λοιπόν κάτω το βλέμμα και πιο κάτω την υπόληψη του εαυτού μου ικέτευα τους αδελφούς να προσεύχονται για μένα.

( Κλίμαξ)

( Χαρίσματα και Χαρίσματα, Ι. Μονή Παρακλήτου, τόμος Γ΄, σελ.141-142)

Κάποια μέρα, στα Κατουνάκια, ένας γείτονας μοναχός, Κρητικός στην καταγωγή, άρχισε να φωνάζει και να βρίζει άδικα τον Γερο-Εφραίμ (σ. αγιορείτη ασκητή, επιλεγόμενο «Βαρελά», στον οποίο ήταν στην αρχή υποτακτικός ο μετέπειτα γέροντας Ιωσήφ), για κάποιο οροθέσιο κοντά στην καλύβη τους.

-Είσαι παλιόγερος, είσαι τέτοιος, είσαι τέτοιος…

Του ’λεγε, και ο Γερο- Εφραίμ, επειδή ήταν πολύ πράος και απλός, δεν ήθελε να απαντήσει και γι’ αυτό φώναζε:

-Τι τραβάω απ’ αυτόν τον άνθρωπο! Τι τραβάω απ’ αυτόν τον άνθρωπο!

Ο Φραγκίσκος (σ. έτσι ονομαζόταν ο Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής ως δόκιμος), νέος τότε με ζωντανά τα πάθη ακόμα μέσα του, μόλις είδε το σκηνικό άναψε από τον θυμό. Σκέφθηκε να βγει έξω αγανακτισμένος και να «τακτοποιήσει» τον αγενή γείτονα, διότι άδικα στενοχωρούσε τον Γέροντά του.
Η καρδιά του νεαρού υποτακτικού άρχισε να κτυπάει γρήγορα, το αίμα να βράζει και ο νους να θολώνει, διότι ήταν εκ φύσεως λίαν θυμώδης. Ο λογισμός του έλεγε: «Βγες έξω και κτύπα τον!»
Κατάλαβε όμως πως, εάν έβγαινε έξω, δεν μπορούσε να προβλέψει πού θα έφθανε. Σαν ανδρείος και ορμητικός που ήταν, θα έκανε μεγάλη ζημιά. Γι’ αυτό μόλις είδε τον κίνδυνο κρατήθηκε και αμέσως έτρεξε μέσα στο παρεκκλήσι του Ευαγγελισμού. Έπεσε ξαπλωτός κάτω στο πάτωμα του ναού και με δάκρυα και λυγμούς άρχισε να επικαλείται την Παναγία μας να τον συγκρατήσει από κάποια ακραία συμπεριφορά.
«Βοήθα με! Βοήθα με, τώρα, Παναγία μου, να μη βγω έξω! Βοήθα με! Χριστέ μου, σώσε με. Διότι αν βγω έξω τώρα, δεν ξέρω τι θα γίνει. Βοήθα με, σώσε με, κατεύνασε το πάθος».
Κλαίγοντας και οδυρόμενος βρέχοντας το έδαφος με την πλημμύρα των δακρύων του, το πάθος του θυμού υποχώρησε και ο νεαρός υποτακτικός ηρέμησε και λογικεύθηκε. Και αφού ειρήνευσε, βγήκε έξω και τακτοποίησε το πράγμα με πολλή αγάπη και γλυκύτητα:

«Ε, δεν είναι και τίποτε σπουδαίο. Δεν ήρθαμε εδώ να κληρονομήσουμε καλύβες και ελιές και βράχια. Εδώ ήρθαμε για την ψυχή μας, ήρθαμε για αγάπη. Αν χάσουμε την αγάπη, χάσαμε τον Θεό. Αυτά θα τ’ αφήσουμε, αλλά την αγάπη θα την πάρουμε και θα πάρουμε και το μίσος. Και τι βγαίνει, Γέροντα, εμείς αφήσαμε γονείς, αφήσαμε τόσα και τόσα και τώρα θα μαλώσουμε γι’ αυτό, θα γίνουμε ρεζίλι «Αγγέλοις και ανθρώποις» και σ’ όλη την κτίση;»
Και έτσι ο άξεστος μοναχός υποχώρησε. Και ο Γέροντας Ιωσήφ εκ των υστέρων ομολογούσε: «Αν δεν κυριαρχούσα στον θυμό μου εκείνη τη μέρα, ίσως και να σκότωνα τον μοναχό, γιατί είχα τόση ανδρεία και δύναμη μέσα μου, που μπορούσα να τα βάλω με δέκα και να τους νικήσω. Έτσι ήταν η πρώτη νίκη που έκανα στο αρχικό μου στάδιο. Από τότε ένιωσα τον θυμό, την οργή να έχει πέσει, να μην έχει αυτή την ένταση. Η πραότης άρχισε να μου θωπεύει την καρδιά».

Πάντως, εκείνος ο αγροίκος γείτονας δημιουργούσε και πολλούς άλλους πειρασμούς στον Φραγκίσκο. Το τι τραβούσε απ’ αυτόν δεν λέγεται! Έκανε όμως μεγάλη υπομονή, όπως φαίνεται από τα ακόλουθα που έγραψε: «Εάν θελήσω να διηγούμαι τα όσα υπέφερα καθ’ ημέραν από το πάθος της οργής, πρέπει να κάμω βιβλίον! Διότι ο Θεός, θέλων να με ελευθερώσει, μου έφερνε όλα τα επιτήδεια! να με ενοχλούν αδίκως, να με υβρίζουν, να με πειράζουν! Όχι πειράγματα έτσι απλώς, αλλά δυνάμενα να κάμουν φόνον! Και υπομένων και πνίγων μέσα τον Σατανάν με την άκραν υπομονήν έλαβον άφεση του κακού».

(από το βιβλίο του Γέροντος Εφραίμ του Φιλοθεΐτου «Ο Γέροντάς μου Ιωσήφ ο Ησυχαστής και Σπηλαιώτης, σ. 72-74)

Εγωισμός, το αναρχικό παιδί της υπερηφάνειας

-    Γέροντα, άλλο πάθος είναι η υπερηφάνεια και άλλο ο εγωισμός;
-    Η υπερηφάνεια, ο εγωισμός, η κενοδοξία κ.λπ., εκτός από την έπαρση που είναι εωσφορικός βαθμός, είναι το ίδιο πάθος με μικρές διαφορές και διαβαθμίσεις.
Ο εγωισμός είναι το αναρχικό παιδί της υπερηφανείας· δεν το βάζει κάτω, επιμένει. Όπως όμως τα δένδρα που δεν λυγίζουν, σπάζουν τελικά από τον αέρα, έτσικαι ο άνθρωπος που έχει εγωισμό, επειδή δεν κάμπτεται, σπάζει τελικά τα μούτρα του. Μεγάλο κακό ο εγωισμός! Ενώ και ανάπαυση δεν έχει ο εγωιστής, πάλι επιμένει! Δεν βλέπεις, ο Άρειος; Όταν η μητέρα του του είπε: «καλά, τόσοι λένε ότι σφάλλεις· δεν το καταλαβαίνεις;», «ναί, το ξέρω, της απάντησε, αλλά πώς να υποταχθώ σ’ αυτούς;». Ο εγωισμός του δεν τον άφηνε να παραδεχθή το λάθος του.
-    Και δεν τον απασχολούσε, Γέροντα, που είχε παρασύρει τόσον κόσμο στην
αίρεση;
-     Όχι, δεν τον απασχολούσε. «Αν παραδεχθώ ότι σφάλλω, έλεγε, θα εξευτελισθώ και στους οπαδούς μου». Και όσο καταλάβαινε ότι κάνει λάθος, άλλο τόσο ζοριζόταν να τους πείση ότι είχε δίκαιο. Φοβερό πράγμα ο εγωισμός!
-    Σε τί διαφέρει, Γέροντα, ο εγωιστής από τον υπερήφανο;
-    Ο εγωιστής έχει θέλημα, πείσμα, ενώ ο υπερήφανος μπορεί να μην έχη ούτε θέλημα ούτε πείσμα. Ας πούμε ένα παράδειγμα: Στην εκκλησία προσκυνάτε τις εικόνες με μια σειρά· η καθεμιά ξέρει την σειρά της. Μια αδελφή, αν έχη εγωισμό και της πάρη κάποια άλλη την σειρά, θα κατεβάση τα μούτρα και μπορεί να μην πάη ούτε να προσκυνήση. «Αφού προσκύνησε εκείνη πριν από μένα, θα πή, δεν πάω να προσκυνήσω». Ενώ, αν έχη υπερηφάνεια, πάλι θα πειραχθή, αλλά δεν θα αντιδράση έτσι· μπορεί μάλιστα να πη και στις επόμενες, δήθεν με ευγένεια: «Περάστε! πέρνα κι εσύ, πέρνα κι εσύ!».
-    Τί να κάνω, Γέροντα, όταν πληγώνεται ο εγωισμός μου;
-    Όταν πληγώνεται ο εγωισμός σου, μην τον περιθάλπης· άφησέ τον να πεθάνη. Αν πεθάνη ο εγωισμός σου, θα αναστηθή η ψυχή σου.
-    Και πώς πεθαίνει, Γέροντα, ο εγωισμός;
-    Πρέπει να θάψουμε το εγώ μας, να σαπίση και να γίνη κοπριά, για να αναπτυχθή η ταπείνωση και η αγάπη.

(Αγἰου Παϊσἰου του Αγιορεἰτου Λὀγοι Ε῾. ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ, σελ. 66-68)

ΈΝΑΣ νέος μοναχός συμβουλευθηκε τον Αββά Νισθερώ:
- Ποιά αρετή να εξασκήσω περισσότερο, Πάτερ, για να σωθώ;
- Όποια σου ταιριάζει καλύτερα, του αποκρίθηκε ο Γέροντας.
Ο αδελφός τον κοίταξε με απορία. Τότε ο Αββάς εξήγησε:
- Η Αγία Γραφή, παιδί μου, μας πληροφορεί πως ο Αβραάμ ήταν φιλόξενος κι ο Θεός τον σκέπαζε. Ο Δαβίδ αγαπούσε την ταπεινοσύνη κι ο Θεός έδειξε σ' αυτόν την προτίμησή του. Διάλεξε λοιπόν κι εσύ την αρετή που επιθυμεί η ψυχή σου και που νιώθεις πως είσαι
κατάλληλος γι' αυτήν. Ύστερα εργάσου την με όλη σου την προθυμία και θα σωθείς.


Ο ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΟΣ Αββάς Σισώης πάλι συμβουλεύει: Προτίμα, αδελφέ, εργασία ελαφριά και διαρκή, παρά κοπιαστική και πολύ σύντομα παρατημένη.



ΜΗΝ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ και μην επιχειρείς πράξεις άσκοπες, που δεν γίνονται κατά Θεόν. Όποιος βαδίζει άσκοπα, ματαιοπονεί. Όταν ο νους λησμονεί τον κατά Θεόν σκοπό, το έργο της αρετής δεν ωφελεί την ψυχή, γράφει ο Αββάς Μάρκος.


Γεροντικό, Σταλαγματιές απο την Πατερική Σοφία, Θεοδώρας Χαμπάκη, Εκδόσεις Ορθοδόξου Χριστιανικής αδελφότητας "ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ", σελ. 81-82)

Ο Θεός θα μας σώσει μέσα από τη συμφορά

"Βαθιά ήταν η λαχτάρα του Γέροντα να σμιλέψει την άμορφη μάζα του λίθινου εαυτού μας και να μορφώσει το Χριστό μέσα μας
κι έτσι να μας μεταμορφώσει. Όλο αυτό γινόταν με ωδίνες τοκετού εκ μέρους του και με ενίσχυση της ελπίδας μας,
ώστε ποτέ να μην απελπιστούμε και νατα παρατήσουμε.
Τόσο στην προσωπική μας ζωή, όσο και στη ζωή του τόπου μας και της ανθρωπότητος, έβλεπε σημάδια ελπίδας.
Ένα βράδυ που του είχαμε εμπιστευθεί τη θλίψη μας και τη στενοχώρια μας για τα όσα συνέβαιναν γύρω μας,
μας εκμυστηρεύθηκε: "Η εποχή μας είναι σαν την εποχή του Χριστού. Και τότε ο κόσμος είχε φθάσει σε μία αθλία κατάσταση.
Ο Θεός όμως, μας λυπήθηκε. Και τώρα δεν πρέπει ν' απελπιζόμαστε.
Βλέπω μέσα από τη συμφορά να εμφανίζεται κάποιος πολύ σπουδαίος άνθρωπος του Θεού,
ο οποίος θα συνεγείρει και θα ενώσει τον κόσμο προς το καλό".
Αμήν Γέροντα, και πότε !
[Ί 233]

"Να φυλαχθείς από το άγχος"

Ανάπηρη κοπέλα, ζήτησε την ευλογία του Γέροντα και τις συμβουλές του, για τα προβλήματα που αντιμετώπιζε,
ζώντας πάνω σε αναπηρικό καροτσάκι.Ο Γέροντας την ευλόγησε και της είπε μεταξύ άλλων: "Προ πάντων να φυλαχθείς από το άγχος.
Το άγχος είναι ασθένεια της ψυχής και δεν εξαρτάταιαπό από υλικές ελλείψεις.
Μπορεί ένας υγιής άνθρωπος να έχει πολλά εκατομμύρια στην Τράπεζα και να ζει μέσα στο άγχος.
Το άγχος καταπολεμείται με την εμπιστοσύνη στην Πρόνοιατου Θεού και τον καλόν αγώνα".
[Γ 203π.]

"Πώς να αποφύγει την κατάθλιψη"

Σε νέα χήρα, που ήταν πολύ λυπημένη, ο Γέροντας έδωσε οδηγίες να εργάζεται εντατικά, για να μπορέσει να αποφύγει την κατάθλιψη που την απειλούσε.
Με την εργασιοθεραπεία και την προσευχή, που της συνέστησε ο Γέροντας, είχε εκπληκτικά αποτελέσματα.
Η θλίψη της μεταβλήθηκε σε εσωτερική γαλήνη και χαρά, μέχρι σημείου, που να διερωτάται μήπως παραφρόνησε.
Ο Γέροντας την καθησύχασε και την διαβεβαίωνε, ότι η πνευματική χαρά της προέρχεται από τη χάρη του Χριστού, που έλαβε.
[Γ 202]

"… όλα τα προβλήματα φεύγουν"
Φίλος γιατρός, μου ζήτησε να υποβάλω γραπτή του ερώτηση στο Γέροντα, για προσωπικό του πρόβλημα.
Αντιγράφω το διάλογο, από σημείωμά μου προς ενημέρωση του γιατρού: Ερώτηση, σχετική με το πρόβλημά του.
Απάντηση Γέροντος : " Μωρέ, τί είναι αυτά τα απωθημένα που γράφει, αν έχουν σχέση με το ψυχικό του πρόβλημα;
Τί είναι αυτά τα κληρονομικά ;" - Δηλαδή, Γέροντα, απαντάτε, ότι δε συμβαίνει ούτε το πρώτο, ούτε το δεύτερο ;-"
Δε συμβαίνει τίποτα. Όλα αυτά που γράφει, είναι από τον παλαιό άνθρωπο, που έχουμε μέσα μας.
Όταν όμως αγαπήσουμε τον Χριστό μ' όλη μας την ψυχή, όταν έρθει ο θείος έρωτας μέσα μας,
τότε όλα τα προβλήματα φεύγουν και γεμίζουμε με πνευματική χαρά. Εσύ, μωρέ, τα ξέρεις αυτά, σου τα είπα τόσες φορές.
Να, είναι έτσι, " και έκανε μία χαρακτηριστική κίνηση του χεριού, που αρχικά έρπει και σιγά σιγά ανυψώνεται."
Οι ψυχίατροι και οι ψυχολόγοι μιλούνε γιααπωθημένα και κληρονομικά, γιατί δε γνωρίζουν την ανθρώπινη ψυχή,
που μόνο με το θείο έρωτα θεραπεύεται και ζει στην εν Χριστώ χαρά".
[Γ 200]
(Ανθολόγιο Συμβουλών, Άγιος Πορφύριος, σελ. 82-84)

Κάθε φορά που διαβάζω στην Παλαιά Διαθήκη για την κιβωτό του Νώε και τον κατακλυσμό σκέφτομαι πως κι εμείς το ίδιο πρέπει να πράττουμε. Να φτιάχνουμε δηλαδή κι εμείς σαν το Νώε τη δική μας κιβωτό πριν έρθει ο κατακλυσμός. Για μας η κιβωτός μας είναι η ψυχή μας! Μην περιμένουμε να βρεθούμε πρώτα εκτεθειμένοι στην καταιγίδα για να τρέξουμε στο Χριστό. Τώρα που καθόμαστε στη λιακάδα να πηγαίνουμε σ’ Εκείνον. Ας γίνει η προσευχή μας το καταφύγιο, το ορμητήριο μας, ‘τόπος’ συνάντησης μας με τον Αγαπημένο μας! Να κάνουμε σχέση μαζί Του γιατί αν Τον νιώθουμε κοντά μας στη λιακάδα τότε πώς δεν θα Τον έχουμε μαζί μας και τις δύσκολες ώρες που θα Τον χρειαζόμαστε;
Ετοιμάστηκα και δεν ταράχτηκα μας λέει και ο ψαλμωδός Δαβίδ [ ψαλμ.118,60] και αναλογίζομαι και τους στρατιώτες που σε καιρό ειρήνης προετοιμάζονται για τον πόλεμο! Έτσι λοιπόν αν δε φροντίζουμε σε καιρό ειρηνικό και ηρεμίας να ενισχύουμε τους δεσμούς μας με το Νικητή της φθοράς, της λύπης και του θανάτου την κρίσιμη ώρα θα υποστούμε πανωλεθρία και η ψυχή μας θα νιώσει καταρρακωμένη και ανίσχυρη να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες. Αν όμως η δοκιμασία τη βρει ούσα με το Χριστό τότε θα νιώθει γενναία, ρωμαλέα και με υπομονή και πίστη θα διαχειριστεί τα προβλήματα και θα βγει αλώβητη και με πιο στενούς δεσμούς πίστης, ευγνωμοσύνης και αγάπης απέναντι σε Εκείνον που τη στήριξε και την προστάτευσε!
Μόνο όταν νιώθουμε ότι έχουμε συνοδοιπόρο και σύμμαχο το Χριστό θα μπορέσουμε να πορευθούμε ακόμα και μέσα από τη σκιά του θανάτου και να μη φοβηθούμε κανένα κακό [ ψαλμ.22]. Μια τέτοια όμως σχέση και δυναμική αναπτύσσεται και καλλιεργείται σε καιρό ειρήνης. Μην αναβάλλουμε λοιπόν και ας μη νομίζουμε ότι η ζωή μας θα είναι πάντα ανέφελη. Ας προετοιμαζόμαστε και είναι σίγουρο πως και πολλά μπορούμε να προλάβουμε και να αποφύγουμε αν είμαστε μαζί με το Χριστό και όπως ο Νώε προσάραξε στη στεριά του Αραράτ μετά τον κατακλυσμό έτσι κι εμείς μετά από τις δικές μας δοκιμασίες θα προσαράζουμε στη στεριά του Χριστού μας που είναι ο πιο ακλόνητος βράχος της ιστορίας! Άρα λοιπόν και σε καιρό ειρήνης και σε καιρό πολέμου μπορούμε να είμαστε με το Χριστό γιατί είναι προς όφελος της ψυχής μας να συναναστρέφεται σε κάθε περίπτωση τον αιώνιο Αγαπημένο της! (Α.Κ.Β)

Η αξιοποίηση της ατεκνίας

Η γυναίκα, όταν δεν έχη παιδιά, αν δεν αξιοποιήση το θέμα αυτό πνευματικά, βασανίζεται.
Τί είχα τραβήξει μια φορά με μια γυναίκα που δεν είχε παιδιά!
Ο άνδρας της είχε μεγάλη θέση στην δουλειά του. Αυτή είχε σπίτια που τα νοίκιαζε, σπίτι μεγάλο στο οποίο έμεναν, προίκα μεγάλη,
και βαριόταν να πάη στην αγορά να ψωνίση, βαριόταν να μαγειρέψη, αλλά ούτε και ήξερε να μαγειρεύη.
Τηλεφωνούσε και της έφερναν έτοιμα φαγητά. Τίποτε δεν της έλειπε, και όμως ήταν βασανισμένη, γιατί τίποτε δεν την ευχαριστούσε.
Όλη μέρα καθόταν στο σπίτι, της έφταιγε το ένα, της έφταιγε το άλλο, βαριόταν το ένα, βαριόταν το άλλο.
Την έπνιγαν μετά οι λογισμοί και αναγκαζόταν να παίρνη χάπια.
Ο άνδρας της έπαιρνε δουλειά από το γραφείο στο σπίτι, για να της κάνη παρέα, και εκείνη καθόταν πάνω από το κεφάλι του,
για να περνάη την ώρα της. Ο άνθρωπος την βαριόταν, αλλά έπρεπε ο καημένος να κάνη και την δουλειά του.
Όταν την συνάντησα, της είπα: «Μήν κάθεσαι όλη μέρα μέσα στο σπίτι και μουχλιάζεις.
Πήγαινε σε κανένα νοσοκομείο, να κάνης καμμιά επίσκεψη σε αρρώστους».
«Που να πάω, Πάτερ; μου λέει, δύσκολο μου φαίνεται».
«Τότε θα κάνης το εξής: Θα διαβάζης την Πρώτη Ώρα στην ώρα της, την Τρίτη Ώρα στην ώρα της κ.λπ. και θα κάνης και καμμιά μετάνοια».
«Δεν μπορώ», μου λέει. «Έ, τότε να ασχοληθής με τα Συναξάρια».
Της είπα να διαβάση τον βίο όλων των γυναικών που αγίασαν, με την σκέψη μήπως από κεί πάρη κάτι και βοηθηθή.
Τρόμαξα να την βάλω σε μια σειρά, για να μην καταλήξη στο τρελλοκομείο. Είχε αχρηστευθή τελείως.
Γερή μηχανή, αλλά με παγωμένα λάδια.
Με όλα αυτά θέλω να πω ότι η καρδιά της γυναίκας αχρηστεύεται, όταν η αγάπη που έχει στην φύση της δεν βρη διέξοδο.
Και βλέπεις, άλλη με πέντε-έξι ή και οκτώ παιδιά, να είναι πάμφτωχη η καημένη και να χαίρεται. Έχει και λεβεντιά και παλληκαριά.
Γιατί; Γιατί βρήκε τον στόχο της. Μου έκανε εντύπωση μια περίπτωση: Ένας γνωστός μου είχε δύο αδελφές.
Η μία παντρεύτηκε πολύ μικρή και απέκτησε πολλά παιδιά. Θυσία γινόταν. Έρραβε κιόλας και έστελνε σε φτωχούς ελεημοσύνες.
Ήρθε προ ημερών και μου είπε: «έχω και εγγονάκια τώρα!» και σκιρτούσε η καρδιά της.
Η άλλη δεν παντρεύτηκε, δεν αξιοποίησε πνευματικά και το αμέριμνο που είχε και ήταν... μην τα ρωτάς! Ένα άχρηστο πράγμα!
Βαριόταν που ζούσε. Περίμενε από την γριά μάνα της να την εξυπηρετή και είχε και παράπονα. Βλέπετε τί γίνεται;
Δεν έγινε η αλλαγή μέσα της, γιατί δεν έγινε μητέρα και ούτε αξιοποίησε την αγάπη που υπάρχει στην γυναικεία φύση, βοηθώντας όσους έχουν ανάγκη.
Γι’ αυτό λέω ότι η θυσία είναι απαραίτητη στην γυναίκα.
Ο άνδρας, και αν ακόμη δεν καλλιεργήση την αγάπη, δεν παθαίνει και μεγάλη ζημιά.
Η γυναίκα όμως, με την αγάπη που έχει, αν τυχόν δεν την διοχετεύη σωστά, είναι σαν μια μηχανή που δουλεύει,
αλλά δεν έχει υλικό να δουλέψη και τραντάζεται και τραντάζει και τους άλλους.

(Λόγοι Παϊσίου, τόμος Δ΄, Οικογενειακή Ζωή, Εκδ. Ιερού Ησυχαστηρίου "Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος", σελ. 81-82)

Καλός
Όπου υπάρχει αλυσόδεμα, όπου φυλακή, όπου θάνατος, εκεί είναι ο καλός αγώνας.
Διότι όλα αυτά γίνονται για το Χριστό.
Ε.Π.Ε. 23,638

αρχή και τέλος
Όποιος εξαντληθή στον αγώνα, σαν ακούση το τέλος του αγώνα, ανακουφίζεται λίγο,
ξέροντας ότι είναι το τέλος των κόπων και η αρχή της αναπαύσεως.
Ε.Π.Ε. 24,214

και ανάπαυσις
Ας θεωρήσουμε όλη μας τη ζωή γεμάτη αγώνες και ποτέ δεν θα αιφνιδιαστούμε στις θλίψεις μας.
Ο πυγμάχος δεν αιφνιδιάζεται, όταν στον αγώνα πάνω υποφέρη. Άλλος είναι ο καιρός της αναπαύσεως.
Πρέπει μέσω της θλίψεως να γίνουμε τέλειοι. Αν και δεν υπάρχη τώρα διωγμός και παρόμοια θλίψις.
Υπάρχουν όμως άλλες θλίψεις, πού μάς συμβαίνουν κάθε μέρα.
Ε.Π.Ε. 24,340

συστηματικός
Να βάλουμε πρόγραμμα στον εαυτό μας. Ας πούμε, σήμερα θα κατορθώσουμε αυτό.
Τον άλλο μήνα ας ασκήσουμε τον εαυτό μας στην ανεξικακία. Κατά τον άλλον σε άλλη αρετή.
Κι όταν παγιωθούμε στη μια αρετή, ας προχωρήσουμε στην άλλη, όπως γίνεται και με τα μαθήματα.
Ε.Π.Ε. 25,170

συνεχής και επίμονος
Αν ο δρυοτόμος, που θέλει να κόψη μεγάλο δέντρο, καταφέρη μια τσεκουριά και δεν πέση το άχρηστο δέντρο, σταματάει;
Δεν δίνει και δεύτερη και τρίτη και τέταρτη και πέμπτη και δέκατη, μέχρις ότου πέση το δέντρο;
Ε.Π.Ε. 30,290

άνοιξε το στάδιο
Από σήμερα άνοιξε το στάδιο .Έφτασε η ώρα του αγώνα. Οι θεατές κάθονται στις κερκίδες.
Όχι μόνο οι άνθρωποι, αλλά οι άγγελοι βλέπουν τα παλαίσματα.
Ε.Π.Ε. 30,388

έφτασε η ώρα για αγώνα
Με θάρρος ας ριχτούμε στα παλαίσματα.
Τα όπλα μας λαμπρότερα από οποιοδήποτε χρυσάφι, ισχυρότερα από οποιοδήποτε διαμάντι, καυστικώτερα και σφοδρότερα από οποιαδήποτε φωτιά,
ελαφρότερα από οποιοδήποτε αέρα.
Ε.Π.Ε. 30,390

μετά τον αγώνα το στεφάνι
Μετά τους κόπους και τους πόνους Έρχεται η νίκη. Και για τους αγώνες έχει ετοιμαστή το στεφάνι.
Ε.Π.Ε. 33,398

η παρούσα ζωή
Όλη η παρούσα ζωή είναι αγώνας και πάλη. Πρέπει να μπαίνουμε στο στάδιο αυτό της αρετής με εγκράτεια σε όλα.
«Καθένας που αγωνίζεται, εγκρατεύεται σε όλα» (Α' Κορ. θ' 25).
Δεν βλέπεις τί γίνεται στους γυμναστικούς αγώνες;
Πώς φροντίζουν πολύ για τον εαυτό τους όσοι δέχονται να παλέψουν με ανθρώπινο αντίπαλο!
Με πόση εγκράτεια εξασκούνται σωματικά!
Ε.Π.Ε. 36,88

χωρίς ανακωχή
Φωτιά είναι η σαρκική επιθυμία, φωτιά άσβεστη και διαρκής. Σκυλί λυσσασμένο.
Στη ζωή αυτή δεν έχουμε ανακωχή. Παντοτινός ο αγώνας. Ε.Π.Ε. 37,246

υπέρ της Εκκλησίας
Πολύ κόπο έχετε υπομείνει. Αναλάβατε μια τόσο μακρά και υπερπόντια αποδημία.
Πολύ ιδρώτα χύσατε, όχι βέβαια για βιωτικά πράγματα και φθαρτά, αλλά για τα συμφέροντα της Εκκλησίας,
για τα οποία θα λάβετε πολύ μεγαλύτερα απ’ τους κόπους βραβεία απ’ τον φιλάνθρωπο Θεό.
Ε.Π.Ε. 38,306

(Χρυσοστομικό Λεξικό, αρχ. Δανιήλ Αεράκη, Τόμος Α΄, σελ. 89-91)

Η ειρήνευσις δύο χωριών 

Μια κόρη που λεγόταν Πιαμούν, ζούσε ασκητικά στην Αίγυπτο μαζί με τη μητέρα της. Έτρωγε μια φορά κάθε δύο μέρες και έπλεκε λινάρια.
Συνέβη κάποτε, την εποχή των πλημμυρών του Νείλου, να διαπληκτίζονται τα γύρω χωριά για τη διανομή του νερού. Όταν η διαμάχη οξύνθηκε, σημειώθηκαν ακόμη και φόνοι! Στη δύσκολη αυτή περίοδο ένα γειτονικό χωριό ξεσηκώθηκε εναντίον του χωριού που έμενε η Πιαμούν. Πλήθος χωρικών οπλισμένων με δόρατα και ρόπαλα ξεκίνησαν εναντίον των συμπατριωτών της. Άγγελος Κυρίου τότε την πληροφόρησε για την επίθεσι. Αυτή κάλεσε τους ηλικιωμένους του χωριού και αφού τους ενημέρωσε, τους συμβούλεψε:
- Να βγήτε, να συναντήσετε τους επιδρομείς και να προσπαθήσετε να λυθούν ειρηνικά οι διαφορές σας, γιατί διαφορετικά θα καταστραφούμε.
Εκείνοι όμως φοβήθηκαν και την παρακάλεσαν να πάη να τους συναντήση η ίδια:
- Εμείς δεν τολμούμε να τους συναντήσουμε, γιατί θα μας επιτεθούν. Αν όμως λυπάσαι το χωριό και το σπίτι σου, πήγαινε η ίδια και παρακάλεσε τους. Εσένα θα σε σεβαστούν.
Η ασκήτρια δεν το δέχθηκε αυτό. Αλλά ανέβηκε στο κελλί της και ολόκληρη τη νύχτα προσευχόταν στον Θεό:
- Κύριε, εσύ που κρίνεις τη γη και δεν ανέχεσαι τις αδικίες, ευδόκησε να μας λυτρώσης από τον κίνδυνο που διατρέχουμε. Η δύναμις σου ας καθηλώση ακίνητους τους επιδρομείς σε όποιο μέρος βρίσκονται.
Κατά τα ξημερώματα, ενώ οι επιτιθέμενοι βρίσκονταν τρία μίλια μακριά, καρφώθηκαν στον τόπο που ήταν και δεν μπορούσαν να σαλέψουν. Όταν αργότερα πληροφορήθηκαν ότι τους συνέβη αυτή η συμφορά με τις προσευχές της παρθένου Πιαμούν, έστειλαν μήνυμα στο χωριό ζητώντας ειρηνική διευθέτησι των διαφορών τους. Μετά απ’ αυτό ελευθερώθηκαν από τον αόρατο δεσμό που τους είχε ακινητοποιήσει.

(Λαυσαϊκή Ιστορία)

(Χαρίσματα και Χαρισματούχοι, Ι. Μονή Παρακλήτου, τόμος Β΄, σ. 115-116)

Άμεση ήταν η ίαση…

…Ήταν Παρασκευή πρωί και στο ιατρείο του νοσοκομείου δεν είχε και πολλή δουλειά. Είχα τελειώσει τις πρωινές παραγγελίες θεραπειών και είχα κενό. Χτύπησε το τηλέφωνό μου. Ήταν ο αδελφός μου που εκείνη την εποχή ήταν με τους γονείς μου στο νησί. "Να σου πω. Ο μπαμπάς δε μιλάει και πολύ καλά, σαν να είναι μεθυσμένος αλλά δεν έχει πιει", "δώσε μου τον" του απάντησα. Ο πατέρας μου, 73 χρόνων με ιστορικό χειρουργηθείσας καρδιοπάθειας -διπλό bypass, μεταλλική βαλβίδα και χειρουργείου στις καρωτίδες υπό αγωγή που ευλαβικά ακολούθει σύμφωνα με τη συνεννόηση που κάνουμε μεταξύ μας. Μου τον έδωσε... Όντως ο πατέρας μου μίλαγε σαν μεθυσμένος, σαν να μασούσε τα λόγια του. Ξαναζήτησα τον αδερφό μου: " περπατάει κανονικά; χαμογελάει κανονικά; έχει δύναμη σε χέρια και σε πόδια;" " όλα καλά αλλά δε μιλάει καλά"." Τον φορτώνεις τώρα στο αυτοκίνητο και τον πας νοσοκομείο". Κλείνω τη γραμμή και με τη μία παίρνω τον παλιό μου διευθυντή στην παθολογική και στην καρδιολογική. "Σας έρχεται ο πατέρας μου με δυσλεξία πρόσφατης έναρξης με το γνωστό του ιστορικό". Ξαναπαίρνω τον αδερφό μου," μόλις ξεκινήσαμε, σε 15 λεπτά θα είμαστε εκεί". "Σας περιμένουνε, δε περιμένεις στα επείγοντα, πας σφαίρα στην κλινική μέσα, οκ;" "οκ".
Χίλιοι λογισμοί, χιλιάδες τρομακτικές σκέψεις. Δε χρειάζεται καν να είσαι γιατρός για να έρθει η λέξη "εγκεφαλικό" στο μυαλό παρέα με σκέψεις για μη αναστρέψιμες βλάβες κλπ κλπ. Τους ξαναπήρα. Είχαν ξεκινήσει. Η ομιλία του πατέρα μου αμετάβλητη.
Χρειάζομαι βοήθεια. Άμεση βοήθεια! Ναι αλλά από ποιον; Μία σκέψη μου πέρασε απ’ το μυαλό... Απ’ τη Γοργοεπήκοο!!!!! Η ίδια έχει πει ότι ταχύτατα έρχεται σε βοήθεια αυτών που της το ζητάνε. Βρήκα την εικόνα της, άνοιξα και το βιβλιαράκι με τους Χαιρετισμούς και ξεκίνησα να τους διαβάζω. Αρκετές φορές μου άρεσε να το κάνω στη δουλειά όταν είχα χρόνο.
Έφτασα στο Τ με δυσκολία, λόγω της στεναχώριας μου. Διαβάζοντας το "και πάντων των εις σε προστρεχόντων" κούνησα το δάχτυλό μου σαν να ήθελα να πω στην Παναγία "θυμήσου τι υποσχέθηκες"! Αστραπιαία σκέφτηκα " τι κάνεις τώρα; σε ποια κουνάς το δάχτυλό σου; εσύ θα πεις στην Παναγία τι να κάνει;" και ξέσπασα σε κλάματα, μία για τον πατέρα μου, μία για το δάχτυλό μου... Μέσα σε πραγματικό κλάμα τελείωσα τους χαιρετισμούς. "Σε παρακαλώ, Παναγία μου, εσύ είδες τον Υιό σου στο σταυρό. Ξέρεις τι είναι ο πόνος για δικό σου. Για τον πάτερά μου σε παρακαλώ. Ξέρεις πόσο αγαπάει ο δικός σου Υιός τον Πάτερά του. Δεν συγκρίνεται αυτή η αγάπη αλλά λογίσου το και βοήθα με". Αμέσως σκέφτηκα να της τάξω κάτι, όχι γιατί η Παναγία αγοράζεται ή θέλει δωράκια αλλά έτσι, από καρδίας. Σκέφτηκα ένα- δύο πράγματα αλλά κανένα δε θα μου έλειπε. Κανένα δε θα με στεναχωρούσε να το δώσω. Έπεσε και το βλέμμα μου σε κάτι που είχα πάνω μου και αντιλήφθηκα ότι ο λογισμός μου δεν ήθελε να το κοιτάω. Το ξανακοίταξα και πάλι ο λογισμός μου έλεγε ότι θα ήταν κρίμα. Αυτό έπρεπε να της πάω! Θα μου έλειπε και μάλιστα πολύ. Το έβγαλα, το έβαλα μπροστά της και της είπα ότι ξέρω ότι δε θέλει δώρα αλλά απ’ την καρδιά μου μέσα, χαλάλι σαν ανάμνηση της αγάπης της. Και δε χρειάζονταν να με ακούσει, θα της το πήγαινα όπως και να’ χει. Απλά χρειαζόμουν βοήθεια.
15 λεπτά είχαν περάσει από την ώρα που ξεκίνησε ο αδερφός μου με τον πατέρα μου για το νοσοκομείο, 7 λεπτά από τότε που μιλήσαμε για τελευταία φορά. Αυτή τη φορά δε πήρα εγώ, με πήρε εκείνος. "Έλα, βόλτα ήθελε ο πατέρας σου, μία χαρά είναι". "Δώστόν μου!!"
Η κανονική, χωρίς πρόβλημα φωνή του πάτερά μου!
Τώρα δεν ήξερα πια για τι να πρωτοκλάψω! Η σκέψη και μόνο ότι η Παναγία είχε ακούσει τι της ζήταγα και μου έκανε το χατήρι με ανατριχιάζει ακόμα.
Όντας γιατρός δεν είμαι καθόλου μα καθόλου ευκολόπιστος σ’ αυτά τα θέματα, ειδικά στην ειδικότητά μου. Και ξέρω ότι υπάρχουν πχ παροδικά ισχαιμικά που διαρκούν κάποια ώρα και μπορούν να λυθούν από μόνα τους.
3 μέρες μετά, μία κυρία στην κλινική παρουσίασε ακριβώς τα ίδια συμπτώματα. Πέθανε ακαριαία, χωρίς να μπορούμε να κάνουμε τίποτα μετά από 2 ώρες.
Ευχαριστώ

(Τα θαύματα των Χαιρετισμών…σήμερα, Αριστομένης Φλουράκης, σ. 144-146)