"Η ζήλια και ο καρκίνος"

Σε μία αδελφή έλεγε ο Παππούλης: "Οι γυναίκες που ζηλεύουν τους άνδρες τους παθαίνουν πολλές φορές καρκίνο.
Αυτό συμβαίνει ακόμα και με τις παπαδιές: Όλες οι αρρώστιες προέρχονται από τις στεναχώριες.
Ακόμα και η πέτρα στα νεφρά".
[Τζ 164]

"Η αμαρτία διαταράσσει τις οργανικές λειτουργίες"

Γέροντα, παίρνω συχνά φάρμακα, και ελέγχομαι που εσείς ούτε καφέ πίνετε.
- Σου έχω πει κι άλλη φορά. Όταν ο χριστιανός παραδώσει τον εαυτό του με εμπιστοσύνη στον Κύριο,
εκείνος ειρηνεύει τον εσωτερικό οργανισμό, με αποτέλεσμα την κανονική λειτουργία των οργάνων και των αδένων,
και πάλι έχουμε ως επακόλουθο υγεία, απαλλαγμένη από ενοχλήματα.
Διότι η αμαρτία, η ταραχή, ο εγωισμός, φέρνουν πότε αύξηση, πότε ελάττωση της κανονικής λειτουργίας, με επακόλουθο την ασθένεια.
Ξέρει ο οργανισμός το κανονικό, τη μέση οδό, και εκκρίνει εν γαλήνη και ηρεμία.
Π.χ. όταν είχα το έλκος, μου έδωσε ο γιατρός αυτό το φάρμακο. Μου το έδειξε, ήταν το zantac.
Μόλις το πήρα, αμέσως πέρασαν οι πόνοι. Α ! λέω. Δεν είναι καλό αυτό. Κάποια άλλη ζημιά θα κάνει στον οργανισμό.
Και δεν ξαναπήρα. Προτίμησα να υποφέρω τον πόνο.
Με ρωτούσε για κάποιον αδελφό που τον ήξερε. -Γέροντα, του λέω, δεν μπορεί να κοιμηθεί το βράδυ
και αναγκάζεται να παίρνει πότε stedon, πότε tranxen, για να κοιμηθεί.
- Πες του να έλθει να με συναντήσει εδώ ή να με πάρει τηλέφωνο.
[Ά 76]

(Ανθολόγιο Συμβουλών, Άγιος Πορφύριος, σελ.88-89)

…Η σχέση αυτή Σαρακοστής και βαπτίσματος δικαιώνεται και ιστορικά. Στην πρώτη Εκκλησία κατά την περίοδο αυτή προετοιμάζονταν όσοι επρόκειτο να βαπτιστούν. Λέγει σε συγκεκριμένο έργο για τη Μ. Σαρακοστή ο γνωστός μακαριστός θεολόγος π. Αλέξανδρος Σμέμαν:

“Στην αρχαία Εκκλησία ο βασικός σκοπός της Σαρακοστής ήταν να προετοιμαστούν οι “κατηχούμενοι”, δηλαδή οι νέοι υποψήφιοι χριστιανοί, για το βάπτισμα που, εκείνον τον καιρό, γίνονταν στη διάρκεια της αναστάσιμης θείας Λειτουργίας”. Και συνεχίζει: «Αλλά ακόμη και τώρα που η Εκκλησία δεν βαπτίζει πια τους χριστιανούς σε μεγάλη ηλικία και ο θεσμός της κατήχησης δεν υπάρχει πια, το βασικό νόημα της Σαρακοστής παραμένει το ίδιο. Γιατί, αν και είμαστε βαπτισμένοι, εκείνο που συνεχώς χάνουμε και προδίδουμε είναι ακριβώς αυτό που λάβαμε στο βάπτισμα. Έτσι το Πάσχα για μας είναι η επιστροφή που κάθε χρόνο κάνουμε στο βάπτισμά μας και επομένως η Σαρακοστή είναι η προετοιμασία μας γι’ αυτήν την επιστροφή - η αργή αλλά και επίμονη προσπάθεια να πραγματοποιήσουμε τελικά τη δική μας “διάβαση”, το “Πάσχα” μας στη νέα εν Χριστώ ζωή. Το ότι οι ακολουθίες στη σαρακοστιανή λατρεία διατηρούν ακόμα και σήμερα τον κατηχητικό και βαπτιστικό χαρακτήρα, δεν είναι γιατί διατηρούνται “αρχαιολογικά” απομεινάρια, αλλά είναι κάτι το ζωντανό και ουσιαστικό για μας.

Γι’ αυτό κάθε χρόνο η Μεγάλη Σαρακοστή και το Πάσχα είναι, μία ακόμη φορά, η ανακάλυψη και η συνειδητοποίηση του τι γίναμε με τον "δια βαπτίσματός” μας θάνατο και την ανάσταση.
Έτσι η περίοδος της Μ. Σαρακοστής είναι ένα σχολείο μετάνοιας στο οποίο κάθε χριστιανός οφείλει να μπαίνει κάθε χρόνο για να καταφέρει να εμβαθύνει στην πίστη του, να την επανεκτιμήσει και, αν είναι δυνατόν, ν’ αλλάξει τη ζωή του. Είναι μία υπέροχη προσκυνηματική πορεία προς τις πηγές της ορθόδοξης πίστης, είναι μία εκ νέου ανακάλυψη του ορθόδοξου τρόπου ζωής”.

("Του Πάθους και της Ανάστασης", π. Γ. Δορμπαράκη,απόσπασμα, σ. 20-21)

"Είδε την Παναγιά μας η κυρά Στεφανία" 

…Μας διηγήθηκε, λοιπόν, ένα θαύμα των Χαιρετισμών που βίωσε η ίδια πριν έξι περίπου χρόνια λίγο μετά τις 15 Φεβρουαρίου 2011.
Η 84χρονη μητέρα της Στεφανία είχε διαγνωστεί με καρκίνο και είχε εισαχθεί στο ΚΑΤ. Παρά τις προσπάθειες των γιατρών η κατάσταση της υγείας της επιδεινώθηκε και η γερόντισσα έπεσε σε κώμα. Δε μιλούσε. Δε δεχόταν τροφή. Δεν επικοινωνούσε με κανέναν.
Οι γιατροί έκριναν ότι δεν συνέτρεχε λόγος να μεταφερθεί στην Εντατική και προετοίμασαν τις κόρες της, λέγοντάς τους ότι πρέπει να είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμες για το μοιραίο.
Ήταν η σειρά της κας Διονυσίας να καθίσει εκείνη τη νύχτα του Φλεβάρη με τη μητέρα της.
Είχε το ίδιο απόγευμα επικοινωνήσει με μία γνωστή της Γερόντισσα για να την ενημερώσει για την επιδείνωση της κατάστασης της υγείας της μητέρας της και να ζητήσει τις προσευχές της για τη μητέρα της.
Η καλή μοναχή της πρότεινε να διαβάσει εκείνο το βράδυ τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας, εικοσιτέσσερις φορές, όσες είναι και οι Οίκοι των Χαιρετισμών, ώστε η Παναγία μας να είναι βοηθός και παραστάτης στην ετοιμοθάνατη μητέρα της.
Μετά τα μεσάνυχτα, όταν πια στο θάλαμο είχαν όλοι οι νοσηλευόμενοι αποκοιμηθεί, πήρε το βιβλιαράκι των Χαιρετισμών, κάθισε στα πόδια του κρεβατιού εκεί που έπεφτε λίγο φως από το διάδρομο και άρχισε να διαβάζει τους Χαιρετισμούς.
Λίγο πριν τις έξι το πρωί, είχε ολοκληρώσει και την εικοστή τέταρτη ανάγνωση, και πήγαινε να βάλει το βιβλιαράκι στην τσάντα της, όταν αισθάνθηκε ότι η μητέρα της, η οποία ήταν για μέρες σε κώμα, ξύπνησε!
Πριν προλάβει να την πλησιάσει η κυρία Στεφανία, ανασηκώθηκε, σταυροκοπήθηκε και είπε στην έκπληκτη Διονυσία!!
“Γονάτισε, κάνε το Σταυρό σου, δεν βλέπεις... η Παναγία μας ήρθε, είναι εδώ!!!!”
Η Διονυσία στην κυριολεξία ενεή πρόλαβε να ψελλίσει...
“Μα που, μητέρα μου, είναι η Παναγία;;;"
"Εδώ είναι, μα καλά δεν την βλέπεις;;;” απάντησε η μητέρα της, που για μέρες όχι απλά δεν μίλαγε, αλλά ούτε καν επαφή με το περιβάλλον της δεν είχε!
“Έλα σήκω... πάμε κάτω στο Ναό να ανάψουμε κερί!!!” την προέτρεψε η μητέρα της
“Κάτσε μάνα μου, θα πάω εγώ!” ανταπάντησε η Διονυσία.
“Όχι μαζί θα πάμε να ανάψουμε κερί στην Παναγία” και έκανε να βγάλει τους ορούς και να κατεβεί από το κρεβάτι.
Η κόρη της την καθησύχασε ότι θα πάει αμέσως η ίδια να ανάψει κερί και ότι δεν ήταν σωστό να κατέβει η ίδια.
Με τα πολλά την έβαλε ξανά να ξαπλώσει και έτσι η κυρά Στεφανία ηρέμησε.
25 Φεβρουαρίου 2011 μετά από μία περίπου εβδομάδα από την εμφάνιση της Παναγίας μας στο δωμάτιο του ΚΑΤ, η κυρά Στεφανία εκοιμήθη εν Κυρίω…
Σημεία έδειξαν ότι βρήκε ανάπαυση μέσα στο ανέσπερο Φώς του Χριστού μας, στις Ουράνιες Μονές…

("Τα θαύματα των Χαιρετισμών …σήμερα", Αριστομένης Φλουράκης, απόσπασμα: σ. 131-133)

Η διάβασις του Ιορδάνου 

Η οσία Μαρία η Αιγυπτία διηγήθηκε κάποτε τη ζωή της στον όσιο Ζωσιμά και τέλος τον παρακάλεσε:
- Αββά Ζωσιμά, ό,τι σου είπα να μην το πης πουθενά, μέχρι να πεθάνω. Πήγαινε τώρα και του χρόνου μην περάσης τον Ιορδάνη, καθώς έχετε συνήθεια. Μείνε στο μοναστήρι σου, γιατί κι αν θελήσης να φύγης, δεν θα μπορέσης. Όταν έρθη όμως η Μ. Πέμπτη, πάρε τα Άγια Μυστήρια, έλα στον Ιορδάνη και περίμενε με εκεί, γιατί αφ’ ότου ήρθα εδώ δεν έχω μεταλάβει.
Αυτά είπε η οσία και έφυγε προς την έρημο. Ο όσιος θαύμασε το προορατικό της χάρισμα της αγίας. Ύστερα γονάτισε, φίλησε τον τόπο που είχε εκείνη σταθή, και γύρισε στο μοναστήρι.
Τον επόμενο χρόνο θέλησε ο όσιος Ζωσιμάς να βγη πάλι στην έρημο, αλλά τον εμπόδισε κάποια αρρώστια. Θυμήθηκε τότε τα λόγια της αγίας. Τη Μ. Πέμπτη πήρε τη θ. Κοινωνία, μερικά σύκα, λίγους χουρμάδες και βρεγμένη φακή, και πλησίασε στο ποτάμι.
Η ώρα περνούσε, αλλά η αγία δεν φαινόταν. «Πώς όμως θα περάση το ποτάμι», απορούσε ο αββάς, «αφού δεν υπάρχει κανένα σκάφος;» Ενώ συλλογιζόταν αυτό, την βλέπει ξαφνικά να έρχεται! Ήταν νύχτα, αλλά το φως της σελήνης ήταν πολύ λαμπρό. Έκανε τότε η οσία τον σταυρό της και βρέθηκε αμέσως στο άλλο μέρος του ποταμού! Ο αββάς Ζωσιμάς τάχασε. Έσκυψε να την προσκυνήση.
- Αββά Ζωσιμά, είπε η αγία, τι κάνεις εκεί; Κρατάς τα Άχραντα Μυστήρια, και θέλεις να βάλης μετάνοια; Εσύ ευλόγησε με.
Ύστερα τον παρακάλεσε να πη το «Πάτερ ημών» και το «Πιστεύω», και μετέλαβε. Μετά προσευχήθηκε:
- «Νυν απολύεις την δούλην σου, Δέσποτα, κατά το ρήμα σου εν ειρήνη, ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριον σου».
Εν συνεχεία στράφηκε προς τον όσιο και τον παρακάλεσε:
- Αν είναι ευλογημένο, αββά, πήγαινε τώρα στο μοναστήρι σου και του χρόνου έλα να με συναντήσης εκεί που με είδες την πρώτη φορά.
- Δούλη του Θεού, είπε ο όσιος, μακάρι να ήμουν άξιος να σε ακολουθήσω. Πάρε τουλάχιστον από τα φαγητά που σου έφερα.
Άπλωσε τότε η αγία το χέρι και πήρε τρία μόνο σπειριά φακή, έκανε τον σταυρό της και πέρασε τον Ιορδάνη όπως και πριν! Ο αββάς Ζωσιμάς έκπληκτος ξεκίνησε κι αυτός για το μοναστήρι του.

(Συναξαριστής Δ΄)

(Χαρίσματα και Χαρισματούχοι, Ι. Μονή Παρακλήτου, τ. Β, σ. 131-133)

517- ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΩΦΕΛΗΘΗΣ Ή ΝΑ ΒΛΑΒΗΣ.
Στην άκρη μιας λίμνης βρίσκονταν πολλά βατράχια και μερικοί κύκνοι. Ξαφνικά ακούεται ένας κρότος. Παρευθύς οι κύκνοι πέταξαν ψηλά και τα βατράχια τρομαγμένα βούτηξαν στο βούρκο.
Αυτή είναι μια εικόνα της ζωής. Για πολλούς οι δοκιμασίες, που στέλνει ο Θεός είναι μια αφορμή να εξυψωθούν προς το Θεό, για άλλους γίνονται αφορμή να ριχθούν στην απελπισία.

519- Ο ΠΙΟ ΕΛΑΦΡΥΣ ΣΤΑΥΡΟΣ.
Κάποιος φτωχός ταξιδιώτης, αναφέρει μια πολύ παλιά ιστορία, γεμάτος από βάσανα και πολύ δυσαρεστημένος απ’ τη δυστυχισμένη του ζωή, έφθασε ένα βράδυ κατακουρασμένος σε μια μεγάλη πολιτεία. Με δυσκολία βρήκε ένα μικρό καταφύγιο για να περάση τη νύχτα. Στον ύπνο του είδε ένα παράξενο όνειρο. Βρισκόταν σε μια απέραντη αίθουσα γεμάτη από σταυρούς με διάφορες διαστάσεις και βάρη. Αίφνης ακούει μια φωνή να του λέγη: «Διάλεξε το σταυρό που σου αρέσει. Άφησε το δικό σου και πάρε εκείνον που προτιμάς. Να ξέρης όμως πως ο καθένας έχει υποχρέωσι να φέρνη ένα σταυρό». Ο ταξιδιώτης αφήνει τον δικό του κι αρχίζει να σηκώνη διάφορους άλλους σταυρούς. Τους ζύγιζε, τους ξαναζύγιζε, όλοι του φαινόταν πολύ βαρείς. Άλλος ήταν υπερβολικά μεγάλος, άλλος με αιχμηρές προεξοχές κι άλλος ασήκωτος. Στο τέλος βρίσκει μερικούς σταυρούς που γιάλιζαν σα μάλαμα, τους ζύγισε, μα κι αυτοί βρέθηκαν πάρα πολύ βαρείς. Έπειτα από αρκετή ώρα συνάντησε ένα σταυρό που είχε το ανάστημά του και βάρος αρκετά υποφερτό. Τον σήκωσε όχι με μεγάλη δυσκολία και προσεχτικά τον παρατήρησε. Πόση όμως έκπληξι δοκίμασε, όταν διαπίστωσε πως ήταν ο δικός τους σταυρός, που στην αρχή είχε παρατήσει…

(Θησαυρός Γνώσεων και Ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως)

Ας περιφρουρούμαστε λοιπόν ο ένας με τον άλλο, ας δενόμαστε με τα δεσμά της αγάπης, κανένας ας μη μας χωρίζει. Αν κάποιος κατηγορεί, αν κάποιος έχει λύπη, που αφορά τον πλησίον ή αφορά εμάς, ας μη την κρατά στην ψυχή του. Αυτή τη χάρη σας ζητώ, να έρχεσθε και να απευθύνετε την κατηγορία εναντίον μου και να δέχεσθε την απολογία από μένα. «Έλεγξε», λέγει, «μήπως και δεν το είπε, έλεγξε μήπως και δεν το έκαμε. Κι αν το έκαμε, για να μη προσθέσει περισσότερα». Γιατί είτε απολογηθήκαμε είτε καταδικασμένοι ζητήσαμε συγγνώμη, προσπαθούμε στο έξης να μη ξαναπέσουμε πια στα ίδια. Αυτό συμφέρει και σε σας και σε μας. Γιατί σεις, κατηγορώντας ίσως παράλογα, όταν μάθετε την αλήθεια του πράγματος θα διορθωθείτε, ενώ εμείς, που αγνοούμε ότι σφάλαμε, διορθωνόμαστε. Δεν σας συμφέρει ν’ αδιαφορείτε, καθόσον επιφυλάσσεται τιμωρία γι’ αυτούς που λένε λόγια αργόσχολα, ενώ εμείς απαλλασσόμαστε από τα σφάλματα και τα ψευδή και τα αληθινά, και απαλλασσόμαστε από τα ψευδή, γιατί αποδείξαμε ότι είναι ψεύτικα, από τα αληθινά πάλι μη ξανακάμνοντας πάλι τα ίδια. Γιατί είναι εντελώς αναπόφευκτο αυτός που φροντίζει για τόσα και αγνοεί, και να σφάλλει από άγνοια.
Αν λοιπόν ο καθένας από σας που έχει σπίτι και γυναίκα και παιδιά και έχει υπό την εξουσία του δούλους, άλλος περισσότερους κι άλλος λιγότερους, κι όμως σε τόσο ολιγάριθμες ψυχές κάμνει πολλά σφάλματα, όχι βέβαια θέλοντάς το, αλλ΄ αναγκαζόμενος ή από άγνοια, ή θέλοντας να διορθώσει κάτι, πολύ περισσότερο είναι φυσικό να σφάλλουμε εμείς, που είμαστε προϊστάμενοι τόσου λαού και ακόμα εύχομαι να σας πληθύνει ο Κύριος και να σας ευλογήσει εσάς τους μικρούς μαζί με τους μεγάλους. Αν και η φροντίδα από το πλήθος μεγαλώνει, όμως δεν σταματούμε να ευχόμαστε να μας αυξηθεί αυτή η φροντίδα και ν’ αυξηθεί αυτό εδώ το πλήθος και να πολλαπλασιασθεί και να γίνει άπειρο. Καθόσον οι πατέρες, αν και κουράζονται συχνά απ’ τα πολλά παιδιά, όμως δε θέλουν κανένα να χάσουν. Όλα σε μας και σε σας είναι ίσα, κι αυτά τα μέγιστα αγαθά. Δε μετέχουμε στην ιερή τράπεζα εγώ με περισσότερη αφθονία ενώ σεις με λιγότερη, αλλ΄ ο καθένας εξ ίσου πλησιάζει σ’ αυτήν.
Αν βέβαια εγώ προηγούμαι αυτό δεν είναι τίποτε σπουδαίο, επειδή και στα παιδιά ο πρεσβύτερος πρώτος απλώνει το χέρι στο συμπόσιο, αλλ΄ όμως τίποτε περισσότερο δε γίνεται απ’ αυτό, αλλ΄ όλα είναι ίσα σε μας. Η ζωή που συνέχει και σώζει τις ψυχές μας δίνεται στον καθένα με την ίδια τιμή. Δε μετέχω εγώ άλλου προβάτου και σεις άλλου, αλλ΄ όλοι μετέχουμε του ίδιου. Το ίδιο βάπτισμα έχουμε ο καθένας, ενός Πνεύματος αξιωθήκαμε, προς την ίδια βασιλεία βαδίζουμε ο καθένας μας, αδελφοί όμοια είμαστε του Χριστού, όλα σε μας είναι κοινά. Πού είναι λοιπόν το περισσότερο του δικού μου; Στις φροντίδες, στους κόπους, στις μέριμνες, στους πόνους για σας. Αλλ΄ όμως τίποτε δεν είναι πιο ευχάριστο απ’ αυτόν τον πόνο. Γιατί και η μητέρα που πονά για το παιδί της αισθάνεται ηδονή στον πόνο, φροντίζει για τα παιδιά που γέννησε και ευχαριστείται με τις φροντίδες, αν και βέβαια η φροντίδα αυτή καθ’ εαυτή είναι πικρή, αλλ΄ όταν γίνεται για τα παιδιά, περιέχει πολλή ηδονή. Πολλούς από σάς γέννησα, αλλά μετά απ’ αυτά ήρθαν οι πόνοι. Γιατί στην περίπτωση των σωματικών μητέρων πρώτα έρχονται οι πόνοι και μετά ακολουθεί η γέννα, εδώ όμως οι πόνοι είναι μέχρι την τελευταία αναπνοή, μη τυχόν συμβεί κάποτε αποβολή και μετά τον τοκετό. Και σας φροντίζω εγώ με ιδιαίτερη αγάπη. Αν και άλλος σας γέννησε πολλές φόρες, εγώ κόπτομαι απ’ τις φροντίδες. Ούτε βέβαια εμείς οι ίδιοι γεννάμε, αλλά το παν είναι έργο της χάριτος του Θεού. Αν όμως γεννάμε και οι δύο με τη χάρη του Πνεύματος, δεν θα σφάλλει κάποιος αν ονομάσει αυτούς που γεννήθηκαν από μένα δικούς του, και εκείνους που γεννήθηκαν από εκείνον δικούς μου.
Σκεφθείτε λοιπόν όλα αυτά και δώστε χέρι βοήθειας, για να γίνετε κι εσείς καύχημά μου και εγώ δικό σας κατά την ημέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού . (ΕΠΕ, 23, 85-87)

924. ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΗΡΥΓΜΑΤΟΣ.
Ένας ανώτερος αξιωματικός του γαλλικού στρατού πήγε να ακούσει το κήρυγμα του απλού αλλά αγίου εφημερίου του Άρς, Ιωάννου Βιαννέ. Όταν τελείωσε το κήρυγμα και ο αξιωματικός βγήκε έξω, μερικοί τον ρώτησαν αν του άρεσε το κήρυγμα. Αυτός συγκινημένος και μετανοημένος για την περασμένη του ζωή είπε: «Τις άλλες φορές μου άρεσαν οι ιεροκήρυκες, αυτή τη φορά δεν άρεσα εγώ στον εαυτό μου».

928. ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΚΗΡΥΓΜΑΤΟΣ.
- Πόσο θα ήθελα και εγώ να θραύω τις καρδιές των ακροατών μου, όπως εσύ θραύεις τις πέτρες, έλεγε ένας ιεροκήρυκας σε ένα λιθοξόο.
- Θα το κατορθώσεις και εσύ, του απάντησε κείνος, αν σκύβεις συχνά και γονατίζεις.

930. ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΗΡΥΓΜΑ.
Ο περίφημος ιεροκήρυκας στην Παναγία των Παρισίων έκανε τα πάντα με ευλάβεια, κατάνυξη και μεγαλοπρέπεια το σημείο του σταυρού, πρίν από κάθε κήρυγμα. Κόσμος πολύς έτρεχε για να ακούσει τα εύγλωττα του κηρύγματα.
Μια μέρα ένας άθεος μπήκε στην εκκλησία για να τον ακούσει και όταν είδε με τι προσοχή και ευλάβεια έκανε το σημείο του σταυρού, είπε στον συνοδό του:
- Πάμε, περιττό να περιμένουμε. Κηρύττει υπέροχα. Το κήρυγμα του είναι τέλειο.

933. ΤΕΧΝΑΣΜΑΤΑ.
Ένας ιεροκήρυξ δεν κατόρθωσε να έχει μεγάλο ακροατήριο και σοφίσθηκε το ακόλουθο τέχνασμα:
- Την ερχόμενη Κυριακή, είπε, θα σας μιλήσω για την σκανδαλώδη υπόθεση μιας γνωστότατης οικογένειας.
Την άλλη Κυριακή η εκκλησία γέμισε. Ο ιεροκήρυξ κρατώντας την υπόσχεση του μίλησε για το αμάρτημα του Αδάμ και της Εύας.

(Θησαυρός Γνώσεων και Ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ. 424-426)

110. Ο Θεός είναι αγάπη, πηγή χάριτος, πάνσοφο και παντοδύναμο Όν. Όσοι λοιπόν προσεύχονται, πρέπει να πιστεύουν ότι ο Κύριος θα τους δώση ό,τι έχουν ανάγκη, με γενναιοδωρία, γιατί είναι η Αγάπη. Θα τους το δώση σοφά, γιατί είναι η Σοφία. Θα τους το δώση ακόμη και αν υπάρχουν στη μέση όλα τα εμπόδια, γιατί είναι η Παντοδυναμία.

111. Κατά τη θεία λατρεία, κατά την τέλεσι όλων των Μυστηρίων και των Ακολουθιών, έχε εμπιστοσύνη στη δύναμι της Εκκλησίας, όπως το μικρό παιδί έχει εμπιστοσύνη στους γονείς του. Θυμήσου, ότι οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας, σαν θεόπνευστοι φωστήρες, κινούμενοι από το Άγιο Πνεύμα, σε οδηγούν στις τρίβους της σωτηρίας. Να μετέχης λοιπόν στη θεία λατρεία με απλή καρδιά, με εμπιστοσύνη μικρού παιδιού. Να εναποθέτης όλη σου τη φροντίδα στον Κύριο και να είσαι εντελώς ελεύθερος από τη λύπη και την αγωνία. «Μὴ μεριμνήσητε πῶς ἢ τί λαλήσετε• δοθήσεται γὰρ ὑμῖν ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ τί λαλήσετε» (Ματθ. ι’ 19). Πώς συμβαίνει τώρα αυτό; «οὐ γὰρ ὑμεῖς ἐστε οἱ λαλοῦντες, ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα τοῦ πατρὸς ὑμῶν τὸ λαλοῦν ἐν ὑμῖν» (στιχ. 20).
Ο Κύριος μας έχει βγάλει, καιρό τώρα, απ’ αυτή τη φροντίδα, απ’ αυτή την αμηχανία, εμπνέοντας τους Άγιους Πατέρες μας με τον Παράκλητο να συντάξουν τους ύμνους και τις ευχές της λατρείας, για κάθε περίστασι της ζωής. Μονάδα ο νοητός εχθρός μας κινεί σε ταραχή. Αλλά δεν μπορεί να μας αναστατώση, αν είμαστε στερεωμένοι στην πέτρα της πίστεως. Αν δεν είμαστε στερεοί στην πίστι, αν είμαστε προσκολλημένοι στα επίγεια αγαθά, αν έχουμε υπερηφάνεια, τότε, ακόμη και κατά την πιο αγία, την πιο φρικτή στιγμή της λατρείας, κατά την τέλεσι δηλαδή και την κοινωνία των ζωοποιών του Χριστού Μυστηρίων, ο εχθρός πασχίζει να μας συνταράξη.

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 64-65)

Μη στερήσετε σε εμάς (τους ιερείς σας) αυτή τη βοήθεια. Υψώστε τα χέρια σας για χάρη μας, για να μη παραλύουν τα δικά μας. Ανοίξτε το στόμα για μας, για να μη φράσσεται το δικό μας στόμα. Παρακαλείτε το Θεό, παρακαλείτε γι’ αυτό. Γίνεται βέβαια αυτό για μας, το παν όμως γίνεται για σας. Γιατί βρισκόμαστε εδώ για τη δική σας ωφέλεια και μεριμνούμε για τα δικά σας. Παρακαλείτε ο καθένας και ιδιαίτερα και όλοι μαζί. Πρόσεχε τον Παύλο που λέγει, «για να εκφρασθεί ευχαριστία από πολλά πρόσωπα προς χάρη μας για τη σωτηρία που ο Θεός μας χάρισε», δηλαδή για να δώσει σε πολλούς τη χάρη. Αν στην περίπτωση ανθρώπων συνέβη, όταν ήρθε ο λαός και παρακάλεσε για κατάδικους άνδρες που οδηγούνταν σε θάνατο, ο βασιλιάς ν’ αλλάξει γνώμη γιατί λύγισε από το πλήθος, πολύ περισσότερο ο Θεός θα καμφθεί από σας, όχι εξ αιτίας του πλήθους σας, αλλ΄ εξ αιτίας της αρετής σας. Γιατί εμείς έχουμε σφοδρόν εχθρό.
Ο καθένας δηλαδή από σας μεριμνά και φροντίζει για τα δικά του, εμείς όμως φροντίζουμε για όλων σας τις υποθέσεις. Σταθήκαμε σ’ εκείνο το σημείο του πόλεμου, όπου απαιτείται πολύς κόπος. Ο διάβολος εξοπλίζεται εναντίον μας σφοδρότερα. Γιατί και στους πολέμους πριν απ’ όλους τους άλλους επιχειρεί ο εχθρός να καταβάλει το στρατηγό. Γι΄ αυτό εκεί τρέχουν όλοι οι συμπολεμιστές. Γι’ αυτό γίνεται πολύς θόρυβος, επειδή ο καθένας επιχειρεί να σκοτώσει τον αρχηγό και τον περιφρουρούν με τις ασπίδες από παντού, θέλοντας να σώσουν το κεφάλι εκείνου. Ακούστε τί λέγει όλος ο λαός προς το Δαυίδ (τα λέγω αυτά όχι για να παραβάλω τον εαυτό μου με το Δαυίδ, δεν τρελλάθηκα τόσο, αλλ΄ επειδή θέλω να δείξω την αγάπη του λαού προς τον άρχοντα), «μη βγεις», λέγει, «στον πόλεμο μαζί μας, για να μην σβήσει το λυχνάρι του Ισραήλ». Πρόσεχε πόσο φρόντιζαν το γέροντα . Έχω μεγάλη ανάγκη από τις προσευχές σας. Κανένας, όπως προανάφερα, ας μη μου αφαιρέσει, από άμετρη ταπεινοφροσύνη, αυτή τη συμμαχία και τη βοήθεια. Αν τα δικά μας ευδοκιμούν και τα δικά σας θα είναι λαμπρότερα. «Αν εισρέει η χάρη της διδασκαλίας σε μας, ο πλούτος θα μεταβεί σε σας. Άκουε τον προφήτη που λέγει: «μήπως οι ποιμένες ποιμαίνουν τους εαυτούς τους;».
Βλέπεις τον Παύλο που επιζητεί συνέχεια αυτές τις προσευχές; ακούς ότι ο Πέτρος έτσι αρπάχθηκε από τη φυλακή, επειδή γινόταν εκτενής προσευχή γι’ αυτόν; Πιστεύω πάρα πολύ ότι πολλά θα κατορθώσει η προσευχή σας, εφ΄ όσον γίνεται με τόση ομοφωνία. Πόσο νομίζετε ότι είναι μεγαλύτερο της σμικρότητάς μας το να προσερχόμαστε στο Θεό και να παρακαλούμε για τόσο λαό; Γιατί, αν εγώ ο ίδιος δεν έχω παρρησία να προσευχηθώ για τον εαυτό μου, πολύ περισσότερο δεν έχω παρρησία για άλλους. Γιατί αυτό ανήκει σ’ εκείνους που ευδοκιμούν στην αρετή, ώστε ν’ αξιούν από το Θεό να δείξει ευσπλαχνία και για άλλους, αφού οι ίδιοι κατέστησαν ευμενή τα δικά τους στο Θεό, ενώ αυτός που και ο ίδιος έχει προσκρούσει στο Θεό πώς θα προσευχηθεί για άλλον; Αλλ΄ όμως επειδή η αγάπη τολμά τα πάντα, γι’ αυτό παρακαλώ το Θεό όχι μόνο στην εκκλησία, αλλά και στο σπίτι, πριν απ’ όλα τ’ άλλα για τη δική σας υγεία, την ψυχική και την σωματική. Γιατί στον ιερέα δεν υπάρχει άλλη ευχή τόσο κατάλληλη, όσο το να πλησιάζει και να συνομιλεί προσευχόμενος με το Θεό πριν από τα δικά του καλά για τα καλά του λαού. Αν λοιπόν ο Ιώβ, όταν σηκώθηκε, αμέσως έκανε τόσα πολλά για τα σαρκικά του τέκνα, πόσο περισσότερο οφείλουμε εμείς να κάμνουμε αυτό για τα πνευματικά μας τέκνα;
4. Γιατί τα λέγω αυτά; Για το λόγο ότι, αν εμείς προσευχόμαστε και δεόμαστε για όλους σας, αν και βέβαια τόσο πολύ απέχουμε από το μέγεθος αυτού του πράγματος, πολύ περισσότερο δίκαιο είναι να κάμνετε και σεις αυτό. Γιατί το να ζητά ένας για πολλούς είναι πολύ τολμηρό και χρειάζεται πολλή παρρησία, όταν όμως συνέλθουν πολλοί μαζί και παρακαλέσουν για έναν δεν είναι δύσκολο. Γιατί δεν το κάνει αυτό κανείς πιστεύοντας στην προσωπική του αρετή, αλλά πιστεύοντας στο πλήθος, στην ομόνοια, από την οποία ο Θεός προπαντός κάμπτεται παντού. Γιατί λέγει, «όπου είναι δύο ή τρεις συγκεντρωμένοι στο όνομά μου, εκεί είμαι ανάμέσα τους». Αν όπου είναι δύο ή τρεις συγκεντρωμένοι βρίσκεται ανάμεσά τους, πολύ περισσότερο βρίσκεται ανάμεσα σε σας. Γιατί εκείνο που προσεύχεται κανείς μόνος του να το λάβει και δεν μπορεί να το λάβει, αυτό θα το λάβει προσευχόμενος με το λαό. Γιατί; Γιατί, αν η προσωπική αρετή δεν έχει μεγάλη δύναμη, έχει όμως η ομοφωνία. «Όπου είναι», λέγει, «δύο ή τρεις συγκεντρωμένοι». Γιατί είπε, «δύο»; Δηλαδή αν ένας είναι στο όνομά σου, γιατί δε βρίσκεσαι εκεί; Γιατί θέλω να είστε όλοι μαζί και να μη διασπάσθε.

(ΕΠΕ 23,81-85)

«Τα πλούτη ειν’ ανώφελα την ημέρα κρίσης» Παροιμίες 11:4

Η απατηλότητα του πλούτου
    Όταν το 79 μ.Χ. εξερράγη το καταστροφικό ηφαίστειο «Βεζούβιος» σκεπάζοντας κάτω από τη λάβα του ολόκληρη την Πομπηία, ανάμεσα στους άλλους που έτρεξαν να φύγουν για να σώσουν τη ζωή τους ήταν και μια γυναίκα, η οποία θέλησε να περιμαζέψει και να σώσει και τα κοσμήματά της. Δεν πρόλαβε όμως και μαζί με την ίδια σκέπασε η λάβα και τα δαχτυλίδια, τα περιδέραια, τα σκουλαρίκια, τα βραχιόλια κλπ με τα οποία ήταν γεμάτα τα χέρια της. Κι ύστερα από τόσους αιώνες οι ανασκαφές του 20ου αιώνα έφεραν στο φως την ιστορία ακόμα μιας ζωής, που ο πλούτος δεν μπόρεσε να προστατεύσει, ή μάλλον έγινε αιτία να χαθεί την ώρα της καταστροφής. Είναι μια ακόμα ιστορία που δείχνει την απατηλότητα του πλούτου και την ανοησία του ανθρώπου που στηρίζεται σ’ αυτόν.     Ο Χριστός είπε: «Τι θα ωφεληθεί ο άνθρωπος αν κερδίσει τον κόσμο ολόκληρο και χάσει τη ζωή του;». Μη στηρίζεσαι λοιπόν στα χρήματα, στον πλούτο, στα υλικά πράγματα. Όλ’ αυτά θα τα αφήσεις εδώ. Ζήσε για το Χριστό. Θησαύρισε θησαυρούς στον ουρανό, που θα τους βρεις εκεί όταν σε καλέσει ο Θεός. Το κάνεις;
Σ.Α.Ι.

«Στους πλούσιους του κόσμου αυτού να παραγγέλλεις… να μη στηρίζουν την ελπίδα τους στον τόσο αβέβαιο πλούτο, αλλά στο Ζωντανό Θεό…» (Α’ Τιμοθέου 6:17)

- «Απέκτησα περιουσία εκατομμυρίων δολαρίων, αλλά δε με έκαναν ευτυχισμένο» - John W. Rockefeller
- «Η διαχείριση 200.000.000 δολαρίων μπορεί να σκοτώσει οποιονδήποτε. Δεν υπάρχει απόλαυση σ’ αυτήν» - W. H. Vandrbilt
- «Με όλα τα πλούτη μου είμαι ο δυστυχέστερος άνθρωπος στη γη» - John Jacob Astor
- «Ήμουν πιο ευτυχισμένος όταν εργαζόμουν ως μηχανικός» - Henry Ford
- «…Η απάτη του πλούτου και οι επιθυμίες για τα υπόλοιπα πράγματα… καταπνίγουν το Λόγο του Θεού» (Μάρκος 4:19). Απεναντίας: «Είναι μεγάλος πλουτισμός η ευσέβεια, όταν την έχει κανείς αρκούμενος σ’ αυτά που έχει» (Α’ Τιμοθέου 6:6)
Σ.Α.Ι.

(Εκδόσεις «Ο Λόγος»)