1181. ΠΩΣ ΕΓΙΝΕ ΑΓΙΟΣ. 

Μια μεγάλη διάνοια, η μεγαλύτερη ίσως που γνώρισε ο κόσμος, ένας άνθρωπος, που πέρασε όλα τα νιάτα του μες την αταξία και γεύθηκε όλες τις ηδονές, και πέρασε απ΄όλα τα στάδια της αμφιβολίας και της πλάνης, ο Αυγουστίνος, νικημένος από την χάρη, μεταστράφηκε και έφθασε σε υπέροχο βαθμό τελειότητος.  Μια μέρα – διηγείται ο ίδιος– ωθούμενος από την χάρη και συγκρατούμενος από τις κακές του έξεις, έβλεπε νέους και νέες, που ξεχώριζαν για τον αγνό των βίο και παρά το ζεστό αίμα, που έτρεχε στις φλέβες του, και παρά τις βαθιές ριζωμένες συνήθειες αναφωνεί:  «Ότι κατόρθωσαν εκείνοι και εκείναι, γιατί να μη το κατορθώσω και εγώ;».  Και με αυτή την σκέψη έγινε ένας μεγάλος άγιος.

(Θησαυρός Γνώσεων και ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ. 540)

Έζησα τα πρώτα χρόνια της ζωής μου με το ένα πόδι στο χωριό και το άλλο στην πόλη. Γνώρισα απλούς ανθρώπους του χωριού αμόρφωτους και ακαλλιέργητους.
Μεγαλώνοντας βρέθηκα με ανθρώπους μορφωμένους ..πολύ μορφωμένους.
Προχώρησα και βρέθηκα σε μια καλή δουλειά. Συνάντησα ανθρώπους που ασκούν εξουσία και προχώρησα ακόμη περισσότερο. Είχα διακρίσεις, εξελισσόμουν επαγγελματικά και αυτό νόμιζα ότι θα με κάνει καλύτερη.
Ήρθαν στη ζωή μου άνθρωποι δύσκολοι.. πολύ δύσκολοι που με πόνεσαν πολύ. Έτσι ο δρόμος της ζωής μου άρχισε να έχει «σκληρές ανηφοριές».
Ψυχολογική βία από τοξικούς ανθρώπους θα έλεγε κάποιος ψυχολόγος. Ναι ίσως..
Εμένα με λύτρωσε το πλούσιο αντιπαράδειγμα που μου πρόσφεραν.
Πως έγινε αυτό:
Μέσα από τη δυσκολία αναζήτησα τον Κύριο , και εκείνος ήρθε στη ζωή μου απροσδόκητα αληθινά και ΑΜΕΣΑ..
Προσπάθησα να αντιστρέψω το κακό. Να το μεταμορφώσω προς όφελος μου..
Και κάπως έτσι άρχισαν τα πιο ωραία μαθήματα τη ζωής μου. Συνέβη μέσα μου μια καλή αλλοίωση που μέρα με τη μέρα έκανε τη ζωή μου διαφορετική.
Το μάθημα της καλοσύνης το πήρα από την κακία.
Το μάθημα της επιείκειας από την επίκριση και την συνεχή κατάκριση.
Το μάθημα της απλότητας από τον στραγγαλισμό του νου μέσω πολύπλοκων και αδιέξοδων λογισμών.
Το μάθημα της σιωπής από την ακατάσχετη πολυλογία.
Το μάθημα της αγάπης από τις απειλές και τις κατηγορίες.
Το μάθημα της δικαιοσύνης από την αδικία.
Το μάθημα της ευγνωμοσύνης από την αχαριστία.
Το μάθημα της ευθύνης από την απόδοση ενοχών.
Όσο πιο ακραίο το μάθημα τόσο πιο μεγάλη η δική μου αλλοίωση.
Η εμπειρία κοστίζει, εμένα μου κόστισε πολύ, αλλά κέρδισα Χριστό, Ζωή, Φως , Αλήθεια.
Τι μεγάλο μάθημα, τι παιδαγωγία. Τι αληθινή λύτρωση.
Πολλά ωραία ..επώδυνα μαθήματα μέσα από τη λυτρωτική δράση του αντιπαραδείγματος. από τους ευεργέτες της ζωής μου αυτούς τους φαινομενικά «τοξικούς» ανθρώπους που ο Κύριος επέτρεψε να ζω μαζί και να μοιράζομαι. Το αντιπαράδειγμα που μου πρόσφεραν με οδήγησε στην εκκλησία και στο Χριστό.
Αυτό το εξαιρετικά «λίγο τους» έγινε για εμένα το πολύ που μεγάλωσε μέσα μου. Έγιναν τα μάτια με τα οποία αντίκρισα τον Κύριο.
Αναρωτήθηκα πόσο πολύ κακό κάνουν όλα αυτά όταν τα βίωνα και σκέφτηκα ότι ενδεχομένως τα είχα κάνει και εγώ κάποια στιγμή στο παρελθόν χωρίς να το αντιληφθώ.
Μήπως δεν είχα κατηγορήσει, αδικήσει, κατακρίνει; Πόσο πόνο μπορεί να είχα προκαλέσει με την αχαριστία μου τους κακούς λογισμούς μου. Ίσως σε μικρότερο βαθμό. Δεν μπορώ να το κρίνω.
Μήπως υπήρξα αλάθητη; ..δε νομίζω..
Σήμερα με καθαρό μυαλό δίπλα στο Χριστό σκέφτομαι το εξής:
Ο ληστής πριν μετανοήσει δυσκόλεψε του ανθρώπους που ζούσε μαζί. Η πόρνη πριν κλάψει για τις αμαρτίες της δεν ήταν και η πιο καλή συντροφιά.
Όμως κέρδισαν πλουσιοπάροχα τον Παράδεισο.
Ίσως είναι πιο κοντά στον Παράδεισο αυτοί οι «δύσκολοι» άνθρωποι από ότι εγώ.!!
Ίσως είναι Άγιοι και εγώ τους Αγίους στις εικόνες τους προσκυνώ..
Ίσως ο Χριστός έχει ένα τέτοιο σπουδαίο σχέδιο για τη δική μου ζωή, για τη δική τους ζωή, και οφείλω να το σεβαστώ!!
Δεν κατακρίνω κανέναν, δεν χαρακτηρίζω κανέναν εγωιστή ή τοξικό. Είναι ο εν δυνάμει Άγιος.
Υπομένω και περιμένω κάτι καλό μέσα από το σοφό Σχέδιο του Θεού.
Εύχομαι την μετάνοια όλων μας. Προσεύχομαι για αυτή. Έτσι ίσως καταφέρουμε να συναντήσουμε το ληστή και την πόρνη και άλλους μετανοημένους «τοξικούς» κατοίκους του Παράδεισου. (Η εξομολόγηση μιας ψυχής...)

μηχανές του
Ο εχθρός δεν μας πολεμάει απλά και φανερά, αλλά με τεχνάσματα. Τι σημαίνει «μεθοδεία»; Σημαίνει, το να χρησιμοποιή κανείς πονηρία, για να παραπλανήση και με δόλιες επινοήσεις να εξαπατήση κάποιον. Αυτό γίνεται και στις τέχνες, και με λόγια και με έργα. Αυτό συμβαίνει και στα αγωνίσματα, μ’ αυτούς που θέλουν να μας παγιδεύσουν.
Ε.Π.Ε. 21.282
πειράζων
Ο Διάβολος πειράζει. Αν δη κάτι το ασθενές, επιχειρεί. Αν δη κάτι το ισχυρό, απομακρύνεται.
Ε.Π.Ε. 22,432
πολεμεί περισσότερο τους κήρυκες
Ο διάβολος με μεγαλύτερη ορμή πολεμεί τους εργάτες του Θεού.
Ε.Π.Ε. 23,80
χορεύει
Το παράξενο είναι, ότι πολλοί δεν σταματούν να παίζουν και να γελούν ακόμα και κατά την ώρα της προσευχής (μέσα στο ναό). Παντού χορεύει ο Διάβολος. Όλους τους επηρεάζει. Όλους τους εξουσιάζει. Ο Χριστός ατιμάζεται, περιφρονείται. Πουθενά δεν υπάρχει εκκλησία!
Ε.Π.Ε. 24,578
χαίρεται και χορεύει
Καυχάται τώρα ο διάβολος, υπερηφανεύεται και χοροπηδά. Καταντροπιασμένοι και κατηφείς είναι όλοι οι άγγελοι, που είναι εμπιστευμένοι από το Θεό για μας. Κανένας δεν μετανοεί. Όλα σε μας χαμένα πήγαν. Κι εμείς θεωρούμαστε με τα όσα περί πίστεως λέμε, ότι φλυαρούμε.
Ε.Π.Ε. 25,148
εξωθεί και εμποδίζει
Δυο κακά κάνει ο διάβολος: Και στην αμαρτία μας σέρνει, και για τη μετάνοια μας εμποδίζει.
Ε.Π.Ε. 30,294
τιμωρία του νοητού όφεως
Αν το αισθητό φίδι (στην Εδέμ) το τιμώρησε όπως ξέρουμε, με ποια τιμωρία θα τιμωρήση το νοητό φίδι; Αν με κάποια καταδίκη τιμώρησε το όργανο του κακού, είναι ολοφάνερο, ότι περιμένει πολύ χειρότερη τιμωρία αυτόν που είναι ο εμπνευστής του κακού.
Ε.Π.Ε. 30,388

(Χρυσοστομικό Λεξικό, αρχ. Δανιήλ Αεράκη, τόμος Β, σελ. 34-35)

1195. ΚΕΡΔΙΖΩ ΟΤΙ ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΕΙΟΤΗΤΑ ΣΟΥ.  Μια μέρα, ένας βασιλιάς συνάντησε ένα φτωχό βοσκό και τον ρώτησε:
- Πόσο κερδίζεις φυλάγοντας τα πρόβατά σου;
- Κερδίζω ότι και η Μεγαλειότητα σου.
- Πως είναι δυνατό συ απλός βοσκός να κερδίζεις το ίδιο, όπως ένας βασιλιάς;
Ο βοσκός πρόσθεσε:
- Μεγαλειότατε, φυλάγοντας τα πρόβατά μου, θα κερδίσω τον Ουρανό ή την Κόλαση, και η μεγαλειότητα σου δεν μπορεί να κερδίσει περισσότερο.

1198. ΟΙ ΔΙΚΑΙΟΙ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ.  Κατηχητής, θέλοντας να δείξει στα παιδιά ότι στον Παράδεισο όλοι οι Μακάριοι θα είναι τέλεια ευτυχισμένοι, ακόμα κι αν ο καθένας απολαμβάνει διαφορετική δόξα, πήρε δύο διαφορετικά ποτήρια διαφόρου μεγέθους και αφού τα γέμισε ως επάνω, ρώτησε τα παιδιά:  «Ποιο ποτήρι είναι πιο γεμάτο;» «Κανένα», απάντησαν τα παιδιά, «και τα δύο είναι γεμάτα».  «Έτσι, συνεπέρανε και ο Κατηχητής, και στον Παράδεισο ο καθένας θα έχει τόση δόξα όση θα είναι η χωρητικότης των καλών του έργων».

(Θησαυρός Γνώσεων και ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ. 542-543)

125. Αν οι Φύλακες Άγγελοι δεν μας προστάτευαν από τις επιθέσεις των δαιμόνων, πόσο συχνά θα πέφταμε από μία αμαρτία στην άλλη! Οι Φύλακες Άγγελοι είναι οι οδηγοί μας στο αγαθό, οι δορυφόροι που προστατεύουν την ψυχή και το σώμα μας. Και μένουν πάντοτε μαζί μας, εφ’ όσον δεν τους αναγκάζουμε να απομακρυνθούν με τη σαρκολατρία, την υπερηφάνεια, την ολιγοπιστία και άλλα βδελυρά αμαρτήματα. Μας περισκεπάζουν με τα φτερά της αΰλου δόξης τους και αυτό το νοιώθουμε, έστω και αν δεν τους βλέπουμε. Τους καλούς μας λογισμούς, τις καλές μας κλίσεις, τα καλά μας λόγια και έργα, αυτοί τα υποκινούν όλα.

126. Η μετάνοια πρέπει να είναι ειλικρινής, αδέσμευτος, ανεπηρέαστος και αβίαστος από εξωτερικούς παράγοντας. Ανήκει στην ίδια την καρδιά μας. Δικό της έργο είναι. Είναι «εκ του περισσεύματος της καρδίας» (Ματθ. ιβ’ 34). «Εκχέω την ψυχήν μου ενώπιον Κυρίου», είπε η Άννα, η μητέρα του Σαμουήλ (Α’ Βασ. Α’ 15). Η προσευχή της μετανοίας πρέπει να είναι ένα ξεχείλισμα της καρδιάς, ένα ξεχείλισμα της ψυχής, κάτι δηλαδή το όλως αυθόρμητο και πηγαίο.

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 72)

Χριστός Ανέστη! Αν αυτές οι δύο λέξεις είναι απλά ένα ‘έθιμο’, τότε δεν αλλάζει τίποτα. Αν όμως είναι ομολογία και βίωμα, τότε αλλάζουν τα πάντα. Αλλάζει όλη η ζωή μας εκ βαθέων! Κυρίως αν συνειδητοποιήσουμε ότι ο Χριστός Ανέστη για μας προσωπικά. Αν ήμουν μόνο εγώ σ’ αυτόν τον κόσμο, θανατωμένος από την αμαρτία, ο Κύριος μου και Θεός μου θα γινόταν πάλι άνθρωπος για μένα, θα πάθαινε για μένα – μέχρι σταυρικού θανάτου- και για μένα θα πατούσε το θάνατο. Για να ζήσω εγώ!
Αν αυτό δεν είναι Αγάπη, τότε τί είναι; Ο Θεός μου, ο Πλάστης μου, σταυρώθηκε και αναστήθηκε. Τώρα δε μας χωρίζει τίποτα. Είμαστε αδέρφια… αδέρφια με το Χριστό! Για ποιο λόγο να θλίβομαι, να θυμώνω, να φοβάμαι, να απελπίζομαι; Ο Θεός είναι πατέρας μου! Πόρτες κλειστές για μένα δεν υπάρχουν, εκτός κι αν ο ίδιος τις κλείσω ανοίγοντας θεληματικά τις πόρτες της αμαρτίας. Τις πόρτες της χαράς και της σωτηρίας μού τις άνοιξε ο Χριστός. Κανείς δεν μπορεί να μου τις κλείσει. Τι όμορφο, τι ανείπωτη ευτυχία να ζεις με την προσωπική, ξεχωριστή Αγάπη του Χριστού για σένα. Όλους τους αγαπάει ο Χριστός… αυτό είναι αληθές.
Όταν νιώσεις όμως την Αγάπη Του για σένα μέσα στα κατάβαθα της καρδιάς σου, τότε Αυτός γίνεται η Αλήθεια. Και όποτε ο αντίθετος συνταράσσει τον κόσμο και αυτοί που δεν αγαπούν το Χριστό Τον αμφισβητούν, Τον φτύνουν και Τον διώχνουν, χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια τους… ενώ εσύ που ζεις για το Χριστό, δεν κλονίζεσαι. Κι αν στραβοπατάς, κι αν πέφτεις, ακούς τη φωνή Του « Έλα, μπες μέσα στο χώρο σου και κλείσε τις θύρες σου από πίσω σου. Κρύψου για λίγο καιρό μέχρι να περάσει η οργή» ( Ησαΐας 26,20).
Όλες οι ψυχές ζουν με έναν πόθο… να προσκολληθούν σ’ Αυτόν που τις δημιούργησε, στον Τριαδικό Θεό μας. Πολλές ψυχές όμως χάνουν το δρόμο τους και προσκολλώνται στην αμαρτία, στην απιστία και στην πλάνη. Άλλες προτιμούν να προσκολληθούν στους δυνατούς του κόσμου τούτου. Σε ανθρώπους που έχουν εφήμερη δύναμη, εφήμερη δόξα, εφήμερη ζωή. Ο καρπός αυτής της προσκόλλησης; Έπαρση, αλαζονεία, εγωκεντρισμός… απώλεια. Τι κρίμα να χάνουμε την ευκαιρία να ζούμε κάθε μέρα την Ανάσταση, προσκολλημένοι στο Σωτήρα μας Χριστό! Τι κρίμα γι’ αυτούς που δεν προτιμάνε την αιώνια και ατελεύτητη δόξα της σχέσης με το Χριστό! Ο Χριστός μας προσευχήθηκε για τους σταυρωτές Του: « Πατέρα συγχώρεσε τους, δεν ξέρουν τί κάνουν’». Για όσους από μας, στην εποχή του Αγίου Πνεύματος, συνεχίζουμε να Τον σταυρώνουμε θα μπορούσε να πει κάποιος: « Χριστέ μου συγχώρεσε τους, δεν ξέρουν τι χάνουν!»(Κ.Δ.Κ)

«…Κι έρχεται μάλιστα ώρα που όποιος σας σκοτώσει, θα νομίσει πως προσφέρει υπηρεσία στο Θεό» (Ιωάννης 16:2)

Ένας κόσμος χωρίς ελπίδα
    Οι χριστιανικές κοινότητες στην Ορίσσα, μια από τις 28 Πολιτείες της Ινδίας, με έκταση λίγο μεγαλύτερη από την Ελλάδα, στην ανατολική Ινδία, και με πληθυσμό 36,8 εκατομμύρια κατοίκους, δοκίμασαν τη βία των εξτρεμιστών ινδουιστών τον Αύγουστο του 2008. Κάηκαν και καταστράφηκαν ολόκληρα χριστιανικά χωριά, εκκλησίες και ορφανοτροφεία, και ξέσπασαν φόνοι και βιασμοί εναντίον χριστιανών καλογριών. Χιλιάδες πιστοί εγκατέλειψαν τα σπίτια τους και κρύφτηκαν στα δάση ή βρήκαν καταφύγιο σε απομακρυσμένους καταυλισμούς. Ο διωγμός ξέσπασε, όταν κάποιοι δολοφόνησαν ένα θρησκευτικό αρχηγό των Ινδουιστών μαζί με τέσσερις μαθητές του, και οι δολοφονίες αποδόθηκαν στους χριστιανούς!
    Στον 21ο αιώνα υπάρχουν εκατομμύρια χριστιανοί σ’ όλο τον κόσμο που διώκονται για χάρη του Χριστού. Πολλοί πληρώνουν με τη ζωή τους ή το κάψιμο των περιουσιών τους, την πίστη τους στο Χριστό.
    Η διωκόμενη εκκλησία ας είναι το πάγιο θέμα προσευχής όλων μας.
(Χ.Ι.ΝΤ.)

«Βέβαια, κάθε παιδαγωγική μέθοδος δε φαίνεται αρχικά ευχάριστη, αλλά οδυνηρή. Κατόπιν όμως αποδίδει καρπό» (Εβραίους 12:11)

    Σ’ έναν κήπο ήταν μια αχλαδιά που δεν την είχαν κλαδέψει ποτέ. Τα αχλάδια ήταν μικρά και άγευστα. Κάποτε την κλάδεψαν. Όταν την είδε η νοικοκυρά, είπε: «Την καταστρέψατε, δε θα κάνει πια καρπούς». Λάθος! Τη χρονιά εκείνη τα αχλάδια ήταν μεγάλα και νόστιμα! Ήταν αποτέλεσμα του κλαδέματος. Και ο Θεός επιτρέπει κάποτε τα κλαδέματα – δοκιμασίες για να φέρουμε καρπούς εύγευστους. Βέβαια, η παιδαγώγησή μας από το Θεό δε μας αρέσει, γιατί πονάει, αλλά είναι για το καλό μας. Θα φέρουμε καλύτερο καρπό. Βοηθάει στην καλυτέρευση του χαρακτήρα μας.
    Αν περνάς από κάποια σκληρή δοκιμασία, κάνε υπομονή. Ζήτα από το Θεό να σε βοηθήσει να πάρεις τα μαθήματα που χρειάζεσαι και τις αλλαγές που πρέπει να κάνεις στη ζωή σου. Ο Θεός «δε θα επιτρέψει να δοκιμαστείτε περισσότερο απ’ ό,τι μπορείτε ν’ αντέξετε, αλλά μαζί με τη δοκιμασία θα σας εξασφαλίσει και τον τρόπο να μπορέσετε ν’ αντέξετε» (Α’ Κορ. 10:13)
(Γ.Σ.Κ.)

(Εκδόσεις «Ο Λόγος»)

123. Η παντοδυναμία του Κυρίου αγκαλιάζει όλα τα κτίσματα, από τα υψηλότερα έως τα κατώτερα: τους Αγγέλους, τους ανθρώπους, τους ουρανούς και όσα είναι εκεί, τη γη και όσα είναι εκεί, τη θάλασσα και όσα είναι εκεί. Η παντοδυναμία του περιβάλλει κάθε τι γενικά και κάθε μέρος της κτίσεως. Και η καρδιά μας λοιπόν ας περιβάλλεται απ’ αυτή την παντοδυναμία, με όλους μας τους λογισμούς, όπως είναι γραμμένο: «Καρδία βασιλέως εν χειρί Θεού» (Β’ Κορ. γ’ 5). Αν η χάρις του Θεού παρατήση την καρδιά μου και τη διάνοιά μου, γίνομαι σαν τη σκόνη που την παίρνει ο άνεμος. Δεν έχω πλέον καμμία σταθερότητα στη ζωή μου, αλλά με άγει και με φέρει η κλίσις προς κάθε κακό. Η διάνοιά μου και η καρδιά μου χάνουν το φως και τη δύναμί τους.

124. Η Αγία Παρθένος Μαρία είναι πλέον φιλεύσπλαχνος βασίλισσα, ανάμεσα στους υιούς και τις θυγατέρες των ανθρώπων. Γιατί είναι Κόρη του Θεού και Πατρός, ο Οποίος είναι αγάπη. Μητέρα του Υιού και Λόγου, της αγάπης μας. Νύμφη εκλεκτή του Αγίου Πνεύματος, που είναι αγάπη ομοούσιος με τον Πατέρα και τον Λόγο. Πώς να μην προστρέχουμε λοιπόν σε τέτοια βασίλισσα, που είναι η πηγή του ελέους;

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 71-72)

43. «Ιωακείμ και Άννα οι ταύτης γεννήτορες» (Δ, 114).

Για τους γονείς της Θεοτόκου ο ευαγγελιστής Λουκάς γράφει τα εξής˙:
«Ήσαν δίκαιοι αμφότεροι ενώπιον του Θεού, πορευόμενοι εν πάσαις ταις εντολαίς και δικαιώμασι του Κυρίου άμεπτοι» (α' β). Αλλά και μόνο το γεγονός, ότι αξιώθηκαν να δώσουν την μητέρα στον Υιό και Λόγο του Θεού είναι αρκετό για να καταλάβωμε την μεγάλη αξία τους. Η τιμητική αυτή εκλογή, ειδικώτερα, αποδεικνύει τα εξής: «ότι υπήρξαν πολύ πιο δίκαιοι και πιο πιστοί τηρητές των νόμων και από τον Μωυσή και τον Νώε και τον Αβραάμ˙ ότι ήταν περισσότερο απ’ όλους τους ανθρώπους αγαπητοί στον Θεό, ότι υπήρξαν άνθρωποι προσευχής και αρετής, αφού η Παρθένος δεν γεννήθηκε σύμφωνα με τη φύσι, αλλά παραχωρήθηκε από το Θεό σαν καρπός της προσευχής και της αρετής των˙ ότι ήσαν περισσότερο από όλους τους άλλους οικείοι στο Θεό» (Κ, 43 - 55) . Και ο ι. Δαμασκηνός λέει για τον Ιωακείμ ότι «ζούσε στη θεωρία του λόγου του Θεού κι ευφραινόταν με το ‘νερό της ανάπαυσης’ που είναι η θεία χάρη, αποτραβώντας τη σκέψη του από τα μάταια και περπατώντας την ‘σε δρόμους δικαιοσύνης’». Και για την Άννα, ότι «ήταν παρόμοια με τον άντρα της στο χαρακτήρα...» (Δ, 117).
Για τα μεγάλα έργα ο Θεός προετοιμάζει μεγάλες ψυχές, όπως προετοίμασε τον Ιωακείμ και την Άννα για να δώσουν μητέρα στον Θεάνθρωπο Κύριο. Από μικρούς και κακούς ανθρώπους δεν φυτρώνει τίποτε το καλό. Τους καλούς καρπούς να τους περιμένης από το καλό δένδρο, όπως είπε ο Κύριος:
«Μήτι συλλέγουσιν από ακανθών σταφυλήν ή από τριβόλων σύκα; Ούτω παν δένδρον αγαθόν καρπούς καλούς ποιεί... ου δύναται δένδρον αγαθόν καρπούς πονηρούς ποιείν» (Ματθ. ζ' 16 - 18).
Οι καλοί γονείς είναι η προϋπόθεσις των καλών παιδιών. Από την καλή και ευγενική ρίζα θα εξαρτηθή το υγιές και ήμερο γενεαλογικό δένδρο. Οι ευσεβείς και ενάρετοι γονείς είναι η καλύτερη κληρονομική καταβολή για τα παιδιά.

44. «Άννα, χάρις ερμηνεύεται» (Δ, 116).

Σχολιάζοντας το όνομα της μητέρας της Θεοτόκου, ο Ι. Δαμασκηνός γράφει:
«Το όνομα Άννα σημαίνει ‘χάρη’... Πλούσια προικισμένη με αρετές, μα για κάποιο άγνωστο λόγο έχοντας την αρρώστια της στειρότητας. Αληθινά ήταν στείρα η χάρη, δίχως τη δύναμη να καρποφορή στις ψυχές των ανθρώπων, αφού ‘όλοι πήρανε στραβό δρόμο, όλα εξαχρειώθηκαν’, δε βρίσκονταν άνθρωπος ‘γνωστικός’, άνθρωπος ‘να ζητάη το Θεό’. Ύστερα ο αγαθός Θεός, βλέποντας με συμπόνοια άμετρη των χεριών του το πλάσμα και θέλοντας να το σώση, λύνει την ακαρπία της χάρης, δηλαδή της Άννας, που ’χε δοσμένη τη σκέψι σ’ Αυτόν. Γέννησε έτσι μια τέτοια κόρη, που όμοιά της ποτέ δεν είχε γεννηθή μήτε θα ξαναγεννηθή. Το λευτέρωμα από την ακαρπία φανέρωνε ολοκάθαρα πως η στειρότητα του κόσμου σε αγαθά θα λυθή και θα γεννηθή ο κορμός της άφραστης μακαριότητας» (Δ, 117) .
Όταν σκληρύνεται η ψυχή των ανθρώπων, τότε γίνεται αδιάβροχη στα νοήματα της χάριτος του Θεού. Η χάρις του Θεού, που δεν μπορεί να καρποφορήση σε μια σκληρή ψυχή, αποδεικνύεται στείρα. Ο Ιησούς, στην παραβολή του Σπορέως παρωμοίωσε την πνευματική αυτή κατάστασι με τον σπόρο που έπεσε «παρά την οδόν και κατεπατήθη και τα πετεινά του ουρανού κατέφαγεν αυτό» (Λουκ. η' 5). Πάνω στο σκληρό και πατημένο δρόμο τίποτε δεν μπορεί να φυτρώση όση βροχή κι αν πέση. Η ψυχή που σκληρύνθηκε από την αμαρτία δεν μπορεί να καρποφορήση στη δροσιά της χάριτος. Είναι πια στείρα.
Δόξα όμως τω Θεώ! Διότι Εκείνος έλυσε τη στειρότητα του κόσμου με μια σειρά θαυματουργικών επεμβάσεων. Έλυσε τη στειρότητα της Αγίας Άννας και άνοιξε έτσι μια σχισμή στο σώμα της άγονης και στείρας ανθρωπότητος για να δεχθή τον «σπόρο» της χάριτος που θα έσπερνε ύστερ’ από λίγο ο κατά σάρκα Εγγονός της.

(Μητροπολίτου Αχελώου Ευθυμίου Στυλίου, Η Πρώτη, εκδ. Γρηγόρη, σελ. 68-69 )

1220. ΗΜΟΥΝ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ.
Ο άγιος Αντώνιος ο ερημίτης πειραζόταν σκληρά στην έρημο από το αρχέκακο διάβολο. Υπέφερε τρομερούς πόνους, με συχνές επιθέσεις. Αίφνης μια φωτεινή αχτίνα φάνηκε στο κελί του. Τα ακάθαρτα πνεύματα παρευθύς εξηφανίστηκαν και επεκράτησε μεγάλη ηρεμία και στην ψυχή και στο κτίριο ολόκληρο. Μέσα σε τέτοια ανακούφιση ο Αντώνιος γεμάτος ικανοποίηση λέγει στην οπτασία: «Που ήσουν προτήτερα; Γιατί δεν ήρθες από την αρχή να μου σταματήσεις τους πόνους;». Και μια φωνή του απάντησε: «Αντώνιε, ώδε ήμην, αλλά περιέμενον ιδείν το σόν αγώνισμα». «Αντώνιε, ήμουν κοντά σου και περίμενα να δω την αντίσταση, που θα έκανες. Επειδή υπέμεινες καρτερικά και δε νικήθηκες, θα σου είμαι για πάντα βοηθός και θα σε κάνω ξακουστό σε όλη τη γη».

(Βίος και πολιτεία του οσίου Πατρός ημών Αντωνίου υπό αγίου Αθανασίου, Έλλ. Πατρ. Τομ. 26 στήλ. 860).