56. «Ταύτην εισάγαγε Ζαχαρία εις τον Άγιον Ναόν ιερώς ανατρέφεσθαι» (ΜΝ).
Ο πρώτος και κύριος λόγος της εισαγωγής της μικρής Παρθένου στο Ναό ήταν, όπως είδαμε, η εκπλήρωσις της υποσχέσεως των γονέων της για αφιέρωσι. Οι ύμνοι όμως της Εκκλησίας προσθέτουν και έναν άλλο λόγο: το «ιερώς αναστρέφεσθαι» ˙ ότι δηλαδή η μικρή Μαριάμ παρεδόθη στους ιερείς για ιεροπρεπή μόρφωσι και ανατροφή.
Είναι γνωστό από την ιστορία, ότι οι ιερείς των Σουμερίων ήδη από το 5.000 π.Χ. άρχισαν να χρησιμοποιούν τη γραφή (UNESCO, Ιστορία της ανθρωπότητος 2/558, 579) . Οι ιερείς συνεπώς υπήρξαν οι πρώτοι που απέκτησαν γνώσεις και ήσαν οι πρώτοι εν συνεχεία διδάσκαλοι των ανθρώπων. Για πολλούς αιώνες οι άνθρωποι προσήρχοντο στους Ιερείς του ναού για μόρφωσι και εκπαίδευσι, εφ’ όσον οι Ιερείς ήσαν οι μόνοι που γνώριζαν ανάγνωσι και γραφή.
Είναι λοιπόν πολύ φυσικό να σκεφθούμε, ότι και στην Παλαιστίνη επικρατούσε η ίδια κατάστασις στους χρόνους των Θεοπατόρων. Ας μη λησμονούμε δε ότι, μέχρι τα τελευταία ακόμη χρόνια, σε πολλά ελληνικά χωριά ο μόνος που γνώριζε λίγα «γράμματα» ήταν ο ιερεύς! Και σε μερικά χωριά ο ιερεύς ήταν και είναι παπάς και δάσκαλος μαζί! Η παράδοσις επομένως της μικρής Θεοτόκου στους ιερείς, εκτός από την αφιέρωσι, είχε και την έννοια της γραμματικής μορφώσεως και της ιερής ανατροφής.
Οι γονείς οφείλουν να φροντίζουν για την ιερή μόρφωσι των παιδιών τους, οδηγώντας τα στο Κατηχητικό Σχολείο του ναού. Το ότι το Σχολείο αυτό λειτουργεί μέσα στο Ναό φανερώνει την εξάρτησί του απ’ την ιερή παράδοσι της μικρής Θεοτόκου και του δωδεκαετούς Ιησού (Λουκ. β' 41 - 50) . Μέσα στο κατανυκτικό και ιερό χώρο του Ναού, η παιδική ψυχή μυείται ευκολώτερα στις ιερές εμπειρίες και τα βιώματα της χριστιανικής πίστεως και ζωής. Είναι δε σημαντικό το ότι το Κατηχητικό μάθημα δεν αποβλέπει στην προσθήκη ξηρών θρησκευτικών γνώσεων, αλλά στη βίωσι των βασικών αληθειών του Χριστιανισμού. Όσοι από μας στα παιδικά τους χρόνια γνώρισαν τα Κατηχητικά, μπορούν να μαρτυρήσουν για τις ανεξίτηλες εμπειρίες που έζησαν, κάτω απ’ τους ολόφωτους θόλους του ορθόδοξου ναού...

(Μητροπολίτου Αχελώου Ευθυμίου Στυλίου, Η Πρώτη, εκδ. Γρηγόρη, σελ. 83-84 )

1000. Ο ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ ΣΤΟ ΚΡΕΟΠΩΛΕΙΟ.
Η γυναίκα ενός κρεοπώλη έβαλε απέναντι στην ζυγαριά ένα μεγάλο καθρέπτη.
Τι σε έπιασε κι έβαλες αυτό τον καθρέπτη στο κρεοπωλείο μας;
- Δεν καταλαβαίνεις, με αυτό τον καθρέπτη οι κυρίες δε θα κοιτάζουν πια την ζυγαριά.

1263. ΤΑ ΠΛΟΥΤΗ ΣΑΝ ΤΟ ΒΙΟΛΙ.
Τα πλούτη, έλεγε ένας ιεροκήρυκας, είναι σα το βιολί. Δώσε το βιολί σε ένα άμουσο, και θα ξεσχίσει με τα τζουγκρανίσματά του την ακοή σου, αλλά στα χέρια ενός Παγκανίνι, θα ενσαρκώσει τη θεία μορφή της αρμονίας.
Το ίδιο και τα πλούτη. Στα χέρια αδέξιων και εγωιστών θα είναι αιτία πολλών κακών.

(Θησαυρός Γνώσεων και Ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ. 458, 571)

133. Πολλοί, διαβάζοντας ένα κοσμικό βιβλίο ή μία εφημερίδα, αισθάνονται ευχαρίστησι και εύκολα πιστεύουν ό,τι διαβάζουν. Διαβάζοντας όμως ένα θρησκευτικό κείμενο, νοιώθουν βάρος στην καρδιά, βασανίζονται από την αμφιβολία και την απιστία και δοκιμάζουν ένα είδος αποστροφής. Γιατί συμβαίνει αυτό; Χωρίς άλλο δεν φταίει η φύσις του αναγνώσματος, αλλά η φύσις των αναγνωστών, η κατάστασις της καρδιάς τους. Και, πίσω απ’ αυτή, ο Διάβολος, ο εχθρός της αλήθειας, ο εχθρός του Λόγου του Θεού: «Εἶτα ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ αἴρει τὸν λόγον ἀπὸ τῆς καρδίας αὐτῶν» (Λουκ. η’ 12). Όταν διαβάζουμε κάτι αδιάφορο, δεν τον θίγουμε και εκείνος δεν μας θίγει. Αλλά όταν διαβάζουμε κάτι το χριστιανικό, καθώς αρχίζουμε να φέρουμε στον νου τη σωτηρία μας, τον ερεθίζουμε, πάμε εναντίον του. Και αυτός τότε μας επιτίθεται και προσπαθεί να μας διώξη την πίστη. Τι πρέπει λοιπόν να κάνουμε για να τον αντιμετωπίσουμε; Να δείξουμε υπομονή σ’ αυτό το διάβασμα και σ’ αυτούς τους λογισμούς. «Ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑμῶν κτήσασθε τάς ψυχάς ὑμῶν» (Λουκ. ια’ 19), λέγει ο Κύριος.
Το ίδιο ισχύει ως προς το άσεμνο θέατρο και την εκκλησία. Πολλοί πηγαίνουν ευχάριστα σε τέτοια θέατρα, ενώ μουδιάζουν προκειμένου να πάνε στην εκκλησία. Γιατί; Στα θεάματα εκείνα, το κάθε τι ευχαριστεί τον αισθησιακό άνθρωπο. Όταν ο άνθρωπος συχνάζη εκεί, δεν προκαλεί, αλλά ικανοποιεί τον Διάβολο. Και έτσι ο Διάβολος δεν τον θίγει. Είναι ευχαριστημένος που τίποτε εκεί μέσα δεν θυμίζει τον Θεό. Στην εκκλησία όμως, όλα τον θυμίζουν. Όλα εμπνέουν πίστη και φόβο Θεού, άγια αισθήματα, ανάνηψι. Τότε λοιπόν ο Διάβολος σπεύδει να σπείρη στην καρδιά μας την αμφιβολία, τις βλάσφημες σκέψεις, την αδημονία. Κάνει τον άνθρωπο να μη βλέπη την ώρα που θα βγη έξω. Το κακό θέατρο και η εκκλησία είναι αντίθετοι κόσμοι. Το ένα είναι ναός του κόσμου, το άλλο είναι ναός του Θεού. Το ένα είναι σπίτι του Διαβόλου, το άλλο είναι σπίτι του Κυρίου.

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 74-75)

"Κάποια μέρα πήρε (ο άγιος Νικόλαος Πλανάς) ένα αμαξάκι να τον πάει στον Άγιο Ιωάννη στην ενορία του. Εκεί κοντά στην Πύλη του Αδριανού κάτι του έφταιξε το άλογο του αμαξά και άρχισε θυμωμένες αλλεπάλληλες βλαστήμιες. Του λέει αμέσως ο ιερέας: 

"Στάσου, στάσου παιδί μου, να κατέβω" και ταυτόχρονα τον πλήρωσε όσο τον είχε συμφωνήσει μέχρι την εκκλησία.

"Μα, του λέει ο αμαξάς, δεν σε πήγα ακόμα στην εκκλησία σου"! Του απαντά ο ιερέας: 

"Το ξέρω, παιδί μου, αλλά δεν μπορώ να μείνω στο αμάξι σου, επειδή μου βλαστήμησες Εκείνον που λατρεύω". Δεν ήξερε τι να απολογηθεί ο αμαξάς. Έφυγε προσβεβλημένος και ποιος ξέρει αν θα ξαναβλαστήμησε.

(ο άγιος Παπα-Νικόλας Πλανάς, εκδ. Αστήρ, σ.32)

"Πλούσιος Γάλλος Κόμης προσκλήθηκε σε μία συγκέντρωση να γνωρίσει τον πολύ γνωστό, δυστυχώς, Ερνέστο Ρενάν που έγραψε την ιστορία του Ιησού Χριστού στην οποία ιερόσυλα βλασφημά τον Λυτρωτή. Ο Ρενάν του έτεινε το χέρι και ο κόμης τράβηξε το δικό του λέγοντας: 

- Δεν θέλω ποτέ να πιάσω το χέρι που ράπισε τον Κύριό μου."

(Θησαυρός γνώσεων και Σοφίας, Νο 1366)

«Όλα είναι γυμνά και διάφανα μπροστά στα μάτια του Θεού, στον οποίο και θα δώσουμε λόγο» (Εβρ. 4:13)

Η γνωστή, σ’ όσους έχουν διαβάσει αρχαία ελληνική ιστορία, Λαΐδα η Κορινθία, όταν διέκρινε στον καθρέφτη τις πρώτες ρυτίδες ν’ αυλακώνουν το ωραίο της πρόσωπο, κυριεύτηκε από θυμό κι απογοήτευση και είπε: «Εγώ, ρυτίδες;». Και πιάνοντας τον καθρέφτη, τον πέταξε με δύναμη στο πάτωμα και τον έκανε κομμάτια. Το ίδιο έκανε και η βασίλισσα μιας φυλής αγρίων στην Αφρική, όταν κάποιος ευρωπαίος έμπορος της πρόσφερε καθρέφτη. Διακρίνοντας τα χοντρά χαρακτηριστικά του προσώπου της, που ποτέ πριν δεν είχε δει και μάλλον πίστευε πως με την ομορφιά της είχε επιβληθεί στη φυλή της, άρπαξε τον καθρέφτη και τον έκανε θρύψαλα.
Έτσι είναι και ο άνθρωπος. Μια σωστή ασχήμια, την οποία δεν μπορεί μόνος του να δει και ν’ αναγνωρίσει. Κι αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο ο Θεός έγραψε για μας το Λόγο Του. Για να γίνει καθρέφτης σε όλους μας, να δούμε πόσο αμαρτωλοί είμαστε και να δεχτούμε, αν θέλουμε, το δώρο Του τον Ιησού Χριστό, ο Οποίος μόνος μπορεί να μεταμορφώσει τη ζωή μας.

«Φτιάξε μου, Θεέ, μια καθαρή καρδιά, και νέο πνεύμα, σταθερό εντός μου βάλε» (Ψαλμός 51:10 – ΝΜΒ)

Η καρδιά ενός 49χρονου ψαρά από την Αίγινα αποδείχτηκε ελαττωματική, ανεπαρκής. Και οι γιατροί του έκαναν μεταμόσχευση. Αλλά και αυτή η μεταμοσχευμένη καρδιά τον πρόδωσε, όταν μετά από λίγα χρόνια προσβλήθηκε από ένα επιθετικό μικρόβιο και πήγαινε για απόρριψη. Ο γιατρός του όμως του βρήκε ένα δεύτερο μόσχευμα και έτσι πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα μεταμόσχευση καρδιάς σε άτομο που είχε ήδη κάνει μια μεταμόσχευση.
Ο Θεός έρχεται κι αλλάζει την καρδιά του αρρώστου από την αμαρτία ανθρώπου και του δίνει μια γερή καρδιά που να μπορεί να αγαπάει το Θεό και τους ανθρώπους, που να μπορεί να σκέφτεται και ν’ αποφασίζει να κάνει το θέλημα του Θεού κάθε φορά. Δεν του δίνει ένα «μόσχευμα» ευάλωτο στο πρώτο μικρόβιο. Θωρακίζει τη νέα καρδιά με τη δική Του ασφάλεια και τη δύναμη να κατανικά τις επιθέσεις της αμαρτίας. Εσύ, έχεις πάρει μια τέτοια καρδιά από το Θεό;
(Χ.Ι.ΝΤ.)

(Εκδόσεις «Ο Λόγος»)

132. Τα λόγια της θείας λατρείας δεν είναι όλα καταληπτά από όλους. Ο εχθρός προσπαθεί να μας πείση ότι είναι μάταιο να ακούωνται, ότι η Εκκλησία χάνει τον καιρό της μ’ αυτά. Πρόκειται για αβάσιμο σκέψι. Το Πνεύμα το Άγιο θα μείνη αδρανές; Δεν θα φωτίση τις καρδιές; Δεν έχεις και συ ο ίδιος πείρα από τον φωτισμό της καρδιάς σου με την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος; Άλλοτε, δεν καταλαβαίνεις μερικές λέξεις και εκφράσεις. Δεν εύρισκαν απήχησι μέσα σου. Ξάφνου όμως, το Άγιο Πνεύμα σε φώτισε και τα λόγια αυτά μίλησαν μέσα σου καθαρά. Ας μην αμφιβάλλουμε λοιπόν. Η Εκκλησία σπέρνει και ο Θεός κάνει να βλασταίνη ο σπόρος.

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 74)

46. «Ρημάτων δεήσεως, Ιωακείμ συν Άννη βοά, συ επήκουσας μόνος, ο Ποιητής και Θεός και της ατεκνίας την λύσιν, συ παρασχών» (ΜΔ).
Οι Θεοπάτορες Ιωακείμ, και Άννα έκαναν την ατεκνία τους θέμα προσευχής, κατά την παράδοσι των ευσεβών ατέκνων συζύγων της Π. Διαθήκης (πρβλ. την περίπτωσι της Άννας, μητέρας του προφήτου Σαμουήλ, Α' Βασ. Α’ 19, της Ελισάβετ, μητέρας του Βαπτιστού Ιωάννου, Λουκ. κα' 15 κλπ.). Ο Θεός άκουσε τις προσευχές τους και με θαυματουργικό τρόπο έλυσε τη στείρωσι της Άννας.
Ο Ι. Δαμασκηνός, προσπαθώντας να ερμηνεύση το θαύμα, γράφει: «Για ποιο λόγο γεννήθηκε η Μητροπάρθενη από γυναίκα στείρα; Γιατί έπρεπε, αυτό πούναι το μοναδικό καινούργιο κάτω από τον ήλιο, η βάση και το αποκορύφωμα των θαυμάτων (η εκ παρθένου δηλ. γέννηση του Ιησού) ν’ ανοίγη το δρόμο του με θαύματα και σιγά - σιγά από τα πιο ταπεινά νάρθουν τα πιο μεγάλα» (Δ, 67). Και πιο κάτω: «Το λευτέρωμα από την ακαρπία φανέρωνε ολοκάθαρα πως η στειρότητα του κόσμου σε αγαθά θα λυθή και θα γεννηθή ο κορμός της άφραστης μακαριότητος» (Δ, 117) .
Η θαυμαστή σύλληψις της Θεοτόκου από την Αγία Άννα φανερώνει, ότι η υπερνίκησις της στειρότητος —μερικές φορές— δεν είναι παρά ζήτημα πίστεως και θερμής καταφυγής στον Θεό: ότι είναι μια ευκαιρία μετανοίας, εξαγνισμού και πνευματικής εξάρσεως των συζύγων. Διότι, πρέπει να σημειωθή, ότι η απαιδία δεν είναι αποκλειστικό θέμα της συζύγου. Είναι μια κατάστασις που αναφέρεται στο ανδρόγυνο και γι’ αυτό πρέπει ν’ αντιμετωπίζεται και από τους δύο συζύγους, με την ίδια πίστι και την ίδια θερμή προσευχή.
Η εμπειρία των ορθοδόξων πιστών σε σχετικές περιπτώσεις είναι χαρακτηριστική: όπου υπάρχει θερμή πίστις, το θαύμα γίνεται. Έτσι, στα ιερά προσκυνήματα της χώρας μας συναντά κανείς πολλές μητέρες που κρατούν στην αγκαλιά τους την απόδειξι της πίστεως που «νικά την τάξι της φύσεως» — το παιδί της προσευχής και των δακρύων τους!
Όλην μου την ζωήν διακυβέρνησον, Παρθένε.
Τα τραύματα θεράπευσον της ψυχής μου, Πάναγνε.

(Μητροπολίτου Αχελώου Ευθυμίου Στυλίου, Η Πρώτη, εκδ. Γρηγόρη, σελ. 71 )

1291. ΠΩΣ ΚΑΤΑΚΤΑ Η ΠΡΑΟΤΗΣ.
Ο Φραγκίσκος Σαλέσιος, επίσκοπος Λωζάνης και γνωστός για την πραότητα του χαρακτήρος του, είχε ένα υπηρέτη που συχνά μεθούσε. Οι παρατηρήσεις του αφεντικού του δεν τον συγκινούσαν καθόλου. Κάποιο βράδυ, έπειτα από την προσευχή στο παρεκκλήσιο του αγίου επισκόπου, που γινόταν από κοινού, βγήκε κρυφά και πήγε στην ταβέρνα.
Κατά τα μεσάνυχτα γύρισε μεθυσμένος. Επειδή η πόρτα ήταν κλειστή και κανείς δεν σηκώθηκε να του ανοίξει, αναγκάστηκε να κοιμηθεί κάτω στο κατώφλι. Ο Φραγκίσκος όμως άκουσε τον θόρυβο και πήγε προς συνάντηση του. Κοιμισμένος όπως τον βρήκε, τον πήρε στο δωμάτιο του και τον έβαλε στο δικό του κρεβάτι, κι ο ίδιος αναγκάστηκε να κοιμηθεί σε άλλο δωμάτιο, αφού προηγουμένως προσευχήθηκε για την σωτηρία της ψυχής του μέθυσου υπηρέτου.

1295. Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ.
Ένας απλός μοναχός έλεγε μια μέρα σε ένα ιερομόναχο, του οποίου είχε διαβάσει τα σοφά συγγράμματα:
- Πάτερ μου, με τα βιβλία σου θα αποκτήσεις εξάπαντος μια μεγάλη θέση στον Παράδεισο.
- Στο δικαστήριο του θεού, απάντησε εκείνος, τα συγγράμματα μου και η σκούπα σου θα έχουν την ίδια αξία. Κι αν όταν σκουπίζεις, η πρόθεσης σου είναι αγνοτέρα από την δική μου, όταν συγγράφω, τότε μάλιστα θα λάβεις μεγαλύτερη ανταμοιβή από τον Θεό και καλύτερη θέση στον Παράδεισο από μένα.

(Θησαυρός Γνώσεων και Ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ. 586)

ΈΝΑΣ μοναχός ρώτησε τον Γέροντά του από ποιά αφορμή γεννιέται στον άνθρωπο ο πόλεμος της σαρκός.
- Από την πολυφαγία και την πολυυπνία κυρίως, του αποκρίθηκε εκείνος. Η φύση επιθυμεί την ηδονή, η άσκηση όμως μαραίνει την επιθυμία.

ΚΑΠΟΙΟΣ Χριστιανός πήγε δώρο ένα φλασκί κρασί στους Ερημίτες πάνω στο βουνό του Αγίου Αντωνίου. Ο Πρεσβύτερος, που έκανε την διανομή, έδωσε ένα ποτήρι και στον Όσιο Σισώη. Εκείνος το ήπιε, αλλά ο Πρεσβύτερος, επειδή ήταν πολύ ηλικιωμένος, ετοιμάστηκε να του δώσει και δεύτερο.
- Πάψε να με βάζεις σε πειρασμό, αδελφέ, του είπε τότε αυστηρά ο Γέροντας. Ή μήπως λησμόνησες πως υπάρχει και διάβολος;

ΓΙΟΡΤΗ για τον πνευματικό άνθρωπο, γράφει ο Όσιος Εφραίμ ο Σύρος, είναι η τήρηση των θείων εντολών και παρηγοριά του η αποχή από το κακό. Καύχημά του ο φόβος του Θεού και πραγματική του ευφροσύνη η ημέρα που θα τον προσκαλέσει ο ουράνιος Βασιλεύς να κληρονομήσει τα αιώνια αγαθά Του.

ΤΑ ΜΑΤΙΑ του χοίρου, λέει κάποιος Πατήρ, είναι έτσι φτιαγμένα που βλέπουν μόνο στην γη. Το ίδιο παθαίνει κι ο άνθρωπος που έχει κυριευθεί από την επιθυμία των φαγητών. βλέπει όλο προς τα κάτω και δεν είναι ικανός για τίποτε υψηλό.

ΓΙΑΤΙ σε τρέμουν τα δαιμόνια, Αββά; ρώτησε τον Όσιο Ισίδωρο τον Πηλουσιώτη κάποιος νέος μοναχός.
- Γιατί, αφ’ ότου έγινα καλόγερος, του αποκρίθηκε ο Όσιος, δεν επέτρεψα στον λάρυγγά μου καμιά απόλαυση.

ΈΝΑΣ σοφός Γέροντας δίνει την παρακάτω συμβουλή στους μοναχούς και μάλιστα στους νέους:
- Απόφευγε, αδελφέ, να τρως τα φαγητά της αρεσκείας σου, αλλά προτίμα τα ευτελέστερα και ευχαρίστησε τον Θεό που σου τα στέλνει κι αυτά.

(Γεροντικό, Σταλαγματιές απο την Πατερική Σοφία, Θεοδώρας Χαμπάκη, Εκδόσεις Ορθοδόξου Χριστιανικής αδελφότητας "ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ", σελ. 91-92 )

Λειτουργικά βιώματα
Ο ιερομόναχος Ιωακείμ Σπετσιέρης ( 1858-1943) διηγείται τις ακόλουθες εμπειρίες του από την περίοδο της παραμονής του στη μονή του αγίου Σάββα, στα Ιεροσόλυμα:
‘‘ Την τέταρτη Κυριακή της μεγάλης σαρακοστής του 1888 λειτουργούσε στο καθολικό ο ιερομόναχος Γερμανός. Ήταν τύπος αληθινού μοναχού, απλός, άκακος, απονήρευτος, μειλίχιος και ταπεινός.
’’Μετά την μεγάλη είσοδο, όταν βγήκε στην ωραία πύλη για να ευλογήσει το εκκλησίασμα, μου φάνηκε το πρόσωπό του σαν μια πύρινη φλόγα.
’’- Τί έπαθε ο παπα- Γερμανός; Ρώτησα τον π. Κύριλλο, νομίζοντας ότι κάτι δυσάρεστο του συνέβη.
’’- Σώπα, μου λέει, μεταρσιώθηκε από τη θεία χάρη. Πνευματικά δεν ζει πλέον στον κόσμο, βρίσκεται στον ουρανό. Δεν βλέπεις, που κινείται μηχανικά σαν να είναι αφηρημένος; Αυτό συμβαίνει κάθε φορά που λειτουργεί’’.
‘‘ Όταν έγινα ιερέας, μια μέρα ρώτησα τον παπα- Γερμανό:
’’- Πάτερ Γερμανέ, έχω διαβάσει ότι παλαιότερα πολλοί ιερείς, όταν έκαναν τη μεγάλη είσοδο, κρατώντας τα τίμια Δώρα, δεν πατούσαν στη γη. Υπάρχουν τέτοιοι ιερείς σήμερα;
’’- Μην αμφιβάλλεις, μου είπε, μήπως συμβεί και σε σένα κάτι τέτοιο!
’’ Πραγματικά, την επόμενη Κυριακή ήμουν εφημέριος. Όταν λοιπόν βγήκα για τη μεγάλη είσοδο κρατώντας τα Άγια, σήκωνα τα πόδια μου, γιατί δεν έβρισκα στερεό έδαφος να πατήσω. Αργότερα με επισκέφθηκε στο κελλί μου ο παπα-Γερμανός και με ρώτησε:
’’- Γιατί σήμερα, την ώρα της μεγάλης εισόδου, σήκωνες τα πόδια σου;
’’- Δεν ξέρω τί έπαθα, δεν εύρισκα στερεό έδαφος να πατήσω.
’’- Ακριβώς. Βρισκόσουν στον αέρα, γιατί σε κρατούσαν θείοι άγγελοι. Πίστευε λοιπόν και μη ερεύνα, γιατί το μυστήριο της θείας ευχαριστίας, είναι μεγάλο.
’’- Μόνο στη μεγάλη είσοδο κρατούν το λειτουργό οι θείοι άγγελοι στον αέρα;
’’- Ναι, γιατί τότε φέρει επάνω του τα τίμια Δώρα. Όταν τα αποθέσει, τότε η χάρη ενεργεί στο πνεύμα του, που το μεταρσιώνει στον φωτεινό και ουράνιο κόσμο’’.
(Θαύματα και Αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία, Ι. Μονή Παρακλήτου, σελ.89-90)