Η προπαγάνδα στη Δύση από τα ΜΜΕ & τους πολιτικούς που χαϊδεύουν τα αυτιά Ισλαμιστών ψηφοφόρων, ότι το Ισλάμ κηρύττει ειρήνη & ανεξιθρησκεία καλά κρατεί... Ασφαλώς υπάρχουν & ωραία & ειρηνικά χωρία στις Πηγές, αυτό έλειπε... αλλιώς θα είχαμε πολεμικό εγχειρίδιο, αλλά στο αληθινό-ανατολικό Ισλάμ του Μωάμεθ βλέπουμε καλά ότι ερμηνεύουν σωστά τις Πηγές τους & όχι όπως τους βολεύει. Όπως ακριβώς είναι δηλαδή, ξεκάθαρες... Κάποιοι σύγχρονοι Ισλαμιστές στη Δύση δεν θέλουν τα παρακάτω χωρία, τα προσπερνούν. Αλλά δεν μπορούν να τα αρνηθούν! Είναι η κρυστάλλινη αλήθεια των Πηγών τους. Οι γνήσιοι Ισλαμιστές τα ξέρουν καλά & συμφωνούν μια χαρά με αυτά & όταν χρειαστεί τα εφαρμόζουν. Επιλέγουν το αληθινό Ισλάμ του Μωάμεθ, όχι αυτό του 20ου αιώνα...

Α ΤΖΙΧΑΝΤ- Ιερός πόλεμος κατά των απίστων & των λαών της Βίβλου (Εβραίων-Χριστιανών)
Κ 5,17 «Άπιστοι είναι πραγματικά εκείνοι που λένε ότι ο Αλλάχ είναι ο Χριστός, ο γιος της Μαριάμ»
Κ 9,30 «Είπαν οι Χριστιανοί ότι ο Μεσσίας ήταν γιος του Αλλάχ. Αυτά είναι λόγια που βγήκαν από τα χείλια τους και που μιμούνται τα λόγια εκείνων που αρνήθηκαν (παλιά) από πριν την Πίστη. Ας πέσουν στην καταστροφή που έχουν απομακρυνθεί από την αλήθεια…»
K 3,28 "Οι Πιστοί δεν παίρνουν προστάτες και δεν κάνουν φίλους τους άπιστους, αλλά τουναντίον τους πιστούς. Κι αν κανείς κάνει τούτο, τότε να μην περιμένει καμία βοήθεια από τον Αλλάχ. Εκτός αν προφυλαχτείτε από αυτούς, ώστε να μπορέσετε να προστατεύετε τον εαυτό σας" (Υπομνήματα σε αυτόν το στίχο: Ibn Kathir «Σε αυτήν την περίπτωση τέτοιοι πιστοί επιτρέπεται να δείχνουν φιλία εξωτερικά, αλλά ποτέ εσωτερικά» και ο Abu Darda «Χαμογελάμε στο πρόσωπο κάποιων ανθρώπων, παρόλο που οι καρδιές μας τους καταριούνται»)
Κ 5:51 "Ω! Σεις που πιστέψατε! Μην κάνετε τους Εβραίους και τους Χριστιανούς φίλους και προστάτες σας! Δεν είναι παρά μονάχα μεταξύ τους φίλοι και προστάτες. Και εκείνος ανάμεσά σας που πιάνει φιλίες μ’ αυτούς, είναι ένας από αυτούς. Ο Αλλάχ δεν καθοδηγεί τον άδικο και παράνομο λαό»
Κ 3,32 «Αν όμως απομακρυνθούν (από την πίστη), τότε ο Αλλάχ δεν αγαπά τους άπιστους»
Κ 48:29 - Ο Μουχάμαντ είναι ο απόστολος του Αλλάχ. Και όσοι είναι μαζί του είναι ισχυροί [αυστηροί] ενάντια στους άπιστους και σπλαχνικοί μεταξύ τους»
Κ 98: 6 – Βέβαια οι άπιστοι (είτε είναι) από τους οπαδούς της Βίβλου είτε από τους πολυθεϊστές, θα μείνουν στη φωτιά της κόλασης, όπου (για πάντα) κατοικούν. Αυτοί είναι οι χειρότεροι από τα πλάσματα»
Κ 5,33 «Η τιμωρία εκείνων οι οποίοι πολεμούν τον Αλλάχ και τον απόστολό του και διαβιούν στη γη άσχημα, είναι να εκτελούνται ή να σταυρώνονται ή να κόβονται τα χέρια και τα πόδια αντίπλευρα ή να εξορίζονται από αυτή τη γη»
Κ 8,12 «Θα εγκαταστήσω τον τρόμο στις καρδιές των απίστων, και πλήξετε πάνω από τον αυχένα τους και χτυπήστε τις άκρες από τα δάχτυλά τους [δηλ. αποκεφαλισμός & ακρωτηριασμός]»

K 8,39 "Και πολεμήστε τους άπιστους (σκοτώνοντάς τους) μέχρις ότου να μην υπάρχει πειρασμός και να είναι η θρησκεία του Αλλάχ η μοναδική"

Κ 9:29 – Πολεμάτε αυτούς που δεν πιστεύουν στον Αλλάχ, κι ούτε στην έσχατη ημέρα και δεν απαγορεύουν αυτό που απαγόρευσε ο Αλλάχ και ο Απόστολός Του (Μωάμεθ) κι ούτε αναγνωρίζουν την αληθινή θρησκεία (ακόμη κι αν είναι) από το Λαό που του δόθηκε η Βίβλος, μέχρις ότου δώσουν το φόρο υποτέλειας (τζιζγια) με εκούσια υποταγή, κι (αισθανθούν) τον εαυτό τους ταπεινωμένο.
Κ 4,89 «Θα επιθυμούσαν να μην πιστέψετε όπως κι εκείνοι (έμειναν άπιστοι), να είστε δηλ. μ' αυτούς. Μην τους παίρνετε ως φίλους απ' τις γραμμές τους, ώσπου να εγκαταλειφθεί η απιστία τους. Αν όμως επιστρέψουν στην απιστία, τότε συλλάβετέ τους και σκοτώοτε τους, όπου κι αν βρίσκετε». 
Κ 9:73 —Ω Προφήτη: αγωνίσου ενάντια στους άπιστους και στους υποκριτές και να είσαι σταθερός (ανένδοτος) απέναντί τους. Η διαμονή τους είναι η κόλαση...»
Κ 9:111- Ο Αλλάχ αγόρασε από τους πιστούς τον εαυτό τους και τις περιουσίες τους,, για να έχουν (σαν αντάλλαγμα) τον Παράδεισο. Αυτοί θα πολεμήσουν για τη θρησκεία Του, θα σκοτώσουν και θα σκοτωθούν»
Κ 9: 123 – Ω! Εσείς που πιστέψατε! Πολεμάτε τους άπιστους που σας ζώνουν τριγύρω, κι ας βρουν στο πρόσωπό σας τραχύτητα…»
Mu 4366 - Αφηγήθηκε από τον Umar b. ο Αλ-Χατάμπ ότι άκουσε τον Αγγελιοφόρο του Αλλάχ να λέει: Θα εκδιώξω τους Εβραίους και τους Χριστιανούς από την Αραβική Χερσόνησο και δεν θα αφήσω κανένα εκτός από μουσουλμάνο. (το ίδιο και στο 4594). Επίσης στο Μu 4232: "Είπε ο Μωάμεθ: Σε παρακαλώ να κάνεις τρία πράγματα: Διώξε τους ειδωλολάτρες από την αραβική χερσόνησο"
Mu 33 & 30 – Ο απόστολος του Αλλάχ είπε: Έχω λάβει εντολή να πολεμάω εναντίον των ανθρώπων όσο δεν διακηρύττουν ότι «δεν υπάρχει Θεός εκτός από τον Αλλάχ»… και αν το κάνουν, η ζωή τους και η περιουσία τους είναι εγγυημένα εκ μέρους μου»
Β 6924 «Ο Μωάμεθ είπε: Έχω διαταχτεί να πολεμώ τους ανθρώπους μέχρις ότου πουν «κανείς δεν πρέπει να λατρεύεται εκτός από τον Αλλάχ» και όποιος πει (αυτή τη φράση) ο Αλλάχ θα σώσει την περιουσία και τη ζωή του από εμένα»
al-Mufrad 1103- Ο Προφήτης είπε: "Μην δώσετε πρώτα στους Λαούς του Βιβλίου τον χαιρετισμό. Αναγκάστε τους να πάνε στο στενότερο μέρος του δρόμου."
Β 2785 «Ένας άνδρας ήλθε στον απόστολο του Αλλάχ και τους είπε. Καθοδήγησέ με σε ένα τέτοιο κατόρθωμα που να είναι ίσο με την τζιχάντ (για ανταμοιβή). Αυτός απάντησε: Δεν βρίσκω τέτοιο κατόρθωμα»
Β 2787 «Ο Αλλάχ εγγυάται ότι θα δεχτεί αυτόν που πολέμησε στη τζιχάντ για τον σκοπό Του μέσα στον παράδεισο αν σκοτωθεί»
Β 2796 «Ο προφήτης είπε: Μία και μόνη προσπάθεια (στον πόλεμο) για το σκοπό του Αλλάχ το απόγευμα ή το πρωί είναι καλύτερο από όλο τον κόσμο και από ότι υπάρχει μέσα του»
Β 2977 «Ο απόστολος του Αλλάχ είπε… έχω γίνει νικητής με τον τρόμο…»

«Ο Απόστολος έδωσε διαταγές στον al- Zubayr [για έναν Εβραίο που έκρυβε τον θησαυρό του]: «Βασανίστε τον μέχρι να του αποσπάσετε όσα έχει» οπότε άναψε φωτιά με πυρόλιθο και μέταλλο πάνω στο στήθος του έως ότου σχεδόν πέθανε. Έπειτα ο απόστολος τον μετέφερε στον Muslama και τον αποκεφάλισε για εκδίκηση για τον αδελφό του Mahmud (Ibn Ishaq, Η ζωή του Μωάμεθ 515)
B 657 «Σίγουρα σκόπευα ή σχεδίαζα ή ήμουν έτοιμος να διατάξω τον κήρυκα να ανακηρύξει Iqama και να διατάξω έναν άνδρα να… ανάψει έναν δαυλό να κάψει όλους αυτούς τους άνδρες (μαζί με τα σπίτια τους) που δεν άφησαν ακόμη τα σπίτια τους για την προσευχή στα τζαμιά»
Ο Αμπού Μπάκρ είπε: «Οπότε δεν θα λυπηθεί κανέναν από αυτούς που θα εξουσιάσει, αλλά μπορεί να τους κάψει με φωτιά, να τους σφάξει με όποιο μέσο έχει και να πάρει γυναίκες και παιδιά αιχμαλώτους» (Al Tabari vol. 10, 57)
«Όταν οι δυο τους πλησίασαν τον Αμπου Μπάκρ διέταξε τον Χατζίζ να τον πάει (τον ένοχο) έξω σε αυτό το ξέφωτο και να τον κάψει εκεί με φωτιά. Οπότε αυτός τον πήρε έξω στην αυλή της προσευχής και άναψε μία φωτιά για αυτόν και τον έριξε μέσα της» (Al Tabari vol. 10, 80-81)

ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ (όσοι εγκαταλείπουν το Ισλάμ)
Β 6922, «[ο Μωάμεθ είπε] Όποιος άλλαξε την ισλαμική του θρησκεία, τότε σκοτώστε τον»
Β 6930 «[ο Μωάμεθ είπε] Τις τελευταίες ημέρες θα εμφανιστούν κάποιοι νέοι ανόητοι άνθρωποι οι οποίοι… θα βγουν από τη θρησκεία τους όπως ένα βέλος βγαίνει έξω από το παιχνίδι. Οπότε, οπουδήποτε τους βρείτε σκοτώστε τους διότι όποιος τους σκοτώσει θα έχει αμοιβή κατά την ημέρα της Ανάστασης»
Β 6923 «Ο Mu’adh ρώτησε: Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος; Ο Abu Musa είπε: Ήταν ένας Ιουδαίος και έγινε Μουσουλμάνος και έπειτα επέστρεψε πίσω στον Ιουδαϊσμό. Έπειτα ο Abu Musa παρακάλεσε τον Mu’adh να κάτσει κάτω αλλά ο Mu’adh είπε: Δεν θα κάτσω μέχρι να σκοτωθεί. Αυτή είναι η κρίση του Αλλάχ και του Προφήτη του και το επανέλαβε τρεις φορές. Έπειτα ο Abu Musa διέταξε να φονευτεί ο άνδρας και φονεύτηκε»
Β 6921 «Ο Ibn Umar ο Az-Zuhri και ο Ibrahim είπαν: Μία γυναίκα αποστάτης πρέπει να φονεύεται»
Μu 4154 «Ο Απόστολος του Αλλάχ σηκώθηκε όρθιος και είπε: Το αίμα ενός Μουσουλμάνου που κρατά την μαρτυρία ότι δεν υπάρχει άλλος Θεός από τον Αλλάχ και ότι εγώ είμαι ο Απόστολός του, μπορεί νόμιμα να χυθεί μόνο στην περίπτωση τριών ατόμων: αυτού που εγκαταλείπει το Ισλάμ και αφήνει την κοινότητα, αυτής που είναι παντρεμένη και μοίχευσε και σε αυτόν που παίρνει ζωή για άλλη ζωή»
D 4347 «[ο Μωάμεθ είπε] Όταν ένας σκλάβος δραπετεύει και επιστρέφει στην πολυθεΐα, μπορεί νόμιμα να φονευτεί»
Ν 4025 «[ο Μωάμεθ είπε] Μετά από εμένα θα υπάρξουν πολλές συμφορές και πολύ κακή συμπεριφορά. Όποιον δείτε να χωρίζεται από την Jama’ah ή να προσπαθεί να δημιουργήσει σχίσματα στην Ummah του Μωάμεθ, τότε σκοτώστε τον»
Ν 4040 «[μετά από βασανισμό και εκτέλεση κάποιων αποστατών που σκότωσαν ένα βοσκό του Μωάμεθ] Ο αρχηγός των Πιστών Abdul Malik είπε στον Anas, όταν διηγούνταν αυτήν την χαντίθ (παράδοση): Έγινε αυτό (η τιμωρία) λόγω απιστίας ή λόγω αμαρτίας τους; Είπε: Λόγω απιστίας»
Τ 1458 «[ο Μωάμεθ είπε] Όποιος αλλάζει τη θρησκεία του τότε σκοτώστε τον»
Μa 2535 «Ο Απόστολος του Αλλάχ είπε: Όποιος αλλάζει τη θρησκεία του εκτελέστε τον»
Al Muwatta 36.18.15 «Ο Απόστολος του Αλλάχ είπε: Αν κάποιος αλλάξει τη θρησκεία του, τότε αποκεφαλίστε τον»
Al Bayhaqi «Μία γυναίκα που ονομαζόταν Umn Ruman αποστάτησε. Τότε ο προφήτης διέταξε ότι θα ήταν καλύτερα να της προσφερθεί ξανά ευκαιρία για το Ισλάμ και έπειτα να μετανοήσει. Αλλιώς πρέπει να εκτελεστεί»

Ibn Ishaq, 551 "Κάποιος που αποστάτησε είχε δύο κορίτσια που τραγουδούσαν, την Fartana και την φίλη της που συνήθιζαν να τραγουδούν σατυρικά τραγούδια σχετικά με τον απόστολο, οπότε (ο Μωάμεθ) διέταξε ότι έπρεπε να φονευτούν μαζί του"

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:  Οι 6 αναγνωρισμένες συλλογές Χαντίθ 1)B=al-Bukhari(870 μ.Χ.) 2)Mu=Muslim(875) 3)D=Abu Dawud(888) 4)T=al- Tirmidhi(892) 5)N=al- Nasai(915) 6)Ma=Ibn Maja(886) Κ=Κοράνιο  [οι υπογραμμίσεις δικές μας]

19. Το δόγμα της Αγίας Τριάδος μαρτυρείται στην αγία Γραφή;

     Στην Π. Διαθήκη το δόγμα υπεμφαίνεται τόσο σκιωδώς και αινιγματικώς, ώστε χωρίς το φως που επιρρίπτει σ’ αυτό η Κ. Διαθήκη vα είναι αδύνατο ν’ αναπλάσουμε την περί Αγίας Τριάδας διδασκαλία. Το δόγμα διαφαίνεται στα χωρία εκείνα, όπου ο Θεός φέρεται σε πληθυντικό πρόσωπο να συσκέπτεται και να διαλογίζεται: «Ποιήσωμεν άνθρωπον κατ’ εικόνα ημετέραν...». «Ιδού Αδάμ γέγονεν ως εις εξ ημών». «Δεύτε και καταβάντες συγχέωμεν αυτών εκεί την γλώσσαν». 'Υπαινιγμούς έχουμε επίσης στην ποικιλία των ονομάτων των αποδιδόμενων στο Θεό, όπως Έλωίμ, Άδωναί, Σαβαώθ, Ιεχωβά κ.λπ., όπως και η σε τρία πρόσωπα (Αγγέλους) εμφάνιση του Θεού στον Αβραάμ, κοντά στη Δρύ του Μαμβρή. Στο αυτό τέλος πνεύμα κινούνται και όσα λέγονται στην Π. Διαθήκη περί του πνεύματος ως αρχής της δυνάμεως και της ζωής των όντων και περί της σοφίας ως ένυπάρχουσας στο Θεό και τα πάντα εργαζόμενης.
     Σε αντίθεση προς την Π. Διαθήκη όπου το δόγμα του τριαδικού Θεού υπάρχει άμυδρώς, στην Καινή Διαθήκη αυτό μαρτυρείται πλουσιότερα, έναργέστερα και σαφέστερα. Τις σχετικές μαρτυρίες μπορούμε να δούμε σε δυο επίπεδα. α. Στα χωρία όπου γίνεται λόγος σαφής περί της τριαδικότητας του χριστιανικού Θεού, και β. Στα χωρία όπου εξαίρονται οι ενδοτριαδικές σχέσεις των προσώπων.
     Στα πρώτα είναι τα χωρία:
     • Ματθ. 28,19: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του 'Αγίου Πνεύματος», όπου τονίζονται συγχρόνως το ένιαίο και το τριαδικό των θείων προσώπων».
     • Β' Κορ. 13,13: «Η χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και η αγάπη του Θεού και η κοινωνία του 'Αγίου Πνεύματος μετά πάντων ύμών», ένθα εμφανώς εκφράζεται η τριαδικότητα του Θεού.
     • Α' Πέτρ. 1,2: «Κατά πρόγνωσιν Θεού Πατρός, εν άγιασμώ Πνεύματος, εις υπακοήν και ραντισμόν αίματος Ιησού Χριστού» και
     • Α' Ίωαν. 5,7: «Τρεις είσιν οι μαρτυρούντες εν τω ουρανώ, ο Πατήρ, ο Λόγος και το 'Άγιον Πνεύμα, και ούτοι οι τρείς εν είσιν», κλασικό όντως χωρίο περί του τριαδικού Θεού, το οποίο όμως θεωρείται ως μεταγενέστερη παρεμβολή στο κείμενο της αγίας Γραφής.
     Στα δευτερα δε, καταλέγονται πλήθος χωρίων τα κυριότερα των οποίων είναι:
     • Ιωαν. 1,1: «Εν αρχή ήν ο Λόγος, και ο Λόγος ήν προς τον Θεόν, και θεός ήν ο Λόγος...», όπου εκφράζεται ρητά η εσωτερική διάκριση και σύναψη του Λόγου με τον Πατέρα, και
     • Α’ Κορ. 2,10: «Το γαρ Πνεύμα πάντα ερευνά και τα βάθη του Θεού», όπου το Πνεύμα παρουσιάζεται ως ξεχωριστό πρόσωπο, το οποίο έρευνα τα βάθη της ουσίας του Θεού.
Με βάση τις πολλές και σαφείς αναφορές της Κ. Διαθήκης, η Εκκλησία εκύρωσε αυθεντικά το δόγμα της Αγίας Τριάδος στο ιερό Σύμβολο της Πίστεως των δύο πρώτων οίκουμ. Συνόδων, Νίκαιας (325) και Κωνσταντινουπόλεως (381).

20. Μαρτυρείται η Θεότητα του Υιού και τον Άγίου Πνεύματος στη Γραφή;

     Βεβαιότατα μαρτυρείται. Τα σχετικά χωρία είναι αναμφισβήτητα και εναργή, πρέπει δε να τα γνωρίζουμε καλώς για να μπορούμε ν’ ανατρέψουμε όλους εκείνους (κυρίως τους Μάρτυρες του Ιεχωβά που είναι πιστότατοι μαθητές του Άρείου, έστω κι αν έζησαν 1600 χρόνια μετά από αυτόν), οι οποίοι με λύσσα στρέφονται κατά της θεότητας του Λόγου και του 'Αγίου Πνεύματος.
     Και περί μεν της θεότητας του Άγιου Πνεύματος κλασικό χωρίο είναι το Πράξ. 5,5, όπου ο Ανανίας φέρεται ψευδόμενος στο Θεό: «Ουκ έψεύσω ανθρώποις, αλλά τω Θεώ». Περισσότερες δε είναι οι μαρτυρίες περί της θεότητας του Λόγου. Τα σχετικά χωρία είναι: Ίωαν. 20,28: «ο Κύριός μου και ο Θεός μου», όπου εκφράζεται ενάρθρως η θεότητα του Χριστού. Όχι απλά Θεός, αλλά ο Θεός (όμολογία του Θωμά μετά την Ανάσταση). Τίτ. 2,13: «του μεγάλου Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού». Α' Ίωαν. 5,20: «Και εσμεν εν τω άληθινώ, εν τω Υίώ αυτού Ιησού Χριστού. Ουτός εστιν ο αληθινός Θεός». Ρωμ. 9,5: «Εξ ων ο Χριστός το κατά σάρκα, ο ων επί πάντων Θεός ευλογητός εις τον αιώνα». Α' Τιμ. 3,16: «Θεός έφανερώθη εν σαρκί, έδικαιώθη εν Πνεύματι, ώφθη άγγέλοις...» (η σωστή ανάγνωση εδώ είναι: Ός έφανερώθη εν σαρκί»).

(Ανδρέου Θεοδώρου «Απαντήσεις σε ερωτήματα συμβολικά», εκδόσεις Αποστολική Διακονία, σελ. 32-35)

Διαφθορά

της αλήθειας του Θεού

Πολλοί κάνουν τα αντίθετα από όσα πρέπει. Όσα γίνονται εναντίον του Θεού, τα παραβλέπουν. Όσα γίνονται κατά του εαυτού τους, τα εκδικούνται με μεγάλη μάλιστα οξύτητα. Οι άγιοι όμως δεν ενεργούσαν έτσι. Ήσαν φοβεροί τιμωροί των όσων γίνονταν εναντίον του Θεού, ενώ παρέβλεπαν τα όσα γίνονταν εναντίον τους.

Ε.Π.Ε. 5,230

και ακολασία

Ποιες είναι οι βλαβερές τους επιθυμίες; Όταν επιθυμούν έρωτες αισχρούς. Όταν θέλουν ν’ αρπάξουν τα πράγματα του άλλου. Όταν έχουν μανία για ακολασία. Όταν διψούν για μεθύσι. Όταν ακόμα και το σφάξιμο των άλλων επιθυμούν. Πολλοί εξ αιτίας τέτοιων ερώτων φορτώθηκαν τυραννία. Πραγματικά ένας τέτοιος άνθρωπος κοπιάζει για ανώφελα, ή, καλύτερα, για βλαβερά.

Ε.Π.Ε. 23,340

Διδασκαλία

ελεημοσύνης

Και τους εαυτούς μας και τα παιδιά μας και τους φίλους μας ας τους οδηγήσουμε στο διδασκαλείο της ελεημοσύνης. Πριν από κάθε άλλο ας μαθαίνη κάθε άνθρωπος αυτό το μάθημα, επειδή αυτό ακριβώς είναι ο άνθρωπος: «Είναι σπουδαίο πράγμα ο άνθρωπος και είναι πολύτιμος ο άνθρωπος της ελεημοσύνης». Όποιος δεν έχει αυτό το προσόν, ξέπεσε από το αξίωμα του ανθρώπου.

Ε.Π.Ε. 11,132

     ο λόγος

Ο λόγος δεν είναι χρήσιμος μόνο για ύμνο και ευχαριστία, αλλ’ είναι και ωφέλιμος για διδασκαλία και συμβουλή.

Ε.Π.Ε. 12,94

και θαύματα

Εξ’ αιτίας των θαυμάτων νίκησε ο απόστολος Παύλος; Όχι μόνο από τα θαύματα. Διότι αν μελετήσης καλά τις Πρά­ξεις των Αποστόλων, θα βρης τον απ. Παύλο σε πολλά μέρη να επικρατή με το λόγο, και προτού να ενεργήση θαύματα.

Ε.Π.Ε. 24,42

     βροχή

Σε πολλά σημεία η Αγία Γραφή ονομάζει τη διδασκαλία βροχή.

Ε.Π.Ε. 24,450

     δίκτυα

Ας απλώσουμε τα δίχτυα της διδασκαλίας, ας σταθούμε κυκλικά, όπως ακριβώς τα κυνηγετικά σκυλιά, οδηγώντας από παντού τους ανθρώπους στους νόμους της Εκκλησίας. Και αν το κρίνετε ορθό, ας παρουσιάσουμε σ’ αυτούς σαν άριστο κυνηγό τον μακάριο Παύλο.

Ε.Π.Ε. 34,136

(Χρυσοστομικό Λεξικό, αρχ. Δανιήλ Αεράκη, τόμος Β, σελ. 51-53)

                                                               Του Αββά Καρίωνος
α΄. Είπε ο Αββάς Καρίων: «Πολλούς κόπους σωματικούς κατέβαλα παραπάνω από το τέκνο μου Ζαχαρία και δεν έφτασα στα δικά του μέτρα, ως προς την ταπείνωση και τη σιωπή του».
β'. Υπήρχε στη Σκήτη ένας μοναχός, όπου τον έλεγαν Αββά Καρίωνα. Αυτός, έχοντας δυο τέκνα, τα άφησε στη γυναίκα του και ακολούθησε τον αναχωρητικό βίο. Μετά από καιρό, συνέβη πείνα μεγάλη στην Αίγυπτο και η γυναίκα του, μη μπορώντας να τα βγάλη πέρα, ήλθε στη Σκήτη, έχοντας τα δυο παιδιά μαζί της. Το ένα ήταν αγόρι και λεγόταν Ζαχαρίας, το δε άλλο κοράσι. Και κάθισε η γυναίκα του μακριά από τον γέροντα, στο έλος. Γιατί έλος βρίσκεται κοντά στη Σκήτη, οπού και οι εκκλησίες έχουν οικοδομηθή και οι πηγές των νερών είναι. Και τέτοια συνήθεια επικρατούσε στη Σκήτη: "Αν ερχόταν κάποια γυναίκα να μιλήση με αδελφό της η άλλο ενδιαφέρον πρόσωπο, κάθονταν μακριά ο ένας από τον άλλο και έτσι συνωμιλούσαν. Τότε λέγει η γυναίκα στον Αββά Καρίωνα: «Να, έγινες μοναχός και πείνα μεγάλη έπεσε. Ποιος λοιπόν θα θρέψη τα παιδιά σου;». Της λέγει ο Αββάς Καρίων: «Στείλε μου τα εδώ». Λέγει η γυναίκα στα παιδιά: «Πηγαίνετε στον πατέρα σας». Καθώς λοιπόν πήγαιναν στον πατέρα τους, το κοράσι γύρισε στη μητέρα του, ενώ το αγόρι ήλθε στον πατέρα του. Τότε της λέγει:
«Καλά έτσι. Πάρε συ το κοράσι και πήγαινε και εγώ παίρνω το αγόρι». Το ανέτρεφε λοιπόν στη Σκήτη, όπου όλοι ήξεραν ότι παιδί του ήταν. Όταν όμως μεγάλωσε, έγινε γογγυσμός στην αδελφότητα γι’ αυτό. Και ακούοντας ο Αββάς Καρίων, λέγει στο παιδί του: «Ζαχαρία, σήκω να φύγουμε από εδώ, γιατί γογγύζουν οι πατέρες». Του λέγει ο μικρός: «Αββά, όλοι γνωρίζουν εδώ ότι γυιός σου είμαι. Αν πάμε όμως αλλού, δεν πρόκειται να λέγουν ότι είμαι γυιός σου». Και του λέγει ο γέρων: «Σήκω να φύγουμε από εδώ». Και πήγαν στη Θηβαΐδα. Σαν πήραν δε κελλί και κάθισαν λίγες μέρες, ο ίδιος γογγυσμός έγινε και εκεί για το παιδί. Τότε του λέγει ο πατέρας του: «Ζαχαρία, σήκω να γυρίσουμε στη Σκήτη». Ήλθαν στη Σκήτη, πέρασαν λίγες μέρες και πάλι γογγυσμός έγινε για το παιδί. Τότε ο Ζαχαρίας πήγε στη λίμνη του νίτρου, γδύθηκε και βυθίσθηκε έως τη μύτη του. Έμεινε έτσι πολλή ώρα, όσο μπορούσε, και αφάνισε το σώμα του. Ήγουν έγινε σαν λωβιασμένος. Και βγαίνοντας, φόρεσε τα ρούχα του και γύρισε στον πατέρα του. Και εκείνος, μόλις οπού τον ανεγνώρισε. Και αφού προσήλθε στην αγία κοινωνία, κατά το έθος, αποκαλύφθηκε στον άγιο Ισίδωρο τον πρεσβύτερο της Σκήτης αυτό οπού έκαμε. Και βλέποντάς τον και θαυμάζοντας, είπε: «Ο μικρός Ζαχαρίας, την περασμένη Κυριακή, ήλθε και κοινώνησε σαν άνθρωπος, τώρα δε σαν Άγγελος έγινε».
                                                                Του Αββά Κόπρη
α΄. Έλεγε ο Αββάς Ποιμήν για τον Αββά Κόπρη, ότι σε τέτοιο σημείο τελειότητος έφτασε, ώστε, ενώ αρρώστησε και βρισκόταν κατάκοιτος, ευχαριστούσε τον Θεό και εμπόδιζε το δικό του θέλημα.
β΄.  Είπε ο Αββάς Κόπρης: «Μακάριος οποίος υπομένει κόπο, ευχαριστώντας τον Θεό».
γ’.  Συνάχθηκαν κάποτε οι μοναχοί της Σκήτης, συζητώντας για τον Μελχισεδέκ. Και λησμόνησαν να καλέσουν τον Αββά Κόπρη. Ύστερα δε, αφού τον κάλεσαν, τον ρωτούσαν γι’ αυτό. Εκείνος δε, χτυπώντας το στόμα του τρεις φορές, είπε: «Αλλοίμονο σου, Κόπρη. Αλλοίμονο σου, Κόπρη. Αλλοίμονο σου Κόπρη. Γιατί, όσα ο Θεός σε πρόσταζε να κάμης, τα εγκατέλειψες. Και όσα δεν σου ζητά, τα ερευνάς». Και ακούοντας οι αδελφοί αυτά, έφυγαν και πήγαν στα κελλιά τους.
                                                                          Του Αββά Κ ύ ρ ο υ
Σχετικά με τον λογισμό της σαρκικής αμαρτίας έχοντας ερωτηθή ο Αββάς Κύρος ο Αλεξανδρινός, αποκρίθηκε έτσι: Αν λογισμό δεν έχης, ελπίδα δεν έχεις. Αν λογισμούς δεν έχης, πράξη έχεις.
Η διάνοιά του δεν αγωνίζεται εναντίον της αμαρτίας και δεν της αντιλέγει, την πράττει σωματικά. Και όποιος έχει πράξεις, δεν ενοχλείται μες από τους λογισμούς ». Ρώτησε δε ο γέρων τον αδελφό, λέγοντας : « Μήπως συνηθίζεις να συναναστρέφεσαι γυναίκα ; ». Και είπε ο αδελφός : « Όχι. Παλαιοί και νέοι ζωγράφοι είναι οι λογισμοί μου. Μνήμες είναι οπού με ενοχλούν και γυναικών εικόνες ». Και ο γέρων του λέγει : « Νεκρούς μη φοβάσαι. Αλλά τους ζωντανούς απόφευγε και να προοδεύης σε προσευχή ».

(Είπε Γέρων,Το Γεροντικόν εκδ. Αστήρ, Αθήνα 1996)

190. «Ὁ ζυγός μου χρηστός καί τό φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν» (Ματθ. ια’ 30). Οι εντολές λοιιπόν του Χριστού είναι εύκολες, ελαφρές. Ενώ ο ζυγός του Διαβόλου είναι βαρύς και καταπιεστικός. Αλλά τι γίνεται; Παραβαίνουμε τις εντολές του Κυρίου και κάνουμε το θέλημα του Πονηρού. Ποια δικαιολογία μπορούμε να βρούμε γι’ αυτή τη συμπεριφορά μας;

191. Τι σε εμποδίζει από το να εφαρμόζης τις εντολές του Χριστού; Η σάρκα και ο κόσμος. Δηλαδή, τα υλικά αγαθά και οι υλικές απολαύσεις, που κάνουν τον άνθρωπο αδιάφορο απέναντι της θρησκείας. Κυττάς τότε πώς να αρέσης στον κόσμο και όχι στον Θεό. Ζης για το τι θα φορέσης, τι θα φας, τι θα πουν οι άνθρωποι για σένα. Λοιπόν, αποσπάσου από την έλξι των γήινων αγαθών και αγωνίσου εναντίον των κοσμικών θελγήτρων, που σε εμποδίζου από το να βαδίζης σύμφωνα με το Ευαγγέλιο. Αγάπησε τον Θεό με όλη την καρδιά σου και εργάσου με όλη σου τη δύναμι για τη σωτηρία της ψυχής σου. Γίνε φιλόψυχος. Θυμήσου ότι ο κόσμος, με όλες του τις ομορφιές, είναι πρόσκαιρος. Από το μηδέν προήλθε και στο μηδέν θα καταλήξη. Ο ουρανός και η γη θα παρέλθουν. Αλλά η ανθρώπινη ψυχή, η πνοή του Θεού, η εικών του αθανάτου Βασιλέως, είναι και η ίδια αθάνατος. Θυμήσου αυτές τις αλήθειες και απαρνήσου τα γήινα πράγματα. Αντί να έχης στραμμένα τα βλέμματά σου στα φθαρτά και κτιστά, έχε τα στραμμένα διαρκώς στον Ποιητή των όλων. Μη σε παρασύρη τίποτε άλλο, τίποτε άλλο ας μην αιχμαλωτίση την καρδιά σου. Η καρδιά μας είναι πλασμένη για να λατρεύη τον θεό. Αυτός την έκτισε. Και Αυτού είναι πνοή. Η προσκόλλησις στα υλικά πράγματα ή στη σάρκα είναι ό,τι θέλει ο Πλάνος, ο Σατανάς. Μην πέσης θύμα του Απατεώνος. Πρόσφερε ολόκληρο την καρδιά σου στον Κύριο και Θεό της. Αμήν.

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 92-93)

17. Ποιές είναι οι σχέσεις των τριαδικών προσώπων προς άλληλα;

     Οι σχέσεις του Υιού και του Αγίου Πνεύματος προς τον Πατέρα είναι σχέσεις γενετικές. Ο Πατήρ στην Τριάδα είναι η πηγαία θεότητα. Είναι η αρχή της θεότητας. Από την άποψη αυτή είναι άναρχος, δεν έχει αρχή, προέλευση. Είναι επίσης άναρχος, με έννοια χρονική. Είναι αΐδιος. Τα δύο αλλά πρόσωπα της Τριάδος ως προς τον Πατέρα δεν είναι άναρχα, γιατί έχουν αρχή, προέλευση. Είναι όμως συνάναρχα και συναΐδια. Τη θεότητά του ο Υιός τη λαμβάνει από τον Πατέρα δια της γεννήσεως. Όμοίως και το Πνεύμα λαμβάνει τη θεότητά του από τον Πατέρα δια της εκπορεύσεως. Οι πρόοδοι αυτές από τον Πατέρα είναι αΐδιες, δεν είναι χρονικές στιγμές στη θεότητα. Το μέτρο του χρόνου δεν μπορεί να ισχύσει για την άπειρη φύση του Θεού. Ο τύπος που εκφράζει την αλήθεια αυτή είναι: Άμα Πατήρ, άμα Υιός, άμα Πνεύμα Άγιο». Η εισαγωγή χρόνου στις τριαδικές σχέσεις καταστρέφει την απειρία της θεότητας.
     Ο Άρειος, υποστηρίζοντας ότι η γέννηση του Υιού έγινε στο χρόνο, αρνήθηκε τη θεότητα του Λόγου. Η ιδέα της αϊδιότητας στις σχέσεις των θείων προσώπων και η αλήθεια οτι κάθε πρόσωπο είναι πλήρης και τέλειος φορέας της θείας φύσεως, αποκλείει την Ιδέα ότι ο Πατήρ ως πηγαία θεότητα, ως «γεννήτωρ και προβολεύς» του Yιού και του Αγίου Πνεύματος, είναι Ανώτερος από τα δύο άλλα πρόσωπα, ή ότι αυτά υποτάσσονται στον Πατέρα. Και οι τρεις υποστάσεις του Θεού είναι ομοούσιες και ισότιμες. Ποσοτικές κατηγορίες, το μείζον και το έλασσον, καμία αναφορά δεν έχουν στην απειρία της θεότητας.

18. Ποιά είναι τα υποστατικά ιδιώματα των προσώπων της Τριάδος;

     Τα υποστατικά ιδιώματα των προσώπων της Τριάδος είναι:
     Για τον Πατέρα το αγένητο και άναρχο. Ο Πατήρ δεν έχει πηγή προελεύσεως. Δε γεννάται από κανέναν, είναι αυθύπαρκτος, παρέχοντας τη δική του θεότητα στα δύο αλλά πρόσωπα της ‘Αγίας Τριάδος.
     Για τον Υιό, η γέννηση. Ο Υιός γεννάται από τον Πατέρα αϊδίως. Και είναι μεν άχρονος με τη χρονική έννοια του επιθέτου, όχι όμως και με την έννοια της προελεύσεως, καθόσον τη θεότητα του τη δέχεται από τον Πατέρα.
     Και για το Πνεύμα το Άγιο, η εκπόρευση. Γέννηση και εκπόρευση δεν είναι το ίδιο πράγμα. Διαφέρουν μεταξύ τους, χωρίς να γνωρίζουμε τη φύση της διαφοράς.
     Τα υποστατικά ιδιώματα είναι αυστηρώς προσωπικά, αμετάδοτα και ακοινώνητα δεν μπορούν δηλαδή να μεταδοθούν από το ένα πρόσωπο στα αλλά. Αυτή η αρχή συνιστά την τάξη της Αγίας Τριάδος, η κατάλυση της οποίας ανατρέπει αυτή την έννοια του τριαδικού Θεού, όπως θα δούμε στη συνέχεια μιλώντας για την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος (Filioque).

(Ανδρέου Θεοδώρου «Απαντήσεις σε ερωτήματα συμβολικά», εκδόσεις Αποστολική Διακονία, σελ. 31-32)

«Γιατί, όταν λένε: “Θέλουμε ειρήνη και ασφάλεια”, τότε ξεσπάει ξαφνικά πάνω τους ο όλεθρος…» (Α’ Θεσσαλονικείς 5:3)

Οι αιφνιδιασμοί στη ζωή

     Στις 8 Μαΐου 1902 μέσα σε τρία λεπτά καταστράφηκε η πόλη του Αγ. Πέτρου της Μαρτινίκας και από τους 40 χιλιάδες κατοίκους της μόνο έναν νεαρό νέγρο φυλακισμένο βρήκαν ζωντανό μέσα στο κελί του ύστερα από 4 μέρες! Πριν από την καταστροφή το ηφαίστειο προειδοποιούσε για αρκετές μέρες για την επερχόμενη μεγάλη έκρηξη, μα οι κάτοικοι δεν έδωσαν σημασία. Το πρωί της μέρας εκείνης ένας αγρότης αντιλήφθηκε ότι η βελόνα του βαρόμετρου κουνιόταν απότομα. Πήρε την άμαξά του, έβαλε την οικογένειά του και έφυγε από την πόλη με μεγάλη ταχύτητα, ενώ οι άλλοι τον χαιρετούσαν κοροϊδευτικά. Μετά από δύο ώρες ήρθε η καταστροφή.
     Τέτοιες αιφνίδιες καταστροφές συνέβησαν και συμβαίνουν συχνά στην ανθρώπινη ιστορία και άνθρωποι χάνονται. Ο Χριστός όμως λέει πως οι άνθρωποι αυτοί δε χάνονται επειδή είναι περισσότερο αμαρτωλοί από τους υπόλοιπους και καλεί όλους να μετανοήσουν, γιατί αν δε μετανοήσουν δε θ’ αποφύγουν τον αιώνιο χαμό τους (Λουκάς 13:3, 5).
(Σ.Α.Ι.)

«… Είναι καθορισμένο για τους ανθρώπους μια φορά να πεθάνουν και μετά να κριθούν» (Εβραίους 9:27)

Το αναπόφευκτο!

     Μια μέρα επισκέφτηκε το νεκροταφείο της πόλης του και το μάτι του έπεσε «τυχαία» στο όνομα μιας επιγραφής πάνω σ’ έναν από τους τάφους. Ήταν το δικό του όνομα! Κάποιος συνονόματος βρισκόταν θαμμένος μέσα σ’ εκείνον τον τάφο. Κι αμέσως φαντάστηκε τον εαυτό του πεθαμένο και σκέφτηκε που θα βρισκόταν η ψυχή του τώρα, αν ο ίδιος ήταν θαμμένος εκεί! Ήρθαν ξαφνικά στο νου του οι προσκλήσεις για σωτηρία που άκουσε σε κηρύγματα, αλλά κάθε φορά αδιαφορούσε κι ανέβαλλε την απόφαση να μετανοήσει, να ζητήσει συγχώρηση και να δεχτεί το Χριστό ως Σωτήρα και Κύριο της ζωής του. Μα τώρα η συνωνυμία του αυτή με τον νεκρό τον συγκλόνισε. Ταράχτηκε. Έπεσε στα γόνατα εκεί δίπλα στον τάφο και προσευχήθηκε με θέρμη στο Θεό να τον συγχωρήσει, να τον καθαρίσει με το αίμα του Χριστού και να τον σώσει. Το θαύμα της σωτηρίας ήταν πια γεγονός στη ζωή του!
     Ο θάνατος είναι αναπόφευκτος για όλους μας. Αλλά δεν είναι το τέλος. Ακολουθεί η αιωνιότητα είτε στην ένδοξη παρουσία του Θεού, είτε στο σκότος το εξώτερο. Αν δεν το έχεις κάνει μέχρι τώρα, έλα στο Χριστό σήμερα και θα είσαι μαζί Του αιώνια.
(Σ.Α.Ι.)

(Εκδόσεις «Ο Λόγος»)

185. Είμαστε ένα σώμα αγάπης. Όλα τα υλικά αγαθά είναι ένα τίποτε, ενώ ο άνθρωπος είναι το παν. Τίποτε το πιο πολύτιμο από τον άνθρωπο, τον κάθε άνθρωπο. Ο άνθρωπος, χάρις στην ψυχή του, είναι αθάνατος. Ενώ όλα τα υλικά πράγματα είναι φθαρτά και εφήμερα, σκιά που φεύγει. Όλα είναι του Θεού, τίποτε δικό μας. Άνθρωπε! Εκτίμα την αξία του ανθρώπου, εικόνος του Θεού. Και στον καιρό της ανάγκης του, μην του στερήσης κάθε υλική βοήθεια.

186. Κύριε, αξίωνέ με να βλέπω τις αμαρτίες μου και να παραβλέπω τα αγνοήματα των αδελφών μου, περιφρονώντας τον εαυτό μου, παραδεχόμενος ότι είμαι ο πρώτος των αμαρτωλών. Χωρίς να μισώ βαθύτατα τον «παλαιό» άνθρωπο που φέρω μέσα μου, πώς θα σωθώ; «Ει τις έρχεται προς με και ου μισεί την εαυτού ψυχήν (δηλαδή: τη ζωή του), ου δύναται μου μαθητής είναι» (Λουκ. ιδ’ 26).

187. Το κύριο γνώρισμα της παρούσης, προσκαίρου ζωής είναι ο πειρασμός.

188. Τι είναι γλυκύτερο από την αγάπη; Και όμως, δεν την επιδιώκουμε. Γιατί; Γιατί αγαπάμε υπερβολικά τη σάρκα μιας και, μαζί της, κάθε τι το σαρκικό, το υλικό, το γήινο. Λοιπόν, ας περιφρονήσουμε τη σάρκα και ας ακολουθούμε το πνεύμα, νεκρώνοντας τα έργα της σαρκός με τη δύναμι του πνεύματος.

189. Η φιλαργυρία προέρχεται από τον Διάβολο. Η γενναιοδωρία, από τον Θεό. Όποιος έχει την αγάπη του Θεού, δεν λογαριάζει τα υλικά πράγματα. Αδιαφορεί γι’ αυτά χάριν του Θεού της αγάπης. Αμήν.

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 91-92)

84. «Γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου» (Λουκ. 38).

Η δήλωσις της Παρθένου, κατά την υπογραφή του συμφώνου συνεργασίας με τον Θεό έχει ιδιαίτερη σημασία. Αν και η τιμή ήταν πρωτοφανής —η υπογραφή της ήταν ακόμη νωπή δίπλα στην υπογραφή του Θεού— ωστόσο η Θεοτόκος δεν ξιππάζεται. Δεν μιλάει για το τι «θα κάνη» και πώς «θα εργασθή» αυτή για να «φέρη σε πέρας το μεγάλο έργο που της ανέθεσε ο Θεός»! Δεν αναφέρεται σε τυχόν «σχέδιά της», δεν εκθέτει τις «επιδιώξεις» της, δεν αναλύει τους «δραματισμούς» της... Τίποτα απ’ ολα αυτά. Γιατί αυτά είναι, για τους μικρούς, τους κούφιους, τους μηδαμινούς που, οταν ξαφνικά βρεθούν στην κορυφή της πυραμίδος, παθαίνουν ίλιγγο και μιλάνε συνεχώς για τον εαυτό τους, τις ικανότητές τους, τις σπουδές τους, τα έργα τους, που τα ανεγνώρισαν οι άνθρωποι και τα βράβευσεν ο Θεός!!
Η Θεοτόκος, αντίθετα, εύχεται για την πραγματοποίησι του θείου σχεδίου στο πρόσωπό της. Αυτή απλώς προσφέρεται. Ο Θεός είναι Εκείνος που θα εργασθή και θα δράση. Αυτή είναι μόνο ενα άγραφο χαρτί που προσφέρεται στον Κύριο για να γράψη επάνω του ο,τι Εκείνος θέλει: «Πίναξ ειμί γραφόμενος, ο βούλεται ο γραφεύς γραφέτω. Ποιείτω ο θέλει ο του παντός Κύριος». ( Ωριγένης, ΓΛ. 58)!
Η δήλωσις αυτή της Παρθένου είναι μοναδική και φανερώνει τον τρόπο, με τον όποιο οι κλητοί του Θεού πρέπει να αποδέχωνται την θεϊκή κλήσι. Όχι με μεγαλόστομες δηλώσεις αυτοπροβολής και ματαιόδοξης επιδείξεως, αλλά με σιωπηλή υποταγή στο θέλημά Του. Εκείνο που προέχει στις περιπτώσεις αυτές δεν είναι τοσο ο καλούμενος ανθρωπος και τα τυχόν «προσόντα» του, όσο η συγκατάβασις του καλούντος Θεού. Όταν παρίσταται ο Κύριος, τότε ο ταπεινός και αληθινός άνθρωπος σωπαίνει και νιώθοντας την απέραντη αδυναμία του ομολογεί: «νυν ηρξάμην λαλήσαι προς τον Κύριόν μου, εγώ δε είμι γη και σποδός». (Γεν. ιη' 27) .
Μόλις η Παρθένος έδωσε την απάντησί της στο Θεό, δέχεται αμέσως από αυτόν το Πνεύμα, που δημιουργεί την ομόθεη εκείνη σάρκα... Και πλάθεται έτσι με λόγο μητρικό ο του Πατρός Λόγος. Και κτίζεται με τη φωνή του κτισματος ο Δημιουργός.
"Ω φωνή ιερή!
”Ω λόγια πού κατορθώσατε περίσσιο μεγαλείο!
"Ω γλώσσα ευλογημένη που ανακάλεσες με μιας από την εξορία ολόκληρη τήν οικουμένη!
Ω θησαυρέ ψυχής αγνής, που με τα λίγα λόγια της σκόρπισε σε μας τέτοια αφθονία αγαθών!
Γιατί αυτά τα λόγια μετέτρεψαν τη γη σε ουρανό κι αδειασαν τον Άδη ελευθερώνοντας τους φυλακισμένους. Έκαμαν να κατοικηθεί από ανθρώπους ο ουρανός και φέρνοντας τόσο κοντά τους Αγγέλους στους ανθρώπους συνέπλεξαν το ουράνιο και το ανθρώπινο γένος ένα μοναδικό χορό γύρω από Αυτόν που είναι ταυτόχρονα και τα δύο, Αυτόν που «όντας Θεός, έγινε άνθρωπος».

(Μητροπολίτου Αχελώου Ευθυμίου Στυλίου, Η Πρώτη, εκδ. Γρηγόρη )

76. «Ιδού συλλήψη εν γαστρί» (Λουκ. α «51).

Η Παρθένος Μαρία ακούει πια καθαρά το ειδικό θέλημα του Θεού για το πρόσωπό της. Καλείται να πατήση το πρώτο σκαλοπάτι της «Κλίμακος» πού θα την ανεβάση στον ουρανό. Από μικρή παιδούλα μέσα στο ναό προσευχόταν να γίνη το θέλημα του Θεού στη ζωή της. Ο Κύριος την άκουε μα δεν απαντούσε ακόμα. Τα χρόνια περνούσαν στη σιωπή της προσευχής και της αφοσιώσεως στον Κύριο. Τώρα ομως η Θεοτόκος παίρνει συγκεκριμένη απάντησι των προσευχών της...
Ο καθένας μας προσεύχεται να γίνη το θέλημα του Θεού στη ζωή του: «Γενηθήτω το θέλημά σου», είναι το συνηθισμένο αίτημα των προσευχών μας. Ο Θεός δεν απαντά συνήθως αμέσως. Έρχεται ομως κάποια στιγμή που μας αποκαλύπτεται καθαρά το ειδικό θέλημα του Θεού για την προσωπική μας ζωή. Υπάρχει μια «Ώρα» οπως λένε στη στρατιωτική γλώσσα για τον καθένα μας. Είναι «η Ώρα του». Είναι η στιγμή που μαθαίνει ή συνειδητοποιή πιο καθαρά το ειδικό θέλημα του Θεού και που καλείται ν’ αναλάβη μια υπεύθυνη και συγκεκριμένη αποστολή στη ζωή του. Ο Θεός μιλάει συνήθως με τα γεγονότα ή τα πρόσωπα και ο άνθρωπος ακούει. Όλα τα εσωτερικα δώματα της υπάρξεώς του δονούνται απ’ τη φωνή του Θεού.
Μεγάλες και ευλογημένες στιγμές της ζωής μας! Ποτέ άλλοτε δεν νοιώθουμε τόσο πολύ την παρουσία του Θεού, αλλά και τον εαυτό μας, οσο αυτές τις μεγάλες, ωραίες και ανεπανάληπτες στιγμές της προσωπικής μας κλήσεως! Οσοι από μας ζήσαμε τέτοιες στιγμές δεν μπορούμε να τις λησμονησωμε ποτέ. Ευλογητός ο Θεός!

(Μητροπολίτου Αχελώου Ευθυμίου Στυλίου, Η Πρώτη, εκδ. Γρηγόρη )