Αυξομείωση μεγέθους γραμμάτων.
Κείμενα (blog) - Ιερός Ναός Αγίου Σώστη Νέας Σμύρνης
E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Αμετανόητοι
με χειροπέδες
Οι κατηγορούμενοι εδώ οδηγούνται απ’ τη φυλακή
στο δικαστήριο με χειροπέδες.
Έτσι κι όλες οι ψυχές, όταν αλυσοδεμένες
με τις αμαρτίες φεύγουν απ’ τη ζωή αυτή,
οδηγούνται έτσι στο φοβερό δικαστήριο.
Ε.Π.Ε. 9,456

αλυσόδεμα ψυχής
Θα βλέπουμε την ψυχή δεμένη με δεσμά χειρότερα από τα σιδερένια.
Ε.Π.Ε. 9,458

αυτοί είναι για κλάψιμο
Να μη κλαίμε τους πεθαμένους.
Να κλαίμε όσους επιμένουν στις αμαρτίες.
Διότι, πες μου, ποιά ελπίδα έχουν όσοι μαζί
με τ’ αμαρτήματα φεύγουν για κει,
που είναι αδύνατον να αποθέσουν τ’ αμαρτήματα;
Ε.Π.Ε. 21,436

Αμετάπιστοι
σαν να σπέρνεις στις πέτρες
Εδώ εννοεί τις φιλονικίες με αιρετικούς,
για να μη κουραζόμαστε στα χαμένα.
Δεν βγαίνει κέρδος, αφού το τέλος τους είναι το τίποτε.
Όταν κάποιος είναι διεστραμμένος και αποφασισμένος
να μην αλλάξει καθόλου τη θέση του, ό,τι κι αν γίνει,
για ποιο λόγο κουράζεσαι άσκοπα;
Είναι σαν να σπέρνεις πάνω σε πέτρες.
Καλύτερα να κάνεις τον καλό αυτό κόπο μιλώντας
με ανθρώπους της πίστεως περί της ελεημοσύνης
και περί των άλλων αρετών.
Ε.Π.Ε. 24,120

(Χρυσοστομικό Λεξικό, αρχ. Δανιήλ Αεράκη, Τόμος Α΄, σελ. 161-162)

114. Τί είναι η Θεία χάρις;

Είναι η δύναμη εκείνη που προέρχεται από το Θεό, δια της οποίας ο αμαρτωλός άνθρωπος μπορεί να οικειοποιηθεί το λυτρωτικό έργο του Χριστού και να πετύχει τη σωτηρία του. Χρειάζεται όμως προσοχή. Λέγοντας θεία χάρη, δεν εννοούμε μια δύναμη αόριστη και απροσδιόριστη που δεν είναι στην ουσία του Θεού, αλλά δημιουργείται από το Θεό για να βοηθήσει τον άνθρωπο να σωθεί. Τέτοια αντίληψη δεν είναι σωστή. Το κτιστό δεν μπορεί να βοηθήσει δραστικά τον άνθρωπο να σωθεί, αλλά το άκτιστο, ο άκτιστος Θεός. Η θεία χάρη ανήκει ουσιαστικά στη φύση του Θεού. Ταυτίζεται με τη θεία ενέργεια, περί της οποίας μιλήσαμε στα προηγούμενα. Είναι ο ίδιος ο Θεός ο εκφραζόμενος στις θείες του ενέργειες «εν τοις εκτός» (ad extra), αποκαλυπτόμενος στον κόσμο και σώζοντας τον άνθρωπο από την αμαρτία.

(Ανδρέου Θεοδώρου «Απαντήσεις σε ερωτήματα συμβολικά», εκδόσεις Αποστολική Διακονία, σελ. 165)

113. Τί είναι η περί ιδανικής Εκκλησίας θεωρία;

Είναι άλλη έκδοση της περί κλάδων θεωρίας, αποβλέπουσα στους αυτούς και εκείνη σκοπούς. Κατά τη θεωρία αυτή που εμπνέεται από τις περί ιδανικού και των επί μέρους μορφών του αντιλήψεις της φιλοσοφίας του Εγέλου, η αληθινή Εκκλησία είναι κάτι ιδανικό και ανέφικτο, καμία δε μερική Εκκλησία δεν αντιστοιχεί προς την ιδέα της πραγματικής Εκκλησίας, προς ό,τι δηλαδή έπρεπε να είναι η Εκκλησία. Απόδειξη τούτου είναι η ιστορική κατάσταση των Εκκλησιών, στις οποίες υπάρχει τόση αμαρτία, κακότητα και αταξία. Επειδή η ιδέα εκφράζεται στους επί μέρους τύπους και τις μορφές της, έτσι και η ιδέα της αληθινής εκκλησίας πληρούται στις κατά τόπους Εκκλησίες, κάθε μία από τις οποίες κατέχει τμήμα μεγαλύτερο η μικρότερο αυτής. Όλες δε μαζί, παρά τις αντιθέσεις μεταξύ τους και τις αδυναμίες τους, προώρισται να πορεύονται η μία κοντά στην άλλη τελειοποιούμενες με την πάροδο του χρόνου, ώστε κάποτε να απομάξουν τον τύπο της τέλειας Εκκλησίας.

Με τη θεωρία αυτή, όπως και με τη θεωρία των κλάδων, ικανοποιούνται οι εκκλησιολογικές ανάγκες του Προτεσταντισμού. Αφού οι επί μέρους Εκκλησίες ως ατελείς μορφές της ιδανικής Εκκλησίας είναι ουχ ήττον νόμιμες και ισότιμες μορφές αυτής, μέρη αγιασμού και σωτηρίας πάροχα, το ίδιο συμβαίνει και με τις Εκκλησίες των Διαμαρτυρομένων, άσχετα αν η Διαμαρτύρηση με το κίνημά της της ΙΣΤ’ εκατονταετηρίδος έκοψε τους δεσμούς της με την όρατη Εκκλησία της Δύσεως.

Περιττό να τονίσουμε ότι από ορθόδοξη άποψη τέτοια εκκλησιολογικά κατασκευάσματα είναι εντελώς κατακριτέα και απαράδεκτα, φοβερά δε επικίνδυνα για την καθαρότητα της Ορθοδοξίας μας.

(Ανδρέου Θεοδώρου «Απαντήσεις σε ερωτήματα συμβολικά», εκδόσεις Αποστολική Διακονία, σελ. 160-161)

"Είχε εκκλησιαστική συνείδηση και σεβόταν πολύ τον επίσκοπο"
Ο Γέρων Πορφύριος είχε πολύ ανεπτυγμένη την εκκλησιαστική συνείδηση.
Σεβόταν τα εκκλησιαστικά πρόσωπα και την εκκλησιαστική ιεραρχία.
Έλεγε: "Αν τα χαλάσω με τον επίσκοπο, αν ο επίσκοπος είναι θυμωμένος μαζί μου,
η προσευχή μου δεν ανεβαίνει στον ουρανό".
[Ί 183]

Αν μπορώ να πώ ένα δεύτερο: Ήταν ο Γέροντας εκκλησιοεκκεντρικός.
Η Εκκλησία ήταν η βάση της όλης ζωής και δραστηριότητός του.
Μάλιστα τον είχα δει πολλές φορές, όταν μιλούσε για την Εκκλησία, να αναλύεται εις δάκρυα.
Έτρεφε απόλυτο σεβασμό στην επίσημη Εκκλησία. Ο επίσκοπος ήταν εις τόπον και εις τύπον Χριστού.
Τον στενοχωρούσε αφάνταστα όταν έβλεπε να κατηγορούν επισκόπους.
Να γράφουν εναντίον των επισκόπων. Ό,τι και να είναι ο επίσκοπος, είναι η κεφαλή.
Είναι εις τόπον και εις τύπον Χριστού. Αυτό ήταν ιερή υπόθεση για το Γέροντα.
[Ί 205]

"Να γίνουμε μέτοχοι των ενεργειών του Θεού"
Μιλούσε για την Εκκλησία. Και πώς την έβλεπε την Εκκλησία;
Έλεγε χαρακτηριστικά: "Η Εκκλησία είναι άκτιστη".
Γιατί είναι άκτιστη η Εκκλησία; Γιατί η Εκκλησία είναι θεανθρωπότης,
είναι ο Θεός στην ιστορία. Και καλούμεθα και μείς, οι πιστοί, να γίνουμε άκτιστοι,
να γίνουμε μέτοχοι των ενεργειών του Θεού, να μπούμε μέσα στο μυστήριο της Θεότητος,
να υπερβούμε την κοσμικότητά μας, να γίνουμε υπερβατικοί. Άκτιστη είναι η Εκκλησία.
Και είναι χαρακτηριστικό ότι αυτό το περνούσε πρακτικά. Δεχόταν όλους.
Η πόρτα του ήταν ανοικτή για όλους. Δεν ήταν προσωπολήπτης. Όποιος πήγαινε τον δεχόταν,
όπου κι αν ανήκε. Ο ίδιος δεν ανήκε πουθενά. Ανήκε στην Εκκλησία. Και δεχόταν όλους.
[Ί 205π.]


(Ανθολόγιο Συμβουλών, Άγιος Πορφύριος, εκδ. Ι. Μονή Μεταμορφώσεως, Μήλεσι, σελ. 164-165)

Με την άσκηση εξαϋλώνεται ο άνθρωπος
-Γέροντα, κάποια φορά μας είχατε πεί: «χρειάζεται αποκλεισμός στον πνευματικό αγώνα». Τί εννοούσατε;
-Στον πόλεμο προσπαθούν τον εχθρό να τον αποκλείσουν. Τον περικυκλώνουν, τον κλείνουν μέσα στα τείχη,
τον αφήνουν νηστικό. Μετά του κόβουν και το νερό. Γιατί ο εχθρός, αν δεν έχει βασικά εφόδια και πυρομαχικά,
θα αναγκασθεί να παραδοθεί. Έτσι, θέλω να πώ, και με την νηστεία και την αγρυπνία αφοπλίζεται ο διάβολος και υποχωρεί.
«Νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, ουράνια χαρίσματα λαβών...», λέει ο υμνωδός.
Με την άσκηση εξαϋλώνεται ο άνθρωπος. Φυσικά πρέπει να εγκρατεύεται κανείς αποβλέποντας σε έναν ανώτερο πνευματικό σκοπό.
Αν κάνει εγκράτεια, για να αποτοξινωθεί από τα λίπη, πάλι για το καλό του σαρκίου του φροντίζει.
Τότε η άσκησή του μοιάζει με την γιόγκα. Δυστυχώς το θέμα της ασκήσεως ακόμη και άνθρωποι της Εκκλησίας
το έχουν κάνει στην άκρη. «Πρέπει να φάω, λένε, το φαγάκι μου, να απολαύσω και εκείνο και το άλλο,
γιατί ο Θεός όλα τα έφτιαξε για μας». Ξέρετε τί μου είπε μια φορά ένας αρχιμανδρίτης σε ένα τραπέζι που μας είχαν κάνει;
Εγώ δεν μπορούσα να βιάσω τον εαυτό μου να φάω περισσότερο από όσο έτρωγα και εκείνος το πρόσεξε και μου είπε:
«Όποιος φθείρει τον ναό του Θεού, "φθείρει τούτον ο Θεός"»! «Μήπως το πήρες ανάποδα; του λέω.
Στην άσκηση αναφέρεται αυτό ή στην ασωτία; Το χωρίο εννοεί αυτούς που φθείρουν, που καταστρέφουν τον ναό του Θεού
με την ασωτία, με τις καταχρήσεις• δεν εννοεί αυτούς που κάνουν άσκηση από αγάπη προς τον Χριστό».
Και βλέπεις, ανέπαυε τον λογισμό του και έλεγε: «Πρέπει να τρώμε, για να μη φθείρουμε τον ναό του Θεού»![…]
Έχω γνωρίσει λαϊκούς που αγίασαν με την άσκηση που έκαναν.
Νά, δεν έχει πολλά χρόνια που στο Άγιον Όρος εργαζόταν για αρκετό καιρό ένας λαϊκός με το παιδί του.
Έπειτα βρέθηκε μια καλή δουλειά στην πατρίδα τους και ο πατέρας αποφάσισε να φύγει και να πάρει και το παιδί,
για να είναι όλη η οικογένεια κοντά. Το παιδί του όμως είχε συγκινηθεί από την ασκητική ζωή των μοναχών
και έχοντας υπ’ όψιν του και την κοσμική ζωή με το άγχος δεν θέλησε να τον ακολουθήσει και να γυρίσει στον κόσμο.
«Αφού, πατέρα, έχεις και άλλα παιδιά, του είπε, άφησε και ένα στο Περιβόλι της Παναγίας».
Επειδή επέμενε, αναγκάσθηκε ο πατέρας του να τον αφήσει. Το παλληκάρι αυτό ήταν αγράμματο,
αλλά ήταν πολύ ευαίσθητο και είχε πολύ φιλότιμο και απλότητα. Αισθανόταν τον εαυτό του πολύ ανάξιο, για να γίνη μοναχός,
επειδή νόμιζε ότι δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στα μοναχικά του καθήκοντα.
Βρήκε λοιπόν μια μικρή καλύβα, που την χρησιμοποιούσαν παλιά για τα ζώα, έκλεισε με πέτρες και φτέρες την πόρτα
και το παράθυρο και άφησε μια μικρή στρογγυλή τρύπα, για να μπαινοβγαίνει στριμωχτά, την οποία έκλεινε
από μέσα με ένα κουρελιασμένο παλτό, που είχε βρει εκεί πεταγμένο. Ούτε φωτιά δεν άναβε.
[...]Την χαρά όμως που είχε αυτή η ψυχή δεν την έχουν όσοι ζουν σε πλούσια παλάτια, γιατί αυτός αγωνιζόταν για τον Χριστό,
και ο Χριστός ήταν κοντά του, όχι μόνο στην καλύβα του, αλλά και μέσα στο πνευματικό του σπίτι, στο σώμα του, στην καρδιά του.
Γι’ αυτό ζούσε μέσα στον Παράδεισο. Από την φωλιά του έβγαινε κατά καιρούς και περνούσε από κανένα Κελλί,
στο οποίο οι Πατέρες είχαν εξωτερικές εργασίες στους κήπους. Βοηθούσε στις δουλειές και του έδιναν λίγο παξιμάδι και λίγες ελιές.
Εάν δεν τον άφηναν να εργασθεί, δεν δεχόταν ευλογίες. Τις ευλογίες που έπαιρνε, έπρεπε να τις πληρώσει με την εργασία του διπλά.
Φυσικά την πνευματική του ζωή μόνον ο Θεός την γνώριζε, γιατί ζούσε στην αφάνεια, απλά και αθόρυβα.
Από ένα όμως περιστατικό που έγινε γνωστό μπορεί κανείς πολλά να καταλάβη.
Μια φορά πέρασε από ένα μοναστήρι και ρώτησε πότε αρχίζει η Μεγάλη Σαρακοστή - αν και γι’ αυτόν όλος ο χρόνος σχεδόν ήταν Μεγάλη Σαρακοστή -,
και ύστερα πήγε και κλείστηκε στην φωλιά του. Πέρασαν σχεδόν τρεις μήνες, χωρίς να καταλάβη πότε πέρασαν.
Κάποια μέρα βγήκε και πήγε σε ένα μοναστήρι να ρωτήση πότε είναι το Πάσχα.
Παρακολούθησε την ακολουθία, κοινώνησε στην Θεία Λειτουργία και εν συνεχεία πήγε με τους Πατέρες στην τράπεζα.
Βλέπει στην τράπεζα κόκκινα αυγά - ήταν απόδοση του Πάσχα. Παραξενεύτηκε και ρώτησε έναν αδελφό: «Καλά, ήρθε το Πάσχα;».
«Τί Πάσχα; του απαντά ο αδελφός. Αύριο είναι της Αναλήψεως!». Δηλαδή είχε νηστέψει όλη την Μεγάλη Σαρακοστή
και άλλες σαράντα μέρες μέχρι της Αναλήψεως! Με τέτοιον τρόπο αγωνιζόταν μέχρι την ώρα του θανάτου του.
Τον βρήκε νεκρό ένας κυνηγός δύο μήνες μετά τον θάνατό του και ειδοποίησε την αστυνομία και τον γιατρό.
Ο γιατρός μου είπε: «Όχι μόνο δεν μύριζε, αλλά αντιθέτως είχε μια ευωδία».


(Λόγοι Παϊσίου, τόμος Δ΄, Οικογενειακή Ζωή, Εκδ. Ιερού Ησυχαστηρίου "Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος", σελ. 176-178)

Η καμήλα υποδεικνύει την θέσι της ταφής

Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Μηνάς ήταν υιός επάρχου μιας αφρικανικής πόλεως και υπηρέτησε σαν στρατιώτης στα ρωμαϊκά τάγματα ιππέων στην πόλη Κοτύαιο της Φρυγίας, στα χρόνια του Διοκλητιανού.

Ο Άγιος Μηνάς δεν δέχθηκε να προσκύνηση τα είδωλα και καταδικάσθηκε σε αποκεφαλισμό το 296 μ.Χ. Οι συγγενείς του παρέλαβαν το σώμα του, το έβαλαν επάνω σε μία καμήλα και την άφησαν ελεύθερη να πάη όπου ήθελε.

Στο μέρος όπου η καμήλα γονάτισε για ν’ αναπαυθή, εκεί ετάφη ο Άγιος.

Αργότερα, επάνω από τον τάφο του κτίσθηκε μεγαλοπρεπής Ναός και με την πάροδο του χρόνου ιδρύθηκε ολόκληρη πόλι, στην οποία δόθηκε το όνομα του Αγίου Μηνά. Πιστεύεται ότι η πόλι αυτή είναι το σημερινό Ελ Αλαμέιν.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ, Η ΠΟΛΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

("Η Ζωοφιλία των Αγίων και η Αγιοφιλία των Ζώων", Σίμωνος Μοναχού, σ. 369-370)

Ο επίσκοπος Πρόβος

Με βαρειά ασθένεια έπεσε στο κρεββάτι ο επίσκοπος της ιταλικής πόλεως Ρεάτε Πρόβος. Ο πατέρας του έσπευσε να συγκεντρώση γιατρούς. Εκείνοι όμως, μόλις έπιασαν τον σφυγμό του, γνωμάτευσαν πως σύντομα θα πεθάνη.

Όταν έφθασε η ώρα του φαγητού, ο ασθενής επίσκοπος, μεριμνώντας για τους άλλους μάλλον παρά για τη δική του υγεία, παρώτρυνε τους παρευρισκομένους, ν’ ανεβούν μαζί με τον γέροντα πατέρα του στον άνω όροφο του επισκοπείου και εκεί να φάνε για ν’ αναλάβουν δυνάμεις. Μόνον ένα μικρό παιδί απέμεινε κοντά στον ασθενή.

Ξαφνικά το παιδί αντίκρυσε κάποιους άνδρες να μπαίνουν μέσα και να κατευθύνωνται προς τον επίσκοπο, ντυμένοι με λαμπρές λευκές στολές! Το φως του προσώπου τους υπερέβαλλε τη λάμψι των ενδυμάτων τους. Κατάπληκτο από τη λαμπρότητα της ακτινοβολίας τους το παιδί άρχισε να κραυγάζη. Από τις κραυγές ανασηκώθηκε ο ασθενής, κοίταξε και αναγνώρισε αυτούς που είχαν μπει μέσα. Άρχισε λοιπόν να καθησυχάζη το παιδί που φώναζε.

- Μη φοβάσαι. Να, ήρθαν σε μένα ο άγιος Ιουβενάλιος και ο άγιος Ελευθέριος οι μάρτυρες!

Αυτό όμως μη αντέχοντας την εξαίσια οπτασία, έφυγε γρήγορα και ανήγγειλε το θέαμα που είδε στον πατέρα του επισκόπου και στους γιατρούς. Κατέβηκαν γρήγορα, αλλά βρήκαν τον άρρωστο νεκρό. Είχαν παραλάβει την ψυχή του οι άγιοι επισκέπτες!

(Βίοι αγνώστων ασκητών)

("Χαρίσματα και Χαρισματούχοι", Ι. Μονή Παρακλήτου, τόμος Β΄, σ. 208)

«Θέλω, λέγει, να προσεύχεσθε παντού, υψώνοντας χέρια άγια

προς τον ουρανό, χωρίς οργή και αμφιβολία».
                                                                    (Α’ Τιμ. β’ 8)

«Σε κάθε πειρασμό και σε κάθε νοητό πόλεμο,

να χρησιμοποιείς σαν ανίκητο όπλο την προσευχή,

και τότε θα νικήσεις με τη χάρη του Χριστού. Πρόσεξε,

όμως, να είναι η προσευχή σου καθαρή, καθώς μας διδάσκει

σ' αυτό και ο σοφός διδάσκαλος, ο απόστολος Παύλος:

"Θέλω, λέγει, να προσεύχεσθε παντού, υψώνοντας χέρια άγια

προς τον ουρανό, χωρίς οργή και αμφιβολία"».


(Αγίου Θεοδώρου επ. Εδέσσης, Νουθεσίες Πνευματικές, ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ Β’, 17)

λα'. Έλεγαν για τον Αββά Σισώη τον Θηβαίο, ότι έμεινε στον Καλαμώνα του Αρσενοΐτη. Και ένας άλλος γέρων ήταν άρρωστος στην άλλη λαύρα. Και μόλις το άκουσε, λυπήθηκε. Επειδή δε επί δυο μέρες νήστευε και ήταν μέρα οπού δεν έτρωγε, λέγει μέσα του σαν το πληροφορήθηκε: «Τί να κάμω; Αν πάω, ίσως με αναγκάσουν οι αδελφοί να φάω. Και αν περιμένω έως αύριο, ίσως τελευτήση. Λοιπόν, αυτό θα κάμω. Πηγαίνω και δεν τρώγω». Και έτσι ξεκίνησε νηστικός. Συμμορφώθηκε με την εντολή του Θεού, αλλά και την άσκηση του, οπού έκανε για τον Θεό, δεν την κατέλυσε.
λβ’ . Διηγήθηκε ένας από τους πατέρες για τον Αββά Σισώη του Καλαμώνος, ότι, θέλοντας κάποτε να νικήση τον ύπνο, έμεινε κρεμασμένος από τον κρημνό της Πέτρας.  Αλλά ήλθε Άγγελος και τον έλυσε. Και τον πρόσταξε να μη το ξανακάμη αυτό, ούτε σε άλλους να αφήση τέτοια παράδοση.
λγ’ . Ρώτησε κάποιος από τους πατέρες τον Αββά Σισώη, λέγοντας: «Αν είμαι στην έρημο και έλθη ένας βάρβαρος θέλοντας να με σκοτώση και τον καταβάλω, να τον σκοτώσω;». Και είπε ο γέρων: «Όχι.   Αλλά ας τον παραδώσης στον Θεό. Όποιος πειρασμός και αν έλθη στον άνθρωπο, ας λέγει ότι εξ αιτίας των αμαρτιών μου συνέβη αυτό. Αν δε κάτι το καλό, ότι είναι οικονομία Θεού».
λδ’ . Ένας αδελφός ρώτησε τον Αββά Σισώη τον Θηβαίο, λέγοντας: «Πες μου κάτι ωφέλιμο». Και του λέγει: «Τί να σου πω; Την Καινή Διαθήκη διαβάζω και στην Παλαιά γυρίζω ξανά».
λε'. Ο ίδιος αδελφός ρώτησε τον Αββά Σισώη της Πέτρας για τον λόγο οπού είπε ο Αββάς Σισώης ο Θηβαίος. Και λέγει ο γέρων: «Εγώ στην αμαρτία κοιμάμαι και στην αμαρτία σηκώνομαι».
λστ’  . Έλεγαν για τον Αββά Σισώη τον Θηβαίο, ότι, μόλις απέλυε η εκκλησία, έφευγε στο κελλί του. Και έλεγαν: «Δαίμονα έχει». Αυτός όμως το έργο του Θεού έκανε.
λζ’  . Ένας αδελφός ρώτησε τον Αββά Σισώη, λέγοντας: «Τί να κάμω, Αββά, οπού έπεσα;». Του λέγει ο γέρων: «Να σηκωθής πάλι». Λέγει ο αδελφός: «Σηκώθηκα και πάλι έπεσα». Και λέγει ο γέρων: «Να σηκωθής πάλι και πάλι». Λέγει τότε ο αδελφός: «Έως πότε;». Λέγει ο γέρων: «Έως ότου σε βρή ο θάνατος είτε στο καλό είτε στην πτώση. Σε όποια κατάσταση βρίσκεται ο άνθρωπος, σ’ αυτή και φεύγει».
λη’ . Ένας αδελφός ρώτησε γέροντα, λέγοντας: «Τί να κάμω; Θλίβομαι με το εργόχειρο. Γιατί αγαπώ την πλεξούδα και δεν μπορώ να τη δουλέψω». Του λέγει ο γέρων: «Ο Αββάς Σισώης έλεγε, ότι δεν πρέπει να κάνουμε μια εργασία οπού μας αναπαύει».
λθ'. Είπε ο Αββάς Σισώης: «Να ζητάς τον Θεό και να μη ζητάς που κατοικεί».
μ'. Είπε πάλι, ότι αιδώς και αφοβία πολλές φορές φέρνουν την αμαρτία.
μα'. Ένας αδελφός ρώτησε τον Αββά Σισώη, λέγοντας: «Τί να κάμω;». Του λέγει: «Αυτό οπού ζητάς, είναι να σιωπάς πολύ και η ταπείνωση. Γιατί είναι γραμμένο, ότι μακάριοι όσοι μένουν σ’ αυτό. Έτσι θα μπορής να σταθής».
μβ’ . Είπε ο Αββάς Σισώης: «Γίνε εξουδενωμένος, απόρριψε το θέλημά σου και γίνε αμέριμνος. Έτσι θα έχης ανάπαυση».
μγ’ . Ένας αδελφός ρώτησε τον Αββά Σισώη, λέγοντας: «Πες μου κάτι ωφέλιμο». Και εκείνος είπε: «Τί με αναγκάζεις να μιλήσω μάταια; Να, ό,τι βλέπεις, κάμε».
με'. Πήγε κάποτε ο Αββάς Αβραάμ, ο μαθητής του Αββά Σισώη, σε κάποιο διακόνημα. Και επί μέρες δεν ήθελε να διακονηθή από άλλον, αλλά έλεγε: «Μπορώ να αφήσω άλλον άνθρωπο να με συντροφεύη εκτός του αδελφού μου;». Και δεν δέχθηκε, αλλά υπέμεινε την ταλαιπωρία ώσπου ήλθε ο μαθητής του.
μστ'. Έλεγαν για τον Αββά Σισώη, ότι, εκεί οπού καθόταν, φώναξε δυνατά: «Ω ταλαιπωρία!». Του λέγει ο μαθητής του: «Τί έχεις, πάτερ;». Και του απαντά ο γέρων: «Έναν άνθρωπο ζητώ να μιλήσω και δεν βρίσκω».
μζ’  . Βγήκε κάποτε ο Αββάς Σισώης από το όρος του Αββά Αντωνίου στο εξώτερο όρος της Θηβαΐδος και εγκαταστάθηκε εκεί. Ήταν δε εκεί Μελιτιανοί, οπού έμεναν στον Καλαμώνα του Αρσενοΐτη. Μερικοί δε, ακούοντας ότι βγήκε στο εξώτερο όρος, δοκίμασαν την επιθυμία να τον δουν. Έλεγαν δε: «Τί να κάμουμε; Γιατί στο Όρος είναι Μελιτιανοί. Και ξέρουμε ότι ο γέρων δεν βλάπτεται απ’ αυτούς. Για μας είναι φόβος, θέλοντας να συναντήσουμε τον γέροντα, μη πέσουμε στον πειρασμό των αιρετικών». Και για να μη συναντήσουν τους αιρετικούς, δεν πήγαν να δουν τον γέροντα.
μη'. Έλεγαν για τον Αββά Σισώη, ότι αρρώστησε. Και εκεί οπού κάθονταν γέροντες γύρω του, μίλησε σε κάποιους. Και του λέγουν: «Τί βλέπεις, Αββά;». Και τους λέγει: «Βλέπω κάποιους οπού ήλθαν σ’ εμένα και τους παρακαλώ να με αφήσουν λίγο να μετανοήσω». Του λέγει ένας από τους γέροντες: «Και αν σ’ αφήσουν, μπορείς τώρα πλέον να κάμης κάτι για μετάνοια;». Του λέγει ο γέρων: «Αν και δεν μπορώ να κάμω, στενάζω όμως για την ψυχή μου λίγο και αυτό μου αρκεί».
μθ'. Έλεγαν για τον Αββά Σισώη, ότι, σαν ήλθε στο Κλύσμα, αρρώστησε. Και ενώ έμενε με τον μαθητή του στο κελλί, κάποιος χτύπησε τη θύρα. Και καταλαβαίνοντας ο γέρων, λέγει στον μαθητή του Αβραάμ: «Πες σ’ αυτόν οπού χτύπησε: Εγώ ο Σισώης στο όρος, εγώ ο Σισώης στο χράμι». Και ακούοντάς το εκείνος, έγινε άφαντος.
ν'. Είπε ο Αββάς Σισώης ο Θηβαίος στον μαθητή του: «Πες μου τί βλέπεις σ’ εμένα και εγώ σου λέγω τί βλέπω σ’ εσένα». Του λέγει ο μαθητής του: «Συ καλός είσαι στον νου και σκληρός λίγο». Του λέγει ο γέρων: «Συ καλός είσαι, αλλά μαλθακός στον νου».
να'. Έλεγαν για τον Αββά Σισώη τον Θηβαίο, ότι δεν έτρωγε ψωμί. Και κατά την εορτή του Πάσχα, τον παρακάλεσαν ταπεινά οι αδελφοί να φάγη μαζί τους. Και αποκρίθηκε και τους είπε: «Ένα από τα δυο έχω να κάμω: Ή ψωμί να φάγω ή όσα φαγητά μαγειρέψατε». Και εκείνοι του είπαν: «Ψωμί μόνο φάγε». Και έκαμε έτσι.

(Είπε Γέρων,Το Γεροντικόν εκδ. Αστήρ, Αθήνα 1996)

«Ο Θεός… μπορεί να μας βγάλει από το φλογερό καμίνι… Αλλά κι αν αυτό δε γίνει… εμείς, βασιλιά, τους θεούς σου δεν τους λατρεύουμε…» (Δανιήλ 3:17 –ΝΜΒ)

Ο Αμντούλ Ραχμάν, 41 ετών, καταδικάστηκε σε θάνατο στο Αφγανιστάν, επειδή ασπάστηκε το Χριστιανισμό. Ήταν μουσουλμάνος πριν αρχίσει να εργάζεται για μια χριστιανική οργάνωση βοηθώντας τους συμπατριώτες του που ζουν στο Πακιστάν. Όταν γύρισε στο Αφγανιστάν τον περίμεναν οι διώξεις, που προέρχονταν από την οικογένεια της ίδιας της συζύγου του. Αλλά δεν είναι μόνο στο Αφγανιστάν. Η Εκκλησία βρίσκεται σε διωγμό στην Ινδονησία, στην Ινδία, στη Βόρεια Κορέα, στο Πακιστάν, στην Ερυθραία, στη Σομαλία (οι χριστιανοί εκεί θεωρούνται εχθροί του κράτους!).

Όταν ήταν στη γη ο Χριστός προειδοποίησε τους δικούς Του, ότι στον κόσμο θα έχουν θλίψεις. Και η μόνη τους παρηγοριά είναι ότι ακόμα κι αν υποστούν βασανιστήρια ή και θάνατο, ο Χριστός, ο Κύριός τους, είναι ο νικητής του κόσμου και μαζί Του νικητές είναι κι αυτοί. Μήπως αντιμετωπίζεις κι εσύ αδελφέ μου ανάλογες θλίψεις; Μη χάνεις το θάρρος σου! Αυτός που είναι μαζί σου, είναι πολύ ισχυρότερος από κείνον που είναι εναντίον σου…

(Χ.Ι.ΝΤ.)

(Εκδόσεις «Ο Λόγος»)

Σελίδα 1 από 346

Εύρεση

Δημοφιλή Θέματα (Α-Ω)

αγάπη (494) Αγάπη Θεού (170) αγάπη σε Θεό (123) αγάπη σε Χριστό (115) άγγελοι (33) Αγγλικανισμός (1) Αγία Γραφή (89) Αγιασμός (5) Άγιο Πνεύμα (56) άγιοι (122) άγιος (164) αγνότητα (22) άγχος (34) αγώνας (99) αγώνας πνευματικός (160) Αθανασία (1) Αθανάσιος ο Μέγας (2) αθεΐα (124) αιρέσει (1) αιρέσεις (244) ακτημοσὐνη (14) αλήθεια (78) αμαρτία (214) Αμβρόσιος άγιος (3) άμφια (1) Αμφιλόχιος της Πάτμου (1) Ανάληψη Χριστού (3) Ανάσταση (110) ανασταση νεκρών (19) ανθρώπινες σχέσεις (252) άνθρωπος (108) αντίχριστος (9) αξιώματα (14) απἀθεια (2) απιστία (16) απλότητα (3) αποκάλυψη (7) απόκρυφα (16) Απολογητικά Θέματα (1) αρετή (160) Αρσένιος Όσιος (2) ασθένεια (73) άσκηση (31) αστρολογία (2) Αυγουστίνος άγιος (1) αυταπάρνηση (7) αυτογνωσία (111) αυτοθυσἰα (18) αυτοκτονία (5) Β Παρουσία (10) Β' Παρουσία (11) βάπτιση (12) βάπτισμα (22) Βαρβάρα αγία (1) Βαρσανουφίου Οσίου (30) Βασίλειος ο Μέγας (25) Βελιμίροβιτς Νικόλαος Άγιος (1) βία (4) βιβλίο (28) βιοηθική (10) Βουδδισμός (5) γάμος (110) Γένεση (4) Γεροντικόν (188) γηρατειά (10) γιόγκα (2) γλώσσα (62) γνώση (14) γονείς (121) Γρηγόριος ο Θεολόγος (12) Γρηγόριος ο Παλαμάς όσιος (6) γυναίκα (28) δάκρυα (30) δάσκαλος (22) Δεύτερη Παρουσία (12) Δημιουργία (58) διάβολος (160) Διάδοχος Φωτικής όσιος (13) διάκριση (126) διάλογος (5) δικαιο (3) δικαιοσύνη (21) Διονύσιος Αρεοπαγίτης Άγιος (1) Δογματικα Θέματα (104) Δογματική Τρεμπέλα (1) δύναμη (38) Δωρόθεος αββάς (6) εγκράτεια (3) εγωισμός (221) εικόνες (20) Ειρηναίος Λουγδούνου άγιος (3) ειρήνη (31) εκκλησία (162) Εκκλησιαστική Ιστορία (24) Εκκλησιαστική περιουσία (2) έκτρωση (4) έλεγχος (9) ελεημοσύνη (70) ελευθερία (38) Ελλάδα (18) ελπίδα (34) εμπιστοσὐνη (29) Εξαήμερος (2) εξέλιξης θεωρία (16) Εξομολόγηση (125) εξωγήινοι (2) εξωσωματική γονιμοποίηση (5) επάγγελμα (15) επιμονἠ (27) επιστήμη (103) εργασία (65) Ερμηνεία Αγίας Γραφής (58) έρωτας (12) έρωτας θείος (4) Ευαγγέλια (79) Ευαγγέλιο Ιωάννη Ερμηνεία (33) ευγένεια (11) ευγνωμοσὐνη (17) ευσπλαχνία (25) ευτυχία (58) ευχαριστία (19) Εφραίμ ο Σύρος όσιος (1) εχεμύθεια (1) ζήλεια (11) ζώα (32) ζωή (2) ηθική (12) ησυχία (24) θάνατος (195) θάρρος (63) θαύμα (159) θέατρο (1) Θεία Κοινωνία (132) Θεία Λειτουργία (101) θεία Πρόνοια (7) θἐλημα (24) θέληση (18) Θεόδωρος Στουδίτης όσιος (36) θεολογία (27) Θεός (147) Θεοφάνεια (5) θλίψεις (229) θρησκείες (39) θυμός (87) Ιάκωβος Τσαλίκης Όσιος (6) ιατρική (11) Ιγνάτιος Θεοφόρος (9) ιεραποστολή (45) ιερέας (153) ιερωσύνη (10) Ινδουισμός (12) Ιουδαίοι (1) Ιουστίνος άγιος (2) Ιουστίνος Πόποβιτς Άγιος (1) Ισαάκ ο Σύρος (2) Ισίδωρος Πηλουσιώτης όσιος (34) Ισλάμ (11) Ιστορία Ελληνική (8) Ιστορία Παγκόσμια (14) Ιστορικότης Χριστού (1) Ιωάννης Θεολόγος (1) Ιωάννης Κροστάνδης (145) Ιωάννης Χρυσόστομος (206) Καινή Διαθήκη Ερμηνεία (23) Καινή Διαθήκη κριτικό κείμενο NestleAland (5) Κανόνες Εκκλησίας (3) καρδιά (51) Κασσιανός Όσιος (4) κατάκριση (101) καταναλωτισμός (8) Κατηχητικό (3) καύση νεκρών (1) κενοδοξία (6) κήρυγμα (47) Κλίμακα (4) κλοπή (5) Κοίμησις Θεοτόκου (14) κοινωνία (160) κόλαση (28) Κουάκεροι (1) ΚράτοςΕκκλησία (1) Κρίσις Μέλλουσα (17) Κύριλλος Άγιος (1) Λατρεία Θεία (69) λείψανα (7) λογισμοί (66) λύπη (21) μαγεία (12) Μάξιμος Ομολογητής (1) μάρτυρες (20) μεγαλοσὐνη (6) Μεθοδιστές (1) μελέτη (41) μετά θάνατον (29) μετά θάνατον ζωή (50) Μεταμόρφωση (3) Μεταμόρφωσις (4) μετάνοια (202) Μετενσάρκωση (3) μητέρα (45) μίσος (6) ΜΜΕ (3) μνημόσυνα (6) μοναξιά (17) μοναχισμός (85) Μορμόνοι (1) μόρφωση (20) μουσική (4) Ναός (13) ναρκωτικά (3) Νεκτάριος άγιος (6) νέοι (20) νεοπαγανισμός (5) νηστεία (45) Νικόλαος Άγιος (3) νους (23) οικονομία (2) Οικουμενισμός (3) ομολογία (1) ομορφιά (15) ομοφυλοφιλία (1) όνειρα (30) οραμα (13) οράματα (14) Ορθοδοξία (180) όρκος (1) πάθη (198) πάθος (20) παιδεία (23) παιδιά (113) Παΐσιος Όσιος (216) Παλαιά Διαθήκη (4) Παλαιά Διαθήκη Ερμηνεία (9) παλαιοημερολογίτες (12) Παναγία (188) Παπαδόπουλος Στυλιανός (3) παράδειγμα (33) Παράδεισος (81) Παράδοση Ιερά (6) Πάσχα (17) πατρίδα (9) Πατρολογία (8) Παύλος Απόστολος (4) πειρασμοί (11) Πεντηκοστή (9) Πέτρος Απόστολος (1) πίστη (413) πλησἰον (25) πλούτος (50) Πνευματικές Νουθεσίες (85) πνευματική ζωή (207) πνευματικός πατέρας (84) πνευματισμός (9) ποίηση (15) πόλεμος (25) πολιτική (24) πολιτισμός (7) Πόποβιτς Ιουστίνος άγιος (8) Πορφύριος Όσιος (170) προθυμἰα (7) Πρόνοια (5) Πρόνοια Θεία (77) προορισμός (9) προσευχή (442) προσοχή (25) προσπἀθεια (74) προτεσταντισμός (26) προφητείες (11) ραθυμία (12) Ρωμαιοκαθολικισμός (33) Σαρακοστή (8) σεβασμός (16) Σεραφείμ του Σαρώφ Όσιος (3) σοφία (33) Σπυρίδων Άγιος (1) Σταυρός (57) Σταυροφορίες (4) Σταύρωση (36) συγχώρηση (48) συμπὀνια (11) συνείδηση (13) σχίσμα (31) σώμα (23) Σωφρόνιος του Έσσεξ (25) τάματα (2) ταπεινοφροσύνη (194) ταπείνωση (56) Τέλος Κόσμου (3) Τεσσαρακοστή Μεγάλη (2) τέχνη (1) τιμωρία (2) Τριάδα Αγία (22) τύχη (2) υγεία (7) υλικά αγαθά (31) υπακοή (75) υπαρξιακά (73) υπερηφἀνεια (36) υποκρισία (11) υπομονή (150) φανατισμός (5) φαντασία (3) φαντάσματα (2) φιλαργυρἰα (6) φιλαυτἰα (8) φιλία (25) φιλοσοφία (22) Φλωρόφσκυ Γεώργιος (3) φόβος (42) φὀβος Θεοὐ (4) φως (22) χαρά (81) χάρις θεία (56) χαρίσματα (23) Χειρόγραφα Καινής Διαθήκης (1) Χριστιανισμός (16) χριστιανός (68) Χριστός (116) Χριστούγεννα (54) χρόνος (33) ψεύδος (22) ψυχαγωγία (9) ψυχή (173) ψυχολογία (23)