Αυξομείωση μεγέθους γραμμάτων.
Κείμενα (blog) - Ιερός Ναός Αγίου Σώστη Νέας Σμύρνης
E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
252. «πρεσβεύουσα απαύστως υπέρ των ψυχών ημών».
 
Η Παναγία πρεσβεύει «απαύστως», ειδικώτερα «υπέρ των ψυχών ημών», δηλαδή υπέρ της ψυχοσωματικής υπάρξεώς μας.
Η λέξη «ψυχή» έχει διπλή έννοια στην Αγία Γραφή. Αλλού έχει την έννοια του πνευματικού μέρους της ανθρωπίνης υπάρξεως (πρβλ. «μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων αποκτείναι», Ματθ. ι' 28)  και αλλού σημαίνει την όλη ψυχοσωματική ζωή του ανθρώπου (πρβλ. «ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων» Ιω.ι' 11).
Το ξεκαθάρισμα αυτό δίνει συγχρόνως και μια απάντησι σε όσους κατηγορούν ή επικρίνουν τον χριστιανισμό και την Εκκλησία ότι τάχα ενδιαφέρονται μόνο για την «ψυχή» και όχι για το «σώμα» και γενικά τα εγκόσμια πράγματα! Οι επικριτές αγνοούν φαίνεται τη διπλή αυτή σημασία της λέξεως «ψυχή». Γι' αυτό, ας προσέξουν. Όταν λέμε, ότι η Παναγία πρεσβεύει «υπέρ των ψυχών ημών», εννοούμε ότι η Θεομήτωρ, με την ευπρόσδεκτη από τον Θεό προσευχή της, καλύπτει ολόκληρη την ψυχοσωματική ύπαρξί μας, και την ψυχή και το σώμα. Ας φέρωμε ένα σχετικό παράδειγμα: Το σήμα S.O.S. ( = Save Our Souls) δηλ. σώσατε τας ψυχάς μας, που στέλλει ένα πλοίο που κινδυνεύει έχει την έννοια «σώστε τις ζωές μας» και όχι βέβαια «σώστε τις ψυχές και όχι τα σώματά μας», διότι αυτό θα ήταν, το λιγώτερο, παραλογισμός και τερατολογία!!
Παραλογισμός, τερατολογία, αλλά και ασέβεια θα ήταν για την Εκκλησία, που πιστεύει και διδάσκει ότι ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο σαν σύνθετη ύπαρξι από πνεύμα και σώμα να προσεύχεται για το ένα μόνο συνθετικό της υπάρξεώς του ανθρώπου και το άλλο να το αγνοή ή και να το περιφρονή. Στην περίπτωσι που θα έκανε ένα τέτοιο λάθος, θ’ ακουγόταν αυστηρή η φωνή του Χριστού. «Ους ο Θεός συνέζευξεν, άνθρωπος μη χωριζέτω» (Ματθ. στ' 6) .
Αυτό όμως δεν σημαίνει, ότι η Εκκλησία δεν προσεύχεται ειδικώτερα και για την «ψυχή», με την έννοια Του πνευματικού συστατικού της υπάρξεώς μας. Το ενδιαφέρον όμως αυτό της Εκκλησίας για την «ψυχή» των ανθρώπων δεν έχει την έννοια ότι η Εκκλησία αγνοεί ή και περιφρονεί το υλικό σώμα και τις υλικές ανάγκες των ανθρώπων, αλλ' ότι φροντίζοντας για το ουσιωδέστερο και πολιτιμότερο -την ψυχή- εξασφαλίζει και στο δευτερεύον -το σώμα- υγεία, τροφή, ένδυμα, χαρά κλπ.
Ειδικώτερα όμως για την έκφρασι «σώσον τας ψυχάς ημών» που επαναλαμβάνει συνεχώς η Εκκλησία, θα μπορούσαμε να πούμε τα εξής: Η προσευχή της Εκκλησίας για τη «σωτηρία της ψυχής μας»· αναφέρεται (σε ωρισμένες ιδίως περιπτώσεις) όντως στο πνευματικό μέρος της υπάρξεώς μας, δηλαδή στην ψυχή, και ειδικώτερα για την «τύχη» της ψυχής μας μετά τον χωρισμό της από το σώμα, μετά δηλαδή από τον θάνατο. Διότι, μετά τον θάνατο, ακολουθεί μια «μερική κρίσις» (ΔΤ/3, 380) κάθε ψυχής, η οποία προηγείται από τη «γενική και καθολική κρίσι» της Β' Παρουσίας Του Χριστού. Η «μερική κρίσις» είναι αποφασιστική και προδικάζει τα αποτελέσματα της γενικής οριστικής κρίσεως. Λόγω λοιπόν της μεγάλης σημασίας που έχει η πρώτη αυτή κρίσις, στη Μέση Κατάστασι των Ψυχών, μετά τον θάνατο και πριν από τη Γενική Κρίσι, η Εκκλησία καταφεύγει επίμονα στις πρεσβείες της Θεοτόκου και των Αγίων για τη «σωτηρία των ψυχών ημών».
 
(Μητροπολίτου Αχελώου Ευθυμίου Στυλίου, Η Πρώτη, εκδ. Γρηγόρη)
 
251. «αξίωσόν με μέχρι τελευταίας μου αναπνοής»
 
Το χαρακτηριστικό στην ευχή αυτή της Θείας Ευχαριστίας είναι ότι ο πιστός ζητάει τον ισόβιο αγιασμό του από την Παναγία. Ειδικώτερα ζητάει τη δυνατότητα και τη χάρι της συμμετοχής στο μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας «μέχρι τελευταίας του αναπνοής».
Η ευχή αυτή είναι αντιπροσωπευτική της ορθοδόξου πνευματικότητος. Ο πιστός στρατιώτης του Χριστού θέλει να μείνη πιστός στις επάλξεις του αγιασμού «μέχρι τελευταίας αναπνοής». Γνωρίζει όμως την προσωπική του αδυναμία. Γι' αυτό δεν λέει πολλά πράγματα για τον εαυτό του. Δεν υπόσχεται ότι θα μείνη πιστός μέχρι τέλους. Αναθέτει στην Παναγία την πραγμάτωσι του ωραίου αυτού και ισοβίου σκοπού. Παρακαλεί την Παναγία να τον διατηρήση στον αγιασμό «μέχρι τελευταίας αναπνοής».
Ο ισόβιος αγιασμός είναι μία υπόθεσις που δεν μπορεί να την διαχειρισθή μόνος του ο ανθρωπος. Είναι ένα έργο που ξεπερνάει πολύ τις δυνάμεις του και τα περιθώρια της ανθρωπίνης υπάρξεώς του. Ο αγιασμός για να αποδώση καρπούς, πρέπει να κατατεθή στην Τράπεζα της Εκκλησίας, στα χέρια της Παναγίας. Εκεί εξασφαλίζει και αποδίδει κέρδη ισοβίου διαρκείας.
Ο χριστιανός είναι ο «καλός έμπορος» και γνωρίζει που βρίσκεται το πνευματικό του συμφέρον. Γι’ αυτό και καταφεύγει στην Παναγία. Διότι η Παναγία είναι η Ασφάλεια των πνευματικών Κεφαλαίων. Είναι ισόβιος Ασφάλεια ζωής «μέχρι τελευταίας αναπνοής» του ανθρώπου. Δεν υπάρχουν καλύτερα χέρια για ν’ αποθέση ο πιστός τον πολύτιμο θησαυρό του ισοβίου αγιασμού του.
 
(Μητροπολίτου Αχελώου Ευθυμίου Στυλίου, Η Πρώτη, εκδ. Γρηγόρη)
250. «εξαιρέτως της Παναγίας αχράντου».
 
Η Παναγία δεσπόζει στη δημόσια λατρευτική Σύναξι των πιστών, στη θεία Λειτουργία.
Η πρώτη Εκτενής (=μεγάλη) Ικεσία ολοκληρώνεται με μνημόνευσι της Θεοτόκου: «Της Παναγίας, αχράντου, υπερευλογημένης, ενδόξου, δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας μετά πάντων των Αγίων μνημονεύσαντες...»! Η πρώτη προσευχή της εκκλησιαστικής Συνάξεως αναφέρεται στις πρεσβείες της Θεομήτορος: «Ταις πρεσβείαις της Θεοτόκου, Σώτερ σώσον ημάς»! Μετά τον καθαγιασμό των τιμίων Δώρων, ο Ιερεύς διακηρύττει εκφώνως, ότι η θυσία του Σώματος και Αίματος του Κυρίου προσεφέρθη «εξαιρέτως», ιδιαιτέρως προς τιμήν και δόξαν «της Παναγίας, αχράντου, υπερευλογημένης, ενδόξου, δεσποίνης ημών Θεοτοκου...»!
Η Παναγία εξακολουθεί να βρίσκεται εν μέσω της Εκκλησίας. Όπου η Εκκλησία, εκεί και η Θεοτόκος. Όπου η Θεοτόκος, εκεί και η Εκκλησία. Και άλλες φορές σημειώσαμε, ότι η Θεοτόκος ταυτίζεται με την Εκκλησία. Η Θεοτόκος είναι προσωποποίησις της Εκκλησίας και η Εκκλησία είναι τύπος της Παναγίας. Όπως η Θεοτόκος έγινε Παναγία μέσα στην Εκκλησία έτσι και ο κάθε πιστός γίνεται άγιος μέσα στην Εκκλησία. Η Εκκλησία είναι ο χώρος εξαγιασμού και θεώσεως των ανθρώπων. Το εργαστήριον της ενώσεώς των με τον Θεόν. Η Παναγία ήταν το πρώτο προϊόν του εργαστηρίου αυτού. Είναι η πρώτη θεωμένη ανθρώπινη ύπαρξις. Μετά την Παναγίαν ακολουθούν οι Άγιοι, όλοι οι χριστιανοί.
Η όλη επομένως λειτουργία της Εκκλησίας αποσκοπεί στη δημιουργία υπάρξεων «σαν την Παναγία». Γι’ αυτό και η συνεχής αναφορά σ’ Αυτήν. Διότι όλα πρέπει να γίνουν κατά το πρότυπο της Παναγίας, όπως και Εκείνη έγινε κατά το πρότυπο του Χριστού. Οι άγιοι είναι εικόνες και πιστά αντίγραφα Του Χριστού. Αυτό άκριβώς εννοούσε και ο άπόστολος Παύλος, όταν έγραφε προς τους Κορινθίους: «μιμηταί μου γίνεσθε, καθώς καγώ Χριστού» (Α' Κορ. δ' 16).
 
(Μητροπολίτου Αχελώου Ευθυμίου Στυλίου, Η Πρώτη, εκδ. Γρηγόρη)

Επαίτες
τι μηχανεύονται;
Ο φτωχός δικαιούται να ελεήται, αφού έφτασε σε τόσο μεγάλη ανάγκη. Εμείς όμως είμαστε άξιοι μυρίων τιμωριών, διότι εξαναγκάζουμε τους φτωχούς να πάσχουν. Αν, δηλαδή, εύκολα τον φτωχό τον σπλαχνιζόμασταν, ποτέ εκείνος δεν θα προτιμούσε να υποφέρη τα πάνδεινα. Και δεν αναφέρω απλώς, ότι αναγκάζονται να γυρίζουν γυμνοί και φοβισμένοι. Θα αναφέρω κάτι πολύ φρικώδες. Μερικοί έφτασαν να τυφλώσουν τα παιδιά τους, όσο βρίσκονταν σε μικρή ηλικία, για να συγκινήσουν τη δική μας αναισθησία... Επειδή δεν μάθατε να σπλαχνίζεστε τη φτώχεια, αλλά και ηδονίζεστε με τις συμφορές των φτωχών, εκείνοι ικανοποιούν την αρρωστημένη επιθυμία σας, ανάβοντας έτσι φοβερότερη τη φλόγα της κολάσεως και για τον εαυτό τους και για σας.
Ε.Π.Ε. 18,610-612
έξω από το ναό
Τι πιο ευτελές από τους ζητιάνους; Και όμως και αυτοί καλύπτουν μεγάλη ανάγκη της Εκκλησίας, όταν στέκουν στις πόρτες του ναού και δίνουν ωραίο στολισμό. Χωρίς αυτούς δεν θα ήταν ολοκληρωμένο το πλήρωμα της Εκκλησίας.
Ε.Π.Ε. 18α,292
χριστέμποροι
Αν οι χριστιανοί σκανδαλίζωνται, πολύ περισσότερο οι έξω της Εκκλησίας. Βρίσκουν πολλές κατηγορίες και αφορμές, σαν βλέπουν άνθρωπο, που είναι υγιής, να ζητιανεύη και να έχη την ανάγκη των άλλων για να ζήση. Γι’ αυτό μας αποκαλούν και χριστεμπόρους.
Ε.Π.Ε. 25,236
αναγκάζονται να ζητιανεύουν
Όταν αναγκάζεται απ’ τη φτώχεια του να ζητιανεύη, και βρίζεται επειδή ζητιανεύει, σκέψου πόση η τιμωρία αυτών που βρίζουν. «Εκείνος που ευτελίζει φτωχό, παροργίζει εκείνον, που τον δημιούργησε» (Παροιμ. ιδ' 21).
Ε.Π.Ε. 23,98
αναιδείς
Δεν μιλάω για τους αισχρούς ζητιάνους. Μιλάω για τους πιστούς, που στερούνται τα αναγκαία και αναγκάζονται να ζητιανεύουν.
Ε.Π.Ε. 23,98
Επανάληψις
των αυτών
Είναι ασφάλεια το να ακούτε το ίδιο πράγμα, και τα ίδια λόγια για το ίδιο πράγμα. Ας μη δυσανασχετή κανείς, ούτε να ενοχλήται, αν συμβαίνη να λέμε για το ίδιο θέμα τα ίδια και πάλι. Και αν ακόμα πίστευα, ότι ακούγοντάς τα μια φορά, θα αποβάλατε την αρρώστια της ψυχής, και τότε δεν θα έπρεπε να σταματήσω, αλλά θα έπρεπε να σας μιλήσω επανειλημμένα για το ίδιο θεμα, ώστε να καταστήσω μόνιμη και σταθερή την πευματική σας υγεία, και σας τους ίδιους να σας κάνω δυσκολοκατάβλητους, ώστε να μη ξαναπέσετε στα ίδια. Πολύ περισσότερο τώρα, που υποψιάζομαι, ότι μερικοί ακροατές έχουν ακόμα λείψανα του κακού. Είναι αναγκαία και δικαιολογημένη η επανάληψις των αυτών.
Ε.Π.Ε. 34,582
Επαφρόδιτος
συστρατιώτης του Παύλου
Το να ονομάση τον Επαφρόδιτο αδελφό και συνεργάτη, και να μη περιοριστή μόνο σ’ αυτό, αλλά να προσθέση και συστρατιώτη, φανερώνει τη μεγάλη συμμετοχή του στους κινδύνους. Αποδίδει και σ’ εκείνον όσα ακριβώς και στον εαυτό του.
Ε.Π.Ε. 21,594
«Επείνασα...»
μικρά ζητάει ο θεός, μεγάλα δίνει
Σκέψου, ότι για μικρά πράγματα θα βρεθούμε στην κόλασι: Για μια στέγασι, για λίγα ρούχα, για μερικά ψωμιά, για λίγο δροσερό νερό, για μια επίσκεψι.
Ε.Π.Ε. 12,212
πώς ο Χριστός πεινάει και διψάει!
Ο Πατέρας δεν λυπήθηκε για σένα τον Υιό Του, τον γνήσιο και μοναδικό. Και συ περιφρονείς αυτό τον Υιό, αν και λειώνη από την πείνα, ενώ τόσα σπάταλας από τα λεγόμενα δικά σου για τον εαυτό σου;... Λέει ο Χριστός: Νήστεψα για σένα, και πάλι πεινάω για σένα. Δίψασα κρεμασμένος πάνω στο Σταυρό, διψάω για τους φτωχούς, ώστε με όλα να σε προσελκύσω κοντά μου, να σε κάνω φιλάθρωπο για τη δική σου σωτηρία.
Ε.Π.Ε. 17,266
φυλακισμένος, μας απελευθέρωσε
Και όταν βρεθώ στη φυλακή, δεν σε αναγκάζω να με απελευθερώσης. Ένα μόνο ζητώ, να έρθης να με δης, που είμαι για σένα δεμένος... Μολονότι εγώ σε λευτέρωσα από φοβερά δεσμά. Σε μένα όμως αρκεί, αν θελήσης, να με επισκεφτής στη φυλακή.
E.Π.E. 17,268

 

 

H εις Άδου κάθοδος του Κυρίου († Αρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ι. Μ. Γρηγορίου Αγίου Όρους)

Όπως λένε οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, ο Κύριος κατά το διάλειμμα της τριημέρου Ταφής Του, την οποία σήμερα εορτάζουμε, έπρεπε να ολοκληρώσει το έργο Του. Έπρεπε να ευαγγελισθεί την σωτηρία και να ελευθερώσει από τα δεσμά του διαβόλου και αυτούς που είναι στον Άδη.

Και γι’ αυτό κατήλθε η παναγία Του ψυχή στον Άδη και «τοις εν φυλακή πνεύμασι πορευθείς εκήρυξεν» (Α’ Πετρ. 3:19), κατά τον άγιο Απόστολο Πέτρο. Και εκεί τον ανέμεναν. Όπως τον ανέμεναν οι ζωντανοί άνθρωποι να τους ελευθερώσει από τον διάβολο και από τον θάνατο, έτσι τον ανέμεναν εκεί και οι πεθαμένοι απ’ αιώνων άνθρωποι, να τους ελευθερώσει και αυτούς.

Και γι’ αυτό ο Κύριος με πολλή φιλανθρωπία, από αγάπη, κατέβηκε προς τον σκοτεινό Άδη και εκεί έλαμψε το φως του Προσώπου Του και φώτισε και παρηγόρησε και αυτούς τους ανθρώπους, που ήσαν αδίκως κρατούμενοι υπό του διαβόλου.

***

Βλέπουμε λοιπόν πάλι την μεγάλη αγάπη του Υιού του Θεού και Θεού μας, ο οποίος κανένα δεν άφησε που να μην ευεργετήσει με τον σταυρικό Του Θάνατο και με την αγία Του Ανάσταση. Αλλά βλέπουμε και την άκρα ταπείνωσή Του, διότι καταδέχθηκε, ενώ ήταν Θεός προαιώνιος, όχι μόνο να γίνει άνθρωπος, όχι μόνο να πάθει τα φρικτά Πάθη, τα οποία ζήσαμε αυτές τις άγιες ημέρες, και να υπομείνει τον σταυρικό Θάνατο σαν να ήταν ο τελευταίος κακούργος, αλλά και αυτή την ταπείνωση δέχθηκε, να μπει νεκρός στον Τάφο.

Είναι αλήθεια ότι αυτή η τριήμερος Ταφή του Κυρίου, κατά την οποία το Σώμα Του τοποθετήθηκε στον τάφο όπως ενός οποιουδήποτε κοινού ανθρώπου, δείχνει με πόση ταπείνωση μας παραδόθηκε ο Θεός.

Ήξερε ότι εμείς θα τον κακοποιούσαμε, αλλά επειδή μας αγαπούσε, δέχθηκε και να τον κακοποιήσουμε, δέχθηκε και να τον θανατώσουμε, δέχθηκε και να τον βάλουμε στον τάφο. Νομίζω, ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη ταπείνωση που μπορούσε ο Θεός να δεχθεί από αυτήν που σήμερα εορτάζουμε· την τριήμερο ολόσωμο Ταφή Του.

Είναι μεγαλύτερη ταπείνωση και από τον σταυρικό Θάνατό Του, διότι στον σταυρικό θάνατο είχε τις αισθήσεις Του, ήλεγχε την κατάσταση, αλλά εκεί πλέον στον τάφο νεκρός παρεδόθη ο Κύριος και ετάφη και τον κάλυψε η πλάκα του τάφου.

***

Έτσι με την μεγάλη αυτή ταπείνωση, που δεν υπάρχει μεγαλύτερη απ’ αυτήν, διόρθωσε τον μεγάλο εγωισμό τον δικό μας. Διότι εκείνο που χώρισε τον άνθρωπο από τον Θεό και τον άνθρωπο από τον άνθρωπο ήταν ο εγωισμός.

Ο Κύριος, για να θεραπεύσει τον μεγάλο εγωισμό τον δικό μας, που έφθασε τόσο ψηλά, ώστε και τον ίδιο τον Θεό, τον Πατέρα τον Ουράνιο, να προδώσει ο άνθρωπος, έπρεπε σαν αντίβαρο να φθάσει στο άλλο άκρο, στην μεγαλύτερη ταπείνωση που μπορούσε να φθάσει ο άνθρωπος. Και σ’ αυτήν την ταπείνωση έφθασε ο Θεάνθρωπος Κύριός μας.

Και έτσι με την μεγαλύτερη ταπείνωση, με την ύψιστη ταπείνωση την δική Του, που έδειξε ο Κύριος, διόρθωσε τον δικό μας ύψιστο εγωισμό και βοηθάει και εμάς τώρα να γίνουμε όχι άνθρωποι του εγωισμού αλλά άνθρωποι της ταπεινοφροσύνης.

Πρέπει λοιπόν, αδελφοί μου, εάν θέλουμε να αναστηθούμε σε μία νέα ζωή σαν Χριστιανοί, ζωή πίστεως, αγάπης, προσευχής, πρέπει να μπούμε και εμείς σ’ ένα μνήμα. Αυτό το μνήμα είναι το μνήμα της ταπεινοφροσύνης. Εκεί να θάψουμε τον εγωισμό μας, για να αναστηθούμε μαζί με τον Χριστό σε μία νέα ζωή.

Μακάρι η σημερινή ημέρα να είναι και για μας μία ημέρα που θα πάρουμε απόφαση να αγαπήσουμε τον Χριστό, να αγωνισθούμε κατά του εγωισμού μας και των παθών μας και να ζητήσουμε από τον Κύριο να μας δώσει, και με τον δικό μας καθημερινό αγώνα, αυτή την νέα ζωή που δίνει σε όλους τους δικούς Του αφοσιωμένους και ταπεινούς υιούς Του.

(Από το βιβλίο: † Αρχιμανδρίτου Γεωργίου, “Ομιλίες σε Εορτές του Τριωδίου και περί αρετών (των ετών 1981-1991)” Γ’. Έκδ. Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος 2017, σ. 192)

Του εν αγίοις Πατρός ημών Ιωάννου του Χρυσοστόμου,
Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως
ο Κατηχητικὸς εἰς τὸ ἅγιον Πάσχα

Εἴ τις εὐσεβής καί φιλόθεος, ἀπολαυέτω τῆς καλῆς ταύτης καί λαμπρᾶς πανηγύρεως.
Εἴ τις εὐγνώμων, εἰσελθέτω χαίρων εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου αὐτοῦ.
Εἴ τις ἔκαμε νηστεύων, ἀπολαυέτω νῦν τό δηνάριον.
Εἴ τις ἀπό τῆς πρώτης ὥρας εἰργάσατο, δεχέσθω σήμερον τό δίκαιον ὄφλημα.
Εἴ τις μετά τήν τρίτην ἦλθεν, εὐχαρίστως ἑορτασάτω.
Εἴ τις μετά τήν ἕκτην ἔφθασε, μηδέν ἀμφιβαλλέτω˙ καί γάρ οὐδέν ζημειοῦται.
Εἴ τις ὑστέρησεν εἰς τήν ἐνάτην, προσελθέτω, μηδέν ἐνδοιάζων.
Εἴ τις εἰς μόνην ἔφθασε τήν ἐνδεκάτην, μή φοβηθῆ τήν βραδύτητα˙
φιλότιμος γάρ ὤν ὁ Δεσπότης, δέχεται τόν ἔσχατον καθάπερ καί τόν πρῶτον˙
ἀναπαύει τόν τῆς ἐνδεκάτης, ὡς τόν ἐργασάμενον ἀπό τῆς πρώτης˙
καί τόν ὕστερον ἐλεεῖ καί τόν πρῶτον θεραπεύει˙ κακείνω δίδωσι καί τούτω χαρίζεται˙
καί τά ἔργα δέχεται καί τήν γνώμην ἀσπάζεται˙ καί τήν πρᾶξιν τιμᾶ καί τήν πρόθεσιν
ἐπαινεῖ. Οὐκοῦν εἰσέλθετε πάντες εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου ὑμῶν˙
καί πρῶτοι καί δεύτεροι τόν μισθόν ἀπολαύετε. Πλούσιοι καί πένητες
μετ’ ἀλλήλων χορεύσατε˙ ἐγκρατεῖς καί ράθυμοι τήν ἡμέραν τιμήσατε˙
νηστεύσαντες καί μή νηστεύσαντες, εὐφράνθητε σήμερον. Ἡ τράπεζα γέμει,
τρυφήσατε πάντες. Ὁ μόσχος πολύς, μηδείς ἐξέλθη πεινῶν. Πάντες ἀπολαύσατε
τοῦ συμποσίου τῆς πίστεως˙ πάντες ἀπολαύσατε τοῦ πλούτου τῆς χρηστότητος.
Μηδείς θρηνείτω πενίαν˙ ἐφάνη γάρ ἡ κοινή Βασιλεία. Μηδείς ὀδυρέσθω πταίσματα˙
συγνώμη γάρ ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλε. Μηδείς φοβείσθω θάνατον˙
ἠλευθέρωσε γάρ ἡμᾶς ὁ τοῦ Σωτῆρος θάνατος. Ἔσβεσεν αὐτόν, ὑπ’ αὐτοῦ κατεχόμενος.
Ἐσκύλευσε τόν ἅδην ὁ κατελθών εἰς τόν ἅδην. Ἐπίκρανεν αὐτόν, γευσάμενον τῆς σαρκός
αὐτοῦ. Καί τοῦτο προλαβών Ἠσαϊας ἐβόησεν˙ ὁ ἅδης φησίν, ἐπικράνθη,
συναντήσας σοι κάτω.
Ἐπικράνθη˙ καί γάρ κατηργήθη.
Ἐπικράνθη˙ καί γάρ ἐνεπαίχθη.
Ἐπικράνθη˙ καί γάρ ἐνεκρώθη.
Ἐπικράνθη˙ καί γάρ καθηρέθη.
Ἐπικράνθη˙ καί γάρ ἐδεσμεύθη.
Ἔλαβε σῶμα καί Θεῶ περιέτυχεν.
Ἔλαβε γῆν καί συνήντησεν οὐρανῶ.
Ἔλαβεν ὅπερ ἔβλεπε καί πέπτωκεν ὅθεν οὐκ ἔβλεπε.
Ποῦ σου, θάνατε, τό κέντρον;
Ποῦ σου, ἅδη, τό νῖκος;
Ἀνέστη Χριστός καί σύ καταβέβλησαι.
Ἀνέστη Χριστός καί πεπτώκασι δαίμονες.
Ἀνέστη Χριστός καί χαίρουσιν ἄγγελοι.
Ἀνέστη Χριστός, καί ζωή πολιτεύεται.
Ἀνέστη Χριστός καί νεκρός οὐδείς ἐπί μνήματος.
Χριστός γάρ ἐγερθείς ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχή τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο.
Αὐτῷ ἡ δόξα καί τό κράτος εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.


(Ελληνική Πατρολογία J.-P.Migne,Τ.59, σελ.721-724)

-Γέροντα, όταν προγραμματίζω να αγρυπνήσω στο κελλί και
παρουσιάζεται κάποιο εμπόδιο, τί φταίει;
-Για να επιτρέψει ό Θεός εμπόδιο, κάτι καλύτερο θα βγει.
-Και όταν, Γέροντα, αυτό γίνεται συνέχεια;
-Τότε θα υπάρχει υπερηφάνεια.
-Δεν καταλαβαίνω, Γέροντα, να υπάρχει υπερηφάνεια.
-Κοίταξε, εξαρτάται και από το πώς τοποθετείς τα πράγματα.
Αν βάζεις πρώτα τις δουλειές και ύστερα την προσευχή,
δίνεις δικαίωμα στον πειρασμό και σου φέρνει εμπόδια.
Αλλά, όταν κάποιος δίνει μεγαλύτερη άξια στις δουλειές
απ’ ό,τι στα πνευματικά, αυτό δεν έχει μέσα υπερηφάνεια;
Και υπερηφάνεια έχει και ανευλάβεια.
-Γέροντα, τί κάνει ο πειρασμός για να εμποδίσει κάποιον να προσευχηθεί;
-Τί κάνει; Βρίσκει χίλιους δύο τρόπους. Μόλις αρχίσει ο άνθρωπος
την προσευχή, μπορεί να του φέρει μετεωρισμό η προσπαθεί
να διασκορπίσει τον νου του με φαντασίες, θορύβους κ.λπ.
Να δεις τί γινόταν, όταν ήμουν στην Μονή Στομίου!
Ένα βράδυ είχα πάει να προσευχηθώ μέσα στον ναό. Η πύλη του μοναστηριού
ήταν κλειστή και στην πόρτα του ναού είχα βάλει το μάνταλο.
Κατά τα μεσάνυχτα άρχισε το ταγκαλάκι να χτυπάει το μάνταλο συνέχεια
«κρίκι-κρίκι» και δεν σταματούσε, για να με κάνει να πάω να δω τί συμβαίνει.
Μπήκα στο Ιερό, για να μην ακούω, και εκεί, πίσω από την Αγία Τράπεζα,
κοντά στον Εσταυρωμένο, έμεινα μέχρι το πρωί.
Ο Σταυρός του Χριστού έχει μεγάλη δύναμη. Όταν ήμουν δόκιμος μοναχός,
με πολεμούσαν πολύ τα ταγκαλάκια. Το βράδυ, που ήμουν στο κελλί,
μου χτυπούσαν συνεχώς την πόρτα και, έλεγαν: «Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων».
Άνοιγα την πόρτα και, παρόλο που δεν έβλεπα κανέναν, με έπιανε φόβος μετά,
δεν με χωρούσε ο τόπος μου ήταν αδύνατον να μείνω μέσα στο κελλί.
Υπέφερα, έκλαιγα, έκανα προσευχή, τίποτε. Έβγαινα έξω ένα βράδυ,
μετά το Απόδειπνο, με βλέπει έξω ένας Προϊστάμενος της Μονής
«Παιδί μου, μου λέει, γιατί δεν πάς στο κελλάκι σου; Βλέπεις κανέναν Πατέρα
να γυρνάει έξω; Οι Πατέρες κάνουν προσευχή στα κελλιά τους».
Άρχισα να κλαίω και του είπα τί συμβαίνει. Μου φέρνει τότε λίγο Τίμιο Ξύλο
σε ένα κεράκι και μου λέει: «Πήγαινε, παιδί μου, ήσυχος τώρα στο κελλί σου».
Μόλις έκλεισα την πόρτα, άκουσα αμέσως δυνατά: «Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων».
«Αμήν», είπα. Ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ένας Αστυνομικός με πλήρη στολή.
Τα γαλόνια τα φορούσε λοξά στο μανίκι, όπως παλιά οι αστυνομικοί, και,
άρχισε να φωνάζει: «Έ, παλιοκαλόγερε, εσύ αδιάβαστος,
τί το έχεις αυτό το ξύλο;». Και άρχισε να γελάει με το... «γλυκό» του γέλιο.
Φώναξε, αλλά δεν μπορούσε να πλησιάσει, γιατί είχα το Τίμιο Ξύλο.
«Κύριε Ιησού Χριστέ», φώναξα, και έγινε καπνός.


(Λόγοι Παϊσίου, τόμος ς΄, Περί προσευχής, Εκδ. Ιερού Ησυχαστηρίου
"Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος", σελ.61-63)

547. Τιμώντας τους Αγγέλους και του Αγίους, ενισχύουμε την πίστι μας στη μέλλουσα ζωή. Συνειδητοποιούμε το οτι μας περιμένει εκεί η αντάμειψις για τις αρετές ή η τιμωρία για τις παραβάσεις του θείου νόμου. Η τιμητική προσκύνησις των Αγγέλων και των Αγίων δεν είναι λατρεία τους. Μόνο ο Θεός λατρεύεται. Είναι υψηλή υπόληψις και ταπεινή αναγνώρισις του πνευματικού μεγαλείου τους. Ωφελεί δε την ψυχή, εμπνέοντας της τη μίμησι.

548. Η παρουσία ενός Φύλακα Αγγέλου πλησίον κάθε αληθινού χριστιανού είναι απαραίτητος. Γιατί τα σώματα των χριστιανών, κατά τη μαρτυρία της Αγίας Γραφής, είναι ναοί του Αγίου Πνεύματος και οι ίδιοι οι χριστιανοί είναι μέλη του Σώματος του Χριστού, αναγεννημένοι χάρις στο λυτρωτικό του έργο. Ιδιαίτερα, γιατί μετέχουν στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, κοινωνώντας το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Η αξία του χριστιανού, ως μέλους του Χριστού και ναού του Αγίου Πνεύματος, απαιτεί οπωσδήποτε την παρουσία, δίπλα του, ενός Φύλακος Αγγέλου, σαν μεγαλύτερου αδελφού και φίλου, που τον οδηγεί στη βασιλεία του κοινού τους Κυρίου. Αν «χαρά έσται έν τω ούρανω έπί ένί άμαρτωλώ μετανοούντι.. χαρά γίνεται ενώπιον των αγγέλων του Θεού» (Λουκ. ιε’ 7, 10), μπορούμε απ’ αυτό να καταλάβουμε τι σπουδαίο μέρος παίρνουν οι Άγγελοι του Θεού στη σωτηρία μας.

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 227-228)

545. Ο Ιησούς Χριστός ανέστη εκ νεκρών και εξήλθε του τάφου, χωρίς να αποκυλισθή ο λίθος και να φύγουν οι σφραγίδες, «φυλάξας τά σήμαντρα σῶα». Κατά ανάλογο τρόπο γεννήθηκε και από την Παρθένο Μαρία, η οποία, καθώς ψάλλει η Εκκλησία, «εν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας». Και όπως, λίγο αργότερα, «εἰσῆλθε τῶν θυρῶν κεκλεισμένων», στο υπερώο όπου ήσαν οι Απόστολοι, έτσι εισέρχεται και στις ψυχές των πιστών, μες από το σώμα, περνώντας απ’ αυτό αόρατα και ελεύθερα. Έτσι εισέρχεται και στα σπίτια όλων. Οι τοίχοι και οι σφαλιστές πόρτες δεν μπορούν να τον εμποδίσουν.

546. Η χριστιανική ελπίδα είναι η ελπίδα της ενώσεώς μας με τον Θεό κατά τη μέλλουσα ζωή. Πολλά είναι τα μέσα που μας οδηγούν εκεί. Η αποταμιευμένη στην Εκκλησία χάρις του Θεού, η θεία λατρεία, τα Μυστήρια, η συνείδησίς μας, η αυτοκατάκρισίς μας, οι προσευχές, οι καρποί των προσευχών, οι θλίψεις που καθαρίζουν τις καρδιές, οι ασθένειες. «Αράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ» (Ματ. ιστ’ 24, Μαρκ. η’ 34). Η παρούσα ένωσίς μας που πραγματοποιείται με την προσευχή και τη συμμετοχή μας στη Θεία Ευχαριστία, μας προετοιμάζει για τη μέλλουσα, ουράνια ένωσι. Οι δωρεές του Αγίου Πνεύματος στις καρδιές των πιστών τους βεβαιώνουν γι’ αυτό. Κάθε λοιπόν ένωσις της καρδιάς εκτός από την ένωσι με τον Θεό, αποκλείεται απολύτως. Γι’ αυτό και ο Απόστολος συνιστά: «ἀπέχεσθε τῶν σαρκικῶν ἐπιθυμιῶν» (Α’ Πέτρ. β’ 11).

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 226-227)

Κατά καιρούς, ακούμε για θανάτους ανθρώπων που σκοτώθηκαν σε διάφορα αθλήματα, ψυχαγωγικές δραστηριότητες, ακραία χόμπι κ.λπ., στα οποία ριψοκινδύνευαν τη ζωή τους με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο. Είναι πρόσφατος ο θάνατος ορειβάτη μας στα Ιμαλάια. Τι λέει ο Χριστιανισμός, όλη η Αγία Γραφή και όλοι οι άγιοι για το θέμα;

Πρώτον, η ζωή είναι ιερή, άρα όποιος την "παίζει κορόνα-γράμματα" και "φλερτάρει" με το θάνατο αμαρτάνει κατά το Χριστιανισμό. Αν τελικά σκοτωθεί, ουσιαστικά προκάλεσε μια έμμεση αυτοκτονία και έναν ακούσιο φόνο του εαυτού του, κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας.

Δεύτερον, το σώμα μας είναι ιερό, ως Ναός του Θεού. Όταν το καταστρέφουμε, το βάζουμε σε κίνδυνο θανάσιμο άσκοπα (εκτός δηλαδή από το Μαρτύριο της πίστεως ή την αυτοθυσία για την πατρίδα ή τους άλλους), αμαρτάνουμε σοβαρότατα. Όταν μάλιστα έχουμε οικογένεια-παιδιά (όπως πέρυσι στο Αγρίνιο σε αγώνα ταχύτητας Dragster με ειδικό αμάξι, όπου είχαμε θάνατο νέου πατέρα με τρία παιδιά, ορφανά τώρα), το να ριψοκινδυνεύουμε τη ζωή μας είναι ακόμη μεγαλύτερη αμαρτία, διότι ο θάνατός μας θα προκαλέσει χηρεία και ορφάνια και θα πληρώνουν άλλοι την απερισκεψία μας!

Άρα ένας συνειδητός Χριστιανός, που ξέρει καλά τι πιστεύει, ποτέ δεν θα ασχοληθεί συστηματικά με χόμπι-άθλημα ή δραστηριότητα που θέτουν σε άμεσο και ξεκάθαρο κίνδυνο τη ζωή του. Υπάρχουν βουνά στα οποία ανεβαίνοντας δεν ρισκάρουμε την απώλεια της ζωής μας, οπότε είναι ωραίο να τα ανέβουμε και να απολαύσουμε τη φύση του Θεού. Υπάρχουν και βουνά - "δολοφόνοι", που σκοτώνουν κατά δεκάδες (150 ετησίως!!!) όσους πήγαν να τα ανέβουν και έμειναν εκεί άταφοι! Η ορειβασία σε αυτά τα βουνά δεν είναι ούτε "μαγκιά" ούτε "ηρωισμός", όπως παρουσιάζεται σε ταινίες ή ΜΜΕ, αλλά απερισκεψία για κάποιους, λάθος προτεραιότητες στη ζωή για άλλους και για άλλους εσωτερικό κενό. Μπορεί ακόμα κάποιοι να έχουν ως κίνητρο κρυφή υπερηφάνεια (του να δείχνω ότι "ξεχωρίζω από τους υπόλοιπους" και να κάνω στενό "φλερτ" με το θάνατο) και άλλοι να αποσκοπούν στην εκπλήρωση μιας μάταιης επιθυμίας ή ενός πάθους ή εμμονής καταστροφικής ή κούφιας δόξας ή προβολής.

Όλα αυτά τα πράγματα κανένα ουσιαστικό όφελος δεν έχουν για το πρόσωπο ή την κοινωνία, παρά μόνο έναν εντυπωσιασμό ότι καταφέραμε το "ακατόρθωτο". Όποιο και να ’ναι το κίνητρο, το ίδιο κάνει! Θάνατος το αποτέλεσμα! Οπότε τα λάθη αυτά πληρώνονται ακριβά, διότι με τη ζωή μας δεν παίζουμε! Οι άγιοι λένε ότι "όλα τα υπέρμετρα προέρχονται από τους δαίμονες". Το "μέτρον άριστον" είναι του Θεού. Η Αγία Γραφή λέει πως "ο μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος". Άρα ο Χριστιανός χρειάζεται να αποφεύγει ό,τι απειλεί ξεκάθαρα τη ζωή του. Αυτό το φωνάζει και το φυσικό ένστικτο του ΦΟΒΟΥ-ΤΡΟΜΟΥ που ο ίδιος ο Θεός έβαλε μέσα μας ως αυτοπροστασία για την επιβίωση. Όποιος αδιαφορεί με "αυτοπεποίθηση" για την καμπάνα αυτή που χτυπά ο Θεός μέσω της φύσης, τον ενστικτώδη φόβο-τρόμο δηλαδή, όποιος νοιάζεται μόνο για να "ανεβάσει την αδρεναλίνη" του ή "να τα ζήσει όλα" –ρισκάροντας τελικά να μη ζήσει τίποτα αν πεθάνει- και στερείται φόβου Θεού και Πνευματικού πατέρα να τον συμβουλέψει, αυτός επιλέγει συνειδητά τον ενδεχόμενο θάνατο!

Η ασφαλής ψυχαγωγία είναι ευλογία, η ριψοκίνδυνη και ξεκάθαρα θανατηφόρα (με τόσους προηγηθέντες θανάτους που έπρεπε να είχαν ήδη λειτουργήσει ως μάθημα) είναι έμμεση αυτοκτονία. Δεν κρίνουμε τα πρόσωπα, αλλά τις λογικές και τις πράξεις σύμφωνα με το Ευαγγέλιο. Αυτά απευθύνονται σε Χριστιανούς που υποτίθεται ακολουθούν το Ευαγγέλιο του Χριστού και όχι το τι λέει ο καθένας. Κρίμα τόσοι μάταιοι θάνατοι κάθε χρόνο!

(π. Νικόλαος)

Εύρεση

Δημοφιλή Θέματα (Α-Ω)

αγάπη (561) Αγάπη Θεού (286) αγάπη σε Θεό (209) αγάπη σε Χριστό (149) άγγελοι (54) Αγγλικανισμός (1) Αγία Γραφή (144) Αγιασμός (9) Άγιο Πνεύμα (87) άγιοι (159) άγιος (190) αγνότητα (38) άγχος (35) αγώνας (106) αγώνας πνευματικός (238) Αθανασία (5) Αθανάσιος ο Μέγας (4) αθεΐα (126) αιρέσει (1) αιρέσεις (355) αιωνιότητα (1) ακτημοσὐνη (14) αλήθεια (94) αμαρτία (276) Αμβρόσιος άγιος (3) άμφια (1) Αμφιλόχιος της Πάτμου (4) Ανάληψη Χριστού (4) Ανάσταση (135) ανασταση νεκρών (28) ανθρώπινες σχέσεις (302) άνθρωπος (227) αντίχριστος (11) Αντώνιος, Μέγας (3) αξιώματα (15) απἀθεια (5) απελπισία (4) απιστία (19) απληστία (2) απλότητα (12) αποκάλυψη (8) απόκρυφα (16) Απολογητικά Θέματα (1) αργολογία (3) αρετή (190) Αρσένιος Όσιος (3) ασθένεια (104) άσκηση (47) αστρολογία (2) Αυγουστίνος άγιος (3) αυταπάρνηση (26) αυτεξούσιο (1) αυτογνωσία (136) αυτοθυσἰα (25) αυτοκτονία (9) αχαριστία (3) Β Παρουσία (10) Β' Παρουσία (11) βάπτιση (15) βάπτισμα (29) Βαρβάρα αγία (1) Βαρσανουφίου Οσίου (31) Βασιλεία Θεού (19) Βασίλειος ο Μέγας (26) Βελιμίροβιτς Νικόλαος Άγιος (20) βία (4) βιβλίο (31) βιοηθική (10) Βουδδισμός (5) γάμος (120) Γένεση (5) Γέννηση Κυρίου (11) Γεροντικόν (194) Γερόντισσα Γαβριηλία (1) γηρατειά (11) γιόγκα (2) γλώσσα (64) γνώση (22) γονείς (133) Γρηγόριος ο Θεολόγος (14) Γρηγόριος ο Παλαμάς όσιος (6) γυναίκα (34) δάκρυα (44) δάσκαλος (24) Δεύτερη Παρουσία (21) Δημιουργία (60) διάβολος (198) Διάδοχος Φωτικής όσιος (13) διακονία (3) διάκριση (136) διάλογος (5) δικαιο (3) δικαιοσύνη (31) Διονύσιος Αρεοπαγίτης Άγιος (1) Δογματικα Θέματα (205) Δογματική Τρεμπέλα (1) δύναμη (63) Δωρόθεος αββάς (9) εγκράτεια (12) εγωισμός (241) εικόνες (32) Ειρηναίος Λουγδούνου άγιος (3) ειρήνη (49) εκκλησία (225) Εκκλησιαστική Ιστορία (24) Εκκλησιαστική περιουσία (3) έκτρωση (5) έλεγχος (15) ελεημοσύνη (103) ελευθερία (57) Ελλάδα (19) ελπίδα (58) εμπιστοσὐνη (54) εντολές (8) Εξαήμερος (2) εξέλιξης θεωρία (16) Εξομολόγηση (153) εξωγήινοι (2) εξωσωματική γονιμοποίηση (5) Εορτή (3) επάγγελμα (17) επιμονἠ (40) επιστήμη (107) εργασία (76) Ερμηνεία Αγίας Γραφής (101) έρωτας (18) έρωτας θείος (7) εσωστρέφεια (1) Ευαγγέλια (103) Ευαγγέλιο Ιωάννη Ερμηνεία (33) Ευαγγελισμός (2) ευγένεια (14) ευγνωμοσὐνη (32) Ευμένιος Όσιος γέροντας (1) ευσπλαχνία (33) ευτυχία (62) ευχαριστία (41) Εφραίμ Κατουνακιώτης Όσιος (2) Εφραίμ ο Σύρος όσιος (5) εχεμύθεια (1) ζήλεια (13) ζώα (38) ζωή (21) ηθική (14) ησυχία (30) θάνατος (256) θάρρος (88) θαύμα (206) θέατρο (2) Θεία Κοινωνία (160) Θεία Λειτουργία (116) θεία Πρόνοια (14) θἐλημα (40) θέληση (35) Θεόδωρος Στουδίτης όσιος (36) θεολογία (28) Θεός (262) Θεοφάνεια (6) Θεοφάνους Εγκλείστου Αγίου (1) θέωση (6) θλίψεις (265) θρησκείες (40) θυμός (96) Ιάκωβος Αδελφόθεος Άγιος (1) Ιάκωβος Τσαλίκης Όσιος (9) ιατρική (13) Ιγνάτιος Θεοφόρος (9) ιεραποστολή (47) ιερέας (171) ιερωσύνη (15) Ινδουισμός (13) Ιουδαίοι (1) Ιουστίνος άγιος (2) Ιουστίνος Πόποβιτς Άγιος (1) Ισαάκ ο Σύρος (3) Ισίδωρος Πηλουσιώτης όσιος (35) Ισλάμ (11) Ιστορία Ελληνική (8) Ιστορία Παγκόσμια (14) Ιστορικότης Χριστού (1) Ιωάννης Θεολόγος (1) Ιωάννης Κροστάνδης (279) Ιωάννης Χρυσόστομος (319) Ιωσήφ Ησυχαστής Άγιος (3) Καινή Διαθήκη Ερμηνεία (58) Καινή Διαθήκη κριτικό κείμενο NestleAland (5) Κανόνες Εκκλησίας (4) καρδιά (86) Κασσιανός Όσιος (4) κατάκριση (122) καταναλωτισμός (8) Κατηχητικό (3) καύση νεκρών (1) κενοδοξία (12) κήρυγμα (51) Κίνητρα (3) Κλίμακα (6) κλοπή (5) Κοίμησις Θεοτόκου (22) κοινωνία (165) κόλαση (40) Κουάκεροι (1) ΚράτοςΕκκλησία (1) Κρίσις Μέλλουσα (41) Κύριλλος Άγιος (1) Λατρεία Θεία (74) λείψανα (8) λογισμοί (99) λόγος Θεού (13) Λουκάς Κριμαίας Άγιος (2) λύπη (54) μαγεία (13) μακροθυμία (1) Μάξιμος Ομολογητής (2) μάρτυρες (24) μεγαλοσὐνη (7) Μεθοδιστές (1) μελέτη (54) μετά θάνατον (38) μετά θάνατον ζωή (84) Μεταμόρφωση (6) Μεταμόρφωσις (5) μετάνοια (314) Μετενσάρκωση (3) μητέρα (56) μίσος (10) ΜΜΕ (4) μνημόσυνα (9) μοναξιά (20) μοναχισμός (94) Μορμόνοι (1) μόρφωση (20) μουσική (6) Ναός (16) ναρκωτικά (4) Νεκτάριος άγιος (18) νέοι (26) νεοπαγανισμός (5) νηστεία (57) νήψη (1) Νικόλαος Άγιος (3) Νικόλαος Πλανάς Άγιος (1) νους (32) οικονομία (2) Οικουμενισμός (4) ομολογία (3) ομορφιά (17) ομοφυλοφιλία (1) όνειρα (33) οραμα (21) οράματα (20) ορθοδο (1) Ορθοδοξία (290) όρκος (1) πάθη (243) πάθος (33) παιδεία (23) παιδιά (134) Παΐσιος Όσιος (303) Παλαιά Διαθήκη (5) Παλαιά Διαθήκη Ερμηνεία (9) παλαιοημερολογίτες (16) Παναγία (319) Παπαδόπουλος Στυλιανός (3) παράδειγμα (36) Παράδεισος (104) Παράδοση Ιερά (6) Παρθένιος ο Χίος Όσιος (1) Πάσχα (21) πατήρ Νικόλαος Πουλάδας (21) πατρίδα (9) Πατρολογία (8) Παύλος Απόστολος (4) πειρασμοί (20) Πεντηκοστή (11) περιέργεια (3) Πέτρος Απόστολος (1) πίστη (500) πλησἰον (58) πλούτος (58) Πνευματικές Νουθεσίες (90) πνευματική ζωή (261) πνευματικός πατέρας (113) πνευματισμός (9) ποίηση (18) πόλεμος (28) πολιτική (25) πολιτισμός (9) Πόποβιτς Ιουστίνος άγιος (23) Πορφύριος Όσιος (269) πραότητα (4) προθυμἰα (20) Πρόνοια (5) Πρόνοια Θεία (86) προορισμός (13) προσευχή (655) προσοχή (42) προσπἀθεια (113) προτεσταντισμός (27) προφητείες (13) ραθυμία (16) Ρωμαιοκαθολικισμός (35) Σαρακοστή (11) σεβασμός (28) Σεραφείμ του Σαρώφ Όσιος (5) σιωπή (10) σοφία (50) Σπυρίδων Άγιος (2) σταθερότητα (2) Σταυρός (76) Σταυροφορίες (4) Σταύρωση (47) συγχώρηση (79) συκοφαντία (1) Συμεών Νέος Θεολόγος όσιος (88) συμπὀνια (18) συναξάρι (1) συνείδηση (21) σχίσμα (34) σώμα (44) σωτηρία (27) Σωφρόνιος του Έσσεξ (27) τάματα (2) ταπεινοφροσύνη (252) ταπείνωση (150) Τέλος Κόσμου (4) Τεσσαρακοστή Μεγάλη (5) τέχνη (1) τιμωρία (12) Τριάδα Αγία (31) τύχη (2) υγεία (8) υλικά αγαθά (40) υπακοή (111) Υπαπαντή (1) υπαρξιακά (73) υπερηφἀνεια (54) υποκρισία (21) υπομονή (203) φανατισμός (5) φαντασία (4) φαντάσματα (2) φιλαργυρἰα (7) φιλαυτἰα (10) φιλία (26) φιλοσοφία (23) Φλωρόφσκυ Γεώργιος (3) φόβος (53) φὀβος Θεοὐ (19) φως (38) χαρά (103) Χαράλαμπος Άγιος (1) χάρις θεία (96) χαρίσματα (33) Χειρόγραφα Καινής Διαθήκης (1) Χριστιανισμός (19) χριστιανός (95) Χριστός (282) Χριστούγεννα (66) χρόνος (35) ψεύδος (22) ψυχαγωγία (10) ψυχή (235) ψυχολογία (24)