Αυξομείωση μεγέθους γραμμάτων.
Κείμενα (blog) - Ιερός Ναός Αγίου Σώστη Νέας Σμύρνης
E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Ο άνθρωπος είναι σε όλα αχόρταγος.

Θέλει να απολαύσει πολλά, χωρίς να μπορεί να τα προφτάσει όλα.

Και γι’ αυτό βασανίζεται.
Όποιος, όμως, φτάσει σε μια κατάσταση, που να ευχαριστιέται με τα λίγα, και να μη θέλει πολλά έστω και κι αν μπορεί να τα αποκτήσει, εκείνος λοιπόν εiναι ευτυχισμένος.
Οι άνθρωποι δεν βρίσκουν πουθενά ευτυχία, γιατί επιχειρούν να ζήσουν χωρίς τον εαυτό τους. Αλλά όποιος χάσει τον εαυτό του, έχει χάσει την ευτυχία. Ευτυχία δεν είναι το ζάλισμα, που δίνουν οι πολυμέριμνες ηδονές και απολαύσεις, αλλά η ειρήνη της ψυχής και η σιωπηλή αγαλλίαση της καρδιάς. Γι’ αυτό είπε ο Χριστός: «Ουκ έρχεται η βασιλεία του Θεού μετά παρατηρήσεως: ουδέ ερούσιν, ιδού ώδε, ή ιδού εκεί. Ιδού γαρ η βασιλεία του Θεού εντός ημών εστί».

Ξέρω καλά, τι είναι η ζωή που ζούνε οι λεγόμενοι κοσμικοί άνθρωποι. Οι άνθρωποι, δηλαδή, που διασκεδάζουνε, που ταξιδεύουνε, που ξεγελιούνται με λογής- λογής θεάματα, με ασημαντολογίες, με σκάνδαλα, με τις διάφορες ματαιότητες. Όλα αυτά, από μακριά φαντάζουνε για κάποιο πράγμα σπουδαίο και ζηλευτό! Από κοντά, όμως, απορείς για την φτώχεια που έχουνε, και το πόσο κούφιοι είναι οι άνθρωποι που ξεγελιούνται με αυτά τα γιατροσόφια της ευτυχίας. Βλέπεις δυστυχισμένους ανθρώπους, που κάνουνε τον ευτυχισμένο! Κατάδικους, που κάνουνε τον ελεύθερο! Άδειοι από κάθε ουσία! Τρισδυστυχισμένοι! Πεθαμένη η ψυχή τους! Kαι γι’ αυτό ανύπαρκτη και η «ευτυχία» τους! Τελείως αποξενωμένοι από την Βασιλεία του Θεού!

Αλλά πώς να γίνει ψωμί, σαν δεν υπάρχει προζύμι; Και πώς να μην είναι όλα άνοστα, αφού δεν υπάρχει αλάτι;
Μη φοβάσαι, αδελφέ μου, να μείνεις μοναχός με τον εαυτό σου! Μη καταγίνεσαι ολοένα με χίλια πράγματα, για να τον ξεχάσεις! Γιατί όποιος έχασε τον εαυτό του, κάθεται με ίσκιους και με φαντάσματα μέσα στην έρημο του θανάτου.

Αγάπησε τον Χριστό και το Ευαγγέλιο, περισσότερο από τις πεθαμένες σοφίες των ανθρώπων. Περισσότερο από κάθε τιμή και δόξα ετούτου του κόσμου. Και μοναχά τότε, θα χαίρεσαι σε κάθε ώρα της ζωής σου. Κανένας δρόμος δεν βγάζει στην ειρήνη της καρδιάς, παρά μόνο ο Χριστός, που σε καλεί πονετικά και που σου λέγει: «Εγώ ειμί η οδός».

(από το βιβλίο «ΜΥΣΤΙΚΑ ΑΝΘΗ», Φώτη Κόντογλου)

Ο Όσιος Νεκτάριος της Όπτινα όταν έλεγε το “Πάτερ ημών”, ήταν σαν να ήταν ο Κύριος εκεί, ακριβώς δίπλα του, και ο Άγιος να συνομιλούσε μαζί του.

«Ο Καθηγητής Σέργιος Νείλος στο Ημερολόγιό του «Στις όχθες του ποταμού του Θεού» και στην ημερομηνία 17 και 19 Μαρτίου 1910, γράφει πως επισκέφθηκε στο Νοσοκομείο της Όπτινα τον π. Νεκτάριο, που είχε λίγο ασθενήσει, μα τώρα βρισκόταν στην ανάρρωσι. Ο π. Νεκτάριος του είπε ότι τον είχε συνταράξει ένα φοβερό όνειρο, που το έβλεπε σχεδόν όλο το βράδυ και μάλιστα ήταν ασυνήθιστα ζωντανό.

– Τι είδατε, τον ρώτησε ο Σέργιος Νείλος με ξεχωριστό ενδιαφέρον.

– Είδα μια επανάστασι στην Ρωσία, μία φοβερή εξέγερσι. Θα χρειαζόταν πολύ ώρα, για να σας το διηγηθώ με όλες τις λεπτομέρειες. Είδα μια τεράστια πεδιάδα στην οποία γινόταν μια φοβερή μάχη ανάμεσα σε ορδές από άθεους αποστάτες και ένα μικρό στρατό χριστιανών. Όλοι οι αποστάτες ήσαν καλά οπλισμένοι και πολεμούσαν σύμφωνα με τους κανόνες της στρατιωτικής επιστήμης, ενώ οι χριστιανοί ήσαν άοπλοι. Η κατάληξη αυτής της άνισης μάχης μπορούσε εύκολα να προβλεφθεί. Η στιγμή της τελικής νίκης των αποστατών πλησίαζε. Ντυμένοι γιορτινά μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά τους πανηγύριζαν προκαταβολικά την νίκη τους. Ξαφνικά όμως μια ασήμαντη στον αριθμό ομάδα χριστιανών, ανάμεσα στους οποίους έβλεπα γυναίκες και παιδιά, έκαναν μια γενναία επίθεση στους εχθρούς του Θεού και αμέσως το πεδίο της μάχης γέμισε από πτώματα του άθεου στρατού. Το αμέτρητο πλήθος είχεν εξοντωθεί και μάλιστα, προς μεγάλη μου έκπληξι, χωρίς την βοήθεια όπλων. Ρώτησα τότε ένα χριστιανό στρατιώτη:

– Πώς καταφέρατε να νικήσετε αυτήν την αμέτρητη στρατιά;

– Ο Θεός βοήθησε, μου απάντησε.

– Ναι, αλλά με ποια μέσα ρώτησα πάλι, αφού δεν είχατε κανέναν όπλο;

– Με οτιδήποτε βρέθηκε στα χέρια μας, μου ξαναείπε ο στρατιώτης.

Κι’ εδώ το όνειρο τελείωσε.

Και ο Σέργιος Νείλος σημειώνει: «Ο χαρισματικός ιερέας του Θεού, π. Νεκτάριος, ιερομόναχος της Όπτινα, είδε αυτό το αποκαλυπτικό όνειρο την νύχτα της 16ης προς 17ην Μαρτίου 1910. Συμβολίζει την νίκη της Ρωσίας κατά των αθέων αποστατών, ή μήπως είναι ένα προάγγελμα της τελικής νίκης του μικρού ποιμνίου του Χριστού κατά των ανόμων αντιχρίστων που θα εμφανισθούν στους έσχατους καιρούς, τους οποίους ο Κύριος θα εξαφανίσει με το μεγαλείο του ερχομού του; Θα δούμε, αν ζήσουμε τόσο πολύ. Όμως αυτό το όνειρο δεν ήταν τυχαίο, και είναι παρήγορο είτε με την μια, είτε με την άλλη εξήγησι».

(από το βιβλίον: «Όσιος Νεκτάριος, Ο τελευταίος μεγάλος στάρετς της Όπτινα, (Έκδοσις Ιεράς Μονής Συμεών του Νέου Θεολόγου Κάλαμος 2003, σελ. 148-149)

***

Όταν κάποτε η Αλεξάνδρα Κοντσέβιτς τον ρώτησε πώς να προσεύχεται τη συμβούλεψε: Να προσεύχεσθε απλά: «Ώ, Κύριε, δώσε μου την χάρη Σου!». Ένα σύννεφο από λύπες και βάσανα μπορεί να έρθει εναντίον σας, αλλά εσείς μόνο να προσεύχεσθε, «Ω, Κύριε, δώσε μου την χάρη Σου!», και ο Κύριος θ’ απομακρύνει την θύελλα.

Όταν είσαι λυπημένος, αποθαρρυμένος και βρίσκεσαι μέσα σε μεγάλους πειρασμούς, να επαναλαμβάνεις μόνο αυτά τα λόγια: «Ω Κύριε, βοήθησε, ελέησε και σώσε τον δούλο σου!».

Ότι κι αν κάνεις, ή κάθεσαι ή περπατάς ή εργάζεσαι, να λες πάντα με την καρδιά σου: «Κύριε ελέησον»! Όταν παρουσιάζονται βάσανα και δεν έχεις δύναμη να τα υποφέρεις, τότε να στρέφεσαι με όλη σου την καρδιά προς τον Κύριο, προς την Θεομήτορα, προς τον άγιο Νικόλαο, προς τον Άγιο του οποίου έχεις το όνομα και θ’ ανακουφισθείς από τα βάσανα.

Κάποτε η Ν. Παυλόβιτς είπε στον Γέροντα ότι μερικές φορές αισθανόταν φόβο, συχνά χωρίς λόγο. Ο στάρετς Νεκτάριος της είπε: Απλώς σταύρωσε τα χέρια σου στο στήθος σου κι επανάλαβε τρεις φορές, «Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία….» και θα περάσει. Κι έτσι γινόταν.

Κάποτε, ένας γέρος άμαξας που ονομαζόταν Τιμόθεος, γονάτισε μπροστά στον Στάρετς με το πρόσωπο αλλοιωμένο από πίστη, μετάνοια κι ελπίδα.
– Μπάτιουσκα, είπε, δώσε μου πνευματική καθοδήγηση, ώστε η δική σου φλόγα να θερμάνει την παγωμένη ψυχή μου, για να αναζωπυρωθεί και να βαδίζει με θερμό ζήλο στον ουράνιο δρόμο.
Και μετά απ’ αυτήν την χαριτωμένη κι ευλαβική παράκληση πρόσθεσε απλά:
– Μπάτιουσκα, δεν έχω δάκρυα.
Και ο Γέροντας μ’ ένα υπέροχο χαμόγελο έσκυψε προς αυτόν και είπε:
– Δεν πειράζει, κλαίει η ψυχή σου κι αυτά τα δάκρυα είναι πιο πολύτιμα από τα σωματικά.

Μιαν άλλη φορά δίδασκε: Οι δοκιμασίες του Ιώβ είναι νόμος για κάθε άνθρωπο. Όταν είναι πλούσιος, επιφανής κι επιτυχημένος, ο Θεός δεν συνομιλεί μαζί του. Όταν είναι πάνω σ’ ένα σωρό κοπριά, εγκαταλελειμμένος απ’ όλους, τότε εμφανίζεται ο Θεός και συνομιλεί μαζί του και αυτός μόνο ακούει και κράζει: «Κύριε, ελέησε με»!

Σύμφωνα με τις αναμνήσεις των πνευματικών τέκνων του, ο Γέροντας προσευχόταν με παιδική πίστη και απλότητα, υψώνοντας μερικές φορές τα χέρια του προς τις εικόνες. Όταν έλεγε το “Πάτερ ημών”, η απαλότητα και η απλότητα στον τόνο της φωνής του ήταν κάτι το εκπληκτικό. Σαν να ήταν ο Κύριος εκεί, ακριβώς δίπλα του, και ο Άγιος να συνομιλούσε μαζί του.

Όσιος Νεκτάριος της Όπτινα (1853 – 1928) †12 Μαΐου

Άγιος Ησύχιος ο Πρεσβύτερος – Προς τον Θεόδουλο, Λόγος περί νήψεως και αρετής

1. Η νήψη είναι μια μέθοδος και επιστήμη, η οποία απαλλάσσει τον άνθρωπο – με την βοήθεια του Θεού – τελείως από εμπαθείς σκέψεις και λόγους και από πονηρά έργα, αν εξακολουθεί ο άνθρωπος την πνευματική αυτήν μέθοδο επί πολύν καιρό και την εφαρμόζει με προθυμία.

Η νήψη χαρίζει επίσης ασφαλή γνώση του ακαταλήπτου Θεού, όσο είναι δυνατόν, και λύση θείων και κρυπτών μυστηρίων.

Επίσης με αυτήν κατορθώνει ο άνθρωπος να εκπληρώσει όλες τις εντολές της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης και αυτή παρέχει όλα τα αγαθά του μέλλοντος αιώνος.

Αυτή είναι κυρίως η καθαρότητα της καρδιάς, η οποία λόγω του μεγαλείου και της ωραιότητάς της, ή, για να κυριολεκτήσω, λόγω της αμέλειάς μας είναι πάρα πολύ σπάνια σήμερα στους μοναχούς.

Αυτήν ο Χριστός την μακαρίζει με αυτά τα λόγια: «Μακάριοι όσοι έχουν καθαρή καρδιά διότι αυτοί θα αντικρύσουν τον Θεό».

Τέτοια λοιπόν που είναι, χρειάζεται και μεγάλο τίμημα για να την αγοράσεις.

Η νήψη, όταν πολυκαιρίσει στον άνθρωπο γίνεται οδηγός σωστού και θεάρεστου βίου· αυτό είναι και η επισφράγιση της θεωρίας.

Μας διδάσκει να κινούμε δίκαια και τα τρία μέρη της ψυχής (το λογιστικό, το θυμικό και το επιθυμητικό), και να φυλάγουμε με ασφάλεια τις αισθήσεις μας· και τις τέσσερις γενικές αρετές (φρόνηση, ανδρεία, σωφροσύνη και δικαιοσύνη) τις μεγαλώνει κάθε μέρα σ’ εκείνον που την κατέχει.

2. Ο μέγας νομοθέτης Μωυσής, ή μάλλον το Πνεύμα το Άγιο, θέλοντας να φανερώσει πόσο άμεμπτη και καθαρή και γενική και υψοποιός είναι η αρετή της νήψεως, και θέλοντας να διδάξει πως να την αρχίζουμε και να την εκτελούμε, λέει:

«Να προσέχεις τον εαυτό σου μήπως ένας λόγος κρυμμένος στην καρδιά σου γίνει ανόμημα».

Κρυμμένο λόγο ονομάζει τη μονολόγιστη ενθύμηση (παράσταση) ενός πονηρού πράγματος, το οποίο μισεί ο Θεός.

Αυτό οι Πατέρες το ονομάζουν και «προσβολή», η οποία γίνεται στην καρδιά από το διάβολο. Στην προσβολή, μόλις εμφανιστεί στο νου μας, επακολουθούν οι λογισμοί μας, οι οποίοι αρχίζουν και συνομιλούν μαζί της με πάθος.

3. Η νήψη είναι δρόμος κάθε αρετής και εντολής Θεού. Αυτή λέγεται επίσης και ησυχία της καρδιάς. Και όταν φτάσει σε τελειότητα, χωρίς δαιμονικές φαντασίες, λέγεται και φυλακή του νου.

4. Εκείνος που γεννήθηκε τυφλός, δεν βλέπει το φως του ήλιου. Και εκείνος που δεν ζει με τη νήψη, δεν βλέπει τις πλούσιες ακτινοβολίες της χάρης που έρχεται από τον ουρανό.

Ούτε θα ελευθερωθεί ποτέ από τα πονηρά έργα και λόγια και σκέψεις που μισεί ο Θεός.

Και κατά την έξοδό του από την ζωή δε θα περάσει ελεύθερα από τους άρχοντες του σκοτεινού ταρτάρου.

5. Προσοχή είναι μια αδιάλειπτη ησυχία της καρδιάς από κάθε πονηρό λογισμό· μόνον τον Ιησού Χριστό, τον Υιό του Θεού και Θεό ακατάπαυστα αναπνέει και επικαλείται την βοήθειά Του και μαζί του αντιπαρατάσσεται με ανδρεία εναντίον των πονηρών δαιμόνων.

Και σ’ Αυτόν εξομολογείται, γιατί μόνον ο Ιησούς έχει εξουσία να συγχωρεί αμαρτίες.

Η ψυχή με την επίκλησή της εναγκαλίζεται αδιάκοπα τον Χριστό, ο Οποίος μόνος γνωρίζει τι κρύβουν οι καρδιές των ανθρώπων· και προσπαθεί να διαφύγει με κάθε τρόπο την προσοχή των ανθρώπων η γλυκύτητά της και ο εσωτερικός της αγώνας, μήπως ο πονηρός την εξαπατήσει λαθραία, ανοίξει το δρόμο στην κακία και αφανίσει την ωραιότατη εργασία της.

6. Νήψη είναι μια μόνιμη σταθεροποίηση του λογισμού και στάση του στην πύλη της καρδιάς· βλέπει και ακούει τους κλέφτες λογισμούς να έρχονται, δηλαδή τι λένε και τι κάνουν οι ανθρωποκτόνοι δαίμονες. Και ποια είναι η μορφή που χάραξαν και όρθωσαν οι δαίμονες και η οποία προσπαθεί με τη φαντασία να εξαπατήσει το νου.

Αυτά λοιπόν αν μας απασχολούν φιλόπονα, μας φανερώνουν, αν θέλουμε, με εξαιρετική πληρότητα την πείρα του νοητού πολέμου.

(απόσπασμα από τον λόγο του Αγίου Ησυχίου του Πρεσβυτέρου, «Προς τον Θεόδουλο, Λόγος περί νήψεως και αρετής» από την Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών, τόμος α’, των εκδόσεων το Περιβόλι της Παναγίας. Μετάφραση Αντώνιος Γαλίτης)

Επιλογή
τα πάντα ο Θεός για ορθή επιλογή
Τι ισχυρίζεται ο χριστιανός; Έπρεπε ο Θεός να θέση εντός μας τη γνώσι της αρετής. Την έθεσε, λοιπόν, διότι, αν δεν την έθετε, από που θα γνωρίζαμε όσα έπρεπε και όσα δεν έπρεπε να κάνουμε; Πού στηρίζονται οι νόμοι και τα δικαστήρια; Δεν στηρίζονται στη γνώσι, αλλά στην πράξι. Και γιατί θα παίρναμε μισθό, αν το παν ήταν έργο του Θεού; Πες μου, ο Θεός το ίδιο τιμωρεί εσένα και τον ειδωλολάτρη, όταν αμαρτάνετε; Όχι φυσικά, αφού εσύ έχεις τώρα μεγαλύτερη δυνατότητα, λόγω της γνώσεως του νόμου του Θεού.
E.Π.E. 18,48
δεν εξαναγκάζει ο Θεός
Πώς έπρεπε να θεωρήται καλό αυτό που κάνει κάποιος αναγκαστικά; Εν τοιαύτη περιπτώσει τα ζώα θα συναγωνίζονταν με μας για την αρετή, αφού μερικά είναι σωφρονέστερα από μας!
Ε.Π.Ε. 18,50
όλοι μπορούν να επιλέξουν την αρετή
Θα ήθελα, λένε, να είμαι καλός αναγκαστικά και ας αποστερηθώ όλες τις αμοιβές, παρά με τη θέλησί μου να είμαι φαύλος και να κολάζωμαι και να τιμωρούμαι. Μα δεν είναι ποτέ δυνατόν να είναι κάποιος αναγκαστικά καλός. Αν, λοιπόν, αγνοής τι πρέπει να πράξης, δείξε το, και τότε θα πούμε όσα πρέπει. Αν όμως γνωρίζης ότι η ασέλγεια είναι πονηρή πράξις, για ποιο λόγο δεν την αποφεύγεις;... Δεν είναι ότι δεν μπορείς, αλλ’ επειδή δεν θέλεις. Εγώ αποδεικνύω, ότι όλοι οι άνθρωποι μπορούν ν’ ασκήσουν την αρετή. Δηλαδή, όταν κάποιος δεν μπορή κάτι να το κάνη, δεν θα μπορέση να το κάνη ούτε και αν τον εξαναγκάσουν. Όποιος όμως, όταν η ανάγκη τον ωθή, δεν κάνει το καλό, αυτός δεν το κάνει όχι γιατί δεν μπορεί, αλλά γιατί δεν το θέλει. Εννοώ το εξής: Είναι οπωσδήποτε αδύνατον ο άνθρωπος να πετάξη και να μεταρθή προς τον ουρανό, αφού έχει σώμα βαρύ.
Ε.Π.Ε. 18,50
δεν πιέζεται από τη φύσι
Ας μη λέμε, ο τάδε είναι εκ φύσεως καλός και ο τάδε εκ φύσεως κακός. Διότι, αν είναι εκ φύσεως καλός, ποτέ δεν θα μπορέση να γίνη κακός. Και αν είναι εκ φύσεως κακός, ποτέ δεν μπορεί να γίνη καλός. Εμείς όμως βλέπουμε, ότι συμβαίνουν απότομες μεταβολές. Και οι άνθρωποι μεταβάλλονται και αλλάζουν από το καλό στο κακό, και το αντίθετο.
Ε.Π.Ε. 18,52
άλλοι πώς επέλεξαν το αγαθό;
Οι συνάνθρωποι, που έχουν κατορθώσει σπουδαία πράγματα, θ’ αποτελούν αιτία καταδίκης για όσους αποτυγχάνουν σε όλα. Ο σκληρός ελέγχεται από τον ελεήμονα, ο πονηρός από τον ενάρετο, ο θρασύς από τον επιεική, ο φθονερός από τον ευγενή, ο κενόδοξος από τον ταπεινό, ο τεμπέλης από τον δραστήριο, ο ακόλαστος από τον σώφρονα. Έτσι θα μας κρίνη ο Θεός, με τη σύγκρισι.
Ε.Π.Ε. 18,54
των αξίων
Το αξίωμα της διδασκαλίας και της ιερωσύνης είναι μεγάλο και θαυμαστό. Πραγματικά χρειάζεται την έγκρισι του Θεού, ώστε να υποδεικνύεται ο άξιος γι’ αυτό. Έτσι γινόταν και παλαιά, έτσι γίνεται και τώρα, όταν κάνουμε τις εκλογές χωρίς ανθρώπινο πάθος, όταν δεν αποβλέπουμε σε τίποτε βιοτικό, ούτε σε φιλία ούτε σε αντιπάθεια.
E.Π.E. 23,198
Επιμονή
για το ξερρίζωμα της αμαρτίας
Αν ο ξυλοκοπος, που θέλει να κόψη μεγάλο δέντρο, καταφέρη μια τσεκουριά και δεν πέση το άχρηστο δέντρο, σταματάει; Δεν δίνει και δεύτερη και τρίτη και τέταρτη και πέμπτη και δέκατη, μέχρις ότου πέση το δέντρο;
Ε.Π.Ε. 30,290
στον αγώνα για τον άλλον
Μίλησες μια φορά και δεν σε άκουσε. Να μιλήσης δυο, τρεις, τόσες φορές, μέχρι να τον πείσης. Ο Θεός άλλωστε καθημερινά μας μιλάει και ενώ δεν Τον ακούμε, Εκείνος επιμένει και μιλάει συνεχώς. Και συ τον Θεό να μιμηθής, φροντίζοντας για τον πλησίον σου.
Ε.Π.E. 32,508
Επίπληξις
φιλάνθρωπος
Εκείνος, που με διάκρισι επιπλήττει, αυτός δείχνει πραγματική αγάπη, όχι ο άλλος, που άκαιρα συμπεριφέρεται και δεν αφήνει τον ένοχο ούτε να αισθανθή το αμάρτημά του. Εκείνος, που νομίζει ότι έχει αγάπη, αλλά σκεπάζει το νόσημα, αυτός το επιδεινώνει, ενώ ο άλλος το γιατρεύει.
Ε.Π.Ε. 19,396
όταν πρέπει, ωφέλεια
Αν πρόκηται με την επιτίμησι να διορθωθήτε, θα σας ζημιώναμε, αν σιωπούσαμε. Αν δεν σας προέτρεπα σε μετάνοια, θα σας ζημίωνα. Βλέπεις, ότι το να μην επιτιμώνται τα αμαρτήματα, είναι ζημιά και για τους μαθητές και για το δάσκαλο.
Ε.Π.Ε. 32,508

(Χρυσοστομικό Λεξικό, αρχ. Δανιήλ Αεράκη, τόμος Β, σελ. 233-235)

 

«Τις κατεφρόνησε την ημέρα των μικρών πραγμάτων;» (Ζαχαρίας 4:10)

Η Κουίν είναι μια πλούσια Κινέζα επιχειρηματίας. Με τη θέση που είχε, αγαπούσε αλλά και έκανε τη μεγάλη ζωή. Ακριβά ρούχα, πολλά και στιλάτα ταξίδια, απεριόριστες επαφές, πολλά λεφτά. Και βέβαια δεν πίστευε στο Θεό. Δεν είχε ανάγκη το Θεό! Ώσπου το 2005 όλος αυτός ο θαυμαστός της κόσμος αναποδογύρισε όταν έχασε την υγεία της. Διαγνωσμένος διαβήτης, νεφρικές ανωμαλίες και κίρρωση του ήπατος. Ανήμπορη ν’ αντιμετωπίσει το νέο μέλλον της ετοιμάστηκε ν’ αυτοκτονήσει με 100 υπνωτικά χάπια. Πρώτα όμως βγήκε να πάει στο φούρνο. Στο δρόμο μια στενή της φίλη της μίλησε για την αγάπη του Θεού και την προσκάλεσε στην εκκλησία. Χωρίς να το καταλάβει, η Κουίν, για μια μικρή στιγμή άκουσε τον εαυτό της να λέει: «Ναι, θα έρθω».
Το κήρυγμα την άγγιξε και γρήγορα ξαναβρήκε το θάρρος της για ζωή. Την ίδια εκείνη ώρα δέχτηκε το Χριστό προσωπικό της Σωτήρα. Κάθε σκέψη για αυτοκτονία έφυγε από το μυαλό της, που τώρα, αντί για σκέψεις αυτοκτονίας, κυριαρχείται από το Λόγο του Θεού.

«Καλό δεν είναι για κανέναν να του λείπει η γνώση» (Παρ. 19:2)

- Το μίσος είναι σαν το οξύ. Μπορεί να καταστρέψει το δοχείο μέσα στο οποίο βρίσκεται, καθώς επίσης και το αντικείμενο πάνω στο οποίο χύνεται.
- Πολλοί είναι εκείνοι που, ενώ είναι καλά προετοιμασμένοι για μια χειμερινή μέρα, δεν είναι καθόλου προετοιμασμένοι για την αιωνιότητα.
- Δεν μπορώ ν’ αλλάξω τη φορά των ανέμων, αλλά μπορώ να προσαρμόσω τα ιστία μου.
- Το θαυμαστότερο πράγμα είναι ότι ο Θεός γνωρίζει τα πάντα για μας κι όμως μας αγαπά.
- Ο χριστιανός θα πρέπει να ζει με τη συναίσθηση ότι η ζωή αυτή είναι πρόσκαιρη και παροδική. Είναι είδος φροντιστηρίου για μια ανώτερη ζωή.
- Όσο περισσότερο κουβαλάς το μίσος, τόσο βαρύτερο γίνεται.
- Ο Θεός ποτέ δεν επιτρέπει να μας βρει ένα φορτίο τόσο βαρύ που να μας γονατίσει, χωρίς να απλώσει το χέρι Του για να μας βοηθήσει και να μας κρατήσει όρθιους.

(Εκδόσεις «Ο Λόγος»)

562. Τα δεινά γίνονται αδιέξοδα όταν δεν υπάρχη χριστιανική ελπίδα. Κάποιος νοιώθει μέσα του το βάρος της αμαρτίας και τα μαύρα αισθήματά της. Αν δεν έχη χριστιανική ελπίδα, τι θα κάμη; Θα καταφύγη σε τεχνητά μέσα, για να αποδιώξη τη θλίψη του. Σε ένοχες ψυχαγωγίες και όχι στον Χριστό, που ο ζυγός του είναι ελαφρός (Ματθ. ια’ 30), όχι στην προσευχή, όχι στη μετάνοια, όχι στον Λόγο του Θεού, που είναι «ωφέλιμος προς διδασκαλίαν, προς έλεγχον, προς επανόρθωσιν» (Β’ Τιμ. γ’ 16) και πηγή της ελπίδος (Ρωμ. ιε’ 14). Αυτό συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις. Αλλά οι κοσμικές διασκεδάσεις τι δίνουν; Αφήνουν την ψυχή στο κενό, την ποτίζουν μεγαλύτερη πίκρα. Μερικοί καταφεύγουν ακόμη στην αυτοχειρία. Η πείρα όμως των πιστών λέγει ότι ο Θεός δεν αδιαφορεί στην προσευχή μας. Και αυτή η πείρα στηρίζει την ελπίδα. Όποιος εξετάζει προσεκτικά τον εαυτό του, μπορεί εύκολα να διαβάση το συμπέρασμα αυτής της πείρας.

563. Όταν κοινωνής τα Άχραντα Μυστήρια, πίστευε ακράδαντα ότι ο ίδιος ο Χριστός, υπό τα είδη του άρτου και του οίνου, έρχεται να κατοικήση μέσα σου. Βάλε τους τη νοερά επιγραφή «Ιησούς Χριστός» και δέξου τα στα βάθη του είναι σου μ’ αυτή τη βεβαιότητα. Θα απολαμβάνης έτσι ανεκλάλητο ειρήνη, μακαριότητα και φως. Ο Κύριος μας παρέχει τα δωρήματά του κατά το μέτρο της πίστεώς μας. Όσο καλύτερα είναι προετοιμασμένη η ψυχή για τη θεία κοινωνία, τόσο πιο δυνατό το απότελεσμα.

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 233)

557. Όποιος προσέρχεται στο Άγιο Ποτήριο με οποιοδήποτε πάθος στην καρδιά του, είναι ένας άλλος Ιούδας που έρχεται να φιλήση τον Υιό του Ανθρώπου προδοτικά.

558. Η πίστις δίνει ανάπαυσι και χαρά. Η απιστία, ταραχή και θλίψι.

559. Τα μέσα για να στερεώνουμε και να ενισχύουμε τη χριστιανική ελπίδα εντός μας είναι: η συχνή και θερμή προσευχή, η εξομολόγησις των αμαρτιών μας, η τακτική μελέτη του Λόγου του Θεού και, πριν απ’ όλα, η συχνή θεία κοινωνία των αθανάτων και ζωοποιών, φρικτών Μυστηρίων του Χριστού.

560. Οι οδηγοί μας στη χριστιανική ελπίδα είναι: η Υπεραγία Μητέρα του Θεού, όλοι οι Άγιοι, Προφήται, Απόστολοι, Μάρτυρες, Όσιοι. Όλοι αυτοί στράφηκαν στον Θεό με την ελπίδα της σωτηρίας και κανείς τους δεν διαψεύσθηκε. «H ἐλπὶς οὐ καταισχύνει» (Ρωμ. ε΄5), λέγει η Γραφή.

561. Η έκφρασις της χριστιανικής ελπίδος, σε σχέσι με τη γήινη ζωή, είναι η άφεσις των αμαρτιών, στις οποίες ζήσαμε έως τώρα. «Και εάν τις αμάρτη, παράκλητον (δηλαδή: συνήγορο) έχομεν προς τον Πατέρα, Ιησούν Χριστόν δίκαιον· και αυτός ιλασμός έστι περί των αμαρτιών ημών» (Α’ Ιω. β' 1, 2). Σε σχέσι με την ουράνια ζωή: «Τότε οι δίκαιοι εκλάμψουσιν ως ο ήλιος εν τη βασιλεία» (Ματθ. ιγ’ 43). «Όπου είμι εγώ, εκεί και ο διάκονος ο εμός εσται… Πορεύομαι ετοιμάσαι τόπον υμίν» (Ιω. ιβ’ 26, ιδ’ 2). «Ημών το πολίτευμα εν ουρανοίς υπάρχει, εξ ου και σωτήρα απεκδεχόμεθα Κύριον Ιησούν Χριστόν, ος μετασχηματίσει το σώμα της ταπεινώσεως ημών εις το γενέσθαι αυτό σύμμορφον τω σώματι της δόξις αυτού» (Φιλιππ. γ’ 20, 21).
Ιδού και μία άλλη όψις της ελπίδος. Τα πάθη πολιορκούν την καρδιά, οι επιθέσεις τους είναι σφοδρές, είναι δύσκολο να τα αντιμετωπίσουμε, να μην υποκύψουμε. Αλλά έχε ελπίδα στον Χριστό και θα τα κατατροπώσης. Λέγε: «Εκ νεότητός μου πολλά πολεμεί με πάθη, αλλ’ αυτός αντιλαβού και σώσον, Σωτήρ μου».

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 230-233)

257. «της ουρανίου με βασιλείας ποίησον κληρονόμον»
 
Η συμμετοχή στη δόξα της Αιωνιότητος είναι το τρίτο αίτημα που υποβάλλει ο πιστός στην Παναγία και που σχετίζεται με τη μέρα της Κρίσεως. «Της απορρήτου δόξης του σου Υιού και Θεού ημών κληρονόμον με αποδεικνύουσα».
Το αίτημα αυτό, όπως και τα δύο άλλα που είδαμε προηγουμένως δεν έχει την έννοια του «ρουσφετιού». Δεν ζητάμε δηλαδή να πετύχωμε και εξασφαλίσωμε ευεργετήματα, προνόμια και «κληρονομικά δικαιώματα», χωρίς μάλιστα να το αξίζωμε ή χωρίς καμμιά προσπάθεια να τα αποκτήσωμε,  αλλά απλώς βάζοντας το «μεγάλο μέσο» της Παναγίας! Μια τέτοια έννοια βρίσκεται τελείως έξω από τα πλαίσια της πνευματικότητος.
Το αίτημα που αναφέραμε μπορεί και πρέπει να κατανοηθή μόνο μέσα στα γενικά πλαίσια της χριστιανικής υπάρξεως και ζωής. Η συμμετοχή δηλαδή στη δόξα και την ουράνια βασιλεία του Χριστού είναι το αποκορύφωμα, το επιστέγασμα και το τέρμα μιας προσωπικής πορείας που καλύπτει όλες τις φάσεις της ζωής ενός ανθρώπου. Ειδικώτερα, είναι η τελείωσις της ζωής μέσα στο χώρο της Εκκλησίας, που αρχίζει με το Βάπτισμα και ολοκληρώνεται ουσιαστικά με τη συμμετοχή στη βασιλεία του Χριστού, που δεν είναι παρά η φανέρωσις της Εκκλησίας στην τέλεια μορφή της: «Πιστεύω... εις Μίαν, Αγίαν... Εκκλησίαν»!
Η Βασιλεία του Χριστού είναι το Ωμέγα της Ιστορίας, της γενικής και της προσωπικής κάθε ανθρώπου. Εννοείται όμως ότι στο τελευταίο αυτό γράμμα της ιστορικής αλφαβήτου δεν φθάνει παρά εκείνος που άρχισε από το πρώτο, από το Άλφα. Το Ω είναι η φυσική και κανονική τελείωσις του Α. Το Α υπάρχει τελικά μέσα στο Ω. Το Ω όμως δεν υπάρχει χωρίς το Α!
Η «Κληρονομία» της ουρανίου Βασιλείας επομένως σαν αίτημα αφ’ ενός μέν είναι αίτημα ζωής και αφ’ έτέρου αναφέρεται σαν καταξίωσις μιας ολόκληρης ζωής και όχι σαν στιγμιαίο «ρουσφέτι» μέσω της Παναγίας κλπ.
Για να συμμετάσχη ο άνθρωπος στη Βασιλεία του Χριστού πρέπει να πολιτογραφηθή από τώρα στην Εκκλησία «επί της γής». Ο χριστιανός επομένως είναι πολίτης διπλής Πολιτείας, της νυν και της μελλούσης και υπό την έννοια αυτή είναι «κληρονόμος», έχει δηλαδή από τώρα έξασφαλίσει τη δυνατότητα της συμμετοχής και στην αιώνια πολιτεία του Χριστού.
 
(Μητροπολίτου Αχελώου Ευθυμίου Στυλίου, Η Πρώτη, εκδ. Γρηγόρη)
256. «της αιωνίου με ρυομένη κολάσεως»
 
Το δεύτερο αίτημα προς την Παναγία που σχετίζεται με τη μέρα της Κρίσεως είναι η απαλλαγή του πιστού από την καταδίκη. από την «Κόλασι».
Η απαλλακτική απόφασις Του Κριτού θα εξαρτηθή κυρίως από το «μητρώον» του κρινομένου. Η πραγματικότης όμως μαρτυρεί ότι «ουδείς καθαρός έσται από ρύπου εάν και μία ημέρα ο βίος αυτού επί της γής» (Ιώβ ιδ' 4-5) . Ο δε Κύριος απεκάλυψε ότι η απαλλακτική απόφασις θα εξαρτηθή από την αγάπη του ανθρώπου προς τον συνάνθρωπό του (Ματθ. κε'). Όμως τόσο ο αγιασμός όσο και η αγάπη είναι θέματα απέραντα που η σύντομη χρονική διάρκεια της ζωής δεν αρκεί για να τα βιώση και τα πραγματοποιήση ο άνθρωπος σε πολύ μεγάλο βαθμό. Έτσι, ένα είναι βέβαιο, ότι ο άνθρωπος θα παρουσιασθή στον Κριτή με ελλείψεις, με μικρές επιδόσεις, με χρεωστικό υπόλοιπο...
Η παρουσίασις λοιπόν ενός τέτοιου «μητρώου» πρέπει να έχη σαν συνέπεια την καταδίκη. Στο ουράνιο όμως δικαστήριο θα ισχύση διαφορετική δικονομία. Εκεί η αγάπη δεν θα είναι μόνο το κριτήριο για τον κρινόμενο, αλλά και ο Κανόνας του Κριτού.
Εν όψει αυτής της πραγματικότητος, η ορθόδοξη πνευματικότης καταφεύγει στις πρεσβείες της Παναγίας για την υποκίνησι της φιλανθρωπίας και του ελέους του Κριτού. Διότι γνωρίζει ότι στην Κρίσι «νικά η του Θεού φιλανθρωπία» και ότι «ο του Θεού έλεος αναπληρώσει το δέον» (ΔΤ/3, 379).
Η συμμετοχή του ανθρώπου στη ζωή της Εκκλησίας του εξασφαλίζει το προνόμιο των πρεσβειών της Θεοτόκου, καθώς και την εγγύησι για την οριστική απαλλαγή του από την καταδίκη, κατά τη μέρα της Κρίσεως.
 
(Μητροπολίτου Αχελώου Ευθυμίου Στυλίου, Η Πρώτη, εκδ. Γρηγόρη)
255. «μη μου ελέγξη τας πράξεις ενώπιον των Αγγέλων».
 
Ειδικώτερα, τρία είναι τα αιτήματα που η ορθόδοξη ευσέβεια υποβάλλει στην Παναγία σχετικά με την μέρα και την ώρα της Παγκοσμίου Κρίσεως.
Το πρώτο είναι η μη διαπόμπευσις του πιστού. Το αίτημα αυτό είναι ίσως εμπνευσμένο από τα ισχύοντα στη διαδικασία των ανθρωπίνων δικαστηρίων, όπου υπάρχει η δυνατότης να δικασθή κάποιος «κεκλεισμένων των θυρών» κλπ. Ο πιστός ευλαβείται και ντρέπεται τους αγίους Αγγέλους και δεν θέλει να εκτεθή μπροστά στα μάτια τους. Ζητεί λοιπόν να μη δικασθή «ενώπιον των Αγγέλων». να μη ακούσουν και να μη μάθουν οι Άγγελοι τα αμαρτήματά του...
Δεν γνωρίζομε βέβαια αν θα υπάρχουν τέτοιες δυνατότητες στο παγκόσμιο δικαστήριο. Ωστόσο μπορούμε να πούμε ότι μόνο δύο περιπτώσεις υπάρχουν να μη ελεχθούν οι αμαρτωλές πράξεις των ανθρώπων: η περίπτωσις που ο άνθρωπος δεν αμάρτησε (και επομένως δεν τίθεται θέμα κρίσεως) και η περίπτωσις της μετάνοιας. Για τη δεύτερη αυτή περίπτωσι εχομε ρητή την υπόσχεσι του Θεού: «Καθαριώ αυτούς από πασών των αδικιών αυτών ων ημάρτοσάν μοι και ου μη μνησθήσομαι αμαρτιών αυτών, ων ήμαρτόν μοι» (Ιερεμ. μ' 8). Και επειδή η πρώτη περίπτωσις (της αναμαρτησίας) ισχύει μόνο για τον Χριστό και την Παναγία (σχετική αναμαρτησία), το αίτημα της μη ανακοινώσεως των αμαρτιών μόνο μέσα στα πλαίσια της δευτέρας περιπτώσεως μπορεί να σταθή. Ο μόνος τρόπος δηλαδή για να μη διαπομπευθή ο άνθρωπος «ενώπιον των Αγγέλων» και των ανθρώπων είναι η μετάνοιά του, εδώ και τώρα. Η μετάνοια απαλείφει από την μνήμη του Θεού τα αμαρτήματα μας. Αυτό δε το νόημα έχουν και τα σχετικά ρητά, που αναφέρονται στη λησμοσύνη του Θεού: «αμαρτίας νεότητός μου και αγνοίας μου μη μνησθής» (Ψαλμ. 24, 7) και «μη μνησθής ημών ανομιών αρχαίων» (Ψαλμ. 78, 8).
Μετά την μετάνοια και εξομολόγησι κλείνει η πληγή της αμαρτίας, μένη όμως το σημάδι. Μετά την Κρίσι θ’ απαλειφθούν και αυτά τα σημάδια των αμαρτιών μας (βλ. Γέρων Ιερώνυμος, «Επτάλοφος» 1978, σελ. 137).
 
(Μητροπολίτου Αχελώου Ευθυμίου Στυλίου, Η Πρώτη, εκδ. Γρηγόρη)

Εύρεση

Δημοφιλή Θέματα (Α-Ω)

αγάπη (561) Αγάπη Θεού (286) αγάπη σε Θεό (209) αγάπη σε Χριστό (149) άγγελοι (54) Αγγλικανισμός (1) Αγία Γραφή (144) Αγιασμός (9) Άγιο Πνεύμα (87) άγιοι (159) άγιος (190) αγνότητα (38) άγχος (35) αγώνας (106) αγώνας πνευματικός (238) Αθανασία (5) Αθανάσιος ο Μέγας (4) αθεΐα (126) αιρέσει (1) αιρέσεις (355) αιωνιότητα (1) ακτημοσὐνη (14) αλήθεια (94) αμαρτία (276) Αμβρόσιος άγιος (3) άμφια (1) Αμφιλόχιος της Πάτμου (4) Ανάληψη Χριστού (4) Ανάσταση (135) ανασταση νεκρών (28) ανθρώπινες σχέσεις (302) άνθρωπος (227) αντίχριστος (11) Αντώνιος, Μέγας (3) αξιώματα (15) απἀθεια (5) απελπισία (4) απιστία (19) απληστία (2) απλότητα (12) αποκάλυψη (8) απόκρυφα (16) Απολογητικά Θέματα (1) αργολογία (3) αρετή (190) Αρσένιος Όσιος (3) ασθένεια (104) άσκηση (47) αστρολογία (2) Αυγουστίνος άγιος (3) αυταπάρνηση (26) αυτεξούσιο (1) αυτογνωσία (136) αυτοθυσἰα (25) αυτοκτονία (9) αχαριστία (3) Β Παρουσία (10) Β' Παρουσία (11) βάπτιση (15) βάπτισμα (29) Βαρβάρα αγία (1) Βαρσανουφίου Οσίου (31) Βασιλεία Θεού (19) Βασίλειος ο Μέγας (26) Βελιμίροβιτς Νικόλαος Άγιος (20) βία (4) βιβλίο (31) βιοηθική (10) Βουδδισμός (5) γάμος (120) Γένεση (5) Γέννηση Κυρίου (11) Γεροντικόν (194) Γερόντισσα Γαβριηλία (1) γηρατειά (11) γιόγκα (2) γλώσσα (64) γνώση (22) γονείς (133) Γρηγόριος ο Θεολόγος (14) Γρηγόριος ο Παλαμάς όσιος (6) γυναίκα (34) δάκρυα (44) δάσκαλος (24) Δεύτερη Παρουσία (21) Δημιουργία (60) διάβολος (198) Διάδοχος Φωτικής όσιος (13) διακονία (3) διάκριση (136) διάλογος (5) δικαιο (3) δικαιοσύνη (31) Διονύσιος Αρεοπαγίτης Άγιος (1) Δογματικα Θέματα (205) Δογματική Τρεμπέλα (1) δύναμη (63) Δωρόθεος αββάς (9) εγκράτεια (12) εγωισμός (241) εικόνες (32) Ειρηναίος Λουγδούνου άγιος (3) ειρήνη (49) εκκλησία (225) Εκκλησιαστική Ιστορία (24) Εκκλησιαστική περιουσία (3) έκτρωση (5) έλεγχος (15) ελεημοσύνη (103) ελευθερία (57) Ελλάδα (19) ελπίδα (58) εμπιστοσὐνη (54) εντολές (8) Εξαήμερος (2) εξέλιξης θεωρία (16) Εξομολόγηση (153) εξωγήινοι (2) εξωσωματική γονιμοποίηση (5) Εορτή (3) επάγγελμα (17) επιμονἠ (40) επιστήμη (107) εργασία (76) Ερμηνεία Αγίας Γραφής (101) έρωτας (18) έρωτας θείος (7) εσωστρέφεια (1) Ευαγγέλια (103) Ευαγγέλιο Ιωάννη Ερμηνεία (33) Ευαγγελισμός (2) ευγένεια (14) ευγνωμοσὐνη (32) Ευμένιος Όσιος γέροντας (1) ευσπλαχνία (33) ευτυχία (62) ευχαριστία (41) Εφραίμ Κατουνακιώτης Όσιος (2) Εφραίμ ο Σύρος όσιος (5) εχεμύθεια (1) ζήλεια (13) ζώα (38) ζωή (21) ηθική (14) ησυχία (30) θάνατος (256) θάρρος (88) θαύμα (206) θέατρο (2) Θεία Κοινωνία (160) Θεία Λειτουργία (116) θεία Πρόνοια (14) θἐλημα (40) θέληση (35) Θεόδωρος Στουδίτης όσιος (36) θεολογία (28) Θεός (262) Θεοφάνεια (6) Θεοφάνους Εγκλείστου Αγίου (1) θέωση (6) θλίψεις (265) θρησκείες (40) θυμός (96) Ιάκωβος Αδελφόθεος Άγιος (1) Ιάκωβος Τσαλίκης Όσιος (9) ιατρική (13) Ιγνάτιος Θεοφόρος (9) ιεραποστολή (47) ιερέας (171) ιερωσύνη (15) Ινδουισμός (13) Ιουδαίοι (1) Ιουστίνος άγιος (2) Ιουστίνος Πόποβιτς Άγιος (1) Ισαάκ ο Σύρος (3) Ισίδωρος Πηλουσιώτης όσιος (35) Ισλάμ (11) Ιστορία Ελληνική (8) Ιστορία Παγκόσμια (14) Ιστορικότης Χριστού (1) Ιωάννης Θεολόγος (1) Ιωάννης Κροστάνδης (279) Ιωάννης Χρυσόστομος (319) Ιωσήφ Ησυχαστής Άγιος (3) Καινή Διαθήκη Ερμηνεία (58) Καινή Διαθήκη κριτικό κείμενο NestleAland (5) Κανόνες Εκκλησίας (4) καρδιά (86) Κασσιανός Όσιος (4) κατάκριση (122) καταναλωτισμός (8) Κατηχητικό (3) καύση νεκρών (1) κενοδοξία (12) κήρυγμα (51) Κίνητρα (3) Κλίμακα (6) κλοπή (5) Κοίμησις Θεοτόκου (22) κοινωνία (165) κόλαση (40) Κουάκεροι (1) ΚράτοςΕκκλησία (1) Κρίσις Μέλλουσα (41) Κύριλλος Άγιος (1) Λατρεία Θεία (74) λείψανα (8) λογισμοί (99) λόγος Θεού (13) Λουκάς Κριμαίας Άγιος (2) λύπη (54) μαγεία (13) μακροθυμία (1) Μάξιμος Ομολογητής (2) μάρτυρες (24) μεγαλοσὐνη (7) Μεθοδιστές (1) μελέτη (54) μετά θάνατον (38) μετά θάνατον ζωή (84) Μεταμόρφωση (6) Μεταμόρφωσις (5) μετάνοια (314) Μετενσάρκωση (3) μητέρα (56) μίσος (10) ΜΜΕ (4) μνημόσυνα (9) μοναξιά (20) μοναχισμός (94) Μορμόνοι (1) μόρφωση (20) μουσική (6) Ναός (16) ναρκωτικά (4) Νεκτάριος άγιος (18) νέοι (26) νεοπαγανισμός (5) νηστεία (57) νήψη (1) Νικόλαος Άγιος (3) Νικόλαος Πλανάς Άγιος (1) νους (32) οικονομία (2) Οικουμενισμός (4) ομολογία (3) ομορφιά (17) ομοφυλοφιλία (1) όνειρα (33) οραμα (21) οράματα (20) ορθοδο (1) Ορθοδοξία (290) όρκος (1) πάθη (243) πάθος (33) παιδεία (23) παιδιά (134) Παΐσιος Όσιος (303) Παλαιά Διαθήκη (5) Παλαιά Διαθήκη Ερμηνεία (9) παλαιοημερολογίτες (16) Παναγία (319) Παπαδόπουλος Στυλιανός (3) παράδειγμα (36) Παράδεισος (104) Παράδοση Ιερά (6) Παρθένιος ο Χίος Όσιος (1) Πάσχα (21) πατήρ Νικόλαος Πουλάδας (21) πατρίδα (9) Πατρολογία (8) Παύλος Απόστολος (4) πειρασμοί (20) Πεντηκοστή (11) περιέργεια (3) Πέτρος Απόστολος (1) πίστη (500) πλησἰον (58) πλούτος (58) Πνευματικές Νουθεσίες (90) πνευματική ζωή (261) πνευματικός πατέρας (113) πνευματισμός (9) ποίηση (18) πόλεμος (28) πολιτική (25) πολιτισμός (9) Πόποβιτς Ιουστίνος άγιος (23) Πορφύριος Όσιος (269) πραότητα (4) προθυμἰα (20) Πρόνοια (5) Πρόνοια Θεία (86) προορισμός (13) προσευχή (655) προσοχή (42) προσπἀθεια (113) προτεσταντισμός (27) προφητείες (13) ραθυμία (16) Ρωμαιοκαθολικισμός (35) Σαρακοστή (11) σεβασμός (28) Σεραφείμ του Σαρώφ Όσιος (5) σιωπή (10) σοφία (50) Σπυρίδων Άγιος (2) σταθερότητα (2) Σταυρός (76) Σταυροφορίες (4) Σταύρωση (47) συγχώρηση (79) συκοφαντία (1) Συμεών Νέος Θεολόγος όσιος (88) συμπὀνια (18) συναξάρι (1) συνείδηση (21) σχίσμα (34) σώμα (44) σωτηρία (27) Σωφρόνιος του Έσσεξ (27) τάματα (2) ταπεινοφροσύνη (252) ταπείνωση (150) Τέλος Κόσμου (4) Τεσσαρακοστή Μεγάλη (5) τέχνη (1) τιμωρία (12) Τριάδα Αγία (31) τύχη (2) υγεία (8) υλικά αγαθά (40) υπακοή (111) Υπαπαντή (1) υπαρξιακά (73) υπερηφἀνεια (54) υποκρισία (21) υπομονή (203) φανατισμός (5) φαντασία (4) φαντάσματα (2) φιλαργυρἰα (7) φιλαυτἰα (10) φιλία (26) φιλοσοφία (23) Φλωρόφσκυ Γεώργιος (3) φόβος (53) φὀβος Θεοὐ (19) φως (38) χαρά (103) Χαράλαμπος Άγιος (1) χάρις θεία (96) χαρίσματα (33) Χειρόγραφα Καινής Διαθήκης (1) Χριστιανισμός (19) χριστιανός (95) Χριστός (282) Χριστούγεννα (66) χρόνος (35) ψεύδος (22) ψυχαγωγία (10) ψυχή (235) ψυχολογία (24)