327 - Η ΤΙΜΩΡΙΑ 

Ένας μηχανικός, που ωνομαζόταν Μορέλλι, πήγε να δη πως πηγαίνουν οι εργασίες στην οδό Λόργκα, όπου έκτιζε το υπουργείο Εμπορίου, και εζήτησε να επιταχύνουν τις εργασίες.
Μερικοί επιστάται του απήντησαν ότι την επομένη ήταν η εορτή της Παναγίας και πολλοί εργάτες δεν ήθελαν να εργασθούν. Το γεγονός έγινε στις 7 Σεπτεμβρίου 1871 στη Ρώμη.
Θυμωμένος ο μηχανικός, φώναξε:
-Τι Παναγία και Παναγία. Αύριο θα εργασθήτε, κι όποιος δεν θέλει, ας φύγη.
Δεν πρόλαβε να τελειώση και παραπατάει το πόδι του υπό τη σκαλωσιά ψηλά όπου βρισκόταν και πέφτει. Σε λίγο οι εργάτες σήκωσαν το πτώμα του από τη γη.

329 - Η ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΡΓΙΑ 

Χωρικός περιέπαιζε γείτονά του, γιατί αυτός αντί να εργάζεται την Κυριακή πήγαινε στην εκκλησία.
-Υπόθεσε, λέγει ο γείτονας, ότι είχα στην τσέπη μου επτά λίρες και βρίσκοντάς σε στο δρόμο σου έδινα τις έξη. Τι θα έλεγες για μένα;
-Ότι είσαι γενναιόδωρος, απάντησε ο χωρικός και θα σε ευλογούσα.
-Πολύ καλά, συνέχισε ο γείτονας, αλλά αν συ, αντί να με ευγνωμονής, ωρμούσες εναντίον μου και μου έπαιρνες και την άλλη, τι θα ήσουν;
-Ένας κλέφτης και ληστής κι άξιος για κρέμασμα.
-Φίλε μου, αυτή είναι η ιστορία σου. Ο Θεός με την άπειρό Του ευσπλαχνία, σου χάρισε έξη μέρες για να εργάζεσαι και κράτησε μια για Κείνον. Συ όμως, αντί να φανής ευγνώμων, θέλεις να πάρης και την έβδομη.

336 - ΠΡΟΣΒΑΛΑΤΕ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΜΟΥ 

Ένας εφημέριος ωμιλούσε εναντίον εκείνων που παραβαίνουν το νόμο της αργίας.
Στο τέλος του κηρύγματός του ένας μισθωτός τον πλησιάζει λέγοντάς του:
-Πάτερ μου, σήμερα καταφερθήκατε πολύ εναντίον του κυρίου μου και τον προσβάλατε.
-Δε θα προσέβαλα τον κύριό σου, αν εκείνος δεν είχε προσβάλει πρώτος τον Κύριό μας. Αν εκείνος θέλη να προσβάλη τον Κύριό μας, άφησέ τον να προσβάλεται από το κήρυγμά μου.

("Θησαυρός Γνώσεων και ευσεβείας", Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ. 147-151)

Τον πρώτο καιρό που ήρθα στην Εκκλησία είχα πολλή θέρμη και αγάπη για το Χριστό! Δεν είχα όμως καθόλου διάκριση. Έτσι μιλούσα σε όλους που συναντούσα για το Χριστό με πάθος! Κάποιοι προσελκύονταν και έρχονταν στην Εκκλησία Του και κάποιοι άλλοι μιλούσαν απότομα και χυδαία για το Χριστό. Κι εγώ δεν το δεχόμουν αυτό , μέχρι που πολύ συχνά τσακωνόμουν άσχημα με τους αντιρρησίες. Είδε και αποείδε ο πνευματικός μου που μου έλεγε να μιλώ με σύνεση αλλά εγώ πάντα παρασυρόμουν από το θυμό και μια φορά στην εξομολόγηση μού είπε ‘ Αν είναι να τσακώνεσαι, μην ξαναμιλήσεις για το Χριστό…’ Αυτή η εντολή ήταν πραγματικά πολύ δυσβάσταχτη για μένα! Ήταν ό,τι χειρότερο μπορούσα να ακούσω τότε!
Ήταν η πρώτη φορά που είχα πόλεμο με τους λογισμούς, δηλαδή να μην υπακούσω, γιατί μου φαινόταν τελείως παράλογη αυτή η εντολή! Πάλεψα όμως γενναία και είπα ‘ Όχι, αφού μου το ζητάει ο πνευματικός μου, θα υπακούσω και δε θα ξαναμιλήσω για το Χριστό!’ Τότε το νέφος των λογισμών έφυγε και επικράτησε η γαλήνη στην καρδιά μου. Εκείνη τη στιγμή είχα μια έντονη εσωτερική παρόρμηση να ακούσω ‘πειραϊκή εκκλησία’ που πολύ σπάνια άκουγα μέχρι τότε! Καθώς ανοίγω το ραδιόφωνο έπεσα πάνω σε μια εξιστόρηση … ‘ Στην έρημο ασκήτευε ένας παράξενος μοναχός που αντί να είναι μαζί με τους υπόλοιπους, ήταν ανεβασμένος μόνιμα πάνω σε ένα στύλο και εκεί τελούσε τις προσευχές, τη μελέτη του και όλα τα πνευματικά του. Όταν αναφέρθηκε αυτό στους πιο προχωρημένους , εκείνοι προβληματίστηκαν για το αν αυτή η άσκηση είναι κατά Θεόν… και σκέφτηκαν κάτι για να το διαπιστώσουν. Πήγαν μαζί με τους υπόλοιπους μοναχούς και με αυστηρό ύφος του φώναζαν ‘ Τί είναι αυτά που κάνεις; Κατέβα γρήγορα κάτω! Είμαστε γεροντότεροι σου και πρέπει να κάνεις υπακοή’. Τότε εκείνος άρχισε να κατεβαίνει το στύλο… όταν έφτασε περίπου στη μέση, του είπαν οι πρεσβύτεροι ‘ ανέβα πάλι αδερφέ μας, αφού δεν έχεις θέλημα και κάνεις υπακοή τότε αυτό που κάνεις είναι ευάρεστο στο Θεό!’
Έτσι κατάλαβα κι εγώ πως το πρόβλημα μου ήταν ότι εγωιστικά μιλούσα για το Χριστό! Όχι για το Χριστό, ούτε για τους αδερφούς μου αλλά για μένα! Κατάλαβα πόσο πολύ δίκιο είχε ο πνευματικός μου, πόσο αγαπάει το Χριστό κι εμένα… εκείνο το βράδυ ήταν η πρώτη φορά που προσευχήθηκα γονατιστός στο Χριστό να με συγχωρέσει, να μου μάθει πώς και πότε να μιλάω γι’Αυτόν και όταν θα είμαι έτοιμος να ενημερώσει τον πνευματικό μου ώστε να μου δώσει νέα εντολή! Όπως κι έγινε… λίγες μέρες μετά μου έστειλε ο πνευματικός μου μήνυμα που δε μου απαγόρευε πια να μιλάω για το Χριστό αλλά αντίθετα με παρότρυνε να το κάνω! Χάρηκα πάρα πολύ και κατάλαβα πόσο πολλή αξία έχει η υπακοή και πόσο μεγάλη φωτιστική δύναμη έχει στην ψυχή μας!
Ο Χριστός επειδή αγαπάει τον Πατέρα Του, Τον υπάκουσε μέχρι θανάτου σταυρικού! Αντίστοιχα ο πνευματικός μας αγαπάει το Χριστό και υπακούει σε Αυτόν! Κι εμείς, αν αγαπάμε το Χριστό, αγαπάμε και τον πνευματικό μας και τον υπακούμε σε όλα, γιατί η υπακοή μας αναφέρεται στο Χριστό και στην Αγία Τριάδα ! Όσο πιο πολύ τον αγαπάμε τόσο πιο πιστά τον υπακούμε! Και όσο τον υπακούμε τόσο μας γεμίζει με την Αγάπη Του ο Χριστός και εμάς και τον πνευματικό μας για να μη μας κλονίσει τίποτα! Και πλέον δεν υπακούμε αναγκαστικά ή ωφελιμιστικά αλλά από αγάπη πνευματική. Και γνωρίζουμε τί θέλει ο πνευματικός μας και το πράττουμε, χωρίς να μπει στη δυσάρεστη θέση να μας το ζητήσει. Γιατί η αγάπη έχει πάντα υπακοή, ενώ η υπακοή δεν έχει πάντα αγάπη! (Κ.Δ.Κ)

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΩΝ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ
ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ,ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ,ΛΥΚΕΙΟΥ.
Η ΩΡΑΙΟΤΕΡΗ ΩΡΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ!
ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΜΕ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ & ΤΗΝ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΠΑΡΕΑ!
                           Πρόγραμμα Αγοριών
Νηπιακό (νηπιαγωγείο, α’ και β’ δημοτικού):
Κυριακή 10.00-11.30 π.μ. (μικρή αίθουσα Κατηχητικού)
Κατώτερο (γ' - στ' δημοτικού):
Σάββατο 12.00 μ. - 1.00 μ.μ. (103ο Δημοτικό Αθηνών)
Σάββατο 3.30 - 4.30 μ.μ. (21ο Δημοτικό Καλλιθέας)
Σάββατο 3.30 - 4.30 μ.μ. (μεγάλη αίθουσα Κατηχητικού)
Κυριακή 11.00 π.μ. - 12.00 μ. (103ο Δημοτικό Αθηνών)
Μέσο (α’ και β’ γυμνασίου):
Σάββατο 4.30 - 5.30 μ.μ. (21ο Δημοτικό Καλλιθέας)
Σάββατο 4.30 - 5.30 μ.μ. (μεγάλη αίθουσα Κατηχητικού)
Ανώτερο (γ’ γυμνασίου - γ’ λυκείου):
Σάββατο 5.30 - 6.30 μ.μ. (21ο Δημοτικό Καλλιθέας)
Σάββατο 5.30 - 6.30 μ.μ. (μεγάλη αίθουσα Κατηχητικού)
Αίθουσα ψυχαγωγίας:
Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή 6.00-9.00 μ.μ. (μεγάλη αίθουσα Κατηχητικού)
                                Πρόγραμμα Κοριτσιών
Νηπιακό (νηπιαγωγείο, α’ και β’ δημοτικού):
Κυριακή 10.00-11.30 π.μ. (μικρή αίθουσα Κατηχητικού)
Κατώτερο (γ' - στ' δημοτικού):
Σάββατο 3.00-4.30 μ.μ. (103ο Δημ. Αθηνών)
Κυριακή 10.30 π.μ.-12.00 μ. (21ο Δημ. Καλλιθέας)
Κυριακή 4.00-5.00 μ.μ. (μεγάλη αίθουσα Κατηχητικού)
Μέσο (α’ και β’ γυμνασίου):
Σάββατο 4.30-6.00 μ.μ. (103ο Δημ. Αθηνών)
Κυριακή 12.00 μ.-1.30 μ.μ. (21ο Δημ. Καλλιθέας)
Κυριακή 6.00-7.00 μ.μ. (μικρή αίθουσα Κατηχητικού)
Ανώτερο (γ’ γυμνασίου - γ’ λυκείου):
Σάββατο 5.30-6.30 μ.μ. (μικρή αίθουσα Κατηχητικού)
Αίθουσα ψυχαγωγίας
Κατώτερο: Κυριακή 5.00-6.00 μ.μ. (μεγάλη αίθουσα Κατηχητικού)
Μέσο: Κυριακή 7.00-8.00 μ.μ. (μικρή αίθουσα Κατηχητικού)
Ανώτερο: Σάββατο 6.30-7.30 μ.μ. (μικρή αίθουσα Κατηχητικού)

πότε δάκρυσε ο Χριστός;

Γελάς διαρκώς και φαιδρύνεις το πρόσωπό σου συ ο μοναχός; Γελάς συ, ο σταυρωμένος, που οφείλεις να πενθής; Πού άκουσες το Χριστό να το κάνη αυτό; Πουθενά. Αντίθετα, πολλές φορές ήταν σκυθρωπός. Όταν είδε την Ιερουσαλήμ, δάκρυσε. Όταν σκέφτηκε τον προδότη, ταράχτηκε. Όταν πήγαινε να αναστήση το Λάζαρο, έκλαψε. Και συ γελάς;

Ε.Π.Ε. 24,578

λύπη τώρα, χαρά τότε

Να δουλεύης με δάκρυα για το Θεό, ώστε να μπόρεσης να καθαρίσης τα αμαρτήματά σου. Ας πενθήσουμε, αγαπητοί, ας πενθήσουμε εδώ, για να γελάσουμε πραγματικά εκεί. Να νιώσουμε αληθινή ευφροσύνη κατά τον καιρό της ειλικρινούς χαράς. Η εδώ χαρά είναι ανακατεμένη με λύπη και δεν μπορούμε ποτέ να την βρούμε καθαρή. Εκείνη όμως η χαρά είναι ειλικρινής και άδολη. Δεν έχει τίποτε το επικίνδυνο. Με τίποτε δεν είναι ανακατεμένη. Αυτή τη χαρά ας ευφρανθούμε. Αυτήν ας επιδιώκουμε.

Ε.Π.Ε. 24,582

σβήνουν την πυρκαγιά της αμαρτίας

Να σβήσουμε την πυρκαγιά των αμαρτημάτων, όχι με πολλά νερά, αλλά με λίγα δάκρυα. Είναι μεγάλη η φωτιά της αμαρτίας, αλλά με λίγα δάκρυα σβήνει. Διότι το δάκρυ σβήνει την πυρκαγιά των αμαρτημάτων και καθαρίζει τη δυσωδία της αμαρτίας.

Ε.Π.Ε. 30,266

μετανοίας

Αναγνώρισε, ότι αμάρτησες. Θα είναι αυτό η αρχή της διορθώσεώς σου. Η θλίψις για τις αμαρτίες σου, η κατήφεια, τα δάκρυα, όλα αυτά θα φανερώνουν τη μετάνοιά σου. Τι άλλο έκανε η πόρνη; Τα δάκρυά της έχυσε (Λουκ. ζ' 38). Πήρε χειραγωγό τη μετάνοια και ήρθε στην πηγή της αφέσεως, τον Χριστό.

Ε.Π.Ε. 33,446

(Χρυσοστομικό Λεξικό, αρχ. Δανιήλ Αεράκη, τόμος Β)

268-     ΠΡΟΤΙΜΩ ΤΟΥΣ ΛΥΚΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. Ένας φύλακας του ζωολογικού κήπου του Σικάγου είχε παραιτηθή από τη θέσι του για να γίνη αστυνομικός. Την πρώτη του αστυνομική περιπολία την εξετέλεσε στην πολυσύχναστη περίφημη λεωφόρο Λέϊκ Σόαρ, στο μήκος της ακτής της λίμνης Μίτσιγκαν. Αυτό όμως ήρκεσε για να τον πείση να επιστρέψη στα θηρία του και να δηλώση: «Προτιμώ τους λύκους του ζωολογικού κήπου από τους ανθρώπους της πόλεως».

274-     ΣΑΝ ΖΩΑ Ή ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ; Στο καφενείο:

            -Θα πιούμε σα ζώα ή σαν άνθρωποι;

            -Σαν άνθρωποι, απαντά ομόφωνα η παρέα.

            -Όχι, καλύτερα για μας, πρόσθεσε ένας, να πιούμε σα ζώα.

            -Γιατί;

            -Γιατί τα ζώα, όταν χορτάσουν σταματούν, ενώ εμείς δεν κάνουμε πάντα το ίδιο.

279-     Ο ΗΘΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Ο ηθικός άνθρωπος δεν είναι άλλο παρά ένα καλάμι, το πιο ευλύγιστο καλάμι. Αλλά είναι ένα καλάμι σκεπτόμενο. Δεν χρειάζεται πολύ για να το λυγίση κανείς.

            Οι φιλόσοφοι λέγανε:

            -Επιστρέψατε στον εαυτό σας και θα βρήτε την ανάπαυσί σας.

            Κι άλλοι λέγουν:

            -Βγήτε από τον εαυτό σας και ζητήσετε την ευτυχία στις διασκεδάσεις.

            Όλα όμως είναι ψέματα. Η ευτυχία δε βρίσκεται μέσα μας, αλλά ούτε και μακρυά μας. Βρίσκεται πρώτα στο Θεό κι έπειτα στον εαυτό μας.

283-     ΔΕ ΒΡΙΣΚΩ ΕΝΑ ΑΝΘΡΩΠΟ. Ο φιλόσοφος Διογένης μέρα μεσημέρι πήρε ένα φανάρι αναμμένο και γυρνούσε τους δρόμους της Αθήνας. Μερικοί τον ρωτούσαν:

            -Τι ζητάς;

            -Άνθρωπον και ούχ ευρίσκω, απάντησε ο φιλόσοφος.

(Θησαυρός Γνώσεων και ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ.123-127)

26. Όταν προσεύχεται κανείς από ανάγκη, δεν κάνει θεάρεστο προσευχή. Πρέπει η προσευχή μας να είναι αυθόρμητος, πηγάζοντας κατ’ ευθείαν από την καρδιά. Γιατί «ιλαρόν δότην αγαπά ο Θεός» (Β’ Κορ. θ’ 7).

27. Ω ψυχή μου! Να θυμάσαι την ουράνια αξία σου και να μην επηρεάζεσαι από τα φθαρτά και γήινα. Να τιμάς επίσης την ουράνια αξία του διπλανού σου και να μη σε παρασύρη εναντίον του το μίσος. Αγάπα με όλο σου το είναι κάθε τι το πνευματικό και το ουράνιο. Μην προσκολλάσαι σε ό,τι είναι υλικό, γήινο. Να θυμάσαι ότι ο ίδιος ο Κύριος μας έδειξε, όταν ζούσε ως άνθρωπος στη γη, τη θεία εκείνη αμεριμνησία για τα υλικά πράγματα, που θέλει να έχουμε και εμείς οι ακόλουθοί του: «Ἐμὸν βρώμα (δική μου τροφή) ἐστὶν ἵνα ποιῶ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με καὶ τελειώσω αὐτοῦ τὸ ἔργον» (Ἰω. δ, 34).

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σ. 29)

«Μη φοβάσαι, γιατί εγώ σε λύτρωσα· σου ‘δωσα τ’ όνομά μου, δικός μου είσαι… Εγώ είμαι ο Κύριος ο Θεός σου… ο σωτήρας σου» - Ησ. 43:1,3 –NMB 
«Πιστεύω στο δικό μου Θεό»
    Κοινή διαπίστωση στον τύπο στις μέρες μας, ακόμα και στη χώρα μας, είναι ότι όλο και περισσότερο ο άνθρωπος των δυτικών κοινωνιών επείγεται να γνωρίσει τον βαθύτερο εαυτό του, να διατυπώσει το προσωπικό του όραμα για τη ζωή.
    Ένα παράδειγμα αυτού του αιτήματος -γράφεται- είναι η σχέση μας με το Θεό. Στην ερώτηση «πιστεύετε στο Θεό;», όλο και περισσότεροι απαντούν «πιστεύω σ’ ένα δικό μου Θεό». Όχι σ’ αυτόν που προβάλλουν οι διάφορες εκκλησίες ή και θρησκείες, συστήματα από τα οποία οι άνθρωποι έχουν απογοητευτεί πικρά.
    Ο Θεός της Βίβλου, όμως, προσφέρεται να γίνει ο δικός σου Θεός, φίλε αναγνώστη. Να Του μιλάς και να σου μιλάει, να έχετε καθημερινή κοινωνία Πατέρα και παιδιού. Άσε στην άκρη καθετί δικό σου, «ηθικό» ή μη και παραδώσου με μετάνοια και πίστη στην αγάπη Του. Τότε θα μπορείς να μιλάς για το δικό σου Θεό, κι Εκείνος θα σε αναγνωρίζει για δικό Του παιδί…

«Αλλά ο Κύριος ο Θεός λέει: “Εγώ θα βάλω στην Σιών ένα λιθάρι, λιθάρι στέρεο, πολύτιμο, ακρογωνιαίο, λιθάρι θεμέλιο γερό· όποιος πιστεύει σ’ εμένα δε θα απογοητευτεί”» - Ησ. 28:16 
    «Κρατήσου, κρατήσου!», φώναζε ένας άθεος στο φίλο του που πέθαινε. «Από πού να κρατηθώ;» ακούστηκε αδύναμη η φωνή εκείνου, «από πού;». Το να φεύγεις για την αιωνιότητα χωρίς να έχεις από κάπου να κρατηθείς, είναι φοβερό πράγμα. Να νιώθεις πως βυθίζεσαι χωρίς να ξέρεις που θα πατήσεις! Αυτό συμβαίνει στον άνθρωπο που έζησε μια ολόκληρη ζωή χωρίς ποτέ του να βρει το Χριστό και να στηριχτεί σ’ Αυτόν που είναι το στέρεο θεμέλιο.
    Φίλε αναγνώστη, συλλογίσου πόση ανάγκη έχεις από το θεμέλιο αυτό. Τόσο για την εδώ ζωή σου όσο και για την αιωνιότητα. Είναι φοβερό να φύγεις από τη ζωή αυτή χωρίς να ξέρεις που πηγαίνεις. Όσο είναι ακόμα καιρός σπεύσε με μετάνοια και πίστη στο Χριστό και ζήτησέ Του συγχώρεση και σωτηρία. Αυτός είναι το στέρεο θεμέλιο πάνω στο οποίο μπορείς να στηριχτείς.

(Εκδόσεις «Ο Λόγος»)

24. Ο Ναός είναι ο τόπος, όπου συντελείται το μυστήριο της αφέσεως των αμαρτιών μας. Ας σέβεσαι αυτόν τον τόπο, όπου η ψυχή σου απαλλάχθηκε από τους ρύπους της, όπου συμφιλιώθηκες με τον θεό, όπου έλαβες την αληθινή ζωή του πνεύματος. Πόσες φορές εδώ μέσα ο Κύριος μου ξέπλυνε τις ανομίες μου και έτσι με αξίωσε να δεχθώ τα χαρίσματά του! Δόξα σοι, Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού! Συ είσαι «ο ιλασμός περί των αμαρτιών ημών, ου περί των ημετέρων δε μόνον, αλλά και περί όλου του κόσμου» (Α’ Ιω. β’ 2).

25. Δύο δυνάμεις, απ’ ευθείας αντίθετες η μία στην άλλη, μας επηρεάζουν: μία αγαθή και μία κακή, μία ζωοποιός και μία θανάσιμος. Πνευματικές δυνάμεις και οι δύο, είναι γι’ αυτό και αόρατες. Η αγαθή δύναμις, μες από την πηγαία και άδολο προσευχή μου, διώχνει την κακή δύναμι, που διατηρεί την αποτελεσματικότητά της μόνον εφ’ όσον της αφήνω τόπο μέσα μου. Για να μη βρεθούμε κάτω από την επιρροή της, ας λέμε διαρκώς τη νοερά προσευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Έτσι αντιπαρατάσσουμε στον αόρατο Διάβολο τον αόρατο Θεό, στον δυνατό τον παντοδύναμο.

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 28-29)

«Χαίρε των δακρύων της Εύας η λύτρωσις» (Ω)

Η Εύα, όταν έχασε τον Παράδεισο έκλαψε. Το παιδαγωγικό σχέδιο του Θεού είχε κιόλας αρχίσει να καρποφορή: τα δάκρυα της Εύας ετοίμαζαν τη δεύτερη Εύα, τη Θεοτόκο. Ο δρόμος της επιστροφής από την εξορία άρχισε με τα δάκρυα της Εύας...

Όλα τα μέτρα που πήρε ο Θεός, μετά την πτώσι των Πρωτοπλάστων, ήταν παιδαγωγικά. Σκόπευαν να διεγείρουν τις κοιμισμένες δυνάμεις του ανθρώπου. Να καθαρίσουν τα μάτια του απ’ τους καπνούς της πυρκαϊάς που άναψε ο Πειρασμός. Η εξορία του ανθρώπου από τον Παράδεισο ήταν και η σωτηρία του. Έτσι μπόρεσε να καταλάβη το λάθος του και κατώρθωσε να συνειδητοποιήση τις ευθύνες του και να πάρη ξανά το δρόμο της επιστροφής...

Τα δάκρυα της Εύας ήταν το προάγγελμα της νίκης. Απ’ τα δάκρυα αυτά ο Θεός έφτιαξε τη δεύτερη Εύα και Παρθένο Μαρία. Την μετάνοια της Εύας την υλοποίησε σε πρόσωπο, στο πρόσωπο της Θεοτόκου. Χωρίς τα δάκρυα της Εύας, δεν θα υπήρχε Θεοτόκος. Τα δάκρυα της Εύας πότισαν τα σπέρματα που γέννησαν τη Θεομήτορα.

Η Θεοτόκος, κατ’ επέκτασιν, είναι ο καρπός των δακρύων της ανθρωπότητος. Το χώμα της ανθρωπότητος, ποτισμένο με τη βροχή των δακρύων εκατομμυρίων ανδρών και γυναικών, έδωσε «καρπόν ευκλεή», την Παρθένο...

Και από το άλλο μέρος η Θεοτόκος έγινε η πηγή της χαράς για την ανθρωπότητα. Υπήρξε η νοητή πηγή «της Μερράς» (Έξοδ. ιε' 23), όπου τα πικρά δάκρυα της ανθρωπότητος μεταβλήθηκαν σε γλυκειά πηγή χαράς. Στο πρόσωπο της Θεοτόκου στέρεψαν τα δάκρυα της πρώτης Εύας και άνθισε το χαμόγελο της γλυκειάς ελπίδος.

Γιατί, όταν πλησιάζωμε τη «Ζωοδόχο Πηγή» δακρυσμένοι, στερεύουν τα δάκρυά μας; Διότι η παναγία ύπαρξίς της, ζυμωμένη με τα δάκρυα ολόκληρης της ανθρωπότητος, απορροφά όλα τα ανθρώπινα δάκρυα. Γι’ αυτό, κοντά στη Θεοτόκο δεν υπάρχουν πια δάκρυα... Όσοι ατενίζουν το γλυκό και ήρεμο πρόσωπο της Θεομήτορος μπορούν να βεβαιώσουν εκ πείρας τη θαυμαστή αυτή πραγματικότητα.

(Μητροπολίτου Αχελώου Ευθυμίου Στυλίου, Η Πρώτη, εκδ. Γρηγόρη, σελ. 28-29)

Είναι αλήθεια πως όλοι ταλαιπωρούμαστε από τους λογισμούς! Άλλος λίγο… άλλος πολύ… Εγώ, δυστυχώς, είμαι στην κατηγορία ‘ πάρα πολύ’ λόγω κι ενός προβλήματος ψυχικής υγείας, ένα από τα βασικά συμπτώματα του οποίου είναι η ιδεόρροια. Δηλαδή η παραγωγή ιδεών και σκέψεων σε καταιγιστικό βαθμό! Μέσα όμως από τη μεγάλη μου αυτή ταλαιπωρία κατάφερα με τη Χάρη και το Έλεος του Κυρίου να μάθω κάποια πράγματα και κατάλαβα πως οι λογισμοί μπορούν να μας βοηθήσουν αντί να μας κατατροπώσουν. Όπως λέει και ο ψαλμός ‘ Ώρυξαν προ προσώπου μου βόθρον και ενέπεσαν εις αυτόν’. Δηλαδή ‘ ετοίμασαν για μένα βαθύ και ολέθριο λάκκο αλλά έπεσαν αυτοί και όχι εγώ μέσα σ’αυτόν’. [56,7]
Αυτό κατεξοχήν μπορεί να γίνει στο μυστήριο της εξομολόγησης με την εξαγόρευση των λογισμών και με την υπακοή μας στις οδηγίες του πνευματικού! Είναι αρκετά δύσκολο να διακρίνουμε εμείς οι ίδιοι, ειδικά εκείνη την ώρα, από πού προέρχονται οι λογισμοί… από τα πάθη μας, από το διάβολο ή μήπως και από το Θεό! Ας πούμε ότι έχουμε ένα λογισμό ότι ο αδερφός μας μάς φθονεί, λέει για μας ψευδή λόγια και γενικά θέλει να μας βλάψει! Αν το λογισμό αυτόν τον έχει στείλει ο διάβολος, τον αγνοούμε, όπως κάθε τι που προέρχεται από αυτόν. Αν προέρχεται από εμάς, πάλι τον αγνοούμε, εκτός κι αν έχουμε φτάσει στο στάδιο του μόνιμου φωτισμού, πράγμα πολύ σπάνιο και δύσκολο! Αλλά και πάλι οι άγιοι που είχαν φτάσει σε αυτό το επίπεδο, δεν εμπιστεύονταν την κρίση τους για προσωπικά τους θέματα και εξαγόρευαν τους λογισμούς τους στους πνευματικούς. Οπότε εμείς τί εμπιστοσύνη να έχουμε σε ένα μυαλό που έχει υποστεί βλάβη; Άρα και στις δύο περιπτώσεις, αγνοούμε αυτό το λογισμό! Αν είναι ένας λογισμός – φωτισμός από το Θεό γιατί άραγε μας φωτίζει; Για να ταχθούμε εναντίον του αδερφού μας; Να πάμε να του κάνουμε κι εμείς κακό; Φυσικά και όχι! Σε μια μόνο περίπτωση μας φωτίζει ,να δούμε ένα πάθος του αδερφού μας… μας το εμπιστεύεται γιατί γνωρίζει ότι θα κάνουμε πολλή προσευχή για τον αδερφό μας , με πολλή αγάπη, και ίσως έτσι βοηθηθούμε και οι δυο!
Αν νομίζουμε ότι φωτιζόμαστε για να κατακρίνουμε , να συγκρουόμαστε, να εκδικούμαστε και γενικά να κάνουμε αντίθετα πράγματα από αυτά που έχει ζητήσει ο Χριστός, τότε φυσικά δεν είμαστε φωτισμένοι αλλά σκοτισμένοι! Οπότε και στις τρεις περιπτώσεις τί μας μένει; Η προσευχή και η αγάπη για τον αδερφό! Κι ας έλθουν όσοι λογισμοί θέλουν! Είναι μια απόφαση πως ό,τι και να γίνει δε θα κλονιστώ. Μα κι αν με θεωρούν χαζό; Κι αν εθελοτυφλώ; Δεν είναι μωρία να εθελοτυφλείς και να κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις! Μωρία έλεγαν οι εθνικοί και όλοι οι ορθολογιστές το κήρυγμα του Χριστού για την αγάπη προς τους εχθρούς. Για τους χριστιανούς όμως είναι καύχημα να βλέπουμε τον άλλο να μας κοροϊδεύει μπροστά στα μάτια μας κι εμείς να εμπιστευόμαστε περισσότερο και ολοκληρωτικά το Χριστό παρά τα μάτια μας! Ας προσευχόμαστε πάντα να μας δίνει αυτή τη μωρία ο Κύριος!
Τέλος, για τους λογισμούς που μας οδηγούν στα πάθη, πρέπει να λάβουμε τη γενναία ομολογία ότι γι’ αυτούς φταίμε πιο πολύ εμείς που επιθυμούμε τις αμαρτίες και όχι ο διάβολος που απλά βρίσκει έδαφος. Αυτοί οι λογισμοί μας οδηγούν σε αυτογνωσία, η αυτογνωσία στην ταπείνωση και η ταπείνωση στο Θεό! Όπου είναι ο θησαυρός μας θα είναι και η καρδιά μας ! Αν είναι στα πάθη, θα έχουμε ανάλογους λογισμούς, αν είναι ο νους μας στο Θεό, θα έχει ανάλογα καλούς λογισμούς! Χωρίς βέβαια να είναι και απόλυτο αυτό!(A.K.)