Η αγάπη κατεξοχήν γνώρισμα των μαθητών του Χριστού - Αγίου Νεκταρίου, Πενταπόλεως. 

Αγάπη! Θείο ιδίωμα, διότι ο Θεός είναι αγάπη. Γι’ αυτό και όποιος μένει μέσα στην αγάπη, στον Θεό μένει και ο Θεός μένει σ’ αυτόν. Η αγάπη είναι αγαθή διάθεση της ψυχής, εξαιτίας της οποίας η ψυχή δεν προτιμά τίποτα άλλο πέρα από τη γνώση του Θεού. Η αγάπη διδάσκει την τήρηση των θείων εντολών. Σαφές αποδεικτικό της αγάπης μας προς τον Θεό είναι η τήρηση των θείων νόμων του. Η αγάπη προς τον Θεό, οδηγεί στην τήρηση των εντολών, που μας οδηγούν κι αυτές στη γνώση του Θεού. Αυτός που έχει δεχθεί τον θείο έρωτα, καταφρονεί καθετί γήινο. Έχει νικήσει τις ηδονές του κόσμου. Βλέπει πάνω από πλούτη και δόξες και τιμές ανθρώπων. Αυτός θεωρεί ότι το υφαντό της αράχνης δεν διαφέρει σε τίποτα και δεν υστερεί από το βασιλικό πορφυρό ένδυμα. Ούτε οι πολύτιμοι λίθοι από τα βότσαλα που στολίζουν τις όχθες των ποταμών. Δεν θεωρεί πρώτη ευτυχία την υγεία του σώματος και δεν αποκαλεί συμφορά την ασθένεια. Ούτε τη φτώχεια ονομάζει δυσβάστακτη. Ούτε τον πλούτο και την ευχαρίστηση τα αντιλαμβάνεται ως αληθινή ευδαιμονία· αλλά μοιάζει με το ρεύμα του ποταμού που τρέχει στα φυτεμένα πλάι στις όχθες δέντρα και κανένα απ’ αυτά δεν ανακόπτει την πορεία.
Αληθινά, η πνευματική αγάπη είναι σαν πόλη οχυρωμένη, η οποία δεν είναι δυνατόν να καταληφθεί από επιθέσεις και πολιορκίες του Διαβόλου, ούτε κρυφά, ούτε φανερά, διότι δεν μπορεί να καταλήξει ποτέ μία κατεστραμμένη πόλη του Σατανά, καθότι φυλάγεται από τον Δεσπότη Χριστό. Αρκεί λοιπόν να υπάρχει το κόσμημα της αγάπης για να μας δείξει τον ακριβή μαθητή του Χριστού, όχι μόνο σε μας που πιστεύουμε αλλά και στους απίστους. Γιατί ο ίδιος ο Χριστός έλεγε ότι απ’ αυτό θα αναγνωρίζονται όσοι είναι μαθητές του: αν αγαπούν ο ένας τον άλλον. Ώστε, αυτό είναι το μεγαλύτερο σημάδι απ’ όλα, μέσω του οποίου αναγνωρίζεται ο γνήσιος μαθητής του Κυρίου. Και αν κάποιοι κάνουν μύρια θαύματα αλλά εναντιώνονται ο ένας στον άλλον, θα περιφρονηθούν και θα γελοιοποιηθούν ακόμη και από τους απίστους. Όπως και το ακριβώς αντίθετο: ακόμη κι αν δεν κάνουν κανένα θαύμα, αγαπούν όμως ο ένας τον άλλον, τότε παραμένουν σεβάσμιοι και απόρθητοι.

Η αγάπη είναι εικόνα των μαθητών του Κυρίου, το χαρακτηριστικό των δούλων του Θεού, το γνώρισμα των Αποστόλων· διότι απ’ αυτό όλοι τους αναγνωρίζουν.

Αγάπη, εξαιρετικό αγαθό, κατεξοχήν γνώρισμα των μαθητών του Χριστού.
Τον χριστιανό τον χαρακτηρίζει η αγάπη η οποία είναι το μεγαλύτερο απ’ όλα τα θαύματα. Αυτή είναι φύλακας και συνεργός και όλων των άλλων αρετών. Και όπως τα δεσίματα συγκρατούν τις οικοδομές, έτσι κι αυτή οδηγεί στην τελειότητα και συγκρατεί τα μέλη του σώματος. Πάντα εκείνη, όταν είναι παρούσα, τα συσφίγγει, όταν λείπει διαλύονται ή ελέγχονται ως προσποιητά και κενά. Η αγάπη ουδέποτε υποχωρεί, δηλαδή ποτέ δεν αστοχεί, αλλά τα πάντα κατορθώνει, για τον λόγο ότι είναι καλύτερη από οτιδήποτε άλλο, δεν διαλύεται, δεν διακόπτεται, δεν σταματιέται, αλλά θα παραμείνει και στον μέλλοντα αιώνα και ενώ όλα τα άλλα θα έχουν πια καταργηθεί. Δεν καταστρέφεται αλλά μένει πάντα σίγουρη και αδιασάλευτη, πάντοτε αμετακίνητη. Η αγάπη ουδέποτε μειώνεται κι αν ακόμη οι άλλοι επαναστατούν κι αν μάχονται και ζητούν τα πρωτεία κι αν τους εξερεθίζει ο φθόνος κι αν «χειρών άρχωσιν αδίκων», κι αν φέρουν τα πάνω κάτω, η αγάπη που εδραιώθηκε στην αρετή ουδέποτε εκπίπτει.
Ο Θεός που αποκαλείται Αγάπη, δεν νοείται σαν ένα απλό συναίσθημα, αλλά είναι ο ίδιος κατ’ ουσίαν Αγάπη, αγαπάει τα δημιουργήματά Του και τα φροντίζει.

Ο Θεός μας λοιπόν είναι Αγάπη και περισσότερο χαίρεται να το ακούει αυτό, παρά οτιδήποτε άλλο.

(Απόσπασμα από το βιβλίο: «Το γνώθι σαυτόν — κείμενα αυτογνωσίας» — Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως, Εκδόσεις Άθως, Σεπτέμβριος 2014, σελ. 127-130.)

αυτόματη τροφή
Δεν χρειάζεται να κουραστούμε ή να ιδρώσουμε, για ν’ αγαπάμε ο ένας τον άλλον.
Η αγάπη είναι η οδός, που από μόνη της μας οδηγεί στην αρετή.
Ε.Π.Ε. 25,72

των αγίων στους εχθρούς τους
Ο Παύλος κι ο Πέτρος και όλος ο χορός των αγίων, αν πω ότι αγάπησαν τους πλησίον, τίποτε σπουδαίο δεν θα πώ.
Τους εχθρούς τόσο πολύ αγάπησαν, τόσο όσο κάποιος δεν αγαπά τους φίλους του.
Διότι ποιος από μας θα προτιμούσε υπέρ των φίλων να πάη στην κόλασι, ενώ είναι για τη βασιλεία των ουρανών;
Κανένας. Ο Παύλος όμως θα το προτιμούσε αυτό για τους εχθρούς του, γι’ αυτούς που τον λιθοβόλησαν, που τον μαστίγωσαν.
Πώς δικαιολογούμαστε εμείς, που για τους φίλους μας δεν έχομε ελάχιστο ποσοστό από την αγάπη που ο Παύλος υπέρ των εχθρών του είχε;
Ε.Π.Ε. 25,74

στους εχθρούς
Ν’ αγαπήσης τον εχθρό σου. Διότι έτσι δεν ευεργετείς αυτόν, αλλά τον εαυτό σου. Πώς;
Δείχνοντας αγάπη στον εχθρό, κάνεις τον εαυτό σου ίσο με τον Θεό.
Ε.Π.Ε. 25,74

συζυγική
Από την σωφροσύνη γεννιέται η αγάπη, από δε την αγάπη τα μύρια αγαθά.
Τις άλλες γυναίκες να τις θεωρής από πέτρα φτιαγμένες, ξέροντας, ότι αν μετά το γάμο δής με ακόλαστα μάτια άλλη γυναίκα,
είτε πόρνη είτε παντρεμένη, είσαι υπόλογος για την κατηγορία της μοιχείας.
Ε.Π.Ε. 25,114

πέλαγος
Όσο μεγάλο κι αν είναι το πέλαγος, όμως μετριέται. Η φιλανθρωπία του Θεού είναι απεριόριστη.
Ε.Π.Ε 30, 228

έδωσε τον Υιό Του
Δεν λυπήθηκε ο Θεός τον Υιό Του, για να λυπηθή το δούλο Του. Παρέδωσε τον Μονογενή, για να εξαγοράση δούλους αχάριστους.
Ε.Π.Ε. 30,294

έχουμε ανάγκη ο ένας του άλλου
Τίποτε δεν υπάρχει ανώτερο απ’ την αγάπη.
Όταν αυτή είναι σταθερά ριζωμένη, τότε βλαστάνει ο καρπός όλων των αγαθών.
Από αγάπη κατέβηκε ο Αγαπητός Υιός του Θεού, και έγινε ομόσκηνος και ομοδίαιτος με τους ανθρώπους.
Για να διδάξη να χουν οι άνθρωποι μεταξύ τους αγάπη. Απ’ αυτήν φλεγόταν ο Παύλος.
Αν δε εξετάσουμε και τους άλλους άγιους, όλους θα τους βρούμε να έχουν διακριθή για την αγάπη τους.
Η αγάπη φανερώνει τον πλησίον σαν τον εαυτό σου. Η αγάπη κάνει τους πολλούς ένα σώμα.
Η αγάπη κάνει κοινά σε όλους όσα στον καθένα υπάρχουν.
Ε.Π.Ε. 31,332-334

ενώνει, χορδές λύρας
Η αγάπη κάνει τους πολλούς ένα σώμα και τις ψυχές τους τις φτιάχνει δοχεία του Αγίου Πνεύματος.
Όπως οι χορδές της λύρας, ενώ είναι πολλές, καταλήγουν σε μια αρμονία και παράγουν μελωδία ευχάριστη,
έτσι ακριβώς όσοι είναι συνενωμένοι σε μια γνώμη, κάνουν να ηχή όμορφα η μελωδία της αγάπης.
Ε.Π.Ε. 31,338

για όλους, και τους εχθρούς
Δεν θυσιάστηκε ο Χριστός μόνο υπέρ των φίλων, αλλά και υπέρ των εχθρών, υπέρ των τυράννων, υπέρ των απατεώνων,
υπέρ των μισούντων, υπέρ των σταυρωτών Του.
Για όλους αυτούς έχυσε το δικό Του αίμα.
Ε.Π.Ε. 31, 448

σαγήνη
Άπλωσε τη σαγήνη της αγάπης σου και βοήθησε, ώστε αυτό που γέρνει να μη πέση, αλλά να γιατρευτή.
Δείξε ό,τι μπορείς, με πολλή καλή διάθεσι να κάνης το κοινό καλό.
Έχεις εργαλείο να επαναφέρης απ’ το βυθό της απελπισίας τον άλλον.
Είναι το γλυκύτατο αγκίστρι της συμπάθειας. Ερεύνησε τα βάθη του και απόσπασέ τον απ’ το κακό.
Ε.Π.Ε. 31, 454

στους εχθρούς
Κανένας από σας, αν έχη εχθρό, να μη πλησιάζη την αγία Τράπεζα και να μη δέχεται μέσα του του Κυρίου το Σώμα.
Όποιος πλησιάζει στη θεία Κοινωνία, δεν πρέπει να έχη εχθρό. Θέλεις να πλησιάσης;
Συμφιλιώσου πρώτα με τον εχθρό σου, και τότε πλησιάζοντας άγγιξε το Μυστήριο.
Ε.Π.Ε.32, 636

Σταυρού, εκπληκτική
Τον Κύριο όλων μας, όταν Τον ανυμνούμε για όλα, δεν Τον ανυμνούμε κυρίως γι’ αυτό, δοξάζοντας Τον, δηλαδή, και θαυμάζοντας Τον για το Σταυρό, για το θάνατο εκείνον τον επονείδιστο;
Ο Παύλος αυτό δεν αναφέρει συνέχεια ως απόδειξη της αγάπης Του για μας, το ότι πέθανε;
Το ότι πέθανε για τέτοιους αμαρτωλούς;
Ε.Π.Ε. 33,598

στους αδελφούς
Βλέπεις τον αδελφό σου να σύρεται άδικα και ανόσια, όχι από τον δήμιο, αλλ’ από τον διάβολο, στο βάραθρο της απωλείας, και δεν κάνεις τον κόπο ούτε μια συμβουλή να του δώσης.
Ε.Π.Ε. 34, 116

ελλειψις της η μεγαλύτερη αμαρτία
Υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξις αμαρτίας απ’ το να μην αγαπάς τον Κύριο;
Ε.Π.Ε. 34,158

(Χρυσοστομικό Λεξικό, αρχ. Δανιήλ Αεράκη, Τόμος Α΄, σελ. 51-54)

Η «αδιαθεσία» του αββά.

-Τι σου συμβαίνει σήμερα, αββά; ρώτησε ο Ζαχαρίας.
-Μικρή αδιαθεσία, είπε ο γέροντας. Δεν είναι τίποτα. Μην ανησυχής.
Ο Ζαχαρίας όμως δεν εννοούσε να πεισθή μ’ αυτή την καθησυχαστική απάντηση. Έπεσε γονατιστός στα πόδια του γέροντός του και τον παρακαλούσε:
-Δεν θα σηκωθώ από δω, αββά, αν δεν μου φανερώσης όσα είδες.
Τότε εκείνος αναγκάσθηκε να ομολογήση πως ο νους του είχε τόσο υψωθή στην προσευχή, ώστε έβλεπε νοερά τη δόξα του Θεού.

(Γεροντικόν)

(Χαρίσματα και Χαρισματούχοι, Ι. Μονή Παρακλήτου, τόμος Β΄, σελ. 23-24).

375-     ΠΑΝΤΑ ΤΡΙΤΟΣ. Η ευσεβής μητέρα κατευώδωσε το παιδί της, που πήγαινε να μπη ως εσωτερικός μαθητής σ’ ένα Γυμνάσιο, με τα εξής λόγια:
            -Μη λησμονείς ποτέ , παιδί μου, ότι είσαι πάντα τρίτος.
            Το παιδί, όταν έφθασε στο Γυμνάσιο, έγραψε με ωραία γράμματα σ’ ένα χαρτόνι «είμαι τρίτος» και το χαρτόνι αυτό το κρέμασε στο δωμάτιό του για να το βλέπη καθημερινώς.
            Τα άλλα παιδιά τον ρωτούσαν τι σημαίνει το σύνθημα αυτό, αλλά αυτός απόφευγε ν’ απαντήση. Μόνο ύστερα από δυο μήνες είπε σ’ ένα φίλο του ότι η συμβουλή αυτή της μητέρας του σημαίνει: «Να σκέπτεσαι πρώτα τον Θεό, ύστερα τους άλλους και τρίτον τον εαυτό σου».

377-     ΑΠΕΘΑΝΕ ΓΙΑ ΜΕΝΑ. Ένας ταξιδιώτης, κατά την επίσκεψί του σ’ ένα στρατιωτικό νεκροταφείο της Νουβίλ, στις Ηνωμένες Πολιτείες, είδε έναν άνθρωπο που καταγινόταν να φυτεύη άνθη σ’ έναν τάφο.
            Ο ταξιδιώτης ρώτησε:
            -Ο υιός σου είναι θαμμένος εκεί μέσα;
            -Όχι, απάντησε αυτός.
            -Κανένας συγγενής σου;
            -Όχι, απάντησε και πάλι.
            -Τότε λοιπόν γιατί φυτεύεις αυτά τα άνθη;
            -Να, είπε ο άνθρωπος, αφίνοντας κατά γης μια ξύλινη ταβλίτσα που κρατούσε, όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος κατοικούσα στο Ιλινόις. Με κάλεσαν υπό τα όπλα. Επειδή ήμουνα φτωχός και δεν είχα να πληρώσω έναν αναπληρωτή, έπρεπε να υπακούσω. Οι ετοιμασίες μου είχαν τελειώσει, είχα αποχαιρετήσει τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου, όταν ένας καλός μου φίλος έφθασε: « Έχεις μεγάλη οικογένεια, μου λέγει, κι αν φύγης η γυναίκα σου δε θα τα βγάλη πέρα, γι’ αυτό εγώ αναλαμβάνω να σε αντικαταστήσω». Δέχτηκα με χαρά. Σε μια μάχη πληγώθηκε βαρειά και πέθανε εδώ στη Νουβίλ. Τον έθαψαν εδώ. Μόλις το έμαθα δεν είχα ησυχία αν δεν ερχόμουνα να επισκεφθώ και να στολίσω τον τάφο αυτού του καλού φίλου. Έβαλα κατά μέρος τις μικρές μου οικονομίες και χθες έφθασα εδώ. Τώρα βρήκα τον τάφο αυτού του εξαιρετικού ανθρώπου.
            Λέγοντας αυτά, πήρε την ταβλίτσα και την στερέωσε πάνω στον τάφο. Είχε αυτή την απλή και συγκινητική επιγραφή: Απέθανε για μένα.

(Θησαυρός Γνώσεων και ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ. 168-169 )

671.Ερώτηση
Όταν υπάρχει ανάγκη να μαρτυρήσω για ένα αληθινό φονιά, πρέπει να πω ψέματα για να μη πεθάνει;
Απόκριση: Αν δεν πεις ψέματα σε κανένα πράγμα να μη πεις ούτε σ’ αυτό, διότι έχει γραφεί «να μη λυπηθείς φτωχό σε δίκη» , διότι, αν δεν είναι θέλημα Θεού, δεν θα πεθάνει. Αν πάλι ψεύδεται κανείς σε άλλα πράγματα, και θέλει, ας ψευσθεί και σ’ αυτό, όπως είναι συνήθεια του, διότι έχει γραφεί « αυτός που κάνει την αμαρτία, κάνει και την ανομία». Εγώ δεν έχω λόγο σ’ αυτό. Αν όμως δεν έχεις πίεση να μαρτυρήσεις δεν χρειάζεται να πεις τίποτε. Διότι υπάρχει μια ωφέλιμη παροιμία που λέγει: ‘το να πεις δεν γνωρίζω, δεν σε βάζει σε φυλακή’.
(Βαρσανουφίου Έργα, ΕΠΕ, Φιλοκαλία, τομ. 18Γ, σελ.277)

Δάνειο

στον Θεό η ελεημοσύνη

Μπαίνεις στην εκκλησία για να ελεηθής. Προηγουμένως να ελεήσης. Κάνε με την ελεημοσύνη σου οφειλέτη σε σένα τον Θεό, και ύστερα ζήτησε Του. Δάνεισε Τον, και τότε ζήτα Του, ώστε οπωσδήποτε να πάρης το ζητούμενο. Αυτό το θέλει ο Θεός, δεν το αποφεύγει. Αν παρακαλής, μαζί με την ελεημοσύνη, τότε θα πάρης τη χάρι. Αν μαζί με την ελεημοσύνη ζητάς, τότε δανείζεις τον Θεό και παίρνεις και τόκους. Ναι, σε παρακαλώ. Δεν σε ακούει ο Θεός, όταν απλώς σηκώνης τα χέρια σου στην προσευχή. Απλώστε τα χέρια όχι μόνο στον ουρανό (προσευχή), αλλά και στα χέρια των φτωχών (ελεημοσύνη). Αν απλώνης το χέρι σου στα χέρια των φτωχών, τότε ακουμπάς την κορυφή του ουρανού. Διότι ο καθήμενος στον ουρανό, δέχεται την ελεημοσύνη. Αν όμως σηκώνης τα χέρια στην προσευχή και είναι άκαρπα, τίποτε δεν ωφελήθηκες. (Ε.Π.Ε. 23,476)

γλύκα στην αρχή, πίκρα μετά

Αυτό συμβαίνει με όσους δανείζονται. Όποιος έχει ανάγκη και δανείζεται, αισθάνεται κάποια ανακούφισι, μικρή και προσωρινή. Ύστερα όμως το βάρος υπερβαίνει τη δυνατότητά του, και τότε η γλύκα φαίνεται πικρότερη από χολή. (Ε.Π.Ε. 26,312)

Δείγμα
τιμωρία ή αμοιβή
Ούτε όλους εδώ τους τιμωρεί, γιατί έτσι θα απιστούσες στην ανάστασι και δεν θα περίμενες την κρίσι, ούτε όμως και όλους τους αφήνει να φύγουν ατιμώρητοι, διότι έτσι θα νόμιζες ότι όλα πορεύονται χωρίς καμμιά πρόνοια. Αλλά τι συμβαίνει; Τιμωρεί και δεν τιμωρεί ο Θεός. Με εκείνους που τιμωρεί θέλει να δείξη ότι όσοι δεν τιμωρούνται εδώ, κάπου άλλου θα ξοφλήσουν τα χρέη. Με εκείνους πάλι που δεν τιμωρεί, σε ετοιμάζει να πιστεύσης, ότι μετά την αναχώρησί σου από δω σε περιμένει φοβερό δικαστήριο.  (Ε.Π.Ε. 9,436)

(Χρυσοστομικό Λεξικό, αρχ. Δανιήλ Αεράκη, τόμος Β, σελ. 17-18/22)

330 - Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΣΑΝΔΑΛΟΠΟΙΟΥ 

Αναφέρεται στην ιστορία του Ιωάννου του Ελεήμονος, Πατριάρχου της Αλεξανδρείας, πως στην εποχή του ζούσαν δύο σανδαλοποιοί που κατοικούσαν στον ίδιο δρόμο. Ο ένας, αν και είχε μεγάλη οικογένεια, κατώρθωνε ωστόσο να την συντηρή καλά και μάλιστα ζούσε με κάποια άνεσι. Ο άλλος, ήταν άγαμος και με βία κατώρθωνε να συντηρήται, αν και εργαζόταν ακόμη και την Κυριακή και τις εορτές.
Μια μέρα διηγήθηκε στον συνάδελφό του την οικονομική του κατάστασι και του ζήτησε να μάθη πώς κατώρθωνε τόσο εύκολα να τα βγάζη πέρα.
- Φίλε μου, του απαντά, έχω ένα κρυμμένο θησαυρό και κάθε Κυριακή παίρνω απ’ αυτόν όσα μου χρειάζονται.
-Θα μπορούσες να μου τον δείξης;
-Ευχαρίστως· την ερχόμενη Κυριακή έλα μαζί μου να σου τον δείξω.
Την Κυριακή τον οδηγεί στην εκκλησία για να παρακολουθήση τη θεία Λειτουργία. Στο τέλος του λέγει:
-Βλέπεις, φίλε μου, εδώ στην εκκλησία βρίσκεται ο θησαυρός μου. Ακούοντας την Λειτουργία έχω την ευλογία του Θεού. Αγίαζε και συ τις μέρες του Κυρίου καθώς και τις εορτές και πίστεψέ με πως ο Μεγάλος Θησαυροφύλακας, που βρίσκεται για μας στη θεία Μετάληψι, είναι αρκετά πλούσιος για να πλουτίση όσους καταφεύγουν σ’ Αυτόν.

333 - ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΠΡΟΤΑΣΙΣ

  Ο καρδινάλιος Γκουσσέ αρχιεπίσκοπος της Ρέμς, έβλεπε με λύπη, πολλοί να εργάζωνται την Κυριακή στη διοίκησί του. Σκέφθηκε όμως ότι αν κατάφερνε τον μεγαλύτερο βιομήχανο να σταματήση την εργασία την Κυριακή, όλοι οι άλλοι θα ακολουθούσαν το παράδειγμά του.
Όταν ο καρδινάλιος επρότεινε στον μεγαλοβιομήχανο την αργία της Κυριακής, αυτός του απήντησε ότι θα είχε μεγάλο οικονομικό έλλειμα.
-Ε, λοιπόν, του λέει εμπνευσμένος ο καρδινάλιος, σας προτείνω το εξής: Σταματήσετε την εργασία και μετράτε καλά. Αν, στο τέλος του έτους θα έχετε παθητικό από το προηγούμενο έτος, θα πληρώσω εγώ τη διαφορά. Αν όμως κερδίσετε, θα προσφέρετε το μεγαλύτερο μέρος σε αγαθοεργούς σκοπούς.
Πέρασε ο χρόνος και ο καρδινάλιος είχε λησμονήσει τη συμφωνία, όταν του παρουσιάζεται ο μεγαλοβιομήχανος και του προσφέρει ένα σεβαστό χρηματικό ποσόν:
-Εκλαμπρότατε, έρχομαι να εκπληρώσω το καθήκον μου, κατά την συμφωνία μας. Ορίστε έξη χιλιάδες φράγκα, που αποτελούν το μεγαλύτερο κέρδος επί των προηγουμένων ετών.

("Θησαυρός Γνώσεων και ευσεβείας", Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ. 148-149)

31. Για πολύ καιρό, δεν καταλάβαινα καθαρά πόσο είναι αναγκαίο να ενισχύεται η ψυχή από το Άγιο Πνεύμα. Αλλά τώρα, ο πανοικτίρμων Κύριος με αξίωσε να γνωρίσω πόσο απαραίτητο είναι αυτό. Ναι, μας χρειάζεται η ενίσχυσις του Αγίου Πνεύματος κάθε στιγμή της ζωής μας, όπως και η αναπνοή. Μας είναι αναγκαία κατά την προσευχή και καθ’ όλο τον βίο μας. Χωρίς αυτή την ενίσχυσι και στήριξι, η καρδιά κλίνει προς την αμαρτία και κινδυνεύει να πέση στον πνευματικό θάνατο. Η προαίρεσίς μας αδυνατίζει και δυσκολεύεται να στραφή προς κάθε τι το καλό. Αλλά η καρδιά μας πρέπει να μένη στο καλό σαν βράχος. Και αυτός ο βράχος είναι έργο του Αγίου Πνεύματος. Ο Παράκλητος μας φλογίζει την καρδιά με τη θεία αγάπη. Όταν κανείς έχη να εκπληρώση ένα καθήκον, του δυναμώνει την καρδιά με την πεποίθησι για τη σπουδαιότητα και την ανάγκη αυτού του καθήκοντος. Του εμπνεέει μία ακατανίκητο υπομονή, που ξεπερνά όλα τα εμπόδια και όλες τις δυσχέρειες. Υπαγορεύει στον πιστό, απέναντι των άλλων ανθρώπων, κάθε τάξεως και φύλου, σεβασμό προς το ανθρώπινο πρόσωπο. Ο άνθρωπος, κάθε άνθρωπος, είναι κτισμένος «κατ’ εικόνα Θεού». Ο Χριστός πέθανε γι’ αυτόν πάνω στον Σταυρό. Έχει ανυπολόγιστο αξία. Το Άγιο Πνεύμα μας ενώνει όλους με την αγάπη, σαν τέκνα του ίδιου ουρανίου Πατρός, σύμφωνα με τα λόγια του Χριστού, τα τοποθετημένα στην αρχή της προσευχής που Εκείνος μας δίδαξε: «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς…».

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 30-31)

«Όποιος πιστεύει στον Γιο έχει αιώνια ζωή» (Ιωάννης 3:36)
Τα γονίδια του Μαθουσάλα
     Πριν καιρό οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι όσοι ζουν πάνω από 100 χρόνια ακόμη κι αν δε ζουν υγιεινά, αυτό το οφείλουν στα «γονίδια του Μαθουσάλα».
Μελετώντας 3.500 άτομα άνω των 90 ετών και τις οικογένειές τους, Ολλανδοί επιστήμονες του πανεπιστημίου του Λάιντεν κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το μυστικό της μακροζωίας κρύβεται στη σωστή ακολουθία (συνδυασμό) γονιδιών, που προστατεύουν από τις επιπτώσεις του καπνίσματος και της κακής διατροφής και μπορούν επίσης να καθυστερήσουν την εμφάνιση ασθενειών, που επιφέρουν το γήρας, ακόμη και για τρείς δεκαετίες.
     Είναι προαιώνια η προσπάθεια του ανθρώπου να ζήσει αιώνια. Αλλά η σωματική αθανασία πολύ λίγο ωφελεί. Υπάρχει όμως και η πνευματική αθανασία, μετά τον τάφο. Σε μια άλλη διάσταση, όπου ο άνθρωπος συναντάει το Θεό και ή θα ζήσει αιώνια μαζί Του ή θα πεθάνει αιώνια μακριά Του, αν δεν έχει από σήμερα τακτοποιήσει το ζήτημα της αμαρτίας του. Έχεις ζητήσει, εσύ φίλε αναγνώστη, τη συγχώρηση του Θεού στη ζωή σου; Τότε μόνο θα έχεις ζωή αιώνια.
(Χ.Ι.ΝΤ.)

«Κι αν μέσω του παραπτώματος του ενός κυριάρχησε ο θάνατος εξαιτίας του ενός, πολύ περισσότερο αυτοί που παίρνουν άφθονη την παροχή της χάρης και του δώρου της δικαίωσης, θα βασιλέψουν στη ζωή χάρη στο μοναδικό Ιησού Χριστό» (Ρωμαίους 5:17)
Βραβείο Νόμπελ για το ένζυμο της αθανασίας
     Πριν από 2 χρόνια, τρείς Αμερικανοί γιατροί τιμήθηκαν με το βραβείο Νόμπελ, επειδή ανακάλυψαν ένα ένζυμο, που πιθανόν να είναι το κλειδί της αιώνιας νεότητας. Βρήκαν την άκρη του νήματος «σε ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της βιολογίας», όπως αναφέρεται στην επίσημη ανακοίνωση του ιδρύματος Καρολίνσκα της Σουηδίας: πώς τα χρωμοσώματα αντιγράφονται και πώς προστατεύονται από τον εκφυλισμό».
     Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι θεωρητικά ο άνθρωπος θα μπορεί να ζει ακόμη και 125 χρόνια! Πάντοτε ήταν εντυπωσιακές οι προσπάθειες του ανθρώπου να νικήσει το θάνατο και τη φθορά. Βασικός στόχος της ιατρικής και των άλλων παρεμφερών επιστημών αυτός είναι. Ο Μαθουσάλας έζησε 969 χρόνια. Ποιος δε θα ήθελε να ζήσει τόσο πολύ και να είναι και υγιής! Ο Θεός θέλει να χαρίσει στον άνθρωπο, ό,τι του στέρησε ο σατανάς: την αιώνια ζωή. Όχι μόνο ατελείωτη χρονική διάρκεια αλλά και ποιότητα αγιότητας και δύναμης, σ’ έναν κόσμο όπου βασιλεύει όχι ο θάνατος αλλά η ζωή.
     Έχεις ζητήσει αυτή τη ζωή από το Θεό;
(Χ.Ι.ΝΤ.)

(Εκδόσεις «Ο Λόγος»)

28. Δόξα σοι, Λυτρωτή μου, Παντοδύναμε Θεέ! Δόξα σοι, ω πηγή του ελέους! Δόξα σοι, Κύριε σπλαχνικέ, που πάντοτε είσαι έτοιμος να ακούσης την προσευχή μου και να με σώσης από την ανομία μου! Δόξα σοι, Παντεπόπτη, που η ματιά σου με περιβάλλει με αγάπη και διεισδύει έως τα κατάβαθα του είναι μου! Δόξα σοι! Δόξα σοι! Δόξα σοι, γλυκύτατε Ιησού, Λυτρωτή μου!

29. Το πιο πολύτιμο δώρημα του Θεού, που έχουμε ανάγκη και το εξασφαλίζουμε συχνά με την προσευχή, είναι η ειρήνη της καρδιάς. Ο ίδιος ο Κύριος μας είπε: «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς» (Ματθ. ια’ 28). Έχοντας λοιπόν δεχθή μέσα σου την ειρήνη του Θεού, να χαίρης και να θεωρής τον εαυτό σου ζάμπλουτο.

30. Υφίσταται μέσα μας ένας αγών μεταξύ της πίστεως και της απιστίας, μεταξύ των φωτεινών και των σκοτίων δυνάμεων. Το ίδιο συμβαίνει και πάνω στη γη, μεταξύ του πνεύματος της Εκκλησίας και του πνεύματος του κόσμου. Το φως μάχεται με τη σκοτία. Το αγαθό, με το κακό. Η Εκκλησία, με την κοσμική νοοτροπία και την απιστία. Ο Κύριος ενεργεί στα τέκνα του που τον υπακούουν. Και ο Διάβολος, στους «υιούς της απειθείας» (Εφεσ. β’ 2). Και εγώ, μέσα μου, συχνά αισθάνθηκα τον ανταγωνισμό αυτών των δύο δυνάμεων. Όταν ετοιμάζωμαι να προσευχηθώ, η δύναμις του κακού πιέζει κάποτε και βαραίνει την καρδιά μου, εμποδίζοντάς τη να υψωθή προς τον Θεό.

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 29-30)