Πριν από κάποιες μέρες διάβασα μια πολύ παράξενη είδηση… σε μια παμπ του Λονδίνου όλοι οι θαμώνες αγανακτισμένοι είχαν φωνάξει την αστυνομία για να απομακρύνει κάποιον άλλο θαμώνα που τους ενοχλούσε! Τί έκανε και τους ενοχλούσε; Έμοιαζε με τον Ιησού! Και όντως είδα τη φωτογραφία και έμοιαζε πολύ με τον Ιησού όπως τον έχουμε γνωρίσει στην τηλεόραση! Και αναλογίστηκα… ‘ τι άσχημο πράγμα να διώκεται ο Χριστός και όσοι Του μοιάζουν, είτε στο πρόσωπο είτε στους τρόπους! Πάντα αυτό γινόταν! Παρόμοια άσχημη εντύπωση μου είχε κάνει το περιστατικό με τη θεραπεία των δυο δαιμονιζομένων που αναφέρεται στο κατά Ματθαίον [ κεφ. η’ 28-34]. Ο Ιησούς θεράπευσε δυο δαιμονισμένους και επέτρεψε στα δαιμόνια να ορμήσουν στην αγέλη των χοίρων, καυτηριάζοντας έτσι και την παρανομία των κατοίκων γιατί ήταν αντίθετο στο μωσαϊκό νόμο να εκτρέφουν χοίρους. Οι κάτοικοι λοιπόν είχαν δύο επιλογές… ή να ευγνωμονούν και να έλθουν πιο κοντά σε κάποιον που έβλεπαν πως λειτουργεί με τη δύναμη του Θεού ή να συνεχίσουν την παράνομη δραστηριότητα τους. Εκείνοι προτίμησαν το δεύτερο! Και φυσικά ο Χριστός δεν είχε καμία θέση στη ζωή τους! Έτσι , μαζεύτηκαν όλοι και Τον παρακάλεσαν να φύγει! Και ο λόγος ήταν πως δεν ήθελαν τον έλεγχο!
Οι περισσότεροι άνθρωποι μισούμε τον έλεγχο γιατί αγαπάμε την αμαρτία! Οι Προφήτες που στάλθηκαν από το Θεό στους Ιουδαίους για να τους πουν πως θα έρθει ο Μεσσίας και πως πρέπει να αλλάξουν ζωή γιατί δε βάδιζαν καλά εκδιώχθηκαν κακήν κακώς ή φονεύθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες! Τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο τον αποκεφάλισαν, τον ίδιο το Χριστό Τον σταύρωσαν αλλά και μετά την Ανάσταση του Χριστού και την Πεντηκοστή τα ίδια… οι Απόστολοι, όσοι δε βρήκαν μαρτυρικό θάνατο, εκδιώχθηκαν, βασανίστηκαν , φυλακίστηκαν!
Έτσι γίνεται ακόμη και σήμερα… ψάχνουμε να βρούμε ιερείς που έχουν κάνει αίσχη, χριστιανούς που πάνε στην εκκλησία και είναι αμαρτωλοί, βάζουμε τη ζωή τους στο μικροσκόπιο για να βρούμε κάποια μομφή ως άλλοθι για τη δική μας άσωτη ζωή! Και αν δε βρίσκουμε, εφευρίσκουμε, λοιδορούμε, συκοφαντούμε, υπερβάλλουμε.. μόνο και μόνο για να μη μας ελέγχει ο Χριστός μέσα μας! Αλλά και μέσα στην εκκλησία όποιος είναι κάπως ανώτερος από τους άλλους και ξεχωρίζει, μαρτυρεί και αυτός! Γιατί μας λέει η συνείδηση μας ‘ πώς μπορεί αυτός και όχι εγώ;’ ή ‘ είναι γραφικός, πλανεμένος, κολλημένος’. Θυμόμαστε τί είχε τραβήξει ο Άγιος Νεκτάριος από ‘ χριστιανούς ευλαβείς’! Μόνο και μόνο επειδή είχε θείο έρωτα!
Έτσι και άλλοι χριστιανοί σήμερα μαρτυρούν σιωπηλά, όταν απομονώνονται επειδή αγαπούν το Χριστό ή αναζητούν και άλλους ανθρώπους που να Τον αγαπούν αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν επιλέξει να είναι μακριά Του ή να είναι κοντά Του όπως θέλουν αυτοί, με τα ‘κουτάκια’ τους, στα μέτρα που εκείνοι θέλουν! Αν τολμήσουν να τους πουν κάτι παραπάνω από τα όρια τους απομακρύνονται διακριτικά! Και οι ζήλειες, τα ψέματα, οι πιέσεις, οι κατηγορίες εναντίον αυτού που μας θυμίζει το Χριστό γίνονται για το λόγο πως οι άνθρωποι δε θέλουν να ελέγχονται! Ο έλεγχος όμως κάποια στιγμή αναπόφευκτα θα γίνει για όλους και κανείς δε θα μπορεί να τον αποφύγει πια! Θα έρθει η ώρα που ο Κύριος θα σταθεί απέναντι μας και ο λόγος Του θα μας κρίνει! Τότε τα ψέματα θα τελειώσουν! Τότε δε θα μας επιτρέψει να Τον σταυρώσουμε ξανά! (Κ.Δ.Κ)

-    Γέροντα, σήμερα ένα γεροντάκι δυσκολευόταν να ανεβή τις σκάλες της εκκλησίας καί, ενώ περνούσαν πολλοί από κεί, κανένας δεν πήγαινε να το βοηθήση.
-    «Και ιερευς ιδών αυτόν αντιπαρήλθε... και λευΐτης ιδών αυτόν αντιπαρήλθεν». Έχουν δίκαιο... Δεν ξέρουν..., δεν άκουσαν ποτέ το Ευαγγέλιο του καλού Σαμαρείτη!... Τί να πώ; Αγαπάμε τον εαυτό μας, δεν αγαπάμε τους άλλους. Η αγάπη του εαυτού μας νικά την αγάπη προς τον πλησίον μας, γι’ αυτό κινούμαστε έτσι. Όποιος όμως αγαπά τον εαυτό του περισσότερο από τους άλλους, δεν ζη σύμφωνα με το πνεύμα του Ευαγγελίου. Και ο Χριστός, αν σκεφτόταν τον Εαυτό Του, θα καθόταν στον Ουρανό· δεν θα ερχόταν στην γη να ταλαιπωρηθή, να σταυρωθή, για να μας σώση.Σήμερα, λίγο-πολύ, στους περισσότερους ανθρώπους υπάρχει φιλαυτία δεν υπάρχει το πνεύμα της θυσίας. Έχει μπή το πνεύμα: «νά μην πάθω εγώ κακό». Ξέρετε πόσο πονάω, όταν βλέπω τί κόσμος υπάρχει!... Τώρα που ήμουν στο Νοσοκομείο  , μια μέρα χρειάσθηκε να σηκώσουν έναν άρρωστο κατάκοιτο, για να τον μεταφέρουν σε άλλο θάλαμο. Ήταν ένας νοσοκόμος πού, ενώ αυτή ήταν η δουλειά του, δεν πήγε να βοηθήση καθόλου. «Δεν μπορώ, μου πονάει η μέση», είπε με μια αδιαφορία! Πά-πά, βλέπεις άνθρωπο απάνθρωπο! Και να δής, μια νοσοκόμα, που είχε δύο παιδάκια και περίμενε και τρίτο, ζορίστηκε η καημένη μαζί με μια άλλη και τον σήκωσαν. Τον εαυτό της δεν τον σκέφθηκε καθόλου. Ξέχασε ότι ήταν σε τέτοια κατάσταση κι έτρεξε να βοηθήση τον άρρωστο! Όταν βλέπω έναν άνθρωπο να δυσκολεύεται, να μην έχη κουράγιο και να γίνεται θυσία, για να εξυπηρετήση τους άλλους, ξέρετε τί χαρά μου δίνει; Ώ, μεγάλη χαρά! Η καρδιά μου σκιρτάει. Νιώθω να έχω συγγένεια μαζί του, γιατί και αυτός έχει συγγένεια με τον Θεό.

(Αγἰου Παϊσἰου του Αγιορεἰτου Λὀγοι Ε῾. ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ, σελ. 42-43)

Ο ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ενός πλούσιου μοναστηριού ρώτησε καποτε τον Αββά Ποιμένα με τί τροπο μπορούσε ν’ αποκτήσει φόβο Θεού.
- Ο φόβος του Θεού, αδελφέ, του απάντησε χαμογελώντας ο ασκητής, δεν αποκτάται με αποθήκες γεμάτες με ολων των ειδών τα τρόφιμα, με βαρέλια τυριά και παστά ακόμη.

ΚΑΠΟΙΟΣ Άγιος Ερημίτης έκανε με την προσευχή του καλά έναν δαιμονισμένο. Ο άνθρωπος από ευγνωμοσύνη πήγε δώρο στον Γέροντα ένα σακκούλι χρυσάφι. Εκείνος όμως δεν ήθελε με κανένα τρόπο να το δεχτεί.
Βλέποντας πως ο άνθρωπος στενοχωρούνταν, τον συμβούλεψε να μοιράσει το χρυσάφι στους φτωχούς κι εκείνος κράτησε μόνο το τρίχινο σακκούλι. Μ’ αυτό ο Ερημίτης έφτιαξε ένα πουκάμισο και το φορούσε κατάσαρκα, για να βασανίζει το γέρικο κορμί του.

ΑΡΡΩΣΤΗΣΕ κάποτε βαριά ο Όσιος Αρσένιος και δεν βρέθηκε στο κελλί του ένα λυχνάρι, που το είχε απόλυτη ανάγκη. Επειδή ούτε χρήματα ν’ άγοράσει είχε, αναγκάστηκε να ζητήσει ελεημοσύνη. Ύστερα, με συγκίνηση ευχαριστούσε τον Θεό, που τον αξίωσε να γυρέψει ελεημοσύνη για την αγάπη Του.

ΕΙΝΑΙ τάχα ωφέλιμο για την ψυχή του να μην έχει ο μοναχός την παραμικρή ανεση; ρώτησε τον Μέγα Αρσένιο ο Αββάς Μάρκος. Είδα προ ημερών κάποιον αδελφό να ξεριζώνει και τα λίγα λάχανα ακόμη που είχε στον μικρό του κήπο.
- Ωφέλιμο είναι, αποκρίθηκε ο διακριτικός Γέροντας, αλλά η τελεία ακτημοσύνη πρεπει να συμβαδίζει με την προκοπή του μοναχού σ’ όλες τις άλλες αρετές. Γιατί αν κάθε μέρα που περνά δεν προοδευει πνευματικώς πολύ γρηγορα θα φυτέψει αλλα.

ΘΕΛΟΝΤΑΣ ο Αββάς Ευτρόπιος να δείξει σ’ έναν νέο μοναχό πως δεν έπρεπε να έχει προσκόλληση στα γήινα, αλλά να τα θεωρεί πρόσκαιρα και να τα περιφρονεί, του έδωσε αυτή την συμβουλή:
- Χόρτο φάε, χόρτο φόρεσε, σε χόρτο κοιμήσου.

ΤΟΣΟ ακτήμων ήταν ο Αββάς Μεγέθιος, που όταν έβγαινε από το κελλί του να περπατήσει στην έρημο και του έλεγε ο λογισμός του να πάει να μείνει σ’ άλλον τόπο, έφευγε αμεσως και δεν γύριζε σ’ αυτόν, γιατί δεν είχε τίποτε να πάρει μαζί του. Την βελόνα, που του χρειαζόταν για το εργόχειρό του, την είχε πάντα στην τσέπη του.

Γεροντικό, Σταλαγματιές απο την Πατερική Σοφία, Θεοδώρας Χαμπάκη, Εκδόσεις Ορθοδόξου Χριστιανικής αδελφότητας "ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ", σελ. 44-45)

λειτουργούν στην Καινή Διαθήκη
Όταν άγγελοι φέρνουν χαρμόσυνο μήνυμα στους ποιμένες, στην Παρθένο, στον Ιωσήφ,
όταν κάθωνται στο μνήμα μετά την ανάστασι, όταν αποστέλλωνται στους μαθητές για την ανάστασι,
όταν αποφυλακίζουν τον Πέτρο, όταν μιλάνε στο Φίλιππο, πώς δεν υπηρετούν και μας;
Ε.Π.Ε. 24,268

σύγκρισις με Χριστό και ανθρώπους
Αν Αυτός, που οι άγγελοι Τον προσκυνούν, ανέχτηκε να είναι λίγο κατώτερος απ’ αυτούς,
πολύ περισσότερο συ, που όντως είσαι κατώτερος απ’ τους αγγέλους,
πρέπει να υποφέρης τα πάντα για χάρι Του.
Ε.Π.Ε. 24,296

χαίρουν μαζί μας
Σκέψου, αγαπητέ, πόσο μεγάλη είναι η χαρά, αφού κι οι ουράνιες δυνάμεις γιορτάζουν μαζί μας.
Χαίρονται για τα δικά μας αγαθά.
Αν και είναι δική μας η χαρά, που έδωσε ο Κύριος,
όμως είναι και δική τους ευχαρίστησις.
Ε.Π.Ε. 36,76

την πτώσι και δόξα του ανθρώπου
Όταν τιμωρηθήκαμε, πονούσαν και οι άγγελοι.
Αν και είχαν τα χερουβίμ εντολή να φυλάνε τον παράδεισο, όμως υπέφεραν που δεν μπορούσε ο άνθρωπος να μπη μέσα...
Όταν άνθρωποι συμπαθούν τόσο πολύ συνανθρώπους τους, που υποφέρουν, πόσο περισσότερο θα υποφέρουν οι άγγελοι,
που είναι πιο φιλόστοργοι προς τους ανθρώπους.
Ε.Π.Ε. 36,218

(Χρυσοστομικό Λεξικό, αρχ. Δανιήλ Αεράκη, Τόμος Α΄, σελ. 61)

   Σε ένα γυναικείο μοναστήρι συνέβη το εξής περιστατικό. Κάποιος κοσμικός ράφτης πέρασε τον ποταμό από άγνοια και ζητούσε δουλειά· μία αδελφή από τις νεότερες που βρέθηκε έξω μόνη της (ο τόπος είναι έρημος), τον συνάντησε τυχαία και έδωσε στο ερώτημά του για δουλειά την απάντηση:
- Εμείς έχουμε δικές μας ράφτρες.
Μία άλλη που είδε αυτή την συνάντηση, μετά από καιρό και σε στιγμή φιλονεικίας από διαβολική ενέργεια, με πολλή πονηριά και πάνω στον αναβρασμό του θυμού της, τή συκοφάντησε στην Αδελφότητα για τη συνάντηση, με την οποία συμμάχησαν και μερικές άλλες αλλά όχι με πολλή κακία.
Εκείνη λυπήθηκε πάρα πολύ που δέχτηκε μία τέτοια συκοφαντία για κάτι που ούτε καν είχε σκεφτεί, και μην μπορώντας να δεχτεί το πράγμα, έπεσε κρυφά στο ποτάμι και πέθανε με αυτόν τον τρόπο.
    Ερχόμενη σε συναίσθηση η συκοφάντρια και σκεπτόμενη ότι από κακία τη συκοφάντησε και διέπραξε αυτό το μιαρό κακό στην Αδελφότητα, πήγε και απαγχονίστηκε και αυτή μη υποφέροντας το πράγμα.
    Όταν πήγε ο πρεσβύτερος του τα ανήγγειλαν αυτά οι άλλες αδελφές και αυτός διέταξε να μη γίνει για αυτές καμία ακολουθία. Στις άλλες που γνώριζαν το πράγμα και δεν ηρέμησαν τη συκοφάντρια, αλλά πίστεψαν στα λόγια της, απαγόρευσε να κοινωνήσουν για επτά χρόνια.
(ΕΠΕ,Λαισαϊκή Ιστορία σελ. 221)

Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

"Απρωσοποληψία"

Ήταν απροσωπόληπτος ο Γέροντας μιμούμενος το Θεό.
Παρά το γεγονός ότι υπήρχαν επισκέπτες που τον κούραζαν και τον στενοχωρούσαν-
και άλλοι, που τον ανέπαυαν και τον χαροποιούσαν- ποτέ δε διέκρινε τους μεν από τους δε, ώστε να παραγκωνίσει τους πρώτους και να ευνοήσει τους δεύτερους.
Ήταν δίκαιος προς όλους, αγαπούσε εξ' ίσου όλους, ίσως λίγο περισσότερο αυτούς που τον κούραζαν,
γιατί αυτοί είχαν μεγαλύτερη ανάγκη αγάπης. Μερικές φορές, από την κόπωση και τις ασθένειες, αναγκαζόταν να διακόψει τις ακροάσεις.
Όταν έβλεπε, με το διορατικό του βλέμμα, κάποια ψυχή να έχει επείγουσα ανάγκη συμπαραστάσεως, για όντως σοβαρό πρόβλημά της, την δεχόταν κατ' εξαίρεση,
έστω και εις βάρος της υγείας του. Σ' αυτές τις περιπτώσεις, συνήθως υπήρχαν και μερικές μεμψιμοιρίες εκ μέρους περιστασιακών επισκεπτών,
που έβλεπαν τα γεγονότα εξωτερικά και με καχυποψία. Ο Γέροντας το καταλάβαινε και λυπόταν, προτιμούσε όμως να γίνει στόχος αδίκων επικρίσεων,
παρά να εγκαταλείψει αβοήθητο τον πληγωμένο πλησίον.
Συμπεριφερόταν πάντοτε σαν "καλός Σαμαρείτης" και ποτέ σαν άσπλαχνος "λευΐτης".
[ Γ 420 ]

"Δεχόταν όλους"

Το Γέροντα επισκέπτονταν και άνθρωποι διαφόρων θρησκευτικών και ιδεολογικών τάσεων : Ετερόδοξοι : παπικοί και προτεστάντες.
Ετερόθρησκοι : ισλαμιστές, βουδιστές.
Ορθολογιστές, σκεπτικιστές, νιτσεϊκοί, μαρξιστές, φροϋδιστές, μηδενιστές, αναρχικοί, μασόνοι, χιλιαστές και πολλοί άλλοι.
Όλους τους άγγιζε ψυχικά και σ' όλους προσέφερε τον αποδεκτό οικοδομητικό του λόγο.
Έβρισκε κάποιον δικό του τρόπο, για να προβληματίσει και να αφυπνίσει τον καθένα.
Ιδιαίτερα τους ετρόδοξους αιρετικούς και πλανεμένους κι ακόμη πιο πολύ, τους ομόδοξους εκείνους, που ζώντας σ' ένα κλίμα ορθοδοξολογίας,
παρέκκλιναν από τον δρόμο της ορθοπραξίας σε μονοπάτια ακραίων τάσεων.
Κοντά στο Γέροντα ο επισκέπτης ένοιωθε τη θερμότητα μιας κατανυκτικής αγαλλίασης, που πήγαζε καθαρή από την ισορροπημένη πνευματικότητα του,
τη θεμελιωμένη στην εν Χριστώ ταπεινή αγάπη του και υπεύθυνη ελευθερία του.
[ Γ 402 π. ]

( Ανθολόγιο Συμβουλών, Άγιος Πορφύριος, σελ. 59 - 60 )

Με την υπομονή σώζεται η οικογένεια

-Τί κάνει η αδελφή σου; Πώς τα πάει με τον σύζυγο της;
-Γέροντα, μαθαίνω ότι έχει δυσκολίες, αλλά κάνει υπομονή και, όταν χρειάζεται, τραβάει μπροστά.
-Έτσι είναι. Όταν δύο βόδια είναι στον ζυγό και το ένα είναι λίγο αδύνατο ή τεμπέλικο,
τότε το άλλο βάζει περισσότερη δύναμη και τραβάει, σβαρνίζει κατά κάποιον τρόπο και το άλλο.
Είδες; Κοσμικοί άνθρωποι και κάνουν δουλειά στον εαυτό τους. Εσείς εδώ είστε αρχοντοπούλες.
Σκέψου μια μητέρα να έχη τέσσερα παιδιά και το ένα να είναι καθυστερημένο, το άλλο να έχη ψυχοπάθεια,
το άλλο μεσογειακή αναιμία, το άλλο να γυρνάη τα μεσάνυχτα. Και με τον σύζυγο, ανάλογα με το τί άνθρωπος είναι,
να έχη η καημένη άλλα βάσανα. Και να υπομένη τόσα και τόσα και να μη μιλάη, να πάη να σκάση,
να μην έχη που να πη τον πόνο της, γιατί και μερικά πράγματα από την οικογένεια δεν μπορεί να τα πη κανείς πιο πέρα.
Μπορεί λ.χ. ο άνδρας να σηκώνεται να φεύγη και να μην της δίνη ούτε διατροφή.
Να μην έχη χρήματα η καημένη ούτε το νοίκι να πληρώση, να θέλουν να την βγάλουν από το σπίτι.
Να αναγκάζεται να εργάζεται οπουδήποτε, να συναντά κινδύνους, και να σου λέη: «Κάνε προσευχή να απαλλαγώ τουλάχιστον από αυτούς τους κινδύνους»!
Ή να είναι μέθυσος ο άνδρας της και να μη δουλεύη, να αναγκάζεται να δουλεύη εκείνη, να καθαρίζη σκάλες στις πολυκατοικίες,
κι εκείνος να πηγαίνη στην ταβέρνα. Να έρχεται τα μεσάνυχτα μεθυσμένος, να την δέρνη και να της ζητάη τα χρήματα που πήρε ή να πηγαίνη να τα παίρνη μόνος του από τα αφεντικά της.
Αχ, μαρτύριο είναι!
Και καλά, μερικές γυναίκες έχουν αμαρτίες και εξοφλούν έτσι, αλλά είναι και άλλες που δεν έχουν αμαρτίες.
Αυτές έχουν καθαρό μισθό από την ταλαιπωρία που περνούν.
Γνωρίζω μια μάνα που ήταν ένα αγγελούδι, πολύ καλή ψυχή, το πιο καλό, το πιο ήσυχο παιδί από την οικογένεια, και σε τί στραβόξυλο έπεσε!
Πώς ξεγελάστηκαν οι δικοί της! Παντρεύτηκε έναν μέθυσο, που από μικρός ήταν αλητάκι.
Ο πατέρας του μεθούσε και πήρε και αυτός την ίδια συνήθεια.
Να ξενοδουλεύη η καημένη, να σκοτώνεται στην δουλειά, και εκείνος να την δέρνη και να την απειλή με το μαχαίρι.
Πόσες φορές της λέει: «Θα σε σφάξω»! Και να φοβάται μην την σφάξη! Μαρτύριο περνάει! Έχει και τέσσερα παιδιά.
Οι δικοί της έφθασαν σε σημείο να της λένε να τον χωρίση,
αλλά εκείνη τους απαντάει: «Λέω να κάνω ακόμη υπομονή», και κάνει υπομονή.
Το καταλαβαίνετε; Ούτε Γεροντικό διάβασε ούτε Συναξάρια, και όμως κάνει υπομονή.
«Καλά, της είπα μια φορά, τα παιδιά δεν επεμβαίνουν;».
«Ακόμη είναι δεκαπέντε-δεκαέξι χρονών, μου είπε. Ας πάνε στρατιώτες, και μετά θα τον περιλάβουν!».
Δηλαδή, μέχρι να πάνε στρατιώτες τα παιδιά, να τρώη ξύλο!

(Λόγοι Παϊσίου, τόμος Δ΄, Οικογενειακή Ζωή, Εκδ. Ιερού Ησυχαστηρίου "Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος", σελ. 47-48)

Η θυγατέρα του βασιλιά

Ένα όραμα που είδε σε νεαρή ηλικία ο άγιος της αγάπης, πατριάρχης Αλεξανδρείας Ιωάννης ο Ελεήμων (12 Νοεμβρίου 619) έπαιξε αποφασιστικό ρόλο σε όλη τη ζωή του.
«Κάποτε, διηγείται ο ίδιος όταν ήμουν μικρός δεκαπέντε χρονών παιδί στην πατρίδα μου την Κύπρο, μια νύχτα είδα στον ύπνο μου μια πανέμορφη κόρη, καλοστολισμένη και αστραφτερή! Το κεφάλι της ήταν στεφανωμένο με φύλλα ελιάς. Η κόρη προχώρησε με αιθέριο βάδισμα, στάθηκε κοντά μου και με χτύπησε ελαφρά στο πλευρό. Ξύπνησα ταραγμένος και τι να δω! Βρισκόταν πραγματικά μπροστά μου… Τότε κατάλαβα καλά πως δεν ήταν γυναίκα. Χωρίς να χάσω καιρό, έκανα το σημείο του σταυρού και τη ρώτησα:
- Ποιά είσαι εσύ και πως ήρθες εδώ τέτοια ώρα;
Εκείνη χαμογέλασε. Το γαλήνιο πρόσωπό της φωτίστηκε. Έριξε πάνω μου το ιλαρό της βλέμμα και μου απάντησε:
- Εγώ είμαι η πρώτη θυγατέρα του μεγάλου Βασιλιά!
Μόλις άκουσα τα υπερκόσμια αυτά λόγια της, αμέσως έπεσα και την προσκύνησα. Αυτή συνέχισε:
- αν με δεχτείς και με θελήσεις αχώριστο σύντροφο της ζωής σου, εγώ θα σε παρουσιάσω μπροστά στον μεγάλο βασιλιά και θα σε κάνω οικείο και φίλο του! Κανένας άλλος δεν έχει τόσο θάρρος και παρρησία, όση έχω εγώ κοντά του. Αρκεί να σκεφτείς ότι εγώ τον έπεισα να δείξει τόση αγάπη στους ανθρώπους. Εγώ έγινα αιτία να κατέβει στη Γη και να φορέσει σάρκα ανθρώπου, για να σώσει το ανθρώπινο γένος.
Όταν τελείωσε τα λόγια της αυτά, χάθηκε από τα μάτια μου. Μόλις συνήλθα από την έκπληξη του οράματος, προσπαθούσα να εξηγήσω το θαυμαστό αυτό το γεγονός. Τι άραγε να σήμαινε για εμένα? Τότε κατάλαβα πως η κόρη με το στεφάνι από φύλλα ελιάς στο κεφάλι ήταν η ελεημοσύνη. Γιατί, τι άλλο εκτός από την θεία ευσπλαχνία και συμπάθεια έκαναν τον Κύριο του ουρανού να γίνει στη Γη άνθρωπος;»
(Ο άγιος της αγάπης)

("Χαρίσματα και χαρισματούχοι", τόμος Β΄, Ι.Μ. Παρακλήτου, σελ. 49-50)

Υπάρχει μια χώρα στον κόσμο της πνευματικότητας που ονομάζεται ‘ αναβλητικότητα’ και ο βασιλιάς της είναι ο διάβολος! Αυτός μας προτρέπει να αναβάλλουμε συνεχώς κάθε τι ωφέλιμο και καλό και να μεταθέτουμε διαρκώς για αργότερα ενέργειες που είναι προς όφελος του σώματος και της ψυχής μας. Μέσα από τους λογισμούς καταφέρνει εντέχνως να μας πείθει για την ελάχιστη σημασία που θα έχει για τη ζωή μας μια ακόμη αναβολή!
Βρίσκουν όμως έδαφος αυτοί οι λογισμοί μέσα μας καθώς δε διαθέτουμε ακόμα ισχυρή θέληση, αποφασιστικότητα, γενναίο φρόνημα και αγωνιστικότητα, αρετές που μόνο η πνευματική ζωή μπορεί να μας εξασφαλίσει! Όταν λοιπόν την Κυριακή το πρωί συγκαταβαίνω στη σκέψη ‘ έλα μωρέ, πού θα πας τώρα, κάτσε να κοιμηθείς’ και δεν πάω στη Θεία Λειτουργία, στην ουσία ηττώμαι από το διάβολο που θέλει να με απομακρύνει από το Θεό! Όταν αναβάλλω συνεχώς να πάω για εξομολόγηση πάλι κάνω το χατίρι του διαβόλου που δε θέλει καθόλου να με συγχωρέσει ο Θεός!
Όταν καθυστερώ να τα ξαναβρώ με αγαπημένα μου πρόσωπα, πάλι τον καλοκαρδίζω γιατί φοβάται την ενότητα. Και όταν αμελώ την πνευματική μελέτη και προσευχή εκείνος γιορτάζει γιατί δε θέλει οι άνθρωποι να συνομιλούν με το Θεό! Αλλά και όταν αναβάλλω διαρκώς τις ιατρικές μου εξετάσεις και δε διορθώνω τη διατροφή μου πάλι τον χαροποιώ γιατί πολύ θα ικανοποιηθεί να με δει εξουθενωμένη καθώς έτσι θα με χειραγωγεί καλύτερα!
Στην ουσία με την αναβλητική συμπεριφορά μας ευαρεστούμε το διάβολο και δυσαρεστούμε το Θεό και τελικά όμως εμείς οι ίδιοι ζημιωνόμαστε από αυτή την αναβλητικότητα! Την επόμενη φορά λοιπόν που θα πάμε να αναβάλουμε κάτι, με αποφασιστικότητα να τηρήσουμε την αρχική μας απόφαση και έτσι αν συνεχίσουμε με συνέπεια και σταθερότητα είναι σίγουρο πως ο διάβολος θα πικραίνεται και ο Θεός θα χαίρεται αλλά και εμείς κοντά σε Αυτόν! Και να συνειδητοποιήσουμε για τα καλά ποιος είναι ο Βασιλιάς ο δικός μας και ποιου το θέλημα πρέπει σε κάθε περίσταση να γίνεται! (Α.Κ.Β)

Ο έπαινος και η επίπληξη. 

Σ’ αυτόν τον κόσμο είμαστε σαν εμπόρευμα βγαλμένο στο παζάρι. Άλλοι έμποροι ανεβάζουν την τιμή μας έως τον ουρανό, άλλοι δε, την ρίχνουν έως το μηδέν.
Ο έπαινος ή η επίπληξη, που μας έρχεται από τους ανθρώπους, πάντα χωρίζει την ψυχή μας στα δύο. Όταν μας επαινούν με το ένα μισό της ψυχής χαιρόμαστε για τον έπαινο, ενώ με το άλλο μισό θλιβόμαστε. Με το ένα μισό της ψυχής θλιβόμαστε όταν μας επιπλήττουν, ενώ με το άλλο μισό χαιρόμαστε. Αφού αισθανόμαστε στα μυστικά βάθη της ίδιας μας της γνώσης, ότι ούτε από μόνος του ο έπαινος ούτε από μόνη της η επίπληξη δεν τα είπε όλα για τον εαυτό μας.
Να είσαι προσεκτικός προς ακραίους επαίνους και ακραίες επιπλήξεις, και να θεωρείς ότι είσαι από τους πρώτους μικρότερος, και από τους δεύτερους μεγαλύτερος. Ώστε να μην πετάξεις χωρίς φτερά και για να μην καταστραφείς χωρίς ελπίδα.

(Στοχασμοί περί καλού και κακού, Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, σελ. 31).