45. Η συνείδησις του κάθε ανθρώπου είναι μία ακτίνα, που προέρχεται από τον λαμπρότατο πνευματικό Ήλιο, τον Θεό. Μες από τη συνείδησι, ο Θεός μας κυβερνά, όλα τα κτίσματά του, σαν δίκαιος και παντοδύναμος βασιλεύς. Πόση είναι η δύναμίς του μέσα στη συνείδησί μας! Κανείς δεν είναι τόσο δυνατός, ώστε να επιβάλη σιωπή στη φωνή αυτή. Μιλά αμερόληπτα σε όλους και στον καθένα. Είναι η ίδια η φωνή του Θεού. Μες από τη συνείδησι, όλοι είμαστε σαν ένας άνθρωπος ενώπιον του Θεού. Γι’ αυτόν τον λόγο, οι Δέκα Εντολές μοιάζουν να απευθύνωνται σε ένα άνθρωπο: «Εγώ είμι Κύριος ο Θεός σου… Ουκ έσονται σοι θεοί έτεροι πλην εμού. Ου ποιήσεις σε αυτώ είδωλον… Ού λήψει το όνομα Κυρίου του Θεού σου επί ματαίω… Μνήσθητι την ημέραν των σαββάτων… Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου… Ου φονεύσεις… Ου μοιχεύσεις… Ού κλέψεις. Ου ψευδομαρτυρήσεις» (Έξοδ. κ’ 1-17).

46. «Φυλάσσει Κύριος πάντα τα οστά» (Ψαλμ. λγ’ 21), αλλά και τις εικόνες των Αγίων, μην αφήνοντας τες να φθαρούν από την αμέλεια και τη λησμονιά. Αυτό το γνωρίζουμε από τις περιγραφές των εμφανίσεων θαυματουργικών εικόνων, ιδίως της Μητρός του Κυρίου, της Παναγίας. Τόσο προσφιλής είναι στον Θεό η εικών του ανθρώπου, ιδίως του αγίου ανθρώπου, σκεύους της Χάριτος. Έτσι, μες από πολλές εικόνες, ενεργεί θαύματα, θεραπεύοντας ασθένειες και στηρίζοντας τις ψυχές.

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 37-38)

Ακούω συχνά γύρω μου σε κρίσιμες περιστάσεις οι άνθρωποι να εύχονται στους δικούς τους ‘ δύναμη’, ‘ υπομονή’, ‘θάρρος’ και άλλα ωραία ! Όμορφες ευχές… μα πώς ξαφνικά από αδύναμη θα γίνω δυνατή, από ανυπόμονη υπομονετική και από δειλή θαρραλέα; Ωραίες οι λέξεις αλλά κούφιες λέξεις! Δεν μου αρκούν, δε μου προσφέρουν καμία μεταβολή μέσα μου, δεν αλλάζουν κάτι!
Υπάρχει όμως μια πηγή από την οποία μπορούμε να αντλήσουμε και δύναμη και υπομονή και θάρρος και κάθε τι ωφέλιμο και καλό για την ψυχή μας και αυτή η πηγή είναι ο Χριστός! Αν δε συνδεθούμε με το Χριστό όσες ευχές και να μας κάνουν οι άνθρωποι δεν πρόκειται να έχουμε καμία καλή αλλοίωση μέσα μας! Η Θεία Χάρη θα έρχεται σαν αεράκι να μας ανασυντάσσει και να μας ανασυγκροτεί και να ελευθερώνει την ψυχή μας από κάθε βάρος και κάθε σκοτασμό! Άλλωστε τί είναι ο άνθρωπος χωρίς το Χριστό; Έρμαιο των παθών, των συναισθημάτων και των αδυναμιών του! Ένα ακυβέρνητο καράβι που θαλασσοδέρνεται!
Αν όμως ρίξουμε άγκυρα στο λιμάνι του Χριστού κανένα κύμα, καμία ανεμοθύελλα και καμία φουρτούνα δεν πρόκειται να μας βλάψει! Άρα λοιπόν όχι ‘δύναμη’ αλλά ‘ ο Θεός να σου δίνει δύναμη’ να λέμε, όχι ‘ υπομονή’ αλλά ‘ πήγαινε στο Θεό να σου δώσει υπομονή’ , όχι ‘ θάρρος’ αλλά ‘ κάνε προσευχή να γεμίσει την καρδιά σου με θάρρος ο Θεός μας’! Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας ακούμε ‘ Ότι σου εστιν η βασιλεία και η δύναμις και η δόξα, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων ’. Δηλαδή ‘ Εσύ έχεις την εξουσία και τη δύναμη και σε Σένα ανήκει η δόξα, στον Πατέρα και τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, τώρα και πάντα και στους ατελεύτητους αιώνες’.
Αφού λοιπόν Εκείνος έχει και την εξουσία και τη δύναμη και τη δόξα σε Εκείνον να προστρέχουμε κάθε φορά που θα λιποψυχούμε ή που θα νιώθουμε ευάλωτοι ή κουρασμένοι! Σ ’Εκείνον να πηγαίνουμε όταν νιώθουμε απροστάτευτοι και εκτεθειμένοι! Και πάλι σ’ Εκείνον να καταφεύγουμε όταν δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε … δηλαδή πάντα… γιατί χωρίς το Θεό τίποτα δεν μπορούμε να καταφέρουμε! Και την επόμενη φορά που κάποιος θα χρειάζεται δύναμη να μην ξεχάσουμε να του πούμε πού θα πάει για να πάρει όχι λίγη αλλά πολλή δύναμη! (Α.Κ.Β)

«Δεν ανήκει σε σας το δικαίωμα να γνωρίζετε τους συγκεκριμένους χρόνους ή καιρούς, που ο Πατέρας έθεσε…» (Πράξεις 1:7)

    Η πρόγνωση ειδικών επιστημόνων είναι πως «Απομένει μόλις μια αιωνιότητα και μία μέρα, ώσπου να καταρρεύσει ο Ήλιος συμπαρασύροντας στο θάνατό του τον πλανήτη μας». Εκτιμούν ότι σε 5,59 δισεκατομμύρια χρόνια ο ήλιος θα κατακάψει το υδρογόνο του περιβάλλοντός του… Βέβαια, η επιστήμη έκανε θαύματα, αλλά αυτή η προφητεία είναι εξωφρενική. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να προβλέψει τον καιρό μιας εβδομάδας και θέλει να προβλέψει την καταστροφή του ήλιου το 7.590.002.008 μ.Χ., όπως είναι ο τίτλος ενός άρθρου!
    Η Βίβλος διαβεβαιώνει ότι οι ουρανοί και η γη θα καταστραφούν: «Θα καταφθάσει όμως η Ημέρα του Κυρίου…, κατά την οποία οι ουρανοί θα εξαφανιστούν…και τα στοιχεία με την υπερθέρμανσή τους θα διαλυθούν! Και η γη καθώς και όλα όσα που υπάρχουν πάνω σ’ αυτήν θα κατακαούν…» (Β’ Πέτρου 3:10-12). Ο άνθρωπος, στην παραφροσύνη της απληστίας του ήδη άρχισε να καταστρέφει τη γη. Η Βίβλος, βέβαια, δεν ορίζει ημερομηνίες. Όσοι το έκαναν, διαψεύστηκαν και γελοιοποιήθηκαν. Αλλά όλες οι προφητείες της θα εκπληρωθούν. (Γ.Σ.Κ.)

«…ο ήλιος θα σκοτεινιάσει και το φεγγάρι θα χάσει το φως του και τ’ άστρα θα πέσουν από τον ουρανό και οι ουράνιες δυνάμεις θα σαλευτούν. Μόνο τότε θα φανεί το σημάδι του Γιου του Ανθρώπου…» (Ματθαίος 24:29-30)

    «Πιστεύω πως η ανθρωπότητα δε θα επιβιώσει τα επόμενα 1.000 χρόνια αν δε μετακομίσουμε κάπου αλλού στο σύμπαν. Είναι πολλές οι συμφορές που μπορούν να πλήξουν τη ζωή, εφόσον αυτή είναι περιορισμένη σε ένα μόνο πλανήτη. Είμαι, ωστόσο, αισιόδοξος. Θα φτάσουμε στα άστρα» (Stephen Hawking, 2001, άγγλος φυσικός).
    Όλοι διαβλέπουν κάποιο τέρμα στον κόσμο μας. Δεν πάει άλλο. Κάτι άλλο θα γίνει. Όσοι πιστεύουν στον Ιησού Χριστό, περιμένουν τη δεύτερη έλευσή Του στη γη μας. «…θα δουν το Γιο του Ανθρώπου να έρχεται πάνω στα σύννεφα του ουρανού, με δύναμη και λαμπρότητα μεγάλη (Ματθαίος 24:30). Λοιπόν αν δεν έχεις καλέσει τον Ιησού Χριστό στη ζωή σου, Σωτήρα και Κύριο, κάντο τώρα με μετάνοια, πίστη και ευγνωμοσύνη. Εκείνος σώζει τον άνθρωπο και τον κάνει παιδί Του. Έτσι μαζί με όλη την Εκκλησία Του θα Τον περιμένεις να ξανάρθει για να ‘σαι αιώνια μαζί Του. Αν είσαι πιστός δικός Του τότε μη φοβάσαι, μην αμφιβάλεις και μην ταράζεσαι. «Να αγρυπνείτε, λοιπόν, γιατί δεν ξέρετε ποια μέρα θα έρθει ο Κύριος σας» (Ματθαίος 24:42).
    «Κύριε, Σε περιμένουμε! Κράτα μας άγρυπνους κοντά Σου». (Α.Π.)

(Εκδόσεις «Ο Λόγος»)

43. Όταν κάνουμε την προσευχή μας, πρέπει να πηγάζη κάθε λέξις της κατ’ ευθείαν από την καρδιά και κάθε μία απ’ αυτές τις λέξεις να διατηρή όλη τη δύναμι του περιεχομένου της. Αν αφήσουμε να εξατμισθή η ουσία ενός φαρμάκου, το φάρμακο αυτό παύει να είναι σωτήριο για τη σωματική μας υγεία. Έτσι και κατά την προσευχή. Αν λέμε τα λόγια της μη προσέχοντας στο ζωοποιό νόημά τους, μη νοιώθοντας τη αλήθειά τους στην καρδιά μας, δεν θα αποκομίσουμε ωφέλεια από την προσευχή. Γιατί η αληθινή, η καρποφόρος προσευχή γίνεται μονάχα όταν είναι προσευχή «εν πνεύματι και αληθεία». Τα λόγια της προσευχής αντιστοιχούν στα συστατικά στοιχεία ενός φαρμάκου. Το καθένα έχει τη δική του δύναμι και όλα μαζί αποτελούν τη θεραπευτική δόσι που χρειάζεται το άρρωστο σώμα μας. Όπως οι φαρμακοποιοί φυλάνε σε κλειστό μπουκάλι ένα παρασκεύασμα ιαματικό, για να μην εξατμισθή η δύναμίς του, έτσι και εμείς πρέπει να κάνουμε με τα λόγια της προσευχής. Να φυλάμε τη δύναμί τους στον κλειστό χώρο της καρδιάς μας, για να τα προφέρουμε με όλη τη δύναμί τους άθικτο και ακεραία.

44. Όπου και να στραφώ, προς όποια κατεύθυνσι και αν κινηθώ, ο Θεός είναι μπροστά μου. Όλοι οι δρόμοι μου Αυτόν έχουν ως τέρμα τους. «Ποῦ πορευθῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός σου καὶ ἀπὸ τοῦ προσώπου σου ποῦ φύγω;» (Ψαλμ. ρλη’ 7).

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 36-37)

12. «Η προσδοκία των εθνών» (Π).
Το πρόσωπο της Θεοτόκου υπήρξε για αιώνες η προσδοκία των εθνών. Καθώς γνωρίζει κανείς την ιστορία, τα ήθη και τα έθιμα των διαφόρων λαών, βλέπει ολοένα και περισσότερο τη βαθειά νοσταλγία της χριστιανικής ανθρωπότητος για την έλευσι του Σωτήρος, για την οποία πρωτεύοντα ρόλο θα έπαιζε η Θεοτόκος. Η ανθρωπότης περιμένει τον Χριστό μαζί με την μητέρα Του. Τα δάκρυα που έχυναν όλες οι μητέρες των ανθρώπων ήταν ικεσία στην μεγάλη μητέρα. Η κάθε μητέρα, κρατώντας στην αγκαλιά της το βρέφος της ήταν μια προεικόνισις της Παναγίας Βρεφοκρατούσας. Η Παρθένος Μαρία μετά τον Ευαγγελισμό θα πη: «από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί»! Στην πραγματικότητα όμως την Θεομήτορα την περίμεναν και τη νοσταλγούσαν όλες οι γενεές και πριν απ’ την εμφάνισί της. Εκτός από τον Κύριο Ιησού, κανένα άλλον δεν περίμενε τόσο η ανθρωπότης όσο το πρόσωπο της Πανάγνου. Σ’ αυτήν αναφέρονται προφητικά οι στίχοι του Άσματος: «είδοσαν αυτήν θυγατέρες και μακαριούσιν αυτήν βασίλισσαι και αινέσουσιν αυτήν» (στ' 9) .
Αν κάθε μητέρα ήταν τύπος της Θεομήτορος πριν ακόμα Εκείνη γεννηθή και εμφανισθή στην ιστορία, πόσο περισσότερο αυτό ισχύει για κάθε μητέρα που ζη ύστερα από τη γέννησι κι εμφάνισι της Θεοτόκου! Κι αν οι μητέρες της προχριστιανικής εποχής, χωρίς να το ξέρουν, ατένιζαν την μορφή της Θεομήτορος, πόσο περισσότερο οι χριστιανές μητέρες, πρέπει ν’ ατενίζουν στην εικόνα της Παναγίας της Βρεφοκρατούσας και να αναθέτουν σ’ Αυτήν όλες τις ελπίδες τους, λέγοντας με θερμή πίστι: «την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου» (Ω) .

13. «Χαίρε, κλίμαξ επουράνιε, δι’ ης κατέβη ο Θεός» (Ω)
Η κλίμαξ του Ιακώβ είναι η πιο παλαιά και πιο χαρακτηριστική προφητική προεικόνησις της Θεοτόκου. Σ’ αυτήν ο προφήτης βλέπει μια υπερφυσική σκάλα που πατούσε στη γη κι έφθανε μέχρι τον ουρανό, ο δε Θεός στηριζόταν επάνω της, προφανώς για να κατέβη στη γη (Γεν. κη' 12 –13) .
Την ωραία αυτή προτύπωσι ο Ι. Δαμασκηνός σχολιάζει ως εξής: «Ο γιός του μαραγκού, ο παντεχνίτης Λόγος του Θεού,... έχοντας με το Άγιο Πνεύμα σα δάχτυλό του ακονίσει το στομωμένο σκεπάρνι της φύσεως, έφτιαξε για τον εαυτό του έμψυχη σκάλα, που η βάσι της στηρίζεται πάνω στη γη και το κεφάλι της ακουμπάει στον ουρανό, που πάνω της αναπαύεται ο Θεός, που τον τύπο της αντίκρυσε ο Ιακώβ. Απ’ αυτή αφού κατέβηκε, χωρίς να μετακινηθή από τη θέση του ο Θεός,... «φανερώθηκε πάνω στη γη και συναναστράφηκε τους ανθρώπους... πάνω στη γη στηρίχθηκε η νοητή σκάλα, η Παρθένος· γιατί γεννήθηκε από τη γη· και η κεφαλή της φθάνει στον ουρανό. Η κεφαλή βέβαια κάθε γυναίκας είναι ο άνδρας· για την Παρθένο όμως, μια και δεν γνώρισε άνδρα, έγινε κεφαλή της ο Θεός και Πατέρας» (Δ, 71 –73).
Η «σκάλα» όμως που κατασκεύασε ο «υιός του τέκτονος» (Ματθ. ιγ' 55) στήθηκε στη γη όχι μόνο για να κατεβή ο Θεός στους ανθρώπους, αλλά και για ν’ ανέβουν οι άνθρωποι στον ουρανό. Η γη όπου στηρίζεται η ουράνια αυτή σκάλα είναι η Εκκλησία. Μέσα απ’ το χώρο της Εκκλησίας μπορεί κανείς εύκολα ν’ αρχίση ν’ ανεβαίνη στον Ουρανό. Η Θεοτόκος και οι άγιοι Άγγελοι που «ανεβαίνουν και κατεβαίνουν» στον ιερό χώρο της Εκκλησίας βοηθούν τους πιστούς στο ανέβασμά τους προς τον Ουράνιο Πατέρα. Αρκεί κανείς να βρη τη «σκάλα» και να πατήση το πρώτο σκαλί της...

(Μητροπολίτου Αχελώου Ευθυμίου Στυλίου, Η Πρώτη, εκδ. Γρηγόρη, σελ. 33-34 )

Η λέξη χάρισμα προέρχεται από το ρήμα χαρίζω που σημαίνει προσφέρω ως δώρο. Ο Θεός μας δίνει τα χαρίσματα κι εμείς με τη σειρά μας πρέπει να τα αξιοποιήσουμε προς όφελος μας αλλά και προς όφελος του αδερφού. Να τα μοιραζόμαστε … όχι μόνο για μας! Ποιο το νόημα να είμαι ευλογημένη με το χάρισμα της ελεημοσύνης και εγώ να κρατώ μόνο για τον εαυτό μου τα υλικά αγαθά ή τους πνευματικούς καρπούς του αγώνα μου όταν δίπλα μου άνθρωποι υποφέρουν; Γιατί μου έδωσε ο Κύριος αυτό το χάρισμα; Δεν έχει ανάγκη φυσικά Εκείνος ανταλλάγματα από εμάς! Τις εντολές Του μας τις έδωσε για τη σωτηρία της ψυχής μας και κανέναν δεν πιέζει! Για μας θέλει να είμαστε τηρητές του Λόγου Του… για τη δική μας θεραπεία, το δικό μας αγιασμό!’ ‘ Μακάριοι οι ελεήμονες ότι αυτοί ελεηθήσονται’. Δηλαδή ‘ Μακάριοι είναι οι ευσπλαχνικοί και επιεικείς που συμπονούν στη δυστυχία του πλησίον, διότι αυτοί θα ελεηθούν από το Θεό την ημέρα της Κρίσεως’.
Αν είμαι ευλογημένη με το δώρο της προσευχής, να πηγαίνω κοντά στον Κύριο και να προσεύχομαι όχι μόνο για μένα αλλά για κάθε άνθρωπο για τον οποίο αντιλαμβάνομαι ότι χρειάζεται τη βοήθεια του Θεού αλλά και για τη μετάνοια όλου του κόσμου! Αν έχω ευλογηθεί με το χάρισμα του κηρύγματος, να γίνω ιεροκήρυκας και αν έχω το χάρισμα μιας καρδιάς γεμάτης Αγάπης να γίνω μια αγκαλιά και ένα λιμάνι για κάθε άνθρωπο που υποφέρει από την έλλειψη της. Και αυτός που έχει το χάρισμα της ευγνωμοσύνης να μη σταματάει να δοξολογεί το Θεό και έτσι εξομοιώνεται με άγγελο! Και όποιος έχει το χάρισμα μιας ισχυρής πίστης να στηρίζει αυτούς που έχουν ακόμα ασθενική πίστη. Και αν ακόμα σου έχει δοθεί το δώρο της ειρήνης είναι αμαρτία να μην τη μεταδίδεις και στους άλλους ανθρώπους! ‘ Μακάριοι οι ειρηνοποιοί ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται’. Δηλαδή ‘ Μακάριοι είναι εκείνοι που έχουν μέσα τους την εκ του αγιασμού ειρήνη και μεταδίδουν αυτή και στους άλλους διότι αυτοί θα αναγνωρισθούν και θα ανακηρυχθούν στον ουράνιο κόσμο υιοί Θεού’.
Και αν έχεις ευλογηθεί να βλέπεις το Θεό με τα μάτια της ψυχής σου, γίνε φως, λαμπάδα αναμμένη, δρόμος για όλους τους ανθρώπους που ακόμα δεν έχουν ‘δει’ τον Αναστημένο Χριστό! Και πάντα να θυμάσαι την Αγία Τριάδα η οποία εκφράζει το μοίρασμα, την κοινωνία και την Αγάπη! Δεν είναι αληθινός χριστιανός αυτός που δεν μοιράζεται τα δώρα του Θεού με τους άλλους ανθρώπους. Και να ξέρεις πως όλοι οι άνθρωποι είναι προικισμένοι με χαρίσματα από το Θεό απλά δεν είναι σε όλους τα ίδια !
Όποιος θέλει λοιπόν να γίνει μιμητής του Χριστού ας αξιοποιεί τα δώρα και τις ευλογίες Του προς όφελος και των συνανθρώπων του γιατί με αυτό τον τρόπο επιτελεί το θέλημα του Θεού που εξέφρασε με την εντολή Του ‘ Αγαπάτε αλλήλους καθώς ηγάπησα υμάς’. Δηλαδή ‘Να αγαπάτε ο ένας τον άλλον καθώς εγώ σας αγάπησα’[ Ιω. ιε,12] . Άλλωστε η αγάπη θεραπεύει δυο ανθρώπους… και εκείνον που την προσφέρει και εκείνον που τη δέχεται! Ας ακολουθούμε λοιπόν κι εμείς το δρόμο της θυσιαστικής Αγάπης του Χριστού για να οδηγηθούμε μια μέρα κοντά Του και να μας πει ‘ Ελάτε οι ευλογημένοι του Πατέρα μου , κληρονομήστε τη βασιλεία που είναι ετοιμασμένη για σας από τη δημιουργία του κόσμου, επειδή πείνασα και μου δώσατε να φάω...’.[ Ματθ. κε,34-36] (A.K.B)

391- ΠΟΤΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΟΣ.
Ωραία μέρα, είπαν σ’ ένα γεωργό.
-Αλλ’ άσχημη για τις πατάτες, απάντησε εκείνος.
Την επόμενη που έβρεχε, του είπαν:
-Καλή μέρα για τις πατάτες.
-Αλλά καταστροφή για το σιτάρι, απάντησε ο γκρινιάρης και αχάριστος γεωργός!

396- ΕΝΑΣ ΣΤΟΥΣ ΔΕΚΑ.
Από τους δέκα λεπρούς που ιάτρευσε ο Ιησούς, μόνο ένας γύρισε πίσω να τον ευχαριστήση και αυτός ήταν Σαμαρείτης. Ακόμη και ο Ιησούς παρεπονέθη για την αχαριστία τους.
-Δεν καθαρίσθηκαν και οι δέκα; Που είναι οι εννέα; Δε βρέθηκε κανένας να δώση δόξα στον Θεό, παρά μόνον ο αλλογενής αυτός;

401- ΠΩΣ ΝΑ ΣΗΚΩΝΩΜΕ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΜΑΣ.
Ένας αγρότης, Κυρηναίος το όνομα, την ημέρα του πάθους του Χριστού, επέστρεφε κατάκοπος από τα χωράφια του. Στο δρόμο συνήντησε τη συνοδεία, που πήγαινε να σταυρώση το Χριστό. Ο Χριστός είχε αποκάμει και δεν μπορούσε πια να προχωρήση. Οι στρατιώτες σταμάτησαν το διαβάτη και τον υποχρέωσαν να βοηθήση το Χριστό. Ο Κυρηναίος στην αρχή στενοχωρέθηκε, διαμαρτυρήθηκε, ζήτησε να φύγη, αλλά στο τέλος πείσθηκε να βοηθήση τον άγνωστο γι’ αυτόν κατάδικο· πήρε, χωρίς νέες διαμαρτυρίες, το σταυρό του Χριστού και τον έφερε ως το Γολγοθά.
Ο Κυρηναίος είναι και δικό μας υπόδειγμα. Ο Κυρηναίος δεν πήγε σε αναζήτησι του σταυρού, αλλά όταν βρέθηκε στην ανάγκη δεν μπόρεσε να ξεφύγη, δέχθηκε να σηκώση το σταυρό του Χριστού.
Ούτε και μείς, είμεθα υποχρεωμένοι να πάμε σε αναζήτησι του σταυρού, αλλ’ όταν η ανάγκη και οι περιστάσεις μας το επιβάλλουν δεν έχομε παρά γενναία, πρόθυμα, αποφασιστικά να τον σηκώσωμε.
Υπήρξαν βέβαια άγιοι, που πήγαν σε αναζήτησι του σταυρού. «Ακόμα περισσότερα βάσανα, ακόμα περισσότερα», έλεγε ο μεγάλος ιεραπόστολος των Ινδιών Φραγκίσκος Ξαβέριος. Και η Θηρεσία της Άβιλα: «Ή να υποφέρω ή να αποθάνω». «Χωρίς σταυρό, τι σταυρός», συνεπλήρωνε ο μακάριος ντε Μοντφόρ, αλλά τούτο είναι εξαίρεσις και ο Θεός δε ζητά απ’ όλους τέτοιους ηρωισμούς.
Μπορούμε κι έχομε το δικαίωμα να ζητήσωμε από το Θεό να μας απαλλάξη από το σταυρό μας. Ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός, το άφθαστο υπόδειγμά μας, ζήτησε από τον Πατέρα του: «Πάτερ, εί δυνατόν παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο», αλλά όταν δούμε το θέλημα του Θεού, οφείλομε να το δεχθούμε και με υποταγή και προθυμία να ανακράξωμε: «Ού το εμόν θέλημα, αλλά το σόν γενέσθω». «Γενηθήτω το θέλημά Σου».

(Θησαυρός Γνώσεων και Ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ. 175-180 )

ΈΝΑΣ Άγιος Ερημίτης είδε κάποτε τα πονηρά πνεύματα, σαν σμήνος από μελίσσι, να περικυκλώνουν τον άνθρωπο, για να τον παρασύρουν στο κακό. Κοντά του όμως στεκόταν ο φύλακας Άγγελος της ψυχής του και με γυμνό σπαθί έδιωχνε τα δαιμόνια.

ΞΕΚΙΝΗΣΕ μια μέρα ο Αββάς Μακάριος να πάει όσο μπορούσε πιο βαθιά στην έρημο, για προσευχή και πνευματική μελέτη. Στον δρόμο συνάντησε ένα παράξενο πλάσμα, αναιδέστατο στην όψη, φορτωμένο με σωρό μικρά και μεγάλα δοχεία, που το καθένα είχε κι από ένα φτερό. Παραξενευτηκε ο Γέροντας από την ακατανόητη εκείνη μορφή και στάθηκε να την περιεργασθεί. Ο άλλος, φανερά ενοχλημένος, του φώναξε με θυμό: 

- Τί κάθεσαι και με κοιτάζεις έτσι, μοναχέ; Έχεις καμιά δουλειά στον τόπο τούτο που δεν τόλμησε άνθρωπος ως τώρα να πατήσει το πόδι του;
- Γυρεύω τον Θεό παντού, αποκρίθηκε με θάρρος ο Όσιος. Αλλά εσύ ποιός είσαι; Απόκοσμο μου φαίνεται το παρουσιαστικό σου και το φορτίο σου ακατανόητο.
Εκείνος τότε, χωρίς να το θέλει, βιάστηκε να ομολογήσει την αλήθεια, σπρωγμένος από ακατανίκητη δύναμη:
- Εγώ που βλεπεις, είμαι ο διάβολος και τούτα εδώ τα σύνεργά μου. Μ’ αυτά δελεάζω τους ανθρώπους και με ακολουθούν, κάνοντας όλα μου τα θελήματα.
Ο Αββάς Μακάριος επέμενε να τον ρωτά, μέχρις ότου ο σατανάς αναγκάστηκε να του φανερώσει όλες του τις παγίδες.
- Όποιον βρώ πρόθυμο στην μελέτη, τον αλείφω με το φτερό από το περιεχόμενο του δοχείου που εχω στο κεφάλι μου. Τον πιάνει αμέσως πονοκέφαλος κι αφήνει στην μέση την μελέτη. Εκείνον που θέλει ν’ αγρυπνήσει, παίρνω από το δοχείο που κρέμεται στα βλέφαρά μου, του βάζω λίγο στα μάτια και του φέρνω τόση νύστα που τρέχει αμέσως στο στρώμα.
Τα δοχεία που βρίσκονται στ’ αυτιά μου εχουν συνταγή κατάλληλη για παρακοή. Μ’ αυτήν κυνηγώ τους υποτακτικούς. Από το περιεχόμενο του δοχείου που κρέμεται στην μύτη μου, δίνω στους νέους, για να τους παρασύρω σε σαρκική επιθυμία. Από το δοχείο που βρίσκεται στο στόμα μου, δίνω στους εγκρατείς, για να τους προκαλέσω λαιμαργία, σε άλλους πάλι, για να τους παρασύρω στην καταλαλιά και στην αισχρολογία.
Το δοχείο που έχω στον λαιμό μου προξενεί υπερηφάνεια και υψηλοφροσύνη. Το άλλο, που βλέπεις στην κοιλιά μου, έχει μέσα αναισθησία κι ακολασία. Και τα υπόλοιπα φθόνο, φόνο, κλοπή κι όλα τ’ αλλά κακά. Μ’ αυτά βγάζω τους ανθρώπους από τον ίσιο δρόμο και τους οδηγώ όπου θέλω εγώ, μέχρις ότου τους παρασύρω στην απώλεια. Εσένα όμως δεν κατόρθωσα ούτε μια φορά να σε πλησιάσω, γιατί αδιάκοπα με πολεμάς.
Ο Αββάς Μακάριος έμεινε κατάπληκτος από την μεγάλη ποικιλία που είχαν τα διαβολικά τεχνάσματα. Έκανε το σημείο του σταυρού επάνω του και είπε:
- Ας είναι δοξασμένο το όνομα του Θεού, που σε καταργεί, διάβολε, δια μέσου των Αγίων Του. Όπως φύλαξε εμένα από τις παγίδες σου, ας προφυλάξει και όλους εκείνους που αγωνίζονται να τηρήσουν τις εντολές Του.
Καθώς έλεγε αυτά ο Όσιος, ο διάβολος εξαφανίστηκε σαν καπνός από τα μάτια του, ενώ εκείνος συνεχισε τον δρόμο του με μεγάλη συλλογή.

(Γεροντικό, Σταλαγματιές απο την Πατερική Σοφία, Θεοδώρας Χαμπάκη, Εκδόσεις Ορθοδόξου Χριστιανικής αδελφότητας "ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ", σελ. 38-39 )

Νίκη κατά των δαιμόνων
Η έρημος δεν είναι μόνο καταφύγιο των φιλήσυχων μοναχών.
Είναι και τόπος εξορίας των δαιμόνων, που στήνουν στους αγωνιστές του Χριστού τις πιο φοβερές παγίδες.
Η τοποθεσία Μελανά ήταν ο τόπος όπου ασκήθηκε ο όσιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης (10ος αι.).
Ο διάβολος αγωνίστηκε μεθοδικά για να τον εκτοπίσει από κει, αλλά δεν τα κατάφερε.
Έτσι ο όσιος ετοιμαζόταν για την οικοδομή του μοναστικού συγκροτήματος της Μεγίστης Λαύρας.
'Όταν όμως άρχισε η οικοδομή, ό,τι έχτιζαν οι οικοδόμοι τη μέρα, το γκρέμιζαν οι δαίμονες τη νύχτα.
Εμφανίζεται τότε η Κυρία Θεοτόκος στον όσιο Αθανάσιο και του λέει:
— Για να προχωρήσει το έργο, πρέπει να χτίσεις σε μια μέρα ένα ναΰδριο, κι εκεί να τελεστεί την ίδια μέρα θεία λειτουργία.
Πραγματικά, μέσα σε μια μέρα χτίστηκε και λειτουργήθηκε ένας ναός αφιερωμένος στους αγίους Αναργύρους Κοσμά
και Δαμιανό. Κι ήταν τόσο μικρός, που μόλις χωρούσαν ο λειτουργός στο ιερό και τέσσερα-πέντε άτομα
στον υπόλοιπο χώρο.
Έτσι λοιπόν, με τη χάρη της θείας λειτουργίας, έφυγαν οι δαίμονες και προχώρησε η οικοδομή της Λαύρας.
[31]
(Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία εκδ. Ι.Μ. Παρακλήτου, σελ.25-26)

ιη’. Ένας αδελφός συμβουλεύθηκε τον Αββά Θεόδωρο, λέγοντας: «Θέλω Να φέρω σε πέρας τις εντολές». Και του λέγει ο γέρων για τον Αββά Θεωνά ότι είχε πῆ και εκείνος: «θέλω να φέρω σε πέρας ό,τι καλό μου εμπνέει ο Θεός». Πηγαίνει λοιπόν στο αρτοποιείο και φτιάχνει ψωμιά. Και όταν του τα ζήτησαν οι φτωχοί, τους τα δίνει. Του ζητούν και άλλοι, τους δίνει τα ζεμπίλια και το ιμάτιο που φορούσε. Μπαίνει έτσι στο κελλί του, ζωσμένος με το μαφόρι. Αλλά και έτσι πάλι μεμφόταν τον εαυτό του, λέγοντας ότι δεν είχε εφαρμόσει ως πέρα την εντολή του Θεού.
ιθ’. Αρρώστησε κάποτε ο Αββάς Ιωσήφ και έστειλε να ειδοποιήσουν τον Αββά Θεόδωρο, λέγοντας: «Έλα να σε δω πριν εγκαταλείψω το σώμα». Και ήταν μεσοβδόμαδο. Και δεν πήγε. Έστειλε δέ να του πουν: «Αν μείνης έως το Σάββατο, έρχομαι. Αν φύγης, τότε θα ειδωθούμε στην άλλη ζωή».
κ’. Ένας αδελφός λέγει στον Αββά Θεόδωρο: «Πες μου δυο λόγια, γιατί χάνομαι». Και μόλις μετά βίας του αποκρίνεται: «Εγώ κινδυνεύω και τι μπορώ να σου πω;».
κα’. Ένας αδελφός πήγε στον Αββά Θεόδωρο ζητώντας του να μάθει να πλέκει φοινικοβλαστούς. Και του έφερε και τα σχοινιά. Ο δε γέρων του λέγει: «Πήγαινε και έλα εδώ το πρωί». Και σηκώθηκε ο γέρων, έβρεξε τα σχοινιά και ετοίμασε το προκαταρτικό πλέξιμο λέγοντας: «Έτσι και έτσι θα κάνης». Και τον άφησε. Και μπήκε στο κελλί του ο γέρων και κάθισε εκεί. Όταν δε ήλθε η ώρα, του έβαλε να φάγη και τον ξεπροβόδισε. Έρχεται πάλι το πρωϊ. Και του λέγει ο γέρων: «Πάρε τα υλικά σου και πήγαινε. Γιατί ήλθες να με βάλης σε πειρασμό και σε φροντίδα». Και δεν τον άφησε πλέον μέσα.
κβ’. Είπε ο μαθητής του Αββά Θεόδωρου, ότι ήλθε κάποτε ένας όπου πουλούσε κρεμμύδια και μου γέμισε ένα σταμνί. Και του λέγει ο γέρων: «Γέμισε του το με σιτάρι και δόστο του». ήταν δε δυό σωροί από σιτάρι, ο ένας παστρεμένος και ο άλλος απάστρευτος. Και του έδωσα από τον απάστρευτο. Ο γέρων το είδε αυτό και λυπήθηκε. Και από τον φόβο μου, έπεσα και έσπασα το σταμνί. Και του έβαλα μετάνοια. Και ο γέρων μου λέγει: «Σήκω, δεν φταίς εσύ, αλλά εγώ που σου το είπα». Και μπαίνοντας ο γέρων, γέμισε τον κόρφο του με σιτάρι παστρεμένο και του το έδωσε μαζί με τα κρεμμύδια.
κγ’. Πήγε κάποτε ο Αββάς Θεόδωρος μ΄ έναν αδελφό να βγάλουν νερό. Και φτάνοντας ο αδελφός πρώτος στην πηγή, είδε μεγάλο φίδι. Και του λέγει ο γέρων: «Πήγαινε, πάτησε του το κεφάλι». Αλλά φοβήθηκε και δεν πήγε. Ήλθε δε ο γέρων. Και βλέποντας τον το ερπετό, πήρε δρόμο για την έρημο, καταντροπιασμένο.
κδ’. Ρώτησε κάποιος τον Αββά Θεόδωρο: «Αν ξαφνικά γίνη σεισμός, θα φοβηθείς και εσύ, Αββά;» Του λέγει ο γέρων: «Και ο ουρανός να πέσει στη γη, ο Θεόδωρος δεν φοβάται. Γιατί είχε παρακαλέσει τον Θεό να τον απαλλάξη από την δειλία. Για αυτό και τον ρώτησε.
(Είπε Γέρων,Το Γεροντικόν εκδ. Αστήρ, Αθήνα 1996 σελ.95-96)