E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

Κάποτε ένας Τούρκος δικαστής κάλεσε τον π. Βασίλειο (μετέπειτα γέροντας Ιερώνυμος) στο αρχοντικό του. 

Όταν έφθασε στο αρχοντικό του δικαστή του είπε:

- Αφέντη παπά, εγώ είμαι Τούρκος, μωαμεθανός. Όμως απ'το μισθό που παίρνω, κρατάω τα απαραίτητα για την οικογένεια μου και τα υπόλοιπα τα ξοδεύω σε ελεημοσύνες.

Βοηθάω χήρες, ορφανά, φτωχούς, προικίζω άπορα κορίτσια που παντρεύονται, βοηθάω αρρώστους. Κρατάω με ακρίβεια τις νηστείες, προσεύχομαι και γενικά προσπαθώ να είμαι συνεπής στην πίστη μου.

Επίσης όταν δικάζω, προσπαθώ να είμαι δίκαιος, δε χαρίζομαι σε κανέναν, όσο μεγάλη θέση κι αν έχει. 

Τι λες, όλα αυτά που κάνω δεν είναι αρκετά για να κερδίσω τον παράδεισο, που λέτε σεις οι χριστιανοί;

 

Ο π. Βασίλειος εντυπωσιάστηκε από όσα του είπε ο Τούρκος δικαστής κι ο νους του πήγε αμέσως στον εκατόνταρχο Κορνήλιο (Πράξ. ι΄). Διέκρινε μεταξύ τους, δύο βίους παράλληλους.

Κατάλαβε πως πρόκειται για δίκαιο και καλοπροαίρετο άνθρωπο και ίσως η δική του αποστολή να ήταν ίδια με εκείνην του Απόστολου Πέτρου προς τον εκατόνταρχο.

 Αποφάσισε λοιπόν να δώσει τη μαρτυρία της πίστης του.

-Δεν μου λες, αφέντη, έχεις παιδιά;

-Ναι, έχω.

-Δούλους, έχεις;

-Έχω και δούλους.

-Ποιος εκτελεί καλύτερα τις εντολές σου, τα παιδιά ή οι δούλοι σου;

-Σίγουρα οι δούλοι μου, γιατί τα παιδιά, με το θάρρος που έχουν, πολλές φορές παρακούν και κάνουν ό,τι θέλουν, ενώ οι δούλοι μου κάνουν πάντα ό,τι τους λέω εγώ.

-Δε μου λες αφέντη, όταν εσύ πεθάνεις ποιος θα σε κληρονομήσει: οι δούλοι σου, που εκτελούν τις εντολές σου πιστά, ή τα παιδιά σου που σε παρακούν;

-Μα τα παιδιά μου βέβαια. Μόνο αυτά έχουν κληρονομικά δικαιώματα, όχι οι δούλοι.

-Ε, λοιπόν, όσα κάνεις αφέντη είναι καλά, αλλά το μόνο που μπορούν να σου κάνουν, είναι να σε κατατάξουν στην κατηγορία των καλών δούλων. Αν όμως θέλεις να κληρονομήσεις τον παράδεισο, τη βασιλεία των ουρανών, πρέπει να γίνεις υιός. Κι αυτό γίνεται μόνο με το βάπτισμα.

 

Γέροντα, ο Απόστολος Παύλος λέει: «Ιλαρόν δότην αγαπά ο Θεός». Εγώ πιέζω τον εαυτό μου, για να δώσω, ή να κάνω κάποιο καλό.Είμαστε παιδιά του Θεού και είναι καθήκον μας να κάνουμε το καλό, γιατί ο Θεός είναι όλος αγάπη.

Είδες η χήρα που φιλοξένησε τον προφήτη Ηλία; Ειδωλολάτρης ήταν, αλλά τί αγάπη είχε μέσα της!
Όταν ο Προφήτης πήγε και της ζήτησε ψωμί, του είπε: «Έχουμε λίγο λάδι και αλεύρι∙ αυτό θα φάω με τα παιδιά μου και μετά θα πεθάνουμε». Δεν του είπε: «Δεν έχουμε να σου δώσουμε». Και όταν ο Προφήτης ,για να δοκιμάσει την προαίρεσή της ,της είπε να φτιάξη ψωμί πρώτα για εκείνον και μετά για τα παιδιά της, η καημένη αμέσως του έφτιαξε. Αν δεν είχε μέσα της αγάπη, θα έβαζε λογισμούς. «Δεν φτάνει που του λέω ότι έχουμε λίγο, θα έλεγε, ζητάει να φτιάξω πρώτα για εκείνον!».
Φάνηκε η προαίρεσή της, για να έχουμε εμείς παραδείγματα. Αλλά εμείς διαβάζουμε Αγία Γραφή, διαβάζουμε τόσα και τόσα, και τι κάνουμε;

Θυμάμαι, και στο Σινά τα Βεδουϊνάκια που δεν ήξεραν τίποτε από το Ευαγγέλιο , αν τους έδινες κάτι, ακόμα και πολύ λίγο να ήταν, θα το μοιράζονταν μεταξύ τους και θα έπαιρναν όλα από λίγο. Και αν για το τελευταίο δεν έμενε τίποτε, θα του έδιναν τα άλλα από το δικό τους.
Όλα αυτά να τα παίρνετε σαν παράδειγμα και να εξετάζετε τον εαυτό σας, για να βλέπετε πού βρίσκεσθε. Αν εργάζεται έτσι κανείς, ωφελείται όχι μόνον από τους Αγίους και από τους αγωνιστές ,αλλά από όλους τους ανθρώπους. Σκέφτεται: «Αυτό το φιλότιμο το έχω εγώ; Πώς θα κριθώ;» Γιατί ο καθένας μας μόνος του θα κριθή από τον καλύτερό του.

Αξία έχει να δίνουμε από το υστέρημά μας ,είτε πρόκειται για κάτι πνευματικό είτε για κάτι υλικό. Έχω, ας υποθέσουμε ,τρία μαξιλάρια. Αν δώσω το ένα που μου περισσεύει, δεν έχει αξία. Ενώ, αν δώσω αυτό που χρησιμοποιώ για προσκέφαλο, αυτό έχει αξία, γιατί έχει θυσία. Γι’ αυτό και ο Χριστός είπε για την χήρα: «Η χήρα η πτωχή αύτη πλείον πάντων έβαλεν…»

Άγιος Σωφρόνιος

Η αποκάλυψη λέγει για τον Θεό «Ο Θεός αγάπη εστίν», «Ο Θεός φως εστί και σκοτία εν Αυτώ ουκ εστίν ουδεμία» (Α' Ιωάν. δ' 8, α' 5).

Πόσο δύσκολο είναι για εμάς τους ανθρώπους να το αντιληφθούμε!
Δύσκολο γιατί η ατομική μας ζωή και η ζωή του κόσμου που μας περιβάλλει μάλλον αποδεικνύει το αντίθετο.

Πραγματικά ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΌ ΤΟ ΦΩΣ ΤΉΣ ΠΑΤΡΙΚΗΣ ΑΓΑΠΗΣ, αν όλοι σχεδόν σαν φτάνουν στο τέλος της ζωής τους φωνάζουν με πίκρα καρδιάς μαζί με τον Ιώβ:

«Αι ημέραι μου παρήλθον εν βρόμω, ερράγη δε τα άρθρα της καρδίας μου, άδης μου ο οίκος…Που ουν έτι εστίν η ελπίς;;», κι αυτό που μυστικά αλλά με δύναμη ζητούσε η καρδιά μου από τα νιάτα της «τις όψεται»;; (Ιώβ Ιζ' 11-15). Ο ίδιος ο Χριστός μας διαβεβαιώνει πως ο Θεός προνοεί στοργικά για όλη την κτίση και ότι δεν λησμονεί ούτε ένα μικρό πουλάκι τ' ουρανού, ότι φροντίζει και για τον καλλωπισμό των αγριόκρινων, για τους ανθρώπους μάλιστα η πρόνοια του είναι ασύγκριτα μεγαλύτερη, σε βαθμό ώστε «ημών και αι τρίχες της κεφαλής πάσαι ηριθμημέναι εισί» (Ματθ. ι'30).
Που είναι λοιπόν η πρόνοια που απλώνεται μέχρι και τα πιο ταπεινά πράγματα και που φροντίζει και για τα πιο ελάχιστα;
Όλοι πνιγόμαστε ασφυκτικά από το θέαμα του αχαλίνωτου οργίου του κακού στον κόσμο.

Μυριάδες ζωές, συχνά στην αρχή τους και πολλές φορές χωρίς να έχουν φτάσει στην αυτοσυνειδησία, αρπάζονται με απίστευτη σκληρότητα.

Γιατί λοιπόν μας δόθηκε αυτή η παράλογη ζωή;;

Και να, με δίψα ζητά η ψυχή να συναντήση τον Θεό για να του πη:
Γιατί μου έδωσες τη ζωή;
Χόρτασα από βάσανα...
Με σκέπασε σκοτάδι...
Γιατί κρύβεσαι από μένα;
Ξέρω πώς είσαι αγαθός αλλά πώς αδιαφορείς τόσο για την τραγωδία μου;
Δεν μπορώ να σε εννοήσω...

Έζησε στη γη ένας άνθρωπος, άνδρας με άσβεστη πνευματική δίψα, που λεγόταν Συμεών. Προσευχόταν για πολύ καιρό με ασταμάτητο θρήνο «ελέησον με».
Και δεν τον άκουγε ο Θεός.
Πέρασαν μήνες και μήνες με τέτοια προσευχή και οι δυνάμεις της ψυχής του εξαντλήθηκαν.

Έφτασε στην απόγνωση και φώναξε «Είσαι αδυσώπητος».

Κι όταν μ' αυτές τις λέξεις ράγισε κάτι μέσα στην αποκαμωμένη από την απόγνωση ψυχή του είδε ξαφνικά τον ζώντα Χριστό.
Φωτιά γέμισε την καρδιά του κι όλο του το σώμα με τέτοια δύναμη που, αν κρατούσε ακόμα μια στιγμή η όραση, θα πέθαινε.

Ποτέ πια δεν μπορούσε να λησμονήση το ανείπωτα πράο, το απέραντα αγαπητικό, χαρούμενο και γεμάτο από υπερνοητή ειρήνη βλέμμα του Χριστού.

Και στα επόμενα χρόνια της μακράς ζωής του εμαρτυρούσε ακάματα πως «ο Θεός αγάπη εστίν», αγάπη άπειρη, που ξεπερνά κάθε νου.

Πηγή: (Γέροντος Σωφρονίου, από την εισαγωγή στον βίο του γ. Σιλουανού του αθωνίτου, εκδ. 2η, 1978 Ι. Μ. Τ. Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας).

Θεέ μου, κᾶνε με νὰ ἔχω εὐγένεια.
Ὅταν οἱ πόρτες δίπλα μου βροντοῦν, βοήθησέ με νὰ μιλῶ ἤρεμα.

Ὅταν οἱ ἀπαιτήσεις τῶν ἄλλων ξεπερνοῦν τὴν ἀντοχή μου, δῶσε γλυκύτητα στὴ φωνή μου.

Ὅταν ἔχω νὰ κάνω μὲ τοὺς ἄλλους ποὺ μὲ πληγώνουν, δῶσε μου τὴ σιωπὴ τῆς ταπεινοφροσύνης.

Νἆναι ἡ φωνή μου ἁπαλὴ ὅταν ὑπογραμμίζει, νἆναι τρυφερὴ ὅταν ὑποδεικνύει, ἔτσι ποὺ νὰ ἐγγίζει χωρὶς νὰ ξεσκίζει.

 Νὰ εἰσχωρεῖ στὴν καρδιὰ χωρὶς νὰ ματώνει.

Ἂς ἔχω θεέ μου, ἰσορροπία στὶς μικρὲς ἀναποδιὲς καὶ στὰ μεγάλα προβλήματα. Ἂς συνειδητοποιήσω πῶς ἡ εὐγένεια εἶναι ἡ δύναμη καὶ ὄχι ὁ πόλεμος ποὺ καταρρακώνει τὴν ἀξιοπρέπεια τῶν ἄλλων καὶ θάβει τὴν δική μου ὑπόληψη.

Ἂς μὴν καταναλίσκω πολύτιμη ἐνέργεια μὲ τὴν διαπεραστική, ἄγρια φωνή μου, ποὺ μόνο θύελλες ξεσηκώνει καὶ καμία λύση δὲν δίνει.

Μαλάκωσε, Σὲ παρακαλῶ, τὶς τραχιὲς ἄκρες τοῦ χαρακτῆρα μου, ποὺ ἀπομακρύνουν τοὺς δικούς μου ἀπὸ τὴ φωλιά τους.

Προτοῦ σερβίρω τὴν συνταγὴ τοῦ σωστοῦ, ἂς ἔρθω στὴ θέση τοῦ ἄλλου γιὰ νὰ προλάβω τὸν ἑαυτό μου νὰ μὴ χειρονομεῖ ἀνεξέλεγκτα, ἀλλὰ νὰ κατανοεῖ γιὰ νὰ βοηθήσει.

Οἱ εὐγενικοί μου τρόποι, ἂς δημιουργοῦν κλίμα εὔκρατο στὸ σπιτικό μου γιὰ νὰ εὐδοκιμοῦν οἱ καρποὶ τοῦ Παναγίου Σου Πνεύματος.

Σὲ παρακαλῶ, Θεέ μου, γέμισε τὸ εἶναι μου μὲ τὴν Παρουσία Σου, γιὰ νὰ μπορῶ ἀληθινὰ νὰ χαμογελῶ καὶ οἱ ἄλλοι νὰ ἐκτονώνονται ἀπὸ τὴν ἔνταση ποὺ τοὺς δημιουργεῖ ἡ καθημερινὴ ζωή.

Βοήθησέ με νὰ ἔχω τὴν δύναμη, εἰλικρινὰ νὰ ἐπαινῶ τὰ σωστὰ τῶν ἄλλων, γιὰ ν᾿ ἀρχίσουν ν᾿ ἀγαποῦν τὸ τέλειο, τὸ σεμνό, τὸ ὡραῖο.

Ἂς μποροῦσα νἄχω ἔντονη πνευματικότητα ἀλλὰ διακριτικὴ παρουσία γιὰ νὰ διψάσουν τὸ Ἅγιο καὶ νὰ ἀναζητήσουν Ἐσένα!

Ἂς μὴν ἐξάπτωμαι ὅταν δὲν συμφωνοῦν μαζί μου, ἀλλὰ νὰ χαίρωμαι τὴν ὀντότητα ποὺ ἀποκτοῦν.

Ἂς μὴν ἀπομακρύνωμαι ἀπὸ ἀγαπημένα μου πρόσωπα, ὅταν ζοῦν τὴν ἀνεξαρτησία ποὺ δικαιοῦνται, ἀλλὰ μέσα στὸν δρόμο Σου.

Ἂς μὴν ὑπενθυμίζω, Κύριε, λάθη παλιά, γιὰ νὰ μποροῦν νὰ ξαναρχίζουν τὸν ὡραῖο τους ἀγῶνα.

Ἂς ἔχω τὴν σοφία νὰ μὴν κάνω συγκρίσεις, γιὰ νὰ μὴν μειώνω τὴν αὐτοπεποίθησή τους.

Καὶ ὅταν τὸ πρόγραμμα τῆς ἡμέρας μου παραβιάζεται, ἂς ἔχω τὴν εὐελιξία νὰ προσαρμόζωμαι χωρὶς νὰ στενοχωρῶ. Μοῦ εἶπες, Κύριε, πὼς ἡ εὐγένεια εἶναι συνώνυμη τῆς ἀγάπης. Δὲν μοῦ μένει, λοιπόν, παρὰ μέτρο ἀναφορᾶς μου νἆναι ὁ Ὕμνος τῆς ἀγάπης τοῦ Ἀποστόλου Σου, κι ἔτσι μὲ τὴν ψυχὴ γεμάτη ἀπὸ τὴ δική Σου ἀγάπη, νὰ φέρωμαι εὐγενικά.

Βοήθησε, Κύριε!

 

«Ἐκεῖνος ποὺ ἀγωνίζεται πολὺ καιρὸ καὶ δὲν βλέπει πνευματικὴ πρόοδο ἔχει ὑπερηφάνεια καὶ ἐγωισμό. Πνευματικὴ πρόοδος ὑπάρχει ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει πολὺ ταπείνωση.« (Γέρων Παΐσιος)

«Νὰ ἀγωνιζόμαστε μὲ ὅλες μας τὶς δυνάμεις γιὰ νὰ κερδίσουμε τὸν παράδεισο. Εἶναι πολὺ στενὴ ἡ πύλη καὶ μὴν ἀκοῦτε αὐτοὺς ποὺ σᾶς λένε ὅτι ὅλοι θὰ σωθοῦμε». (Γέρων Παΐσιος)

«Συνετὸς καὶ μυαλωμένος ἄνθρωπος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἀντελήφθει καλῶς ὅτι ὑπάρχει τέρμα τῆς παρούσης ζωῆς καὶ σπεύδει καὶ αὐτὸς νὰ θέσει τέρμα εἰς τὰ σφάλματα καὶ ἐλαττώματά του». (Γέρων Παΐσιος)

«Εἶναι μεγάλο κατόρθωμα νὰ θυσιάσει ἢ νὰ ἐγκαταλείψει κανεὶς τὸ δικαίωμά του, τὸ ὁποῖο ὁ ἴδιος θεωρεῖ ὅτι εἶναι κατὰ θεὸν καὶ νὰ ἐφαρμόσει τὴ συμβουλὴ ἐκείνου ποὺ τὸν διδάσκει κατὰ θεόν».

«Κάθε καλὸ ἔρχεται ἀπὸ τὸν Κύριον κατ᾿ οἰκονομίαν. Αὐτὸ διαφεύγει μὲ τρόπο μυστικὸ ἀπὸ τοὺς ἀχάριστους καὶ ἀγνώμονες καὶ ὀκνηρούς». (Ἅγιος Μᾶρκος)

«Μὴν ἀγωνιᾷς γιὰ τίποτε ἀφοῦ ὁ Κύριος σου εἶναι παρὼν στὴ ζωή σου. Ἡ ἀγκάλη του σὲ περιβάλλει ἀπὸ παντοῦ. Βρίσκεται, ὄχι μονάχα γύρω σου, ἀλλὰ μέσα σου, γνωρίζοντας ὅλους τοὺς λογισμοὺς τὶς ἀνάγκες καὶ τοὺς πόθους σου». (Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης)

«Ἀνάθεσε στὸν Κύριον τὴν ἀσθένεια τῆς φύσεώς σου ἀναγωρίζοντας τὴν ἀδυναμία σου καὶ τότε θὰ λάβεις τὸ χάρισμα τῆς σωφροσύνης χωρὶς νὰ τὸ καταλάβης». (Κλῖμαξ)

«Οἱ λογισμοὶ ποὺ σοῦ φέρνουν ἀμηχανία καὶ ταραχὴ προέρχονται ἀπὸ τὸ διάβολο. Οἱ κατὰ θεὸν λογισμοὶ ἐμπνέουν σιγουριὰ καὶ εἰρήνη. Πάλεψε καὶ θὰ τ᾿ ἀποκτήσεις». (Ὅσιος Μᾶρκος)

«Ὅσο πιὸ ἄρρωστος εἶσαι, ὅσο πιὸ ἁμαρτωλός, πιὸ πληγωμένος, τόσο πιὸ κατάλληλος εἶσαι γιὰ νὰ σὲ πάρει στὰ χέρια τοῦ ὁ Χριστὸς καὶ νὰ γιατρέψει, νὰ σὲ σώσει, νὰ σὲ λυτρώσει».

«Νὰ εἶσαι φῶς, μήνυμα ὑπόσχεση. Τὸ δρόμο, τὴν ἀλήθεια καὶ τὴ ζωὴ νὰ δείχνεις. Ἀπὸ τὰ μάτια μας τὸ στόχο μὴ χάσουμε, πίστη νὰ ἔχουμε σ᾿ Αὐτὸν ἀπὸ τὸν ὁποῖο ὅλα ἐκπορεύονται».

«Οἱ ἄνθρωποι, μὲ τὸ πεπερασμένο μυαλό, δὲν μποροῦν νὰ καταλάβουν πολλὰ πράγματα στὴ ζωή. Ὅταν ὅμως ἔρθει ἡ ὥρα, τότε βλέπουμε τί καλὸ ἔχει βγεῖ ἀπὸ τὶς θλίψεις καὶ ἀπὸ τὶς δυσκολίες ποὺ ἔχουμε περάσει, ἀφοῦ ὁ Θεὸς μόνο τὸ καλὸ δουλεύει καὶ τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ γίνει χωρὶς τὴν πρόνοιά του». (π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος)

«Ἡ πραότητα εἶναι γενναιότητα. Γιατί, ὅταν σὲ παρερμηνεύουν καὶ διαστρέφουν τὶς προθέσεις καὶ τὰ λόγια σου, εἶναι γενναῖο νὰ παραμένεις ἤρεμος τιθασεύοντας τὸν ἐγωισμό σου».

«Αὐτὸς ποὺ δὲν εἶναι πνευματικὸς ἕως τὴ σάρκα του, γίνεται σαρκικὸς ἕως τὸ πνεῦμα του». (Ἱερὸς Αὐγουστίνος)

«Πᾶν γὰρ ὠφελοῦσιν οἱ πειρασμοί, τὸν ἀταράχως ὑπομένοντα αὐτούς. Καὶ πάθος δέ, ἐὰν ὀχλήσει ὑμίν, οὐκ ὀφείλουμεν, οὐδὲ ἐν τοῦτο ταράσσεσθε». (Ἀββᾶ Δωροθέου. Ἔργα Ἀσκητικά)

«Τότε μποροῦμε νὰ βροῦμε τὴν ἐλπίδα μας στὸ θεό, ὅταν ἀπελπισθοῦμε τελείως ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας».

«Ἀρετὴ δὲν εἶναι ἡ ἐπίδειξη πολλῶν καὶ διαφόρων πράξεων, ποῦ ἐπιτελοῦνται διὰ μέσου τοῦ σώματος, ἀλλὰ τὸ περιεχόμενο σοφότατης καρδιᾶς, τὴν ὁποία στηρίζει ἡ ἐλπὶς πρὸς τὸ Θεό».

«Χωρὶς οἰκογένεια δὲν ζεῖς, χωρὶς πατρίδα δὲν ξέρεις ποὺ ζεῖς, χωρὶς τὸ Θεὸ δὲν ξέρεις γιατί ζεῖς».

«Δὲν μ᾿ ἀφήνεις νὰ στραφῶ σὲ τίποτε ἄλλο, οὔτε νὰ ζητήσω κάτι ἀπὸ ἀλλοῦ. Τίποτε δὲν ὑπάρχει ποὺ νὰ χρειαστῶ καὶ νὰ μὴν εἶσαι ὁ ἴδιος αὐτό». (Ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας)

«Ὅταν στὸ χέρι σου κρατᾷς σφυρί, γύρω σου βλέπεις καρφιά. Ὅταν κρατᾷς ἀνθοδοχεῖο τότε σὲ περιμένουν ἄνθη».

«Ὁποῖος ἐνίκησε τὸ σῶμα, αὐτὸς τὴν φύσιν ἐνίκησεν, αὐτὸς δὲ ποὺ ἐνίκησε τὴν φύσιν, ὑπὲρ φύσιν ἐγένετο». (Ὅσιος Μᾶρκος)

«Πρέπει νὰ προηγηθεῖ ὁ κόπος καὶ ὁ ἱδρὼς διὰ τὸν Θεόν, ποῦ προέρχεται ἀπὸ τὴν καλλιέργεια τῶν ἀρετῶν καὶ μετὰ νὰ ἀκολουθείσει ἡ γνήσια καὶ ἀληθὴς πρὸς τὸν Θεὸν ἐλπίς». (Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σύρος)

«Ὅταν εἴμαστε ἀνίκανοι νὰ ἀναρριχηθοῦμε στὶς βουνοκορφὲς τῆς ἀρετῆς, ἐκεῖνο ποὺ πρέπει νὰ κάνουμε εἶναι νὰ κατεβοῦμε τουλάχιστον στὸ φαράγγι τῆς ταπεινώσεως».

«Ἡ ὑπομονὴ στὶς δοκιμασίες εἶναι ἕνα ἀσφαλὲς μέσο γιὰ νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὸν Θεόν».

Ὅσο ὁ γογγυσμὸς χωρίζει ἀπὸ τὸν Θεό, τόσο ἡ ὑπομονὴ σφυριλατεῖ τὴν ἑνότητα μαζί του».

«Ἡ γυναῖκα πλάστηκε ἀπὸ τὸ πλευρὸ τοῦ ἄνδρα. Δὲν δημιουργήθηκε ἀπὸ τὸ μυαλό του γιὰ νὰ τὸν κυβερνάει. Οὔτε ἀπὸ τὸ πόδι του γιὰ νὰ τὴν ποδοπατάει. Δημιουργήθηκε ἀπὸ τὸ πλευρό του, γιὰ νὰ εἶναι ἰσοδύναμη μ᾿ αὐτόν. Κάτω ἀπὸ τὸ μπράτσο του, γιὰ νὰ τὴν προστατεύει. Κοντὰ στὴν καρδιά του γιὰ νὰ τὴν ἀγαπάει».

«Ὁ Θεός, ὡς ἁπλοῦς κατὰ τὴν οὐσίαν, ἰδιαιτέρως ἀγαπᾷ τὴν ἁπλότητα καὶ ἐκείνους ποὺ ζοῦν μὲ ἁπλότητα. Δι᾿ αὐτὸ καὶ πλουτίζει μὲ τὰ ἀγαθὰ τοῦ τοὺς ἁπλοὺς καὶ ἁπλῶς διάγοντας».

«Ὁ Δίας ἦταν στὸ θρόνο του καὶ ἔριχνε τὸν κεραυνὸ στοὺς ἀνθρώπους... θαυμάζω τὸ ἔργο τοῦ καλλιτέχνη ἀλλὰ καὶ τὸ πλάσμα τοῦ Θεοῦ, ποῦ τόσο τέλεια τὸ δημιούργησε. Καὶ καταλαβαίνω πὼς ὁ καλλιτέχνης ποὺ τὸ ἔφτιαξε, εἶχε μεγάλη αἴσθηση τοῦ Θείου. Βλέπετε τὸν Δία, ἐνῷ ρίχνει τὸν κεραυνὸ στοὺς ἀνθρώπους, τὸ πρόσωπό του εἶναι γαλήνιο. Δὲν εἶναι ὀργισμένος. Εἶναι ἀπαθής». (Γέρων Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης)

Από τη συλλογή του  Παναγιώτη Δημάδη.

Ακριβώς πάνω από τον δρόμο μου είναι ένα χωράφι με δύο άλογα.

Από μία απόσταση, κάθε άλογο φαίνεται φυσιολογικό.

Αλλά εάν σταματήσεις το αυτοκίνητό σου, ή περπατήσεις κοντά, θα παρατηρήσεις κάτι καταπληκτικό...

Το κοίταγμα στα μάτια του ενός αλόγου θ' αποκαλύψει ότι είναι τυφλό. 

Ο ιδιοκτήτης του διάλεξε να μην το εξαλείψει, αλλά έφτιαξε ένα καλό σπίτι γι' αυτό.

Αυτό από μόνο του είναι καταπληκτικό!

Εάν σταθείς κοντά και αφουγκραστείς, θ' ακούσεις τον ήχο μιας καμπάνας.

Κοιτώντας γύρω για την πηγή του ήχου θα δεις ότι προέρχεται από το μικρότερο άλογο στο χωράφι.

Προσκολλημένο στο καπίστρι του αλόγου είναι ένα κουδουνάκι. Επιτρέπει στον τυφλό φίλο να ξέρει πού είναι το άλλο άλογο, έτσι ώστε να μπορεί ν' ακολουθεί.

Καθώς στέκεσαι και παρατηρείς αυτούς τους δύο φίλους, θα δεις ότι το άλογο με το κουδούνι πάντα ελέγχει το τυφλό άλογο και ότι το τυφλό άλογο πάντα ακούει το κουδουνάκι και μετά προχωρά αργά προς το μέρος του άλλου αλόγου εμπιστευόμενο ότι δεν θα ξεστρατίσει.

Όταν το άλογο με το κουδούνι επιστρέφει στο σκέπαστρο της σιταποθήκης κάθε βράδυ, σταματά περιστασιακά και κοιτά πίσω, για να βεβαιωθεί ότι ο τυφλός φίλος δεν είναι πολύ μακριά πίσω για ν' ακούσει το κουδούνι.

Όπως οι ιδιοκτήτες αυτών των δύο αλόγων, ο Θεός δεν μας πετά γιατί δεν είμαστε τέλειοι ή γιατί έχουμε προβλήματα ή προκλήσεις. Μας παρακολουθεί από πάνω και μάλιστα φέρνει άλλους στις ζωές μας για να μας βοηθήσουν όταν είμαστε σε ανάγκη..

Μερικές φορές είμαστε το τυφλό άλογο οδηγούμενοι από το κουδουνάκι αυτών που ο Θεός τοποθετεί στις ζωές μας.

Άλλες φορές είμαστε το άλογο οδηγός, βοηθώντας άλλους να βρουν τον δρόμο τους...

Οι καλοί φίλοι είναι σαν αυτό...

Μπορεί να μην τους βλέπεις πάντοτε, αλλά ξέρεις ότι είναι πάντα εκεί.

Παρακαλώ άκου προσεκτικά για το δικό μου κουδούνι και θα ακούσω προσεκτικά για το δικό σου.

Και θυμήσου...

Να είσαι πιο καλός (με τους άλλους) από ότι είναι απαραίτητο.

Καθένα που γνωρίζεις αγωνίζεται σε κάποιο είδος μάχης.

Ζήσε απλά,

Αγάπησε γενναιόδωρα,

Νιάξου βαθιά,

Μίλα καλοσυνάτα...

Και άσε τα υπόλοιπα στο Θεό!

 

Χριστιανική ιστορία Άγνωστου Συγγραφέα

"Παντοδύναμε Κύριε, αγαθέ και φιλάνθρωπε, χάρισε μου μετάνοια και το έλεος της φιλανθρωπίας Σου.
Δίδαξέ με να Σ' αγαπώ και να προσεύχομαι.
Μάθε με να Σ' ανακαλύπτω στα μάτια των πονεμένων και να Σε νοιώθω στο βάθος της καρδιάς μου.
Βοήθα με να ξεχνώ αυτούς που με αδίκησαν και να θυμάμαι αυτούς που εγώ αδικώ.
Αξίωνέ με να αγαπώ όλους τους ανθρώπους και όχι μόνο τον εαυτό μου και αυτούς που με αγαπούν.Να συγχωρώ πρόθυμα αυτούς που με πίκραναν και να αγαπώ τους εχθρούς μου.
Να εξομολογούμαι και να ομολογώ χωρίς δισταγμό αυτά που ποτέ δεν κρύβονται από Σενα.
Να λέω και να υποστηρίζω με ευθύτητα την αλήθεια και να Σε ομολογώ μπροστά στους ανθρώπους, Εσένα τη μόνη αλήθεια.
Δίδαξέ με να μην οργίζομαι και κάμε να θυμώνω μόνο με τα δικά μου πάθη και τις κακές μου επιθυμίες.
Θύμιζέ μου, Κύριε, το "μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε" και να μην κρίνω τον πεσμένο, όποιος κι αν είναι αυτός, εαν δεν νοιώσω εγώ τη δύναμη του πειρασμού που τον έρριξε κάτω.
Φώτιζε το νου και την καρδιά μου, ώστε να ακούω τη φωνή της συνείδησής μου, να βλέπω την ενοχή μου και να μην αμελώ τη σωτηρία μου.
Χαρίτωνέ με ώστε να εκτελώ με υπομονή και εγκράτεια τον αγώνα της κάθε ημέρας και με δάκρυα της μετάνοιας να αποπλύνω τις πολλές μου αμαρτίες που διαπράττω ενώπιον Σου με τα έργα μου, τα λόγια, τους κακούς λογισμούς μου.
Δια πρεσβειών της Υπεραγίας Θεοτόκου και όλων Σου των Αγίων ελέησον με Κύριε".

...Πραγματικά είναι μεγάλο αγαθό και δώρο του Θεού η ελεημοσύνη και μας εξομειώνει, όσο μας είναι δυνατό με το Θεό, όταν την ασκούμε-αυτό προπάντων είναι άνθρωπος. Μιλώντας λοιπόν κάποιος για το γνώρισμα του ανθρώπου, αυτό πρόσθεσε "είναι, λέει μεγάλο πράγμα ο άνθρωπος και πάρα πολύ σπουδαίο ο ελεήμονας". 

Η ελεημοσύνη είναι σπουδαιότερο πράγμα από το να ανασταίνει κανείς νεκρούς. Γιατί είναι πολύ πιο σπουδαίο να δώσεις τροφή στον πεινασμένο Χριστό από το να αναστήσεις νεκρούς στο όνομα του Χριστού. 

Στην πρώτη περίπτωση εσύ ευεργετείς τον Χριστό, στην δεύτερη ο Χριστός εσένα. Και αμείβεται κανείς όταν ευεργετεί και όχι όταν τον ευεργετούν. 

Στην περίπτωση αυτή, αν δηλαδή κάνεις θαύματα εσύ οφείλεις στο Θεό, ενώ στην περίπτωση της ελεημοσύνης σου οφείλει ο Θεός

Ελεημοσύνη είναι όταν την κάνεις με προθυμία, όταν την κάνεις με γενναιοδωρία, όταν δεν νομίζεις πως δίνεις αλλά πως παίρνεις, όταν την κάνεις σα να σε ευεργετούν, σαν να κερδίζεις, σαν να μη χάνεις...

...Κάμε τον Θεόν οφειλέτη σου, και τότε ζήτησε απ'αυτόν. Δάνεισε και τότε ζήτα, για να πάρεις με τόκο-αυτό το θέλει και ο Θεός, δεν το αποφεύγει. Αν του ζητάς μαζί με ελεημοσύνη που έκαμες, χρωστά χάρη- αν απαιτείς με ελεημοσύνη, δανείζεις και παίρνεις και τόκους. Ναι παρακαλώ. Δεν εισακούεται κανείς σηκώνοντας τα χέρια, άπλωσε τα χέρια σου όχι στον ουρανό, αλλά στα χέρια των φτωχών. Αν απλώσεις το χέρι στα χέρια των φτωχών, άγγιξες την ίδια την κορυφή του ουρανού, γιατί αυτός που κάθεται εκεί αυτός παίρνει την ελεημοσύνη- αν υψώσεις τα χέρια άκαρπα, σε τίποτα δεν ωφελήθηκες.

Το φάρμακο θα σε ναρκώσει σήμερα, αύριο μπορεί να σου 'ρθει πιο μεγάλη κατάθλιψη
 
 [ Από μαγνητοφωνημένη συνομιλία του Γέροντα ] 

Γέροντας...Και όλοι οι χριστιανοί... Και όλος ο κόσμος και που πιστεύουνε και που δεν πιστεύουνε, αυτό τους τρώει...η απομάκρυνση από το Θεό.
-Συνομιλητής... Μάλιστα
-Γέροντας... Η απομάκρυνση από το Θεό φέρνει τη μοναξιά...Κατάλαβες;
-Συνομιλητής...Φέρνει κατάθλιψη, φέρνει τούτο, φέρνει εκείνο...το άγχος.
-Γέροντας...Και όταν αρνείσαι ένα μυστήριο...ένα μυστήριο...Έχουνε γίνει τόσοι γιατροί ψυχίατροι, ψυχαναλυτές, ψυχολόγοι και δέχονται τους ασθενείς...Ποιούς ασθενείς, βρε; Ποιος είσαι εσύ που θα δεχθείς ασθενείς; Και στο τέλος πάει...' Τί βλέπεις γιατρέ μου...; ' - ' Δεν έχεις τίποτα... Έχεις ανασφάλεια...'.
-Συνομιλητής... Τί θα πει ανασφάλεια;
-Γέροντας...' Δεν έχεις τίποτα...Πάρε αυτό...'.Άμα δε δώσεις τον εαυτό σου στο Θεό, τί να σου κάνει αυτό; Θα σε ναρκώσει σήμερα, αύριο μπορεί να σου ρθει πιο μεγάλη.
-Συνομιλητής...πιο έντονη. Και συνήθως αυτό συμβαίνει.
 
Υπάρχει διάβολος σε όλα αυτά
'Προσήλωση. Ξέρεις τί θα πει; Είναι από το προς και ήλος [ καρφί ]. Και θα πει καρφωμένος σαν με καρφιά σε αυτό που αγαπάς. Να καρφώνεσαι επάνω στο Χριστό μας.
Εγώ πολύ αγαπώτο Χριστό μας και πιστεύω στη δύναμή Του. Μωρέ, οι Απόστολοι περνούσαν, και η σκιά τους θεράπευε τους πιστούς. Δεν είναι ο ίδιος ο Χριστός; Άλλαξε;
Εμείς αλλάξαμε!
Τί θα πει άγχος, νεύρα, ψυχασθένειες; Εγώ πιστεύω ότι υπάρχει διάβολος σε όλα αυτά. Δεν υποτασσόμεθα στο Χριστό  με αγάπη. Μπαίνει ο διάβολος και μας ανακατεύει.
Αχ, να μπορούσα να ζήσω όπως εσύ! Να είμαι υποτακτικός σ' ένα  Κοινόβιο! Σε ζηλεύω!...'
 
Η  'καθυστέρηση' σου είναι λόγω του άγχους
Ένας άνθρωπος πήγαινε συχνά και εξομολογείτο στο Γέροντα Πορφύριο. Μιά κόρη του, η οποία σήμερα είναι παντρεμένη κι έχει παιδιά, όταν σπούδαζε, εξ αιτίας των εξετάσεων στο Πανεπιστήμιο, είχε πολύ άγχος. Την πήρε, λοιπόν, ο πατέρας της και πήγαν στα Καλλίσια της Πεντέλης, όπου έμενε ο Γέρων Πορφύριος, προτού πάει στον Ωρωπό. Μόλις μπήκε μέσα η κόρη και χωρίς ο πατέρας της να έχει πει ποτέ κάτι γι'αυτήν στο Γέροντα, της λέει ο Γέρων Πορφύριος...' Καλώς την. Άκουσε, να μη σε απασχολεί η καθυστέρηση που έχεις. Είναι λόγω του άγχους που έχεις για τις εξετάσεις. Θα περάσει. Πες μου τώρα τί άλλο έχεις; '.
Πράγματι, η κοπέλα είχε μία καθυστέρηση μη φυσιολογική, που την στενοχωρούσε. Ούτε καν όμως είχε διανοηθεί να μιλήσει στο Γέροντα Πορφύριο γι' αυτό το θέμα. Γι' αυτό και μόλις τον άκουσε να της θέτει αυτό το θέμα, χωρίς εκείνη ούτε καν να του το θίξει, τόσο πολύ συγκινήθηκε, ώστε βγαίνοντας έξω, μετά την εξομολόγησή της, έπεσε στην αγκαλιά του πατέρα της, φωνάζοντας ενώπιον των άλλων...
- Είναι άγιος, είναι προφήτης '. Το περιστατικό αυτό μου το αφηγήθηκε ο ίδιος ο πατέρας της κόρης, στενός συνεργάτης μου.
 
Το εσωτερικό μας μπέρδεμα
Το ' μπέρδεμα ', όπως συνήθιζε να μας λέει ο Γέροντας Πορφύριος, συμβαίνει μόνο όταν δεν εφαρμόζουμε τα λόγια του Χριστού, αλλά αυτά που εμείς, λόγω του εγωισμού μας, θεωρούμε σωστά και πρέποντα στη δεδομένη  περίπτωση.
 
(Ανθολόγιο Συμβουλών,Γέροντος Πορφυρίου σελ. 206-219)


Όταν βλέπεις κάτι και αντιδράς μέσα σου, και σφίγγεσαι να μη μιλήσεις, ήδη δεν είσαι εντάξει με αυτό το σφίξιμο
Ήμουν στενοχωρημένος και με συμβούλευσε...
'Δεν σου είπα κα άλλη φορά, όταν ανοίξεις τελείως την καρδιά σου στον Κύριο, χωρίς σφίξιμο, μπαίνει ο Κύριος μέσα, και την καθιστά ανίκανη να αμαρτήσει; Κατάλαβες; Ανίκανους στο κακό.

Ο Κύριος μέσα στην καρδιά μάς αγαπάει,φέρνει πραότητα, καλοσύνη.
Και να θέλουμε να θυμώσουμε, να κάνουμε στον άλλο κακό, δεν μπορούμε.
Τότε ισχύει ' Ζω δε ουκέτι εγώ'

Το ζεις και το φωνάζεις μέσα σου.

Ο Παύλος πια τρελάθηκε από τη χαρά του και το διαλαλούσε.
Μα αλλάζει ο Χριστός; Όπως ήταν τότε είναι και τώρα...
Γιατί μωρέ, αφού τα λέμε και τα αποφασίζουμε, ύστερα τί παθαίνουμε και γυρίζουμε στα ίδια και πρέπει να ξαναλέμε τα ίδια;
Πάρ'το εγωιστικά και μην αφήνεις τον εαυτό σου να δίνει ικανοποίηση στο διάβολο.
Δώσου εξ ολοκλήρου στο Χριστό, με ένθερμο έρωτα, με λαχτάρα.
Όταν βλέπεις κάτι και αντιδράς μέσα σου και σφίγγεσαι να μη μιλήσεις, ήδη δεν είσαι εν τάξει με αυτό το σφίξιμο'.

Ο Χριστός αναστήθηκε για να μας δώσει χαρά
Ο Γέροντας μου τόνιζε...' Να μη στενοχωριέσαι, μωρέ, ποτέ. Ο Χριστός αναστήθηκε για να μας δώσει πολλή αγάπη και χαρά, από τώρα. Από τώρα να αρχίσουμε να συμμετέχουμε, όλο και πιο αισθητά, στη φωτεινή ημέρα της βασιλείας της αγάπης του Χριστού, όπου δε βραδιάζει ποτέ'.

 
Συχνά με πιάνει μελαγχολία
Συχνά με πιάνει μελαγχολία, Γέροντα.
-  Γιατί μένεις όλη την ώρα κλεισμένη στο σπίτι σου;
-  Πού να πάω;
-  Να πηγαίνεις εκδρομές, να πηγαίνεις στο βουνό. Αυτά κάμνουν πολύ καλό.

 
Όταν σε πιάνει κατάθλιψη
Σ'εσάς την ίδια, κυρία Χ., τί έλεγε ο Γέροντας τις ώρες της μοναξιάς και του πόνου σας, που ο άνδρας σας πέθανε τόσο πρόωρα και τόσο νέος;

-  Με βοήθησε πάρα πολύ ο Γέροντας  τις στιγμές εκείνες, που είναι φυσικό να σε πιάνει η κατάθλιψη κι αρχίζουν να σε βασανίζουν τα ερωτηματικά...' Γιατί Θεέ μου, γιατί τόσο νωρίς;' Ένιωθα τότε μιά ακηδία κι ένα βούλιαγμα στο κάθισμα και δεν μπορούσα να σηκωθώ.
Με συμβούλευσε τότε... ' Μόλις αισθάνεσαι αυτό το πράγμα, να πετάγεσαι όρθια, και να πηγαίνεις μιά βόλτα στο βουνό '. Κι όταν τον ρώτησα πώς να έβγαινα έξω άμα ήταν βράδυ, μου απάντησε...' Άμα δεν μπορείς να βγεις, να φέρνεις στο νου σου όλο ωραίες εικόνες, όπως, ας πούμε, εκείνο το πάρκο, που είχατε επισκεφθεί με τον άνδρα σου και τα παιδιά σου, ή εκείνο το ωραίο ηλιοβασίλεμα, που απολαύσατε στη θάλασσα. Θα διώχνεις τους άσχημους λογισμούς και θα λες... ' Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησε τον άνδρα μου, ελέησε κι εμάς '.
Μου εμφύσησε, ακριβώς, αυτήν την πεποίθηση ότι υπάρχει επικοινωνία μεταξύ της ζώσας και της θριαμβεύουσας Εκκλησίας.
 

Με την κατάθλιψη σου δημιούργησες προβλήματα και στα παιδιά σου
Βυθισμένη στην κατάθλιψη, για το θάνατο του συζύγου της, μία κυρία, μπήκε δειλά στο κελί του Γέροντα. Τα πρώτα λόγια της ήταν... Γέροντα, έχασα τον άνδρα μου, και είμαι απελπισμένη. Ο Γέροντας τής απάντησε... ' Τον εαυτό σου έχασες γιατί έχασες την πίστη σου. Δεν έχασες τον άνδρα σου. Του Θεού ήταν και τον πήρε, όπως θα πάρει κι εμάς. Βλέπω, ότι από την πολλή στενοχώρια έπεσες σε μελαγχολία και δημιούργησες προβλήματα, όχι μόνο για σένα, αλλά και για τα παιδιά σου, που καθώς σε βλέπουν κάθε μέρα να κλαίς απαρηγόρητα, πληγώθηκαν '.
Την παρηγόρησε με πρακτικές οδηγίες για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της και της μετέδωσε την πίστη στο Θεό και την ελπίδα της συνάντησης με τον σύζυγό της στον ουρανό.
 
(Ανθολόγιο Συμβουλών,Γέροντος Πορφυρίου σελ. 206-219)

katafigioti

lifecoaching