Οι οδηγίες του αγγέλου. 

Η φήμη της ασκητικής ζωής του οσίου Παχωμίου, καθώς απλωνόταν παντού, προσείλκυε πλήθη αδελφών που ήθελαν να γίνουν υποτακτικοί του και να κοινοβιάσουν κάτω από τη σοφή καθοδήγησή του.
O ίδιος βλέποντας ότι έχασε πλέον την αγαπητή του ησυχία και επωμίστηκε τεράστιες ευθύνες και μέριμνες, αναρωτιόταν ποιο ήταν το θέλημα του Κυρίου.
Παρουσιάστηκε τότε ένας άγγελος και του είπε:
- Παχώμιε, θέλημα Θεού είναι να υπηρετείς τους αδελφούς σου!
Του έδωσε κατόπιν λεπτομερείς οδηγίες για το ποιμαντικό του έργο:
- Το γεύμα όλων των αδελφών να είναι κοινό. Να φορούν στη μέση ζώνη και στο κεφάλι κουκούλι, σημειωμένο με κόκκινο σταυρό. Να τους χωρίσεις σε εικοσιτέσσερα τάγματα, όσα και τα γράμματα του αλφαβήτου, ανάλογα με τον χαρακτήρα τους. Να δοκιμάζεις επί μια τριετία τους κοσμικούς που έρχονται να γίνουν μοναχοί. Οι αδελφοί όταν τρώνε στην τράπεζα, να είναι καλυμμένοι με το κουκούλι, για να μη βλέπουν ο ένας τον άλλον και συνομιλούν.
Αυτά και άλλα πολλά που του αποκάλυψε ο άγγελος, τα εφήρμοσε με ακρίβεια ο Μ. Παχώμιος και έτσι κυβερνούσε τους αδελφούς σύμφωνα με το θείο θέλημα.
(Συναξαριστής Ε᾽)

(Χαρίσματα και Χαρισματούχοι, Ι. Μονή Παρακλήτου, τόμος Β,᾽σελ.15-16). 

Ξυλουργός. 
Σύμφωνα με μαρτυρίες συμμαθητών του, στο Δημοτικό σχολείο ήταν προσεκτικό, συνετό και αγαπητό παιδί, με ιδιαίτερη ευαισθησία στην συμπεριφορά του και ευλάβεια στα θρησκευτικά μαθήματα. Ήταν καλός μαθητής, έξυπνος, εύστροφος και φιλότιμος. Η συμπάθειά του για τους άλλους έφθανε μέχρι θυσίας. Είχε μάτια ζωηρά και εκφραστικά, τόσο φωτεινά, που τον αποκαλούσαν «Γουμπισία» στα φαρασιώτικα, που σημαίνει πυγολαμπίδα. Ο μικρός Αρσένιος τελείωσε το Δημοτικό με βαθμό οκτώ και διαγωγή κοσμιωτάτη. Δεν θέλησε όμως να συνεχίση τα γράμματα, επειδή στην Κόνιτσα δεν υπήρχε Γυμνάσιο, και επιθυμούσε να γίνη ξυλουργός, γιατί αγάπησε την τέχνη του Κυρίου μας.
Τον καιρό που δούλευε με τον αρχιμάστορα σε σπίτια, δεν έτρωγε μαζί του, αλλά με κάποια πρόφαση πήγαινε στο σπίτι του, έτρωγε γρήγορα και αμέσως επέστρεφε. Αργότερα κατάλαβε ο μάστορας- δάσκαλός του ότι το έκανε για να μη χαλάη τη νηστεία.
Όταν έμαθε καλά την τέχνη, έφτιαξε ένα ωραίο εικονοστάσι για το σπίτι τους και ένα Σταυρό, σαν εκείνον που έβλεπε στις εικόνες να κρατούν οι άγιοι Μάρτυρες.
Αργότερα άνοιξε δικό του ξυλουργείο. Έφτιαχνε κουφώματα, ταβάνια, πατώματα, εικονοστάσια, ακόμη και φέρετρα, από τα οποία όμως ποτέ δεν πήρε χρήματα, συμμετέχοντας στον πόνο των ανθρώπων.
Στην τέχνη του ήταν «χρυσοχέρης». Οι άνθρωποι ήταν αναπαυμένοι από την δουλειά του. Όλοι στην Κόνιτσα έλεγαν: «Τι παιδί έχει η κυρά-Ευλαμπία! Καλός τεχνίτης, συνεπής και γρήγορος, και στον χαρακτήρα δίκαιος και ειλικρινής». Γι’ αυτό τον προτιμούσαν. Έτσι οικονομούσε τα προς το ζην, βοηθούσε τους δικούς του και έδινε ελεημοσύνη.

Χαριτωμένο παιδί. 
Μεταξύ των κατοίκων της Κόνιτσας είχε κυκλοφορήσει η φήμη ότι ο γυιός του Εζνεπίδη (ο Αρσένιος) είδε τον άγιο Γεώργιο και ύστερα νήστευσε πολλές ημέρες. Ο ίδιος ο Γέροντας ποτέ δεν ανέφερε κάτι σχετικό ούτε εξακριβώθηκε από άλλους. Ακόμη και αν πρόκειται για φήμη, δείχνει την μεγάλη εκτίμηση των συμπατριωτών του προς το πρόσωπό του. Τον θεωρούσαν προικισμένο από τον Θεό με ιδιαίτερη χάρι. Μια Τουρκάλα τον έπαιρνε κάθε πρώτη του μηνός στο σπίτι της για να πάη καλά ο μήνας. Με τα παιδιά της πήγαινε μαζί στο σχολείο και κάποια βαπτίσθηκαν Χριστιανοί. Τον σεβασμό της η Τουρκάλα τον εκδήλωσε και όταν τον είδε μοναχό λέγοντάς του: «Θυσία να γίνω για σένα». Συγκινημένη έπαιρνε σκόνη από τα παπούτσια του και άλειφε με πίστη το παράλυτο χέρι της.

(Βίος Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου, ιερομ. Ισαάκ, σελ. 48-51).

89-       ΕΑΝ ΑΜΕΛΗΣΗΣ. Μια χειμωνιάτικη μέρα, πάνω σ’ ένα κομμάτι από επιπλέοντα πάγο, ένα πτώμα παρασυρόταν απ’ τον καταρράκτη του Νιαγάρα. Ένας αετός το διέκρινε και ώρμησε, έχωσε τα νύχια του στη λεία του και άρχισε να τρώη άπληστος. Το ρεύμα όμως έσπρωχνε τον ογκόπαγο με τον φτερωτό επιβάτη και το γεύμα του προς τον καταρράκτη. Αυτό όμως δεν ενδιέφερε το βασιληά του αέρος. Πόσες φορές είχε κάνει τέτοια συμπόσια σε ταξίδι! Τα μεγάλα του φτερά ήσαν έτοιμα να τον ανεβάσουν σε μια στιγμή στα ύψη. Και η στιγμή αυτή ήρθε. Ο φοβερός καταρράκτης ήσαν μπροστά του, αλλ’ εις μάτην! Τα νύχια του, όπως είχαν χωθή  βαθιά μέσα στο παγωμένο πτώμα, εκόλλησαν στον πάγο. Δεν μπορούσε να τα ξεκολλήση. Δεν είχε και τον καιρόν. Ο καταρράκτης τον παρέσυρε εις την άβυσσον. Είχε αργοπορήσει…Πόσοι πηγαίνουν έτσι στην αιώνια άβυσσο, διότι απορροφημένοι στις απολαύσεις τους αμελούν την έγκαιρο σωτηρία τους (Κ. Κούρκουλα: 500 Πετράδια, σελ. 188).
96-       ΒΟΥΤΥΡΟ, ΑΥΓΑ ΚΑΙ ΟΜΕΛΕΤΤΑ. Ο πατήρ Λακορνταίρ, ο μεγάλος ιεροκήρυξ, βρέθηκε κάποτε σε γεύμα με κάποιον που του είπε:
            -Πάτερ, εγώ πιστεύω μόνο αυτά που βλέπω. Εκείνη την ώρα ο υπηρέτης έφερε μπροστά τους μια ομελέττα με το βούτυρο. Ο άπιστος έκοψε μια καλή μερίδα. Και ο πατέρας Λακορνταίρ τον ρωτά , χαμογελώντας:
            -Καταλαβαίνετε, κύριε, γιατί η φωτιά το μεν βούτυρο το λυώνει, το δε αυγό το σφίγγει;
            -Δυστυχώς όχι.
            -Και όμως, βλέπω ότι πιστεύετε στην ομελέττα!..
105-     ΣΟΦΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ. Μια νέα ζήτησε τη συμβουλή ενός περιοδικού. «Είμαι δώδεκα ετών, πηγαίνω στη Δευτέρα Γυμνασίου, είμαι χαριτωμένη, αλλά έχω ένα ελάττωμα: κάθε φορά που θα με κοιτάξη ένα αγόρι, κοκκινίζω. Θα ήθελα να ελευθερωθώ από αυτό το ελάττωμα».
            Και η απάντησις ήλθε:
            «Για όνομα του Θεού, μην κόψετε αυτό το ελάττωμα. Απεναντίας, αν κατορθώσετε να το διατηρήσετε επί πολύ ακόμη, αυτό το «σύμπλεγμα κατωτερότηρος» θα σας επιφέρη τον θαυμασμό πολλών».
118-     ΛΟΓΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΡΔΙΑ. Ο Αλβέρτος Άϊνστάϊν, στην ερώτησι ενός δημοσιογράφου, ποιους συγραφείς προτιμά, απήντησε:
            -Εκείνους, στους οποίους το λογικό δεν περιώρισε την καρδιά.

146-     ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΩΝΕΨΗ. Ο εφημέριος μιας αστικής ενορίας εκλήθη επειγόντως στο προσκέφαλο ενός ετοιμοθάνατου.
            Ο ιερεύς παρηγόρησε με κατάλληλα λόγια τους παρευρισκομένους, αρκετά αμαθείς σχετικά με τη θρησκεία, και στο τέλος πρόσθεσε:
            -Νομίζω ότι είναι καιρός να του δώσωμε το Ευχέλαιο.
            -Είναι περιττόν, πάτερ, του απάντησαν, ο ασθενής δεν μπορεί να χωνέψη τίποτε.
147-     Η ΑΓΙΑ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ. Μια κυρία ακούγοντας να μιλούν για την Πεντηκοστή, ρώτησε με απορία:
            -Μα, σας παρακαλώ, πείτε μου, τι αγία είναι αυτή η Πεντηκοστή; Πολύ περίεργο όνομα.

(Θησαυρός Γνώσεων και ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ. 55-65, 77)

... Απόκριση
Εάν θέλεις να προσευχηθείς για πολλά κεφάλαια, εφόσον ο Θεός γνωρίζει ποια πράγματα χρειαζόμαστε, προσευχήσου λέγοντας: ‘Δέσποτα Κύριε Ιησού Χριστέ, οδήγησε με σύμφωνα με το θέλημα σου’. Εάν πρόκειται για πάθη, λέγε: ‘θεράπευσε με σύμφωνα με το θέλημα σου’. Εάν πάλι πρόκειται για πειρασμούς, λέγε: ‘εσύ γνωρίζεις το συμφέρον μου, βοήθησε την ασθένεια μου και δώσε την έκβαση των πειρασμών σύμφωνα με το θέλημα σου’.
... Απόκριση
Να προσεύχεται ως έξης: ‘Κύριε, είμαι στα χέρια σου, εσύ γνωρίζεις το συμφέρον μου, οδήγησε με σύμφωνα με το θέλημα σου, και μη με αφήσεις να πλανηθώ και να φθάσω σε κατάχρηση πράγματος, διότι τα πράγματα είναι δικά σου, και εσύ τα κυβερνάς. Ως Δεσπότης ρύθμισε να γίνουν σύμφωνα με το φόβο σου. Διότι δική σου είναι η δόξα στους αιώνες’. Γένοιτο
441.Ερώτηση
Όταν κάθομαι, είτε διαβάζοντας είτε κάνοντας εργόχειρο, και θέλω να προσευχηθώ, ο λογισμός μου απαιτεί να προσέχω στην ανατολή. Τι πρέπει να κάνω, πάτερ;
Απόκριση:Είτε κάθεσαι είτε περπατάς είτε εργάζεσαι είτε τρώγεις είτε κάνεις κάτι άλλο είτε αυτήν ακόμα την ανάγκη του σώματος, μη διστάσεις να προσευχηθείς είτε έτυχε να βλέπεις πρός την ανατολή είτε προς τη δύση, διότι μας δόθηκε εντολή να το κάνουμε αυτό αδιάκοπα και σε κάθε τόπο. Και πάλι έχει γραφεί, «ετοιμάστε δρόμο σ’ αυτόν που πηγαίνει στη δύση, του οποίου το όνομα είναι ‘Κύριος’ », το οποίο δείχνει ότι ο Θεός είναι παντού. Και όταν έχεις σκεπασμένο το κεφάλι, μην αποφύγεις να προσευχηθείς, προσέχοντας μόνο αυτό, το να μη το κάνεις αυτό με περιφρόνηση.
443.Ερώτηση
Επειδή μου συμβαίνει όταν στιχολογώ τους ψαλμούς να ονειροπολώ ή να πλανιέμαι, τι να κάνω;
Απόκριση:Αν πλανηθείς, επανάλαβε τα ρητά του ψαλμού αυτού που τα θυμάσαι, και αν επαναλαμβάνοντας μία φορά και δύο και τρεις δεν βρίσκεις να θυμηθείς κανένα ρητό, ή αν θυμηθείς δεν μπορείς να προχωρήσεις, πάρε από την αρχή τον ίδιο ψαλμό. Διότι σκοπός του εχθρού είναι να εμποδίσει τη δοξολογία με τη λησμοσύνη. Το να λέγει κανείς στη συνέχεια είναι δοξολογία. Το να μη ονειροπολεί είναι γνώρισμα εκείνων που έχουν καθαρά τα αισθητήρια. Εμείς όμως είμαστε ασθενείς. Όταν καταλαβαίνουμε το ονειροπόλημα, ας συγκεντρώσουμε όλη την προσοχή μας για να κατανοούμε στη συνέχεια τα λεγόμενα, ώστε να μη αποβούν προς κατάκριση μας.

(Βαρσανουφίου Έργα, ΕΠΕ, Φιλοκαλία, τομ. 18Β, σελ.361,363.365-367)

«όχι» Χριστού σε μαρτυρία τους
Ο Χριστός δεν ήθελε και δεν επέτρεπε να δίνουν τα δαιμόνια καλή μαρτυρία γι’ Αυτόν. Ο δαίμονας για ποιο λόγο το έκανε αυτό; Γιατί ήθελε να προκαλέση σύγχυσι, να ανατρέψη την τάξι και να αρπάξη το αξίωμα των αποστόλων, ώστε να πείση τους ανθρώπους να προσέχουν σ’ αυτόν. Αν αυτό είχε γίνει, θα φαινόταν ο δαίμων εύκολα αξιόπιστος και θα ανακάτευε τα δαιμονικά με την αλήθεια.
Ε.Π.Ε. 18α,250
Θα καταργηθούν
Τώρα μεν δεν έχουν τελείως καταργηθεί, αφού ενεργούν πολλές φορές. Τότε όμως θα παύση κάθε ενέργειά τους.
Ε.Π.Ε. 18α,606
Και Χριστός
Όταν δεις άνθρωπο να ταράζεται από δαίμονα, προσκύνησε τον Κύριο και μάθε την κακία των δαιμόνων. Μπορεί να δεις και τα δύο στην περίπτωσι των δαιμονιζομένων των Γαδαρηνών: και τη φιλανθρωπία του Θεού και την κακία των δαιμόνων. Βλέπεις την κακία των δαιμόνων, όταν ταράζουν και αναστατώνουν την ψυχή του δαιμονιζομένου. Βλέπεις τη φιλανθρωπία του Θεού, όταν ένα τόσο άγριο δαίμονα, που κατοικεί μέσα στον άνθρωπο και θέλει να τον γκρεμίση, τον συγκρατεί, τον εμποδίζει και δεν του επιτρέπει να χρησιμοποίηση όλη τη δύναμί του. Του επιτρέπει μόνο να δείξη τη δύναμί του τόσο, όσο αρκεί για να σωφρονιστή ο άνθρωπος και να καταστήση και ο δαίμονας φανερή τη δική του κακία.
Ε.Π.Ε. 31,58
δεν λυπούνται τους ανθρώπους
Περιμένεις γιατρειά από τους δαίμονες; Όταν ο Χριστός επέτρεψε να μπουν στα γουρούνια, οι δαίμονες έρριξαν τα γουρούνια στη θάλασσα. Δεν λυπήθηκαν τα γουρούνια, και θα λυπηθούν τα ανθρώπινα σώματα; Μακάρι να μη φόνευαν! Μακάρι να μην επεδίωκαν την καταστροφή των ανθρώπων! Σε έβγαλαν από τον παράδεισο, σου στέρησαν την ουράνια τιμή, και θα σου γιατρέψουν το σώμα;
Ε.Π.Ε. 34,132-134
Δεν θέλει ο Παύλος μαρτυρία τους
Οι δαίμονες ήξεραν, ότι με τα ωραία λόγια τους θα εξαπατούσαν πολλούς από τους αφελείς, κι έτσι θα τους έπειθαν να τους προσέχουν και σε άλλα θέματα. Για να ανοίξουν, λοιπόν, πόρτα στις άπατες τους και να δώσουν μεγάλη δύναμι στο ψέμα τους, γι’ αυτό ανακάτεψαν το κακό με μερικές αλήθειες, όπως ακριβώς όσοι ανακατεύουν τα δηλητηριώδη φάρμακα, αλείφοντας με μέλι το στόμιο του ποτηριού, κάνοντας ευπρόσδεκτη τη ζημιά. Γι’ αυτό, λοιπόν, και ο Παύλος αγανάκτησε και έσπευσε αμέσως να αποστομώση τα δαιμόνια.
Ε.Π.Ε. 34,322

(Χρυσοστομικό Λεξικό, αρχ. Δανιήλ Αεράκη, τόμος Β, σελ. 13-14)

127-     ΕΠΙΘΥΜΙΑΙ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΥ. «Θα ήθελα να φθάσω μέχρι τα πέρατα της γης, για να σώσω μια ψυχή…Όταν σκέπτωμαι χίλια χρόνια, χίλιες χιλιάδες χρόνια, τόσα εκατομμύρια χρόνια, όσα είναι τα φύλλα των δένδρων, οι κόκκοι της άμμου όλων των θαλασσών, βρίσκομαι ακόμη μακρυά από τη λέξι: αιωνιότης!
            Αιωνιότης που με θαμπώνεις! Και στις Ινδίες να πρέπει να φθάσω για να κερδίσω μια ψυχή στο Χριστό, θα έφευγα αμέσως, κι ας έβρισκα εκεί το μαρτύριο!»
132-     ΔΟΚΙΜΗ. Ένα παιδί συζητούσε με τους φίλους του για τις τιμωρίες της κολάσεως, και ένας απ’ αυτούς συμπέρανε: «το παν είναι να μην πάμε στην Κόλασι, αν όμως πάμε, υπομονή!..»
            Το πρώτο παιδί, τότε, άναψε ένα σπίρτο και το έβαλε κάτω από το χέρι του φίλου του.
            -Έ, τι κάνεις. Τρελλάθηκες; Του φωνάζει.
            -Καθόλου. Ήθελα μόνο να δοκιμάσω την ηρωική σου υπομονή! του απαντά ειρωνικά εκείνο.
133-     ΑΤΕΛΕΥΤΗΤΗ ΑΙΩΝΙΟΤΗΣ!..       Ένας νέος, που ζούσε έκφυλη ζωή, μπήκε μια μέρα στην πρώτη εκκλησία που βρέθηκε μπροστά του και άκουσε, για να περάση η ώρα, ένα κήρυγμα με θέμα: «Ατελεύτητη αιωνιότης».
            Μετά το κήρυγμα είχε να πάη να συναντήση τη συνηθισμένη του παρέα, αλλά οι δυο αυτές λέξεις τον κυνηγούσαν παντού: ατελεύτητη αιωνιότης!
            Άλλαξε σχέδιο. Δεν πήγε. Οι τύψεις όμως και η εσωτερική φωνή του επαναλάμβαναν: Ατελεύτητη αιωνιότης.
            Δεν ησύχασε παρά μόνον όταν εξομολογήθηκε και πήρε την απόφασι ν’ αλλάξη ζωή. Ο νέος αυτός ήταν ο Δομένικο Μάνσι, που αργότερα έγινε διάσημος επίσκοπος στην Ιταλία (+1769).
136-     ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ. Ένα ιερωμένος καθηγητής σε ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα επανελάβαινε συνεχώς στους μαθητές του το ρητό, «στιγμή από την οποία εξαρτάται η αιωνιότης», και προσπαθούσε να το ριζώση στις καρδιές των μαθητών του. Ένας από τους μαθητάς του παρασύρθηκε στον κακό δρόμο και στο τέλος αποφάσισε ν’ αυτοκτονήση. Ο δυστυχής ετοιμαζόταν να εκτελέση το έγκλημα, όταν ξαφνικά θυμήθηκε το ρητό που είχε ακούσει τόσες φορές. Σαν αστραπή πέρασε απ’ το μυαλό του  η εικόνα της αιωνιότητος και τρομαγμένος πέταξε το όπλο.
            Την ίδια στιγμή κάποιος κτυπούσε την πόρτα και ο γέρο καθηγητής μπήκε. Ο νέος έπεσε στο λαιμό του κλαίγοντας και με φωνή διακοπτομένη από λυγμούς του διηγήθηκε τι του συνέβηκε και πως η ενθύμησις του ρητού που είχε τόσες φορές ακούσει τον είχε σώσει από ένα φρικτό θάνατο.

(Θησαυρός Γνώσεων και ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ. 69-71)

13. «Εγώ είμι Κύριος ο Θεός σου, Θεός ζηλωτής» (Εξόδ. κ’ 5). «Την δόξαν μου ετέρω ου δώσω» (Ησ. μβ’ 8). Όταν ξεστρατίζω από το άγιο θέλημά του και η καρδιά μου στρέφεται προς τις ματαιότητες, ο Θεός δείχνει τη ζηλοτυπία του, τη λύπη του για το ότι δίνω τη δόξα, που του οφείλω, σε άλλα αντικείμενα. Ακούω τότε τη φωνή του μέσα μου να λέγη: Δεν δίνω τη δόξα μου σε άλλον. Θα σε παιδεύσω με τη ράβδο της αληθείας μου, για να μάθης ότι κανείς άλλος δεν μπορεί να οικειοποιηθεί τη δόξα μου. Στρέψε την καρδιά σου πάλι σ’ εμένα, που μου ανήκει. Οφείλεις εμένα να αγαπάς πάνω από το κάθε τι, να τιμάς εμένα, να είσαι αφωσιωμένος σ’ εμένα. Εγώ έπλυνα με το αίμα μου τις αμαρτίες σου και τις έκαμα λευκότερες από το χιόνι… Έδωσα στην ψυχή σου ειρήνη και χαρά. Σε αγάπησα πιο πολύ απ’ ό,τι αγαπά μία μητέρα τα παιδιά της. Εγώ είμαι που σε έσωσα από τον αιώνιο θάνατο. Ποιος λοιπόν μπορεί να σφετερισθή τη δική μου δόξα; Είμαι ο Παντοκράτωρ.

14. Η αλήθεια του Κυρίου είναι το θεμέλιο όλων όσα δημιουργήθηκαν. Ας γίνη αυτή η αλήθεια θεμέλιο και όλων των έργων μας, ιδιαίτερα δε των προσευχών μας. Ας θεμελιώσουμε με την αλήθεια του Ευαγγελίου όλες μας τις πράξεις, όλους μας τους λογισμούς, όλους μας τους πόθους.

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 24-25)

325.Ερώτηση
Όταν κλείνω τα μάτια μου στις συνάξεις, μαζεύονται οι λογισμοί• άραγε είναι καλό, ή μήπως φαίνομαι ότι κάνω κάτι παράξενο μπροστά στους αδελφούς που είναι εκεί παρόντες και σκανδαλίζονται;
Απόκριση Ιωάννη.:Εάν γενικά κλείνοντας τα μάτια σου στις συνάξεις μαζεύονται οι λογισμοί σου για το Θεό, μη σκεφθείς κανένα• κι αν ακόμα φανείς, όπως είπες, ότι κάνεις κάτι παράξενο μπροστά στους αδελφούς που είναι παρόντες εκεί μαζί με σένα.
384.Ερώτηση
Εάν παρακαλέσω τους αγίους για το πάθος της ψυχής ή του σώματος, και πιστεύω ότι υπάρχει άμεση θεραπεία, άραγε θα γίνει έτσι, κι αν ακόμα δε με συμφέρει η άμεση θεραπεία;
Απόκριση Ιωάννη.:Δεν είναι καλό από τώρα να προσεύχεσαι με αυθεντία, χωρίς να γνωρίζεις αν σε συμφέρει να γιατρευθείς από το πάθος, αλλά να το αφήσεις σ’ εκείνον που είπε• «ο ουράνιος Πατέρας σας γνωρίζει τι χρειάζεσθε, προτού να του το ζητήσετε». Έτσι λοιπόν προσευχήσου στο Θεό, λέγοντας• ‘Δέσποτα, είμαι στα χέρια σου, ελέησε με σύμφωνα με το θέλημα σου• και αν με συμφέρει, θεράπευσε με γρήγορα’. Παρακάλεσε τους αγίους να προσευχηθούν το ίδιο και πίστεψε αδίστακτα, ότι θα κάνει αυτό που σε ωφελεί. Και ευχαρίστησε τον σε κάθε περίπτωση, ενθυμούμενος το, «να τον ευχαριστείτε για το κάθε τι», και θα ωφεληθείς στην ψυχή και στο σώμα.
421.Ερώτηση
Όταν θλίβομαι για κάτι και προσεύχομαι και με βοηθεί η απερίγραπτη αγαθότητα του Θεού, ο λογισμός μου, επειδή εισακούσθηκε, υψηλοφρόνει. Τι να κάνω λοιπόν;
Απόκριση: Όταν, αφού προσευχηθείς και επιτύχεις, υψηλοφρονήσεις, είναι φανερό, ότι ούτε προσευχήθηκες όπως αρέσει στο Θεό, ούτε έλαβες τη βοήθεια από το Θεό, αλλά ενεργήθηκες από τους δαίμονες, για να αλαζωνευθεί η καρδιά σου. Διότι, όταν η επιτυχία προέρχεται από το Θεό, δεν υψηλοφρόνει η ψυχή, αλλά μάλλον δείχνει ταπεινοφροσύνη, και θαυμάζει το μεγάλο έλεος του Θεού, πως καταδέχεται να ελεεί τους αμαρτωλούς, ενώ είναι ανάξιοι και πάντα τον εξοργίζουν. Και υπερευχαριστεί την ένδοξη και απερίγραπτη αγαθότητα του, διότι δεν μας παραδίδει στην καταστροφή σύμφωνα με τις αμαρτίες μας, αλλά με τη μεγάλη ανεξικακία του δείχνει μακροθυμία και ευσπλαχνία, και δεν υψηλοφρόνει πλέον, αλλά τρέμει και δοξολογεί.
... Απόκριση
Αν το αγαθό έργο, δηλαδή η προσευχή, έγινε εξαρχής με κενοδοξία, είναι αναμφίβολα διαβολικό έργο. Αν όμως στην αρχή δεν είχες την κενοδοξία, και τη δέχθηκες ύστερα, τότε κατέστρεψες εξαιτίας της κενοδοξίας εκείνο που έγινε καλά, όπως εκείνος που οικοδομεί έναν τοίχο, αλλά στρέφεται και τον γκρεμίζει. Αν όμως η κενοδοξία σε πολεμούσε, αλλά εσύ δεν την δέχθηκες, δεν σε έβλαψε σε τίποτε.

(Βαρσανουφίου Έργα, ΕΠΕ, Φιλοκαλία, τομ. 18Β, σελ.171. 271. 335-337. 337)

«…Όποιος πίνει από το νερό αυτό, θα ξεδιψάσει. Μα όποιος πιει από το νερό που θα του δώσω εγώ, αυτός όχι, δε θα διψάσει ποτέ…» (Ιωάννης 4:13-14)

Το Νερό της Ζωής

   Ο Χριστός παρευρέθηκε σε μια γιορτή. Κόσμος πολύς. Τους κοιτούσε ο καρδιογνώστης Χριστός κι έβλεπε τη δίψα του καθενός. Δίψα για διάφορα πράγματα. Άλλος διψούσε για επίδειξη, άλλος για κοινωνική αναγνώριση, άλλος για διασκέδαση, άλλος για λίγη ευτυχία, άλλο για το ένα, άλλος για το άλλο. Αλλά ήξερε πως στην πραγματικότητα ένα πράγμα τους έλειπε, από το οποίο και είχαν τη μεγαλύτερη ανάγκη, χωρίς να το καταλαβαίνουν. Ήταν η ελευθέρωσή τους από τη σκλαβιά της αμαρτίας, ήταν το γέμισμα του κενού της ψυχής τους, ήταν το ξεδίψασμα της ψυχής τους με το Νερό της Ζωής. Και το Νερό αυτό της Ζωής μόνο ο ίδιος ο Χριστός μπορούσε να τους το δώσει, γιατί είναι ο ίδιος το Νερό της Ζωής. Στάθηκε λοιπόν μέσα στο πνευματικά διψασμένο εκείνο πλήθος και φώναξε δυνατά: «Αν διψάει κάποιος, σ’ εμένα να έρχεται και να πίνει. Όπως το λέει η Γραφή, ποτάμια ζωντανού νερού θα ξεχυθούν μέσα από εκείνον που πιστεύει σ’ εμένα» (Ιωάν. 7:37-38). Εσύ ήπιες απ’ αυτό το Νερό; Ξεδίψασες μια για πάντα.

«Περιβληθείτε την πανοπλία του Θεού για να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τα στρατηγήματα του διαβόλου» (Εφεσ. 6:11).

Η μάσκα

   Όλοι θυμόμαστε το συγκρότημα που κέρδισε το πρώτο βραβείο στη Γιουροβίζιον του 2006. Ήταν το φινλαδικό συγκρότημα Lordi, που έμεινε στην ιστορία για τις περίεργες μάσκες που φορούσαν τα μέλη του. Μία απ’ αυτές τις μάσκες πουλήθηκε σε δημοπρασία και την αγόρασε ένας Φινλανδός για 6.701 ευρώ (κάπου 2,3 εκατομμύρια δραχμές)!
   Ο κόσμος αγαπάει τις μάσκες - ιδιαίτερα τις «σατανικές», όπως έμοιαζαν αυτές του συγκροτήματος. Το περίεργο είναι ότι αρνούνται την ύπαρξη του Θεού, ενώ «τη βρίσκουν» με τους σατανάδες! Δεν μπορείς όμως να παραδέχεσαι το ένα και ν’ αρνείσαι το άλλο. Η ύπαρξη του σατανικού κόσμου συνεπάγεται και την ύπαρξη του Θεού!
   Που θα στραφείς φίλε μου; Στον εχθρό της ψυχής σου ή σ’ Εκείνον που σε αγαπάει και πέθανε για να σου δώσει την αιώνια ζωή; Ο Χριστός έρχεται και σε προσεγγίζει με αγάπη, όπως το έκανε με τη θυσία Του στο σταυρό. Και δε χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει μάσκα…

(Εκδόσεις "Ο λόγος")

10. Όταν βλέπουμε το σώμα μας να το τυραννή η αρρώστια, ας μη γογγύζουμε εναντίον του Θεού, αλλά ας λέμε: «Ο Κύριος έδωκεν, ο Κύριος αφείλατο. Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον εις τους αιώνας» (Ιωβ α’ 21). Έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε το σώμα μας σαν μία άφθαρτο ιδιοκτησία μας. Αλλά το σώμα μας είναι κτίσμα του Θεού. Και το κάνει ό,τι θέλει.

11. Ο ιερεύς πρέπει να μοιάζη πιο πολύ στον άγγελο παρά στον άνθρωπο. Αξίωνε τους ιερείς σου, Κύριε, να θυμούνται το μεγαλείο της κλήσεώς τους, να είναι «ντυμένοι τη δικαιοσύνη» (Ψαλμ. ρλα’ 9) και να μην έχουν προσκόλλησι στα γήϊνα πράγματα που παρέρχονται, αλλά στα ουράνια αγαθά.

12. Για τον Πονηρό, υπάρχουν πολλοί δρόμοι και ποικίλοι τρόποι που του εξασφαλίζουν την είσοδο στην ανθρώπινη ψυχή και την άλωσί της. Καμμία ευκαρία δεν χάνει για να εισέλθει στον άνθρωπο και να τον κυριεύση. Αλλά και το Άγιο Πνεύμα έχει πολλούς δρόμους και ποικίλους τρόπους για να κυριεύση την ψυχή μας. Τους δρόμους της αδόλου πίστεως, της αληθινής ταπεινοφροσύνης, της αγάπης προς τον Θεό και τον πλησίον. Και άλλους ακόμη. Ανάμεσα σ’ αυτούς, είναι και οι θλίψεις αν τις υποφέρουμε καρτερικά. Αποκλείουν την είσοδο στο πονηρό πνεύμα, μαλακώνουν την καρδιά και την καθιστούν ικανή να δεχθή τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 23-24)