751.Ερώτηση.
Άραγε το να εργάζεται κανείς την Κυριακή είναι αμαρτία;
Απόκριση: Δεν είναι αμαρτία γι’ αυτούς που εργάζονται κατά Θεόν διότι ο Απόστολος είπε• «εργαζόμαστε νύχτα και ήμερα, για να μη επιβαρύνομε κάποιον»49• είναι αμαρτία όμως για εκείνους που εργάζονται με περιφρόνηση, πλεονεξία και αισχροκέρδεια. Είναι καλό λοιπόν κατά την αναστάσιμη ήμερα, τις δεσποτικές εορτές και τις μνήμες των Αποστόλων να σταματά κανείς τα έργα και να πηγαίνει στην εκκλησία, διότι είναι παράδοση των αγίων Αποστόλων.
(Βαρσανουφίου Έργα, ΕΠΕ, Φιλοκαλία, τομ. 18Γ, σελ.363-365)

και Δαβίδ

Ο Δανιήλ ανέβηκε άθικτος από το λάκκο, αφού νίκησε τα θηρία. Έτσι και ο Δαβίδ βγήκε από το σπήλαιο, αφού νίκησε κάτι άλλα θηρία, πολύ χειρότερα. Όπως στο Δανιήλ βρίσκονταν τα λιοντάρια, αγριώτερα από όλα τα θηρία, έτσι το Δαβίδ τα θηρία, τα πάθη, του επετέθησαν. Από τη μια μεριά αντιμετώπισε ένα θηρίο, το θυμό για τα παρελθόντα. Από την άλλη τo φόβο για τα μέλλοντα. Και τα δύο όμως θηρία τα αποστόμωσε, διδάσκοντας στην πράξι, ότι δεν υπάρχει τίποτε πιο ασφαλές από το να σεβαστής τη ζωή των εχθρών σου και τίποτε πιο σφαλερό από το να θες να εκδικηθής τον άλλον για όσα σου έκανε. Ε.Π.Ε. 7.586

κέρδισε τον Ναβουχοδονόσορ

Ο Ναβουχοδονόσορ προσκύνησε τον Θεό λέγοντας: «Ο Θεός σας πράγματι είναι ο αληθινός, που αποκαλύπτει μυστήρια, αφού μπόρεσε ν’ αποκαλύψη αυτό το μυστήριο» (Δαν. β' 47). Είδες τη δύναμι της προφητείας, πως μετέβαλε και κατήχησε και ωδήγησε στην πίστι εκείνον τον άγριο; Ε.Π.Ε. 18α, 504

ταπεινός

Ήταν ταπεινός ο Δανιήλ. Απέδιδε τη δόξα στο Θεό. Και αυτό γίνεται φανερό από το ότι τον αγαπούσε ο Θεός, διαφορετικά δεν θα τον άφηνε να ζήση αν σφετεριζόταν την τιμή του Θεού. Βρισκόταν στο λάκκο των λεόντων για τον Θεό, και όμως θεωρούσε τον εαυτό του ανάξιο να τον θυμάται και να τον ακούη ο Θεός. Ενώ εμείς, που τόσα βρώμικα διαπράττουμε και είμαστε οι βρωμερότεροι, αν δεν εισακουστούμε αμέσως, απομακρυνόμαστε από τον Θεό. Ε.Π.Ε. 25,208

(Χρυσοστομικό Λεξικό, αρχ. Δανιήλ Αεράκη, τόμος Β, σελ. 20-21)

403-     ΣΕ ΕΝΑ αρχαίο χριστιανικό τάφο βρέθηκε η ακόλουθη επιγραφή: DECESSIT IN ALBIS · δηλ. απέθανε μες τα άσπρα. Με την επιγραφή αυτή οι συγγενείς του νεκρού ήθελαν να δηλώσουν ότι ο άνθρωπός των πέθανε λίγες μέρες μετά το Βάπτισμά του και ενώ ακόμη φορούσε τα άσπρα ενδύματα των νεοφώτιστων.
            Τι ωραίος θάνατος! Ευτυχισμένος όποιος αποθνήσκει με τη χάρι του Βαπτίσματος.
406-     «ΚΑΘΟΡΙΣΑΤΕ!» Στη στήλη της αλληλογραφίας μιας εφημερίδος έφθασε η εξής ερώτησις:
            «Έχω δυο δίδυμα, άρρεν και θήλυ, για τα οποία ψάχνω να βρω δυο καλά ονόματα. Νομίζω ότι βρήκα δυο πολύ χαριτωμένα, για τα οποία ζητώ τη γνώμη σας: Τι θα λέγατε να τα ωνόμαζα, Ντούμπο και Ντούμπα».
            Και η απάντησις ήλθε:
            «Ευχαρίστως θα σας πω τη γνώμη μου. Πρώτα όμως θα σας παρακαλούσα να μου καθορίσετε αν πρόκειται για μωρά ή για ελεφαντάκια».
407-     ΠΑΛΑΙΑ ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΣ. Πολλοί υποστηρίζουν ότι, το να βαπτίζωμε τα παιδιά μικρά, αποτελεί παραβίασι της ελευθερίας των.
            Λησμονούν όλοι αυτοί, ότι πρώτοι, που παρεβίασαν την ελευθερία του παιδιού, είναι εκείνοι που το έφεραν στη ζωή χωρίς να του ζητήσουν τη γνώμη του, εκείνοι που επέβαλαν το όνομά τους, που μπορεί αργότερα να μη το θέλη. Του έδωσαν μια πατρίδα που μπορεί να μην αγαπά. Φρόντισαν να το εμβολιάσουν, να το θρέψουν, να το περιθάλψουν στις ασθένειές του, μόνο με την ασταθή προϋπόθεσι ότι, αργότερα το παιδί θα τους ευγνωμονή για το ενδιαφέρον των για τη σωματική του ακεραιότητα.
            Όταν πρόκειται για τα αιώνια συμφέροντα δεν έχομε την υποχρέωσι να ενεργήσωμε για το καλό των παιδιών μας;

(Θησαυρός Γνώσεων και ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ. 181-182)

38. Αν αμφιβάλλης για την αλήθεια κάθε προσώπου ή κάθε γεγονότος που περιγράφει η Γραφή, θυμήσου ότι «πάσα γραφή θεόπνευστος» (Β’ Τιμ. γ’ 16), όπως λέγει ο Απόστολος. Είναι λοιπόν αληθινή σε όλα. Δεν περιλαμβάνει φανταστικά πρόσωπα, μύθους και θρύλους. Ακόμη και οι Παραβολές, που είναι συμβολικές ιστορίες, έχουν μέσα τους μόνον αλήθεια. Αμφιβάλλοντας για τη Γραφή κανείς, αμαρτάνει εναντίον της αληθείας της. Και η αλήθειά της δεν είναι άλλη παρά ο Ίδιος ο Θεός, η Αυτοαλήθεια. «Εγώ εἰμι ἡ ἀλήθεια» (Ιω. ιδ’ 6), είπε ο Κύριος. «Ο λόγος ὁ σὸς ἀλήθειά ἐστιν» (Ιω. ιζ’ 17), είπε ο Ιησούς Χριστός στον Θεό και Πατέρα του. Να παραδέχεσαι λοιπόν το σύνολο της Γραφής σαν αλήθεια.

39. Μη δίνεις τόπο στις σκοτεινές τάσεις του κακού που παρουσιάζονται στην καρδιά σου εναντίον του πλησίον σου. Σύντριβέ τις με τη δύναμι της πίστεως. Μείνε καλός και άκακος. «Πορεύου ἄμωμος καί ἐργαζόμενος δικαιοσύνην˙μή ποίει τῷ πλησίον σου κακόν» (Ψαλμ. ιδ’ 2, 3). Όταν ανακύπτουν τέτοιες τάσεις, βίασε τον εαυτό σου να είσαι πράος, γεμάτος αγάπη Χριστού. Έτσι, οι τάσεις αυτές θα εξαφανισθούν σαν καπνός.

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 34)

Κατά καιρούς πέφτω πάνω σε βιβλία και εκπομπές που μιλούν για αυτοβελτίωση και ευεξία… για το πώς θα εξελιχθούμε σαν άνθρωποι και θα ζήσουμε ευτυχισμένοι μέσα από συμβουλές ειδικών επιστημόνων! Υπόσχονται τη ζωή που ονειρευόμαστε σε όλα τα επίπεδα… προσωπικό, επαγγελματικό, οικονομικό αλλά πουθενά ο Θεός! ‘ Σκέψου θετικά , η δύναμη είναι στο μυαλό σου’ λένε. Λες και πατάς ένα κουμπί και ξεκινά η θετική σκέψη όπως όταν βάζεις το πρόγραμμα στο πλυντήριο! ‘ Μην αγχώνεσαι’ λες και επειδή το λένε έτσι μαγικά θα σταματήσει να συμβαίνει! Και άλλες σοφές συμβουλές που μας καθοδηγούν σε ένα δρόμο εν τέλει αδιέξοδο γιατί αυτοβελτίωση, ευεξία και ευτυχία χωρίς τη Θεία Χάρη δε γίνονται!
Ο Χριστός είναι η Αγάπη, η Ειρήνη, η Χαρά, το Έλεος …η Ζωή! Ο Χριστός θα μας βοηθήσει να εξελιχθούμε όταν μέσα από τον πνευματικό μας αγώνα πολεμήσουμε τα πάθη μας και καλλιεργήσουμε τις αρετές μας. Εκείνος θα μας φωτίζει σε κάθε μας απόφαση, θα μας προστατεύει στις καταιγίδες, θα μας θεραπεύει τις πληγές μας, θα γαληνέψει την καρδιά μας, θα διώξει τα σκοτάδια από την ψυχή μας… γιατί Αυτός είναι το Φως!
Αν λοιπόν θέλουμε να μη ζούμε μέσα σε πλάνες και ψευδαισθήσεις ας στραφούμε στη μόνη Αλήθεια και ας εμπιστευτούμε τη ζωή μας στα χέρια Του για να είμαστε μακάριοι και σε αυτή αλλά και στην άλλη, την αιώνια Ζωή! Γιατί ο Χριστός είναι η Οδός της σωτηρίας της ψυχής μας…. η Οδός που οδηγεί στη Βασιλεία των Ουρανών! Εξάλλου αυτός πρέπει να είναι και ο μοναδικός στόχος στη ζωή μας… η σωτηρία της ψυχής μας! Και αυτή χωρίς το Χριστό δεν επιτυγχάνεται! Αν γινόταν δε θα ενανθρώπιζε ούτε θα σταυρωνόταν για μας! Γιατί τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε παρέδωσε στο θάνατο το μονογενή του Υιό, για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σε Αυτόν αλλά να έχει ζωή αιώνια. [ Κατά Ιωάννη 3,16]
Ας συνειδητοποιήσουμε λοιπόν ότι η ευτυχία μας και η σωτηρία μας περνάει μέσα από το Χριστό και ας απορρίπτουμε κατευθείαν όλους αυτούς που μας επαγγέλονται την τέλεια ζωή γιατί για τους χριστιανούς η τελειότητα ταυτίζεται με την αγιότητα και αυτή επιτυγχάνεται μόνο μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας και με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος! Ο Κύριος μας παραγγέλει… ‘ Άγιοι γίνεσθε, ότι Εγώ άγιος ειμί’ δηλαδή ‘ να αγωνίζεστε στη ζωή σας να γίνετε άγιοι όπως άγιος είμαι κι εγώ που σας έπλασα’. Και τελικά καταλαβαίνουμε ότι ευτυχισμένος είναι αυτός που συνεχώς αγιάζεται, αυτός που συναντά το Θεό και συνομιλεί μυστικά μαζί Του, αυτός που κρατώντας Τον σφιχτά από το χέρι πορεύεται μαζί Του την πορεία προς τον Ουρανό! Εύχομαι όλοι μας να μπούμε σε αυτή την ψυχοσωτήρια πορεία και αν καμιά φορά παρεκκλίνουμε σύντομα να επιστρέφουμε και να συνεχίζουμε για να φτάσουμε μια μέρα επιτέλους στην αγκαλιά του Αγαπημένου μας! (Α.Κ.Β)

«Αλλά ο Ιακώβ απάντησε: Δε θα σε αφήσω αν δε με ευλογήσεις» (Γέν. 32:26)
    Κάποτε ο Γ. Μίλλερ άρχισε να προσεύχεται καθημερινά για πέντε φίλους του. Έπειτα από πολλούς μήνες, ένας απ’ αυτούς πίστεψε στο Χριστό. Δέκα χρόνια αργότερα, πίστεψαν άλλοι δύο. Για να σωθεί ο τέταρτος πέρασαν 25 ολόκληρα χρόνια. Ο Μίλλερ εξακολούθησε να προσεύχεται επίμονα για τον πέμπτο φίλο του μέχρι το θάνατό του, και στη διάρκεια των 52 εκείνων χρόνων ποτέ δεν έπαψε να ελπίζει ότι κι αυτός θα δεχόταν το Χριστό. Η πίστη του ανταμείφτηκε, γιατί πολύ σύντομα μετά το θάνατό του σώθηκε κι ο πέμπτος φίλος του.
    Στο κεφ. 32 της Γένεσης, διαβάζουμε ότι ένας άγγελος του Κυρίου πάλεψε με τον Ιακώβ. Από την εμπειρία του μπορούμε να πάρουμε δύο σπουδαία μαθήματα για την επίμονη προσευχή. Πρώτον, ο πατριάρχης ήταν μόνος του όταν παρουσιάστηκε σ’ αυτόν ο Θεός. Έτσι, η πιο αποτελεσματική προσευχή μας γίνεται συνήθως όταν κι εμείς μένουμε μόνοι με το Θεό. Δεύτερον, παρόλο που ο Ιακώβ αναγνώρισε τη δική του αδυναμία, εξακολούθησε να στηρίζεται στο Θεό, γιατί επιθυμούσε να λάβει την ευλογία Του. Κι ο Κύριος πράγματι αντάμειψε την επιμονή του.

«Και ό,τι του ζητούμε μας το δίνει αυτός…» (Α’ Ιωάννη 3:22)
    Κάποιος εξηγούσε σ’ έναν απλοϊκό χριστιανό τις θαυμαστές ιδιότητες του ίντερνετ. «Ξέρεις, μπορείς να στείλεις ένα μήνυμα σε κάποιον στην άλλη άκρη του κόσμου και μπορείς να πάρεις απάντηση την άλλη στιγμή!». «Δεν είναι και πολύ σπουδαίο αυτό», απάντησε εκείνος. «Εγώ ξέρω κάτι πολύ πιο θαυμαστό. Ξέρω ένα μέσο που την απάντηση την παίρνεις προτού στείλεις το μήνυμα!» Έκπληκτος ο συνομιλητής του τον ρώτησε: «Τι εννοείς;». «Εννοώ», απάντησε ο πιστός, «αυτό που λέει ο Προφήτης: “Ακόμα πριν προλάβουν να μου φωνάξουν, εγώ θα τους έχω αποκριθεί. Ακόμα πριν τελειώσουν την προσευχή τους, εγώ θα κάνω να εκπληρώνεται”» (Ησαϊας 65:24). Την πείρα μιας τέτοιας επικοινωνίας με το Θεό την έχουν μόνο όσοι έγιναν παιδιά Του μέσω του σωτήριου έργου του Χριστού.
    Πατέρα μας Ουράνιε, πόσο Σ’ ευχαριστούμε που είσαι πρόθυμος να απαντήσεις στις προσευχές μας πριν ακόμα εμείς προλάβουμε να τις εκφράσουμε, γιατί είσαι Θεός παντογνώστης και γνωρίζεις τις καρδιές μας και όλες τις ανάγκες μας. (Σ.Α.Ι.)

(Εκδόσεις «Ο Λόγος»)

36. Όταν παρακαλής τον Θεό να σου συγχωρήση τα αμαρτήματα, πίστευε ακράδαντα ότι θα το κάμη. Ο Κύριος είναι πάντοτε πρόθυμος να συγχωρήση τον αμαρτωλό, που αληθινά και ειλικρινά ζητεί την άφεσι. Τα πλήθη των αμαρτιών μας είναι ένα τίποτε μπροστά στην άβυσσο του θείου ελέους. Μας λέγει ο ίδιος ο Κύριος: «Πάντα όσα αν προσευχόμενοι αιτείσθε, πιστεύετε ότι λαμβάνετε, και έσται υμίν» (Μαρκ. ια’ 24). Το να μην είμαστε λοιπόν βέβαιοι ότι θα λάβουμε αυτό που ζητήσαμε, είναι βλασφημία κατά του Θεού.

37. Κατέχουμε μία πυξίδα, που μας δείχνει κατά που πρέπει να πλέουμε, στο πέλαγος της παρούσης ζωής. Μας δείχνει την κατεύθυνσι της πνευματικής Ανατολής, δηλαδή που είναι ο Χριστός. Και της πνευματικής Δύσεως, δηλαδή που είναι ο Διάβολος και ο αιώνιος θάνατος. Είναι η συνείδησίς μας. Δεν εξαπατά και δεν αποκρύβει τους πλανερούς δρόμους. Ας τη διαβάζουμε προσεκτικά. «Εάν η καρδιά ημών μη καταγινώσκη ημών, παρρησίαν έχομεν προς τον Θεόν» (Α’ Ιω. γ’ 21), δηλαδή πλέουμε τότε προς ανατολάς.

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 33-34)

10. «Ναόν σε καθαρόν… ο Παντουργός εύρηκε μόνην εκ του αιώνος» (Π).
Ο Λόγος του Θεού σ’ ολόκληρη τη διάρκεια της Π. Διαθήκης αναζητάει το πρόσωπο που θα δεχθή να γίνη μητέρα Του· που θα συνεργασθή μαζί του για τη σωτηρία του ανθρώπου και την ανακαίνισι του κόσμου. Ο Θεός αναζητάει άξιο τόπο και έμψυχο ναό για να κατοικήση ο ίδιος στη γη, ανάμεσα στους ανθρώπους. Αυτό που γράφει ο Δαβίδ για τον εαυτό του μπορούμε να πούμε ότι ισχύει κυρίως για τον Λόγο του Θεού: «Ει δώσω ύπνον τοις οφθαλμοίς μου και τοις βλεφάροις μου νυσταγμόν και ανάπαυσιν τοις κροτάφοις μου, έως ου εύρω τόπον τω Κυρίω, σκήνωμα τω θεώ Ιακώβ» (Ψαλμ. 131, 4 –5) .
Η νοσταλγική αυτή αναζήτησις του Υιού και Λόγου του Θεού άρχισε από τότε που ο Αδάμ κι η Εύα αρνήθηκαν την κλήσι και έχασαν την εκλογή. Από τότε, όλοι οι δρόμοι και τα μονοπάτια της ιστορίας αντηχούν από τη φωνή του Θεού: «Αδάμ, που ει;» (Γεν. γ' 9). Οι άνθρωποι, καθώς ακούνε τη φωνή του Θεού, φεύγουν και κρύβονται (Γεν. γ' 8), νομίζοντας ότι ο Θεός τους αναζητεί για να τους τιμωρήση... Κι όμως. Εκείνος το μόνο που βαθειά επιθυμεί είναι να βρη ανάμεσά τους τόπο και τρόπο αναστηλώσεως «της σκηνής του Δαβίδ της πεπτωκυίας» (Αμ. θ' 11) για να κατοικήση ξανά ανάμεσα στους ανθρώπους.
Ο Θεός, τον έμψυχο ναό που αναζητούσε για να κατοικήση σωματικά, τον βρήκε στο πρόσωπο της Θεοτόκου. Αυτή ήταν η μόνη «εκ του αιώνος» κατάλληλη για να γίνη κατοικία της θεότητος. Διότι αυτή τελικά αποδέχθηκε την κλήσι του Θεού.
Ο καθένας, νοιώθοντας την αμαρτωλότητά του, ντρέπεται και φοβάται τον Θεό. Γι΄ αυτό, όταν, κατά κάποιο τρόπο, ακούη τη φωνή Του, φεύγει, «κρύβεται από προσώπου του Θεού του»... Στην πραγματικότητα όμως ο Θεός τρέχει πίσω μας, αναζητώντας τόπο και τρόπο να ξαναστήση κοντά μας τη σκηνή του. Διότι ο Θεός θέλει να μένη κοντά μας, όπως τον καιρό του Παραδείσου. Η Παναγία ήταν Εκείνη που έγινε ναός και σκηνή του Θεού, κατά μοναδικό και ανεπανάληπτο τρόπο. Ο καθένας όμως μπορεί να γίνη «ναός του Θεού» (Α΄ Κορ. γ΄ 16) αρκεί να το θέλη. Διότι Εκείνος οπωσδήποτε το θέλει και βαθειά το επιθυμεί να «ενοικήση και εμπεριπατήση» μέσα στον προσωπικό και κοινωνικό χώρο των ανθρώπων και να γίνη για όλους «Θεός και Πατέρας» τους (Β΄ Κορ στ' 16 –18) .

(Μητροπολίτου Αχελώου Ευθυμίου Στυλίου, Η Πρώτη, εκδ. Γρηγόρη, σελ. 31-32 )

746.Ερώτηση.
Αδελφός ερώτησε τον ίδιο γέροντα. Εκείνος που περιφρονεί ένα πράγμα του Θεού, ώστε ή να βλαβεί ή να χαθεί, σε ποιά καταδίκη υπόκειται;
Απόκριση: Ο άνθρωπος αυτός μοιάζει με εκείνον που έκλεψε ή έκανε το πράγμα κακώς παρά το θέλημα του Θεού, και υπομένει την ίδια κατάκριση.
Ερώτηση
Αν κανείς φροντίζει να μη περιφρονήσει και χάνει πράγμα χωρίς να θέλει, άραγε κατακρίνεται;
Απόκριση: Οφείλει να κατακρίνει τον εαυτό του και να ζητήσει συγχώρηση από τον Θεό, διότι αμέλησε.
(Βαρσανουφίου Έργα, ΕΠΕ, Φιλοκαλία, τομ. 18Γ, σελ.359)

361- ΝΑ ΥΠΟΦΕΡΩ Ή ΝΑ ΑΠΟΘΑΝΩ.
Μπρος σε ένα άρρωστο χωρίς ελπίδα να θεραπευθή, ο κόσμος λέγει: «Καλύτερα να αποθάνη παρά να βασανίζεται». Σκέψις ανθρώπινη. Μπρος στον ίδιο άρρωστο ένας καλός χριστιανός θα πη: «Ο Θεός να του δίνη δύναμι να υπομένη τον πόνο του για το πνευματικό καλό της ψυχής του και των άλλων». Ο άγιος όμως που ξέρει την αξία του πόνου θα πη με την αγία Μαγδαληνή ντε Πάτσις: «Κύριε, ή να υποφέρω ή να αποθάνω».

362- ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ.
Σε μια καλογραία, που παραπονιόταν πως δεν μπορούσε από τους πόνους ούτε να προσευχηθή, ούτε να μελετήση, ένας καλός πνευματικός της είπε: «Παιδί μου, μάθε ότι για σένα τώρα είναι καλύτερα να είσαι σταυρωμένη με το Χριστό, παρά να παρακαλής τον Εσταυρωμένο Χριστό».

367- Η ΩΧΡΑΚΕΡΩΣ.
Στη νήσο Ιάβα υπάρχει ένα είδος αράχνης, που λέγεται «ωχράκερως». Εκπέμπει από το σώμα της κάποιο γευστικό και άοσμο υγρό, το οποίον σαγηνεύει τα μυρμήγκια. Τα έντομα αυτά μόλις ροφήσουν το νέκταρ της δόλιας αράχνης, ζαλίζονται, ναρκώνονται, παραλύουν. Και τότε η ύπουλη «ωχράκερος» αρχίζει με όλη της την άνεσι ν’ απομυζά μέχρι της τελευταίας ρανίδος το αίμα του θύματός των. Κάτι παρόμοιο κάνει και η ασέλγεια στον άνθρωπο.

(Θησαυρός Γνώσεων και Ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ. 162,164)