744-     ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΕΥΣΠΛΑΧΝΙΑΣ.

Η υπηρέτρια είδε τον κύριό της μια ημέρα να δίδη σε ένα επαίτη τη μάλλινη φανέλλα του που είχε αγοράσει την παραμονή.
-Μα τέλος πάντων, κύριε, ήταν ανάγκη να δώσης στο ζητιάνο τη φανέλλα που αγόρασες μόλις χθες; Μπορούσες να είχες δώσει την παλιά.
Και ο πονετικός και φιλέσπλαχνος κύριος της έδωκε μια υπέροχη απάντησι:
-Ο δυστυχής αυτός είναι αρκετά πλούσιος σε κουρέλια. Ήταν περιττόν να του προσθέσωμε και ένα άλλο.

(Θησαυρός Γνώσεων και ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ. 339-340)

για τη συντέλεια του κόσμου
Ας υποθέσουμε, ότι η συντέλεια γίνεται ύστερα από είκοσι χρόνια, ύστερα από τριάντα, ύστερα από εκατό. Τι σημασία έχει αυτό για μας; Δεν είναι η συντέλεια του καθενός το τέλος της ζωής του; Γιατί ασχολείσαι και αγωνιάς για το κοινό τέλος όλων;
Ε.Π.Ε. 22,524
και κρίσις και πλάνες
Άνθρωποι διαστρεβλωτές επιχειρούν κατά καιρούς να εξαπατούν. Τότε μεν ισχυρίζονταν, ότι η ανάστασις των νεκρών ήδη έχει γίνει. Τώρα λένε, ότι επίκειται η κρίσις και η παρουσία του Χριστού για να υποτάξουν και αυτόν τον Χριστό στο ψέμα. Και προσπαθούν να πείσουν, ότι δεν υπάρχει ανταπόδοσις στο μέλλον ούτε δικαστήριο και κόλασις και τιμωρία για τους κακοποιούς και ασεβείς.
Ε.Π.Ε. 23,10

(Χρυσοστομικό Λεξικό, αρχ. Δανιήλ Αεράκη, τόμος Β, σελ. 27-28)

739-     ΤΟ ΠΙΟ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΕΡΓΟ.

Κάποτε ένας γηραλέος, σοφός και άγιος μητροπολίτης, συζητούσε με άλλους επισκόπους για τα διάφορα χριστιανικά έργα.            

-Ποιο νομίζετε, ρώτησε, ότι είναι το πιο απαραίτητο έργο για τη σωτηρία της σημερινής κοινωνίας;
-Να ανοίξωμε σχολεία και να μορφώσωμε τη νεολαία, απήντησε ένας επίσκοπος.
-Όχι, απαντά ο μητροπολίτης.
-Να κτίσωμε εκκλησίες, προσθέτει ένας άλλος.
-Όχι, επιμένει ο μητροπολίτης.
-Να φροντίσωμε για ιερατικές κλήσεις, προσθέτει τρίτος.
-Όχι, όχι, όχι, επαναλαμβάνει ο μητροπολίτης, το σπουδαιότερο έργο και το πιο απαραίτητο στη σημερινή κοινωνία είναι να μορφώσωμε μερικούς πιστούς να έχουν έντονη εσωτερική ζωή, να ζουν με το Χριστό. Αυτοί θα είναι οι στυλοβάται των άλλων έργων, το αλάτι της κοινωνίας, η ψυχή των άλλων ενοριακών έργων.

(Θησαυρός Γνώσεων και ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ. 337-338 )

68. Θυμήσου τα λόγια της Γραφής: «Μὴ νικῶ ὑπὸ τοῦ κακοῦ, ἀλλὰ νίκα ἐν τῷ ἀγαθῷ τὸ κακόν» (Ρωμ. ιβ’ 21). Ο άλλος σε προσβάλλει, σε πληγώνει κατάκαρδα, σου δείχνει κακία; Μην του αποκρίνεσαι με τον ίδιο τρόπο. Δείξου άκακος, αγαθός, γεμάτος αγάπη και μακροθυμία σ’ αυτούς που σε αδικούν τόσο σκληρά. Αν και συ ταραχθής, αν και συ μιλήσης απότομα και μοχθηρά, θα δώσεις στους άλλους το δικαίωμα να σου πούν: «Ἰατρέ, θεράπευσον σεαυτόν» (Λουκ. δ’ 23). Ή: «Τι βλέπεις το κάρφος το εν τω οφθαλμώ του αδελφού σου, την δε εν τω σω οφθαλμώ δοκόν ου κατανοείς; Υποκριτά, έκβαλε πρώτον την δοκόν εκ του οφθαλμού σου, και τότε διαβλέψεις εκβαλείν το κάρφος εκ του οφθαλμού του αδελφού σου.» (Ματθ. ζ’, 3, 5). Μη νικάσαι λοιπόν από το κακό, αλλά νίκα με το αγαθό το κακό. Δείξε σ’ αυτόν που σε προσβάλλει, ότι δεν προσέβαλε εσένα, αλλά τον εαυτό του. Νοιώσε μέσα σου βαθειά λύπη γι’ αυτόν, που τόσο εύκολα νικήθηκε από τα πάθη του και είναι τώρα μπροστά σου πνευματικά άρρωστος. Και όσο πιο πολύ άδικος γίνεται απέναντί σου, τόσο πιο πολύ και συ να του αποκρίνεσαι με πραότητα και αγάπη. Έτσι, είναι βέβαιο ότι θα τον νικήσεις. Ο Θεός οπωσδήποτε είναι ισχυρότερος από το κακό. Και πάντοτε νικά, στο τέλος.

69. Όταν εισέρχεται στη διάνοιά σου η άφρων ιδέα να λογαριάσης τα καλά σου έργα, ευθύς διόρθωσε το σφάλμα σου και πιάσε να λογαριάζης τα αμαρτήματά σου, τις αδιάκοπες και αναρίθμητες φορές που προσέβαλες τον φιλεύσπλαχνο και δίκαιο Κύριο. Τότε θα διαπιστώσης ότι ο αριθμός των πταισμάτων σου είναι σαν την άμμο της θαλάσσης, ενώ οι αρετές σου, σε σύγκρισι, σχεδόν ένα τίποτε.

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 46-47)

Μας διηγήθηκε κάποιος από τους Πατέρες για τον μακάριο Εφραίμιο, τον πατριάρχη Αντιόχειας.
Ήταν πάρα πολύ ζηλωτής και θερμός για την ορθόδοξη πίστη. Όταν λοιπόν άκουσε μια μέρα για έναν στυλίτη στα μέρη Ιεραπόλεως και ότι ανήκει στους οπαδούς του Σευήρου και των Ακεφάλων, πήγε σ’ αυτόν θέλοντας να τον μεταστρέψει. Μόλις τον πλησίασε, άρχισε ο θειος Εφραίμιος να νουθετεί και να παρακαλεί τον στυλίτη να ξαναγυρίσει πίσω στον αποστολικό θρόνο και να γίνει κοινωνός της αγίας καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας. του απάντησε ο στυλίτης και του είπε.
Εγώ δε θα δεχθώ έτσι στην τύχη συμμετοχή στη σύνοδο.
Ο θειος Εφραίμιος του λέει.
Και πως θέλεις να σου αποδείξω ότι η αγία Εκκλησία έχει ελευθερωθεί με την χάρη του Κυρίου Ιησού Χριστού μας από κάθε ρύπο αιρετικής διδασκαλίας;
Του λέει ο στυλίτης.
Να ανάψομε φωτιά, πατριάρχη μου, και να μπούμε εγώ και συ και αν κάποιος βγει σώος, αυτός είναι ορθόδοξος και αυτόν οφείλομε ν’ ακολουθήσομε.
Αυτό το είπε για να φοβίσει τον πατριάρχη.
Και απάντησε στο στυλίτη ο θειος Εφραίμιος.
Τέκνο μου, έπρεπε να με ακούσεις σαν πατέρα σου και να μη ζητήσεις τίποτε παραπάνω από μένα. Επειδή όμως ζήτησες πράγμα που υπερβαίνει την αθλιότητά μου, το κάμνω κι αυτό με απόλυτη πίστη στους οικτιρμούς του Υιού του Θεού για τη σωτηρία της ψυχής σου.
Τότε ο θείος Εφραίμιος λέει σε αυτούς που βρίσκονταν εκεί.
Ας είναι ευλογημένος ο Κύριος, φέρτε εδώ ξύλα.
Και αφού ήρθαν τα ξύλα, τα άναψε ο πατριάρχης μπροστά στο στύλο και λέει στον στυλίτη.
Κατέβα και σύμφωνα με την σκέψη σου θα μπούμε και οι δύο.
Ο στυλίτης όμως τα έχασε με την πίστη του πατριάρχη στο Θεό και επειδή δεν ήθελε να κατεβεί, του λέει ο πατριάρχης. Εσύ δεν πρότεινες να γίνει αυτό; Και πώς τώρα δε θέλεις να το κάνεις;
Τότε βγάζοντας το ωμοφόριο που φορούσε ο αρχιεπίσκοπος και πλησιάζοντας στη φωτιά, προσευχήθηκε, λέγοντας.
Κύριε, Ιησού Χριστέ ο Θεός μας, που καταδέχθηκες να σαρκωθείς αληθινά από την Δέσποινά μας την αγία Θεοτόκο και αειπαρθένο Μαρία, φανέρωσέ μας την αλήθεια.
Και αφού συμπλήρωσε την προσευχή, πέταξε το ωμοφόριό του στο μέσο της φωτιάς. Και αν και έκαψε η φωτιά τρεις ώρες περίπου και τα ξύλα τέλειωσαν, πήρε το ωμοφόριό του από τη φωτιά σώο και αβλαβές και ολόκληρο, χωρίς κάτι να βρεθεί πάνω του από τη φωτιά.
Τότε ο στυλίτης, βλέποντας το γεγονός, βεβαιώθηκε πλήρως, και αφού αναθεμάτισε τον Σευήρο και την αίρεσή του, προσήλθε στην αγία Εκκλησία και κοινώνησε από τα χέρια του μακαρίου Εφραιμίου και δόξασε το Θεό».
(Πνευματικός Λειμών Ιωάννου Μόσχου (ΕΠΕ Φιλοκαλία τόμος 2,σελ. 69-73))

«Αν πορευτώ μες σε θανατερό σκοτάδι, κακό κανένα δε φοβάμαι, γιατί μαζί μου, Κύριε, είσ’ εσύ, η γκλίτσα και το ρόπαλό σου μου δίνουν σιγουριά»
(Ψαλμός 23:4)

    Κατά τη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου, η Έντη, μια νέα Εβραιοπούλα από το Amsterdam οδηγήθηκε από τους Γερμανούς στα καταναγκαστικά έργα. Πριν φύγει από την Ολλανδία κάποιος της έδωσε μια Αγία Γραφή, την πήρε μαζί της κι άρχισε να τη διαβάζει. Το Πνεύμα του Θεού της μίλησε και άγγιξε την καρδιά της, με αποτέλεσμα να αφιερώσει τη ζωή της στο Θεό. Αντιμετώπισε τις μεγάλες δοκιμασίες, τον πόνο, ακόμη και το θάνατο, απτόητη με τη βοήθεια του Θεού. Πριν πεθάνει έγραψε στο ημερολόγιό της: «ο κίνδυνος παραμονεύει παντού γύρω μας, γρήγορα οι Ες Ες θα μας συλλάβουν, αλλά αισθάνομαι ασφάλεια στα χέρια του Θεού. Όταν αρχίσεις να περπατάς με τον Κύριο Εκείνος σε συνοδεύει παντού ακόμη και στο θάνατο!»
    Είναι αυτή και η δική σου πείρα; Αν όχι άρχισε να μελετάς το Λόγο του Θεού και εμπιστεύσου σ’ Αυτόν.
(Σ.Ι.)

«Σε όλες τις περιστάσεις βγαίνω νικητής χάρη στο Χριστό που με ενδυναμώνει»
(Φιλιππησίους 4:13)

Η δύναμη που δίνει ο Χριστός
    Ο απ. Παύλος ήταν στη φυλακή όταν έγραψε ότι είναι ικανοποιημένος μέσα σε όλες τις περιστάσεις. Η εσωτερική του γαλήνη και χαρά παρέμενε ίδια είτε ζούσε με στερήσεις είτε με αφθονία, είτε πεινούσε, είτε ήταν χορτάτος.
    Ο Κάλβιν Τζόνσον έζησε την εμπειρία αυτής της αλήθειας. Είχε καταδικαστεί σε ισόβια γιατί κατηγορήθηκε άδικα για το βιασμό μιας γυναίκας. Μετά από δεκάξι χρόνια, το 1999, ένα τεστ DNA απέδειξε ότι τελικά αυτός ο άνθρωπος έλεγε την αλήθεια και αποφυλακίστηκε. Προς μεγάλη έκπληξη όλων δεν κράτησε κακία στη γυναίκα που άδικα τον κατηγόρησε, ούτε στους δικαστές, ούτε στους ενόρκους που είχαν κάνει ένα τόσο τραγικό λάθος. Με τη δύναμη του Χριστού μπορούμε να φερόμαστε ευγενικά και με καλοσύνη ακόμα και σ’ αυτούς που μας αδικούν, καθώς εξαρτώμαστε από τον Κύριο μας Ιησού Χριστό. Οι καταιγίδες στη ζωή μας δείχνουν πόσο δυνατή είναι η άγκυρά μας.
(Ξ.Π.)

(Εκδόσεις «Ο Λόγος»)

66. Ο Παράκλητος, το Άγιο Πνεύμα, που συνέχει το σύμπαν, μας χαρίζει την ειρήνη, την ταπεινωσύνη, τη δίψα για το αγαθό. Ενεργεί στην ψυχή και τη διατηρεί απλή. Την ενισχύει, τη ζωοποιεί. Γίνεται ένα πνεύμα μαζί μας και μας κάνει ομοίους του. Είναι το Πνεύμα που «χωρεί δια πάντων πνευμάτων νοερών, καθαρών, λεπτοτάτων» (Σοφ. Σολ. ζ’ 23). «Και γαρ πάντες εις εν Πνεύμα εποτίσθημεν» (Α’ Κορ. ιβ’ 23). Όλοι οι αληθινά πιστοί είναι διαποτισμένοι από το Πνεύμα του Θεού, όπως ο σπόγγος διαποτίζεται ολόκληρος από το νερό.

67. Μην υποχωρείς στις απαιτήσεις της σαρκός. Μη την καλοπιάνεις. Μην είσαι ανεκτικός μαζί της. Αλλοίμονο αν υπερισχύση η σάρκα στο πνεύμα. Το βλέπεις από την πείρα σου. Όταν θέλης να καταπιασθής με κάποιο πνευματικό έργο, η σάρκα επαναστατεί. Επιδιώκει να δέσει χειροπόδαρα την καλή σου θέλησι. Η σάρκα αντιστρατεύεται σε όλες τις επιδιώξεις του πνεύματος. Δεν θέλει να το βλέπη ισχυρό και ακμαίο. Κι αν δεν προσέξης, το πνεύμα θα υποδουλωθή στη σάρκα.

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 45-46)

20. «Η ράβδος η μυστική, άνθος το αμάραντον η εξανθήσασα»(Ω).
Μέσα στην Κιβωτό της Διαθήκης ήταν και η Ράβδος του Ααρών, η βλαστήσασα, που ήταν το σύμβολο της λευϊτικής ιερωσύνης. Σύμφωνα με τη βιβλική διήγησι, ο Θεός, τη διαφωνία που υπήρχε μεταξύ των Εβραίων για την αποκλειστική ιερωσύνη της φυλής του Λευΐ, στην οποία ανήκε και ο Ααρών, ο αδελφός του Μωϋσή, την έλυσε, ως εξής: Έδωσε εντολή και κάθε αρχηγός από κάθε φυλή ετοίμασε ένα ραβδί, πάνω στο οποίο έγραψε το όνομά του. Τα ραβδιά αυτά τα τοποθέτησαν μέσα στη Σκηνή του Μαρτυρίου. Τον άνθρωπο που θα διάλεγε ο Θεός για την ιερωσύνη θα τον έδειχνε με το εξής θαυμαστό γεγονός: με το ότι το ξερό ραβδί του θα έβγαζε βλαστάρια. Πράγματι. Την επομένη, από τα ραβδιά των 12 αρχηγών βρήκαν το ραβδί του Ααρών με άνθη και καρπούς (Αριθ. ιζ' 16 – 25).
Η ορθόδοξη πνευματικότης είδε και στο θαυμαστό αυτό γεγονός προεικόνισι της Θεοτόκου. Η Παρθένος Μαρία ήταν το βλαστάρι που φύτρωσε από τη γέρικη ρίζα του γενεαλογικού δένδρου του Ιεσσαί και το οποίο ανθοφόρησε και έβγαλε «το αμάραντον άνθος», τον Ιησού, τον Αρχηγό της ιερωσύνης της Κ. Διαθήκης.
Όλες σχεδόν οι προτυπώσεις της Θεοτόκου σχετίζονται με το θαύμα, με την άμεση επέμβασι του Θεού και την αλλαγή των όρων της φυσικής τάξεως. Έτσι κι εδώ. Το ξερό ραβδί βλαστάνει, ανθοφορεί, καρποφορεί.
Όσοι μετέχουν μαζί με την Θεοτόκο στο μυστικό σώμα του Χριστού γίνονται και αυτοί μέτοχοι του θαύματος. Και το μεγαλύτερο θαύμα είναι το ότι οι ίδιοι, άνθρωποι αμαρτωλοί, ξεροί και νεκροί, ανθοφορούν και καρποφορούν μέσα στον Παράδεισο του Θεού, την Εκκλησία. Οι Χριστιανοί είναι τελικά κλάδοι της μυστικής Ράβδου, της Θεοτόκου και αποτελούν μαζί της τον πανέμορφο Παράδεισο του Θεού «επί της γης», την Εκκλησία.

21. «Χαίρε ο τόμος εν ω, δακτύλω εγγέγραπται, Πατρός ο Λόγος Αγνή» (Ω).
Στην Κιβωτό της Διαθήκης ήταν ακόμα και οι δύο πλάκες του Δεκαλόγου (Έξοδ. λδ') . Οι πλάκες αυτές, όπως μας πληροφορεί το ιερό κείμενο, ήταν «γεγραμμέναι τω δακτύλω του Θεού» (Έξοδ. λα' 18) . Σ’ αυτή την λεπτομέρεια η ορθόδοξη ευσέβεια είδε μια ακόμη προεικόνισι της Θεοτόκου. Η Παρθένος Μαρία ήταν η «σάρκινη» (Β' Κορ. γ' 3) πλάκα, πάνω στην οποία ο Θεός έγραψε με το δάχτυλό του τον ζωντανό και αιώνιο Λόγο του, τον Θεάνθρωπο Κύριο. Οι πλάκες του Μωϋσή περιείχαν δέκα βασικές εντολές του Θεού. Η Παρθένος ήταν ο «τόμος» (Ησ. η' 1) που περιέλαβε όχι απλώς όλο τον Νόμο του Θεού, αλλά τον Ίδιο το Νομοθέτη Χριστό.
Στις προτυπώσεις της Θεοτόκου κάνει ιδιαίτερη εντύπωσι ο βιβλικός χαρακτήρας. Η ορθόδοξη πνευματικότης είναι κατ’ εξοχήν βιβλική. Εμβαθύνει στο γραπτό λόγο του Θεού και οδηγείται απ’ αυτόν στην προσέγγισι του «μυστηρίου του Χριστού» (Κολ. δ’ 3), ότι δηλαδή «Θεός εφανερώθη εν σαρκί, εδικαιώθη εν Πνεύματι, ώφθη αγγέλοις, εκηρύχθη εν έθνεσιν, επιστεύθη εν κόσμω, ανελήφθη εν δόξη» (Α' Τιμ. γ' 16) .
Μέσα σ’ αυτό το μυστήριο του Χριστού προσπάθησε η ορθοδοξία να δη και να κατανοήση την μορφή και την κλήσι της Υπεραγίας Θεοτόκου. Στην Ορθοδοξία δεν υπάρχει ανεξάρτητη περί «Μαρίας» δογματική διδασκαλία (Μαριολογία). Ο περί της Θεοτόκου ορθόδοξος στοχασμός εντάσσεται μέσα στη Χριστολογία και τη Σωτηριολογία. Ο περί της Μαρίας ορθόδοξος λόγος είναι κατ' εξοχήν Χριστοκεντρικός.

(Μητροπολίτου Αχελώου Ευθυμίου Στυλίου, Η Πρώτη, εκδ. Γρηγόρη, σελ. 41-42 )

478- ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑ.
Γνωρίζετε, έλεγε ένας ιεροκήρυκας, ποιο είναι το μεγάλο κατόρθωμα του διαβόλου στην εποχή μας;
-Το να κάνη τους ανθρώπους ν’ αρνούνται την ύπαρξί του.

480- ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΙ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ.
Κάποτε δυο κομψευόμενοι νεαροί άπιστοι, ταξιδεύοντας μ’ ένα ατμόπλοιο, είδαν στο κατάστρωμα ένα γέροντα, γνωστό για την πίστι και την άγια ζωή του, και θέλησαν να κάμουν πνεύμα εις βάρος του. Τον πλησίασαν λοιπόν και του είπαν:
-Δάσκαλε, έμαθες τα νέα;
-Τι νέα; Ρώτησε ο αγαθός γέροντας.
-Δεν έμαθες ότι ο διάβολος πέθανε;
Τότε ο ευσεβής γέροντας, χωρίς να πειραχθή από την αναίδεια των νέων εκείνων, έβαλε τα χέρια πάνω στους ώμους τους και τους είπε με γλυκύτητα:
-Αγαπητά μου παιδιά, απόδειξις ότι δεν πέθανε είναι η συμπεριφορά σας σ’ ένα γέροντα και τα λόγια σας, που είναι εμπνεύσεις δικές του!

481- ΤΑ ΤΕΧΝΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ.
Διηγείται κάποιος ευσεβής κληρικός ότι περιπατώντας κάποτε στο δρόμο είδε κάμποσους χοίρους να ακολουθούν έναν άνθρωπο. Από περιέργεια ακολούθησε μαζί και είδε τους χοίρους να ακολουθούν τον άνθρωπο μέσα στο σφαγείο!
-Φίλε μου, του είπε, πως κατώρθωσες να πείσης τους χοίρους να σε ακολουθήσουν σ’ αυτό το μέρος;
-Απλούστατα, του απήντησε εκείνος, κρατούσα ένα καλάθι με βελανίδια και καθώς προχωρούσα τους πετούσα από λίγα.
Το ίδιο συμβαίνει και με μας όταν ο Σατανάς μας πετά τα βελανίδια των διασκεδάσεων, των σαρκικών επιθυμιών. Πλήθη ανθρώπων τον ακολουθούν σ’ ένα σκοτεινό σφαγείο!

482- ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ.
Ένας άγιος είδε το ακόλουθο όραμα: Περνούσε από μια πόλι, φημισμένη για την ανηθικότητα των κατοίκων της και είδε στα τείχη της ένα διάβολο, που κοιμόταν. Εξακολούθησε την πορεία του και βγήκε έξω στην εξοχή. Εκεί στην ερημιά είδε ένα ασκητή, που γύρω του είχε στρατιά από διαβόλους, που δεν έπαυαν να του επιτίθενται. Παραξενεύθηκε και ζήτησε να μάθη γιατί αυτή η διαφορά. «Σε κείνη την πόλι, του είπε ένας από τους διαβόλους, όλοι είναι δικοί μας και ένας από μας φθάνει για να τους κρατή στην αμαρτία. Για τούτον εδώ υπάρχει δυσκολία. Και μεις ακόμη είμεθα λίγοι και δεν κατορθώνουμε να τον κατακτήσουμε».

484- ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ.
Ένας παπάς κι ένας υπάλληλος ταξίδευαν μαζί σ’ ένα όχημα του σιδηροδρόμου.
-Αιδεσιμώτατε, είπε ο υπάλληλος εμπιστευτικά στον παπά, θα μάθατε βέβαια και σεις τα μεγάλα νέα.
-Όχι, κύριε, δεν πήρα καμμιά πρωινή εφημερίδα, γιατί έπρεπε να φύγω πολύ νωρίς και…
-Πως; Δεν τα ξέρετε λοιπόν; Μα όλοι μιλούν γι’ αυτά!
-Κύριε, δεν ξεύρω απολύτως τίποτε.
-Είμαι ευτυχής λοιπόν να σας πληροφορήσω: Πέθανε ο διάβολος!
-Αλήθεια; Του αποκρίθηκε ο παπάς, προσποιούμενος μεγάλη λύπη και μεγάλο ενδιαφέρον. Πόσο με λυπεί αυτό! Και πόσο λυπούμαι τα ορφανά που άφησε. Πάρτε, παρακαλώ, αυτό το χιλιάρικο για τα ορφανά που άφησε.
Ο…έξυπνος υπάλληλος φρόντισε να κατέβη στον επόμενο σταθμό.

(Θησαυρός Γνώσεων και Ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ. 214-216)

ΈΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ Γέροντες είδε μια μέρα δύο αδελφούς να μεταφέρουν ένα λείψανο.
- Τους νεκρούς βαστάζετε; τους φώναξε. Δεν πηγαίνετε καλύτερα να βαστάσετε τους ζωντανούς;

ΜΕΡΙΚΟΙ ευλαβείς νέοι ανέβηκαν στην σκήτη να επισκεφθούν έναν πνευματικό Γέροντα. Έξω από την καλύβη του βρήκαν κάτι τσομπανόπουλα, που έβοσκαν τα κοπάδια τους. Έκαναν όμως τόση φασαρία με τα παιχνίδια και τις φωνές τους, που απόρησαν οι επισκέπτες.
- Πώς ανέχεσαι αυτά τα παλιόπαιδα, Πάτερ, και δεν τα διώχνεις; ρώτησαν τον Γέροντα.
- Είναι καιρός τώρα, παιδιά μου, αποκρίθηκε ο αγαθός Γέροντας, που έχω αποφασίσει να τα μαλώσω και να τα διώξω. Κάθε φορά όμως αναβάλλω, λέγοντας στον εαυτό μου: αν τόσο μικρή ενόχληση δεν ανέχεσαι, πώς θα σηκώσεις έναν πιο μεγάλο πειρασμό; Έτσι συνηθίζω να δέχομαι ευχαρίστως τις μικροδοκιμασίες που μου στέλνει ο Κύριός μου.

ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΡΗΜΙΤΗΣ είχε έναν νεαρό μαθητή δύστροπο κι ανυπότακτο. Με κανένα τρόπο δεν εννοούσε να ακούσει τις συμβουλές του Γέροντά του και να διορθωθεί. Ο Όσιος μακροθυμούσε, ελπίζοντας πως με τον καιρό θα φρονίμευε.
Μια μέρα ο υποτακτικός κλείδωσε το κελλαρικό που φύλαγαν τα λίγα τρόφιμά τους και κατέβηκε στην πόλη, χωρίς να πει σε κανέναν τίποτε κι έμεινε δύο εβδομάδες. Στο διάστημα αυτό ο Γέροντάς του έμεινε νηστικός, αφού δεν έβρισκε τι να φάει. Κάποτε, τέλος πάντων, τον πήρε είδηση ένας γείτονάς του και του πήγε λίγες μαγειρεμένες φακές.
- Σαν να άργησε πολύ ο υποτακτικός σου, είπε ο γείτονας.
Και ο αγαθώτατος Γέροντας, με όλη του την ανεξικακία:
- Ε, όταν ευκαιρήσει ο αδελφός, θα έρθει πάλι, αποκρίθηκε.

ΦΛΕΓΟΜΑΙ από τον πόθο να μαρτυρήσω για την αγάπη του Χριστού, είπε μια μέρα ένας αρχάριος μοναχός σ’ έναν έμπειρο Γέροντα.
- Αν την ώρα του πειρασμού σηκώσεις ευχαρίστως το βάρος του αδελφού σου, του αποκρίθηκε εκείνος, είναι σαν να ρίχτηκες στην κάμινο των τριών Παίδων.

(Γεροντικό, Σταλαγματιές απο την Πατερική Σοφία, Θεοδώρας Χαμπάκη, Εκδόσεις Ορθοδόξου Χριστιανικής αδελφότητας "ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ" )