"Δεν ανησυχώ"
Μια μέρα τον ρώτησα στο κελί του:
"Γέροντα, πολύς λόγος γίνεται τελευταία για το 666, για την έλευση του αντίχριστου, που
πλησιάζει- μερικοί μάλιστα ισχυρίζονται ότι ήδη ήλθε, για το ηλεκτρονικό χάραγμα του δεξιού
χεριού ή του μετώπου, για τη σύγκρουση Χριστού και αντίχριστου και τη συντριβή του
τελευταίου, για τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Εσείς, τί λέτε γι' αυτά;
Ο γέροντας απάντησε: "Τί να πώ; Εγώ δεν λέω ότι είδα την Παναγία, ότι θα γίνει πόλεμος και
άλλα τέτοια. Ξέρω ότι θα έρθει ο αντίχριστος, ότι θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, αλλά
πότε δεν ξέρω.
Αύριο; μετά χίλια χρόνια; δεν ξέρω. Όμως δεν ανησυχώ γι' αυτό. Διότι ξέρω, ότι η ώρα του
θανάτου είνα για τον καθένα μας η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου.
Και η ώρα αυτή είναι πολύ κοντά".
[Γ 290π.]

"Να εξομολογούμαστε"
Κάποτε τον ρώτησα: "Γέροντα, αν έρθει στις ημέρες μας ο αντίχριστος, θα μας δώσει ο Θεός
τη δύναμη ν' αντέξουμε στα μαρτύρια; "Η απάντηση του ήταν: "Αν εξομολογούμαστε, θα μας
δώσει τη δύναμη αυτή". Τόσο πολύ πίστευε στο μυστήριο της Θείας Εξομολογήσεως".
[Ί 134]

"Αν έχουμε μέσα μας το Χριστό . . ."
Μη σας βασανίζουν τα έσχατα, μας έλεγε, όταν
ήμουν μαζί μ' έναν αδελφό, ούτε ο αντίχριστος και τα σημάδια του.
Γιατί να ξέρετε, αν εμείς έχουμε μέσα μας το Χριστό, δεν μπορεί σε τίποτα
να μας πειράξει ο αντίχριστος, ούτε στο παραμικρό".
[Tζ 155]

(Ανθολόγιο Συμβουλών, Άγιος Πορφύριος, σελ.69-72)

Αγκάθι

ο πλούτος
Όταν κάποιος είναι σκληρός και απότομος, δηλαδή ανελεήμων,
μέσα του έχει φυτευτή το αγκάθι.
Ε.Π.Ε. 23,58

η φιλαργυρία
Αγκάθια είναι οι πλεονεκτικές επιθυμίες.
Κι όπως τ’ αγκάθια, οπού κι αν τ’ αγγίξη κανείς, ματώνει τα χέρια του και τραυματίζεται,
έτσι κι απ’ τις επιθυμίες αυτές παθαίνει όποιος πέφτει σ’ αυτές.
Βάζει την ψυχή του σε πόνους.
Ε.Π.Ε. 23,438

η αμαρτία
Η αμαρτία όχι απλώς εισέρχεται αλλά και καρφώνεται και πληγώνει.
Κι αν ακόμα μικρό μέρος της απομείνη και δεν την βγάλουμε ολόκληρη,
αυτό το μικρό μας στενοχωρεί, μάα κεντά σαν αγκάθι.
Ε.Π.Ε. 24,452

Αγκίστρι

η αγάπη
Άπλωσε τη σαγήνη της αγάπης σου και βοήθησε, ώστε αυτό που γέρνει να μη πέση,
αλλά να γιατρευτή. Δείξε ότι μπορείς με πολλή καλή διάθεσι να κάνης, το κοινό καλό.
Έχεις εργαλείο να επαναφέρης απ’ το βυθό της απελπισίας τον άλλον.
Είναι το γλυκύτατο αγκίστρι της συμπάθειας.
Ερεύνησε τα βάθη του και απόσπασε τον απ’ το κακό.
Ε.Π.Ε. 20,424

του Θεού, η μετάνοια
Τί δύναμι έχει ο λόγος για τη μετάνοια!
Με τ’ αγκίστρι της πιάστηκε ο αιχμάλωτος της αμαρτίας και έγινε στρατιώτης του Χρίστου,
το χώμα έγινε χρυσάφι. Βρισκόταν στο βάθος του κακού κι’ ανέβηκε στην αψίδα τ’ ουρανού.
Ε.Π.Ε. 33,444

Άγκυρα

η ελπίδα
Όπως η άγκυρα, σαν κρεμαστή απ’ το πλοίο, δεν το αφήνει να πηγαίνη εδώ κι εκεί,
έστω κι αν το χτυπούν άπειροι άνεμοι, αλλά το σταθεροποιεί, έτσι και η ελπίδα.
Κοίτα πώς βρήκε (π Παύλος) την κατάλληλη εικόνα.
Δεν χρησιμοποίησε το θεμέλιο, κάτι που δεν ταιριάζει, αλλά την άγκυρα, εκείνο, δηλαδή,
που βρίσκεται σε τρικυμία και δεν φαίνεται για πολύ σταθερό, αφού στέκεται πάνω σε νερό,
όμως είναι σαν γαντζωμένο στη γη, ταλαντεύεται και δεν ταλαντεύεται.
Ε.Π.Ε. 24,476

η πίστις
Το πλοίο, που κλυδωνίζεται απ’ την πνοή των άνεμων και καταποντίζεται απ’ τα αγριεμένα κύματα,
κρατιέται από την άγκυρα που ρίχνεται και σταθεροποιείται (ριζώνεται) στη μέση του πέλαγους.
Έτσι και η πίστις. Όταν ο νους μας κλυδωνίζεται από λογισμούς απ’ έξω, έρχεται η πίστις και με ασφάλεια,
πιο μεγάλη από εκείνη της άγκυρας, τον σώζει απ’ το ναυάγιο και οδηγεί το σκάφος της υπάρξεως μας στο γαλήνιο λιμάνι,
με τη βεβαιότητα που παρέχει στη συνείδησι.
Ε.Π.Ε. 27,290

Άγνοια
Άγιας Γραφής
Πραγματικά τα άπειρα κακά φύτρωσαν απ’ την άγνοια των Γραφών.
Απ’ την άγνοια αυτή προήλθαν οι καταστρεπτικές αιρέσεις.
Από δω προήλθε ο απρόσεκτος τρόπος ζωής.
Από δω τα άχρηστα και ανώφελα πράγματα.
Ε.Π.Ε. 16β,306

(Χρυσοστομικό Λεξικό, αρχ. Δανιήλ Αεράκη, Τόμος Α΄, σελ. 75-77)

Εάν υφαίνεις και ξηλώνεις. 

Εάν την ήμερα υφαίνεις, ενώ τη νύχτα ξηλώνεις, ποτέ δεν θα τελειώσεις την ύφανση.

Εάν την ημέρα χτίζεις, ενώ τη νύχτα γκρεμίζεις, ποτέ δεν θα τελειώσεις το χτίσιμο.

Εάν, λοιπόν, προσεύχεσαι στον Θεό, ενώ πράττεις εκείνο που είναι κακό απέναντι στον Θεό, ποτέ δεν θα μπορέσει η ψυχή σου να τελειώσει ούτε την ύφανση, ούτε το χτίσιμο.

(Στοχασμοί περί καλού και κακού, Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, σελ. 36).

1,2. «τοις εν Κολοσσαίς αγίοις και πιστοίς αδελφοίς εν Χριστώ· χάρις υμίν και ειρήνη από Θεού Πατρός ημών και Κυρίου Ιησού Χριστού»

Η αποστολικότητά μας είναι η αγιότητά σας. Ιδού σε τι συνίσταται αυτό και ένεκα τίνος υπάρχει, το ότι ήρθε ο Χριστός στον κόσμο, από τον Οποίο και προέρχεται αυτό. Να γίνετε άγιοι και αυτός είναι ο σκοπός και της πίστης σας και της αποστολικότητάς μας σε σας: «τοις πιστοίς αδελφοίς εν Χριστώ». Και εσείς είστε με την πίστη στον Χριστό, ο Οποίος σας αγιοποιεί. Η πίστη σας κρατά σε Αυτόν· στην αλήθειά Του, στην αγάπη Του, στην δικαιοσύνη Του, στην αγιότητά Του, ώστε να ζήτε με άγια ζωή.

Ζώντες εμείς οι Χριστιανοί, τόσο συγγενοποιηθήκαμε μεταξύ μας «εν τω Χριστώ», ώστε «καθιστάμεθα» αδελφοί κατά την πίστη. Τα άγια ευαγγελικά αισθήματα, μας συνδέουν σε άγια αδελφοσύνη. Αυτή είναι η πιο υψηλή αδελφοσύνη στην γη. Και η μόνη αθάνατη. Ναι, με την πίστη του Χριστού οι άνθρωποι καθίστανται μεταξύ τους, ο ένας με τον άλλο, αθάνατοι αδελφοί. «Eμείς ονοματιζόμαστε πιστοί, γιατί όχι μόνο πιστεύουμε, αλλά και γιατί ο Θεός μας εμπιστεύτηκε τα μυστήρια, τα οποία ούτε οι Άγγελοι δεν ήξεραν» (Ιερός Χρυσόστομος).

Και στην αγιότητά και στην πίστη και στην άγια αδελφοσύνη «εν τη πίστει», κεφαλαιώδεις ζωτικές δυνάμεις είναι η «χάρις και η ειρήνη από Θεού πατρός ημών και Κυρίου Ιησού Χριστού». Αυτές, δηλ. οι τελευταίες «κρατούν», «οδηγούν» και «φέρουν» τις πρώτες. Εμείς δίνουμε την καρδιά και αυτές (η χάρις και η ειρήνη) δίνουν τις δυνάμεις της καρδιάς· εμείς δίνουμε την ψυχή και αυτές δίνουν τις δυνάμεις της ψυχής, που είναι «εκ Θεού»· εμείς δίνουμε το θέλημα και αυτές δίνουν τις δυνάμεις του θελήματος, που είναι πάλι από τον Θεό.

Η «χάρις» κάνει «δια της αγιότητος» την αγιότητα και «δια της πίστεως» την πίστη. Όπως το μάτι «δια της oράσεως» κάνει την όραση και το αυτί «δια της ακοής» κάνει την ακοή.
Σε όλο το δρόμο της σωτηρίας, από την αρχή μέχρι το τέλος, η «χάρις και η ειρήνη του Θεού», είναι απαραίτητες στην πίστη μας και στον εξαγιασμό μας. Ιδού ποιοι είμαστε, ιδού από τι είμαστε: από την Παναγία Τριάδα. Γιατί, από Αυτήν προέρχεται η «χάρις», από Αυτήν προέρχεται η «ειρήνη» και σε Αυτήν υπάρχουν όλες οι ένθεες δυνάμεις, οι οποίες, μέσα στην Εκκλησία, «οικοδομούν» την σωτηρία μας, διαμέσου της ενθέωσής μας, της εν-χριστοποίησής μας, της εντριάδωσής μας.

("Προς Κολασσαείς Επιστολή Αποστόλου Παύλου", Αγ. Ιουστίνου Πόποβιτς, σελ. 16-17)

Η προστασία της Θεοτόκου. 

Ο οικονόμος της ρουμανικής μονής Συχάστρια π. Ιλαρίων Ιονίκα (1854-1934) πριν γίνη μοναχός, ήταν στον κόσμο ναυπηγός στον ποταμό Μπιστρίτσα. Μια χειμερινή νύχτα, όταν επέστρεφε στο σπίτι από την εργασία του, του επετέθηκαν λύκοι στο δρόμο. Μετά από δυο ώρες αγώνα, κατάλαβε πως δεν μπορούσε πλέον να σωθή απ’ αυτούς. Έπεσε τότε στα γόνατα και προσευχήθηκε λέγοντας:
-Υπεραγία Θεοτόκε, εάν μου χαρίσης τη ζωή, τα αφήνω όλα και γίνομαι μοναχός.
Την ίδια στιγμή ακούσθηκαν φωνές ανθρώπων και ένα έλκυθρο με καμπανάκια. Οι λύκοι έφυγαν, ενώ αυτός, λυτρωμένος πια, έφθασε στην οικογένεια του. Μετά από μερικούς μήνες πήγε στο μοναστήρι Συχάστρια να υπηρετήση τον Χριστό και την Άχραντη Μητέρα του.
Έπειτα από ένα χρόνο ο διάβολος του προξένησε φοβερό πειρασμό. Τον κυρίεψε μελαγχολία και επιθυμία ν’ αναχωρήση σε άλλο μοναστήρι. Μια νύχτα πήγε στην εκκλησία, προσευχήθηκε πολύ και έκλαψε. Κατόπιν είδε ότι από την εικόνα της Θεομήτορος βγήκε μια γυναίκα με μοναχικό ένδυμα! Τον πλησίασε και τον ρώτησε:
-Γιατί κλαις και είσαι συγχυσμένος, αδελφέ Ιωάννη; (Ιωάννης ήταν το κοσμικό του όνομα).
-Να, βαρέθηκα εδώ και θα ήθελα ν’ αναχωρήσω!
-Γιατί απελπίσθηκες στον οίκο μου; Ειρήνευε και κάνε τα όλα με αγάπη, και από τώρα και στο εξής δεν θα μελαγχολήσεις ποτέ!
Ύστερα αυτή η θαυμαστή γυναίκα επέστρεψε πάλι στην εικόνα και εξαφανίσθηκε. Ήταν η Υπεραγία Θεοτόκος!
Από τότε ο αδελφός Ιωάννης λυτρώθηκε απ’ αυτόν τον πειρασμό. Αργότερα, όταν πια είχε καρή μοναχός, έφθασε σε μεγάλο πνευματικό ύψος.
Την άνοιξη του έτους 1933 ο π. Ιλαρίων πήγε στο δάσος για ξύλα και τραυματίσθηκε στο πόδι. Έπαθε γάγγραινα, υπόφερε πολύ και προσευχόταν με δάκρυα:
-Κυρία Θεοτόκε, μη μ’ εγκαταλείπης. Ελέησον με!
Μια νύχτα, καθώς προσευχόταν, μπήκε στο κελλί του κάποια γυναίκα ντυμένη σαν μοναχή με τη μορφή μιας γιατρίνας από το Νεάμτς και τον ρώτησε:
-Γιατί κλαις, π. Ιλαρίων;
-Κυρία γιατρίνα, τραυματίσθηκα στο πόδι και πονώ φοβερά. Αισθάνομαι ότι θα πεθάνω και κλαίω γιατί δεν μετενόησα.
Η γιατρίνα εξέτασε το πόδι, το άγγιξε με το χέρι της και του είπε:
-Μη κλαις πια! Από τώρα θεραπεύεται το πόδι σου και θα ζήσης ακόμη ένα χρόνο. Κατόπιν θ’ αναπαυθής αιώνια.
Ύστερα εξαφανίσθηκε και ο γέροντας αποκοιμήθηκε. Ήταν πάλι η Υπεραγία Θεοτόκος!
Το πρωί σηκώθηκε υγιής, ήρθε στην εκκλησία και διηγήθηκε σε όλους το θαύμα.
Αφού λοιπόν έζησε ακόμη ένα ακριβώς χρόνο, την ίδια ημέρα, την Κυριακή της εξορίας του Αδάμ από τον παράδεισο, παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια του Κυρίου και συνωδεύθηκε απ’ όλους στο κοιμητήρι της μονής. 

(Ρουμανικό Γεροντικό) 

(Χαρίσματα και Χαρισματούχοι , Ι. Μονή Παρακλήτου, τόμος Β, σ. 84-86)

762-  Ο ΖΗΛΟΣ ΤΟΥ ΕΦΗΜΕΡΙΟΥ ΤΟΥ ΑΡΣ. 
Μιαν ημέραν ο Αιδ. Κ. Τροκανιέρ ερωτά τον εφημέριον του Αρς:
-Αν ο Θεός σου επρότεινε να υπάγης αμέσως εις τον Παράδεισον ή να μείνεις εις την γην δια να εργασθής διά την μεταστροφήν των αμαρτωλών, τι θα έκαμνες;
-Νομίζω ότι θα έμενα στην γην.
-Είναι δυνατόν; Οι άγιοι είναι τόσον ευτυχείς εις τον Παράδεισον! Ούτε πειρασμοί εκεί, ούτε αθλιότητες.
-Αλήθεια είναι! Αλλ’ οι άγιοι είναι συνταξιούχοι, δεν ημπόρουν, όπως ημείς, να δοξάζουν τον Θεόν με τον κόπον τους, τα βάσανά των, τας θυσίας των, διά την σωτηρίαν των ψυχών.
-Θα έμενες, λοιπόν, εις την γην έως το τέλος του κόσμου;
-Βεβαίως…
766-  ΖΗΛΟΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΥ.
Ο ιεραπόστολος Π. Μαρκελίνος, από το Κουσάνο της Ιταλίας, έγραφε σε ένα φίλο του: «Παρακάλεσα τον Θεό να με βοηθήση να σώσω πολλές ψυχές…Ας μου αφαιρέση τα πάντα, την υγεία μου, τους γονείς μου, ό,τι έχω…αρκεί να κερδίσω ψυχές».
Η προσευχή του εισηκούσθη. Σε ηλικία 42 ετών έγινε λεπρός και με το παράδειγμά του και τον πόνο του κατώρθωσε να φέρη κοντά στον Χριστό εκατοντάδες ψυχές.

(Θησαυρός Γνώσεων και ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ. 351-353)

Τις προάλλες που είχα πάει στο χωριό μου και κάνοντας μια βόλτα έφτασα κοντά σε ένα ρυάκι που διέσχιζε την περιοχή. Έκατσα και παρατηρούσα τη φύση και άκουγα τους υπέροχους ήχους και τα ακούσματα της εξοχής και κάποια στιγμή το βλέμμα μου έπεσε σε αυτό το ρυάκι. Παρατηρούσα το νερό πώς περνούσε πάνω από πέτρες μικρές και μεγαλύτερες, υπερπηδούσε κλαδιά και συνέχιζε ανεμπόδιστο την πορεία του μέχρι να ξεχυθεί στη θάλασσα. Και ένιωσα πως ο Θεός μου δίνει ένα μάθημα εκείνη την ώρα… ότι δηλαδή κι εμείς οι χριστιανοί έτσι πρέπει να γίνουμε… σαν το ρυάκι! Πόσα διδάγματα μας δίνει η φύση αν την παρατηρήσουμε!
Εμείς σκουντουφλάμε σε προβλήματα, μικρά και μεγαλύτερα, σε αναποδιές, δυσκολίες, στενοχώριες, απογοητεύσεις και ακινητοποιούμαστε! Αν βάλουμε απλότητα στη σκέψη και στη ζωή μας και γίνουμε ταπεινοί θα μπορούμε να αποδεχόμαστε τις πτώσεις και τις αδυναμίες μας και με προσευχή στον Κύριο θα μπορούμε να διαχειριζόμαστε και να ξεπερνάμε εύκολα τις δοκιμασίες. Αυτό το μικρό ποταμάκι κάνει αυτό για το οποίο δημιουργήθηκε.. . έτσι κι εμείς αν αποδεχτούμε τη δική μας ασθενική φύση και το δικό μας προορισμό θα πάψουμε να καθόμαστε πάνω στα συντρίμμια της ζωής μας κινδυνεύοντας να χάσουμε τις ομορφιές της υπόλοιπης διαδρομής! Και όπως το ρυάκι χύνεται στη θάλασσα έτσι κι εμείς μια μέρα θα χυθούμε στην αγκαλιά του Χριστού μας!
Όμως χρειάζεται και κάτι ακόμα… αυτό το ρυάκι είχε ορμή. Έτσι κι εμείς χρειαζόμαστε φόρα, αποφασιστικότητα και θάρρος. Η χαρά της Αναστάσεως του Χριστού είναι η μεγαλύτερη κινητήριος δύναμη, η σπουδαιότερη ωθητική δύναμη! Αμβλύνοντας λοιπόν τα πάθη μας με τον πνευματικό αγώνα θα γίνουμε λείοι, χωρίς αγκυλώσεις και γωνίες, θα περνάμε μέσα από τις δυσκολίες και θα βγαίνουμε αλώβητοι και με πιο ισχυρή πίστη γιατί θα βλέπουμε τη δύναμη της Θείας Χάριτος! Μα ακόμα και ο ήχος του νερού καθώς κυλούσε και αυτός με δίδαξε ότι έτσι ευχάριστοι, διακριτικοί και αναπαυτικοί πρέπει να είμαστε κι εμείς για τους άλλους! Μια μελωδία στη ζωή τους τα λόγια μας να δίνουν χαρά και παρηγοριά!
Εδώ δεν ήρθαμε για μόνιμα… περαστικοί είμαστε όπως το ρυάκι που παρατηρούσα περνούσε από κει και έφευγε! Ας μην ξεχνάμε ότι κι εμείς ήρθαμε για να φύγουμε και γι’αυτό ας μην αγκυλωνόμαστε σε προσωρινά και μάταια πράγματα. Ας θυμόμαστε ότι όπως το ρυάκι επιτελεί το έργο του έτσι κι εμείς οφείλουμε να επιτελέσουμε το δικό μας που είναι να πορευόμαστε απερίσπαστοι στο δρόμο που θα μας βγάλει στη δική μας θάλασσα… τη θάλασσα της Αγάπης του Χριστού… εκεί στη Βασιλεία των Ουρανών!  (Α.Κ.Β)

όλη για τον άνθρωπο
Βλέπεις τι έκανε ο Θεός για χάρι σου; Δημιούργησε τον εκτεταμένο ουρανό, άναψε τον ήλιο, θεμελίωσε τη γη, σκόρπισε τη θάλασσα, άπλωσε την ατμόσφαιρα... Και γενικά όλα κινούνται από το ακούραστο χέρι Του και εξυπηρετούν τη ζωή μας όχι μόνο όσον αφορά στα χρειώδη, αλλά μας διακονούν, για να μας δώσουν την τιμή, που μας αρμόζει.
Ε.Π.Ε. 9,436
και Δημιουργός
Είναι μεγάλος ο ουρανός και απέραντη η γη; Θαύμασε, λοιπόν, το Δημιουργό. Και μάλιστα ο μεγάλος αυτός ουρανός όχι μόνο δημιουργήθηκε από το Θεό, αλλά δημιουργήθηκε και με ευκολία. Και η άπειρη εκείνη γη και αυτή δημιουργήθηκε σαν κάτι πολύ εύκολο.
Ε.Π.Ε. 18,92

(Χρυσοστομικό Λεξικό, αρχ. Δανιήλ Αεράκη, τόμος Β, σελ. 29)

759-     ΠΟΥ ΦΘΑΝΕΙ Η ΖΗΛΕΙΑ.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη σκηνή που είδα κάποτε σε μια οικογένεια. Μια μητέρα εγκυμονούσα έλεγε εντελώς αψυχολόγητα στο μόλις πέντε χρονών παιδί της, ότι αν δεν είναι φρόνιμο δε θα το αγαπά, αλλά θα προτιμήση το αδελφάκι του, που θα έρθη στον κόσμο. Το ατίθασο παιδί ακούγοντας αυτά έσφιξε τα δόντια του και του γρόνθους του και ώρμησε να κτυπήση τα σπλάχνα της μητέρας του. Σε τέτοιο μίσος και εκδίκησι ωθεί η ζήλεια.

760-     ΑΓΑΠΗ ΖΩΡΙΣ ΖΗΛΕΙΑ. 

Ο κατηχητής διηγόταν στα παιδιά την ιστορία του Άβελ και του Κάϊν και πως ο Κάϊν από φθόνο σκότωσε τον αδελφό του. Στο τέλος του μαθήματος ο κατηχητής ρωτά ένα μικρό παιδί. -Και συ τι θα έκανες αν ο πατέρας σου και η μητέρα σου αγαπούσαν περισσότερο τον άλλο σου αδερφό; -Θα ήμουν ενθουσιασμένος, γιατί θα είμαστε τρεις που θα τον αγαπούσαμε, απάντησε ο μικρός.

761-     ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΞΙΟΛΥΠΗΤΗ.

Σε μια καλή χριστιανή της ανέφεραν ότι η γειτόνισσά της την ζήλευε τρομερά και δεν έκανε άλλο παρά να την κατηγορή. -Αφήσατέ την, την δυστυχισμένη, απάντησε, γιατί είναι πραγματικά αξιολύπητη · ξέρω γιατί υποφέρει τρομερά. Υποφέρει από τον εαυτό της και από τις αρετές που νομίζει ότι εγώ έχω.

(Θησαυρός Γνώσεων και ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ. 349-350 )

76. Για να γίνουμε τέλεια ευάρεστοι στον Χριστό, πρέπει να μάθουμε να αδιαφορούμε για την σάρκα μας. Λόγου χάριν, αν νοιώθουμε υπνηλία κατά την διάρκεια της προσευχής και όμως βιάζουμε τον εαυτό μας να συνεχίση την προσευχή, τότε δείχνουμε αδιαφορία απέναντι της σαρκός μας. Οι μάρτυρες και οι Όσιοι είχαν αυτήν την τελεία αδιαφορία απέναντι της σαρκός.

77. Στο τέλος της πρωινής και της εσπερινής προσευχής, που κάνεις κατ’ ιδίαν, να επικαλήσαι τους Αγίους: Πατριάρχας, Προφήτας, Αποστόλους, Μάρτυρας, Ομολογητάς, Πατέρας της Εκκλησίας, Οσίους. Έτσι στην κάθε μία από αυτές τις χορείες τους, θα βλέπης την πραγματοποίησι των διαφόρων αρετών και θα εμπνέεσαι για να τους μιμήσαι στη δική σου ζωή. Μάθε από τους Πατριάρχας του περιουσίου λαού την παιδική πίστι και υπακοή στον Κύριο. Από τους Προφήτας και τους Αποστόλους, τον ζήλο για την δόξα του Θεού και για την σωτηρία των ανθρωπίνων ψυχών. Από τους Αγίους Πατέρας, την εντρύφησι στην Αγία Γραφή και τον πόθο να δοξάσης τον Θεό, κηρρύτοντας τον ανάμεσα στους ανθρώπους. Από τους Μάρτυρας και τους Ομολογητάς, τη στερεά πίστι και το αλύγιστο φρόνημα μπροστά στους απίστους και τους άθεους. Από τον ασκητικό βίο των Οσίων, το να σταυρώνης τη σάρκα σου με τα πάθη και τις επιθυμίες της, το να προσεύχεσαι θερμά και επίμονα, το να πλημμυρίζης τον εσωτερικό σου κόσμο με άγια αισθήματα και οσίους λογισμούς. Και από όλους, το να αγαπάς άδολα τον πλησίον σου και να προστρέχης δωρεάν σε όσους έχουν την ανάγκη σου.

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 49-50)