Δενδρογαλιά κάνει παρέα στον Πατέρα Παΐσιο

Mία ομάδα από έξι άτομα πήγαν στο Άγιον Όρος να συναντήσουν και να γνωρίσουν τον Γέροντα Παΐσιο, το έτος 1974, μία εβδομάδα πριν από την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο. Τότε δεν ήταν ακόμα και τόσο γνωστός ο Γέροντας.

Οι επισκέπτες ακολούθησαν ένα στενό μονοπάτι γεμάτο χαμόκλαδα και βρέθηκαν σε μια Καλύβη. Είδαν ένα γεροντάκι με τριμμένο ράσο που έσκαβε. Κάποιος από την παρέα ρώτησε:

- Πού είναι ο Γέροντας Παΐσιος;

- Eδώ είναι, απάντησε το γεροντάκι.

Τους άνοιξε την πόρτα, μπήκαν και προσκύνησαν. Όταν βγήκαν, είδαν τον μοναχό πιο περιποιημένο. Κι εκείνος, που είχε ρωτήσει την πρώτη φορά, ξαναρώτησε:

- Πού είναι ο Πατήρ Παΐσιος;

- Εσείς ήρθατε να δείτε ένα μεγάλο καρπούζι και βρήκατε ένα νεροκολόκυθο, απάντησε ο μοναχός.

Όλοι κατάλαβαν τότε, ότι βρίσκονταν μπροστά στον Πατέρα Παΐσιο.

Κάθησαν κάτω από μια ελιά, άλλοι σε πέτρες και άλλοι στα χόρτα. Το τι ακολούθησε δεν περιγράφεται. Η συζήτησι ήταν μια πνευματική πανδαισία. Είχε την πιο κατάλληλη, φωτισμένη και πνευματική απάντησι στις ερωτήσεις και τις απορίες των επισκεπτών.

Μετά από συζήτησι μιας ώρας, μέσα από τα χαμόκλαδα, εμφανίσθηκε ένα τεράστιο φίδι. Δενδρογαλιά πρέπει να ήταν.

- Φίδι, φίδι! φώναξε κάποιος από την παρέα και πετάχθηκε επάνω, παίρνοντας μια πέτρα στο χέρι του.

Ο Γέροντας τους καθησύχασε λέγοντας:

- Μην το πειράζετε, αυτό έρχεται να μου κάνη παρέα.

Σηκώθηκε, πήρε ένα τενεκεδάκι, το γέμισε νερό και το άφησε πιο πέρα. Αφού το φίδι ήπιε νερό, ο Πατήρ Παΐσιος του είπε:

- Φύγε τώρα, έχω παρέα

Αμέσως το φίδι, υπακούοντας, χάθηκε στα χόρτα αθόρυβα, όπως είχε εμφανισθή. Όλοι έμειναν άναυδοι. Το γεγονός αυτό και η συζήτησι που είχε προηγηθή χαράχθηκαν βαθειά στην ψυχή τους. Επί πλέον ο Γέροντας τους επεσήμανε προφητικά τα γεγονότα που ακολούθησαν με την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο.

ΒΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

("Η Ζωοφιλία των Αγίων και η Αγιοφιλία των Ζώων", Σίμωνος Μοναχού, σ. 353-355)

2,10. «και εστέ εν αυτώ πεπληρωμένοι, ος εστίν η κεφαλή πάσης αρχής και εξουσίας»

Ω λόγια! Εσείς έχετε Αυτόν τον ίδιο· είστε «πλήρεις» δια της Θεότητάς Του. «Η φύση μας συνενώθηκε με την Θεία φύση. Εμείς εν Αυτώ, γιατί - Θείας εκοινωνήσαμεν φύσεως» (Θεοφύλακτος).

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός, «είναι παν το πλήρωμα της Θεότητος» και εσείς οι χριστιανοί είστε δικοί Του, γιατί είστε «πεπληρωμένοι» με το δικό Του πλήρωμα.

O άνθρωπος δεν είναι πλέον νεκρός εσωτερικά, δεν είναι πλέον κενός στον κενό κόσμο. Όλος είναι «πλήρης» δια του Θεού. Και η Θεοειδής ψυχή του, με τις «ατελευτότητές» της, μπορεί να «πληρωθεί» μόνο με τον Θεό, μπορεί να γεμίσει μόνο δια του πληρώματος της Θεότητας. Όλοι οι ορατοί κόσμοι και αν μεταφερθούν στην ψυχή, ποτέ δεν θα μπορέσουν να την «πληρώσουν», να την γεμίσουν εσωτερικά.

Τόσο Θεϊκά, τόσο τεράστια, είναι τα πλάτη της, τα ύψη της και τα μήκη της. Γι’ αυτό και η ανθρώπινη ψυχή, πραγματικά μπορεί, μόνο στον Κύριο Ιησού Χριστό, να βρει την δίκαιη ειρήνη, την θεϊκή ειρήνη, να βρει την χαρά και την ανάσταση.

Γιατί μόνο σε Αυτόν, βρίσκει την θεϊκή πληρότητα της ύπαρξής της, του είναι της, μόνο σε Αυτόν βρίσκει όλη την δική της αθανασία, την αιωνιότητά της, την θεϊκή της τελειότητα, την πλήρη πραγμάτωση των θεοειδών σκοπών της.

Πώς, με ποιο τρόπο, ο άνθρωπος «πληρούται», γίνεται πλήρης; «Με το πλήρωμα της Θεότητος», μόνο με τον Κύριο Ιησού Χριστό. «Πληρώνεται» μόνο «δι’ Αυτού» και «εν Αυτώ». Και που βρίσκεται ο Κύριος; Στο Θεανθρώπινο σώμα Του, την Εκκλησία. Μόνο σαν μέλη της Εκκλησίας, οι άνθρωποι σταδιακά «πληρούνται» με τον Κύριο Ιησού Χριστό, και είναι «εν αυτώ πεπληρωμένοι, ος εστίν η κεφαλή πάσης αρχής και εξουσίας» (2,10).

Γιατί η Eκκλησία είναι σώμα Του και μάλιστα «πλήρωμα» Αυτού, του Κυρίου Ιησού Χριστού, «του τα πάντα εν πάσι πληρουμένου» (Εφ. 1,23).

Μόνο στην Εκκλησία, οι άνθρωποι διαβιώνουν «παν το πλήρωμα της Θεότητος», σαν κάτι ανθρώπινο, σαν κάτι δικό τους και όχι ξένο και «αλλότριο» και έτσι «καθίστανται» Θεάνθρωποι «κατά χάριν».

Και εκπληρώνουν την ευαγγελική εντολή του αγίου Αποστόλου: «γνώναί τε την υπερβάλλουσαν της γνώσεως αγάπην του Χριστού, ίνα πληρωθήτε εις παν το πλήρωμα του Θεού» (Έφ. 3,19).

Πραγματικά, δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ του Χριστού και της Εκκλησίας. Αυτός είναι το παν και τα πάντα είναι σε Αυτήν. Αυτή είναι το σώμα Του και Αυτός είναι η κεφαλή της.

Από την απέραντη φιλανθρωπία Του, «κατέστη» άνθρωπος και έκανε ώστε όλα αυτά να ανήκουν σε μας τους ανθρώπους.

Και αυτό φαίνεται, χωρίς καμιά αμφιβολία, από το ό,τι, με τις ευαγγελικές ασκήσεις, οικοδομούμεθα στο άγιο σώμα Του και ζούμε «εν Αυτώ», με την βοήθεια των άγιων δυνάμεων και Θεανθρωπίνων μυστηρίων.

Και έτσι, «παν το πλήρωμα της Θεότητος», το βιώνουμε πιο πραγματικά, το βιώνουμε σωματικά, σαν κάτι δικό μας.

Διασαφηνίζοντας τους αποστολικούς λόγους και σεις «εστέ πεπληρωμένοι εν Αυτώ», ο άγιος Ιω. ο Δαμασκηνός λέει: «Επειδή γίνατε σώμα Του, σάρξ Αυτού και μέλη Αυτού και Αυτόν έχετε σαν κεφαλή, είστε πεπληρωμένοι δια του Αγίου Πνεύματος». Το ίδιο λέγει και ο Ιερός Χρυσόστομος. «Ουδέν έλαττον έχετε Αυτού» και όπως σε Αυτόν κατοικεί η Θεότης, έτσι και σε σας».

Και με όλο μας το «είναι», αισθανόμαστε και γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός για μας τους ανθρώπους, είναι το παν, και είναι πραγματικά το παν και τα πάντα σε όλους τους κόσμους.

Όλα τα αλλά, τα υπόλοιπα, είναι σκύβαλα και ανάξια λόγου «ίνα Χριστόν κερδήσω».

Και λοιπόν, όλες οι επιθυμίες μας διαχέονται σε μια παν-περιβάλλουσα επιθυμία, που εκφράζει ο Απ. Παύλος: Ω! μόνο τον Χριστό να λαμβάνουμε, για να βρεθούμε σε Αυτόν και αιώνια να μένουμε σε Αυτόν.

Ω! αυτό μόνο θέλουμε, Εσένα μόνο θέλουμε Κύριε Αμετάβλητε, άκουσέ το αυτό και ελέησέ μας. (Φιλ. 3,8- 14).

Μόνο στην Εκκλησία, ο άνθρωπος είναι «πλήρης», άρτιος άνθρωπος, έχει δηλ. τα πάντα, τα οποία είναι απαραίτητα, για την αιώνια ζωή σε όλους τους κόσμους.

Όλος ενχριστοποιείται, όλος θεανθρωποποιείται, όλος κεχαριτώνεται, όλος αθανατίζεται. Έξω από την Eκκλησία, ο άνθρωπος είναι σχήμα ανθρώπου, είναι σκιά ανθρώπου, είναι φάντασμα, ονειροφαντασία και ρομπότ. Και τότε αισθάνεται όλος «κενός», αισθάνεται άδειος.

Και πραγματικά, στην καρδιά του δεν έχει καρδιά, γιατί δεν έχει Θεό! Στην ψυχή του δεν έχει ψυχή, γιατί δεν έχει Θεό! Στην συνείδησή του δεν έχει συνείδηση, γιατί δεν έχει Θεό! Συνείδηση! Πόσο τρομερή και «θυμώδης» άβυσσος είναι η συνείδηση, όταν δεν είναι γεμάτη από τον Θεό. Ψυχή! Πόσο έρημος, απέραντη και χωρίς τέλος έρημος είναι η ψυχή, όταν δεν είναι γεμάτη από τον Θεό. Ο άνθρωπος! ποιο πτώμα, ποια δυστυχία, μπορεί να εκφράσει τον άνθρωπο, που δεν είναι γεμάτος από τον Θεό, που είναι μακριά από τον Σωτήρα μας Ιησού Χριστό και Κύριο.

(Προς Κολασσαείς Επιστολή Αποστόλου Παύλου, Αγ. Ιουστίνου Πόποβιτς, σ. 84-87)

Πνιγόμουν Κύριε…

πνιγόμουν στα βαθιά…
θεριέψανε τα κύματα μάταιων λογισμών…
μες την καρδιά πλημμύρισαν η θλίψη και ο φόβος…
άνιση η πάλη να σταθώ στης νύχτας τη φουρτούνα…

ψέλλιζα με όση δύναμη μου είχε απομείνει: Κύριε, ελέησόν με!

Τυφλά τα μάτια της ψυχής και άδεια η καρδιά μου...
πώς χάθηκε σε μια στιγμή όση βαστούσα πίστη…;
με μιας σβηστήκανε οι προσευχές μου όλες...
λες και στην άμμο έχτιζα τη λήθη των παθών μου·

Τα μάτια σήκωσα ψηλά γυρεύοντας ελπίδα…
κι Εσύ στεκόσουνα εκεί! Στη μέση του πελάγους…
μου ’ριξες το Σταυρό, σανίδα σωτηρίας,
τη φοβισμένη μου ψυχή στην Αγκαλιά βαστούσες·

πώς δεν Σε είδα Κύριε;; λησμόνησα το Φως Σου,
αυτό το Φως που νίκησε το αιώνιο σκοτάδι·

Άκουσα τη φωνή Σου:
"Ψυχή μου, ψυχή μου, ανάστα, τι καθεύδεις; "!

Χάθηκα στου ελέους Σου το πέλαγος
στην αέναη Αγάπη…

Κάμε Την να ριζώσει Κύριε, στα βάθη της ψυχής μου,
και πάντα να θυμάται...

Ενθυμού και μη λησμόνει ψυχή μου…

120. «εσπαργάνωσεν αυτόν» (Λουκ. β΄ 7).

Η Παρθένος μια και δεν είχε άλλα σπάργανα περιτύλιξε το θείο Βρέφος με τα ίδια της τα ρούχα. Αυτή που με το αίμα της του είχε υφάνει την ανθρώπινη φύσι, τώρα ντύνει τη σάρκα του με τα ρούχα της... Ό,τι ανθρώπινο είχε ο Ιησούς το χρωστούσε στην μητέρα του. Κι από εκείνη τη στιγμή ό,τι είχε η Θεοτόκος ήταν ο Υιός της. Σ’ αυτόν πια συγκεντρωνόταν η ζωή της, η οικογένειά της, η ιστορία της, το πάν. Η Θεοτόκος σπαργάνωνε τον Ιησού και τον έσφιγγε με τα ρούχα της. Στην πραγματικότητα όμως ο Ιησούς έδενε την μητέρα του κοντά του για πάντα με τα ίδια της τα χέρια.
Όταν ο Ιησούς μεγάλωσε, εγκατέλειψε τα σπάργανα της Μητέρας του. Η Θεοτόκος όμως ουδέποτε έκοψε τον σύνδεσμό της με τον Ιησού.
Όταν ο άνθρωπος μεγαλώνη, χειραφετείται συνήθως από τον οικογενειακό του δεσμό: «ένεκεν τούτου καταλήψει άνθρωπος τον Πατέρα αυτού και την Μητέρα» (Γεν. β' 24). Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο στις σχέσεις μας με τον Ιησού. Όποιος δεθή με τον Ιησού, δεν λύνεται εύκολα. Δεν κόβει εύκολα τα «χρυσά δεσμά» που τον ενώνουν με το γλυκύτατο πρόσωπό του. Κάποτε ο Κύριος, θέλοντας να δοκιμάσει την ελεύθερη και εκούσια συμμετοχή των Μαθητών του στην ομάδα των Δώδεκα, τους είπε: «μη και υμείς θέλετε υπάγειν(= να φύγετε);». Και ο Πέτρος, εξ ονόματος όλων είπε τα υπέροχα εκείνα λόγια: «Προς τίνα απελευσόμεθα; ρήματα ζωής αιωνίου έχεις!» (Ιω. στ' 67-68).
Όσο και αν μεγαλώνη ο άνθρωπος, τόσο περισσότερο έχει ανάγκη από τα «σπάργανα» που θα τον συνδέουν και ενώνουν με τον Χριστό. Στην πνευματική γέννησι και ζωή δεν αποκόβεται ποτέ ο ομφάλιος λώρος που συνδέει τον άνθρωπο με τον Χριστό. Όσοι τον κόβουν, αντί ν’ αποδεσμευθούν, πεθαίνουν πνευματικά... Εκείνο που χρειάζεται το θείο Βρέφος είναι να προσφέρωμε σ’ Αυτό τα «σπάργανα» της θελήσεώς μας για να δέση με αυτά την υπαρξί μας στην αγάπη του. Ο Ιησούς οικοδομεί τη σωτηρία μας με το υλικό που του εμπιστευόμαστε στα χέρια του. Η σωτηρία μας τελικά θα είναι το οικοδόμημα που θα έχη οικοδομήσει η χάρις του Χριστού για μας, με τα δομικά υλικά της δικής μας προαιρέσεως και θελήσεώς. Εκείνος είναι ο Οικοδόμος! Εμείς δίνουμε στα χέρια του τα υλικά της οικοδομής. Και «ράκη» ακόμη αν του δώσωμε, αρκούν για να δέση μ’ αυτά ολόκληρη την ύπαρξί μας κοντά του.

(Μητροπολίτου Αχελώου Ευθυμίου Στυλίου, Η Πρώτη, εκδ. Γρηγόρη, σελ.149-150)

156. Δέχονται όλα τα μυστήρια οι Προτεστάντες;

Όχι. Έχοντας την αντίληψη ότι πραγματικά μυστήρια είναι όσα εκπεφρασμένα στη Γραφή έχουν θεία σύσταση και εξωτερική ύλη, ως μυστήρια δέχονται δύο μόνο, το βάπτισμα και τη θεία ευχαριστία. Για τα υπόλοιπα πέντε φρονούν, ότι η μεν ιερωσύνη, η μετάνοια και ο γάμος είναι ωφέλιμες διατάξεις του Θεού που παρέχουν ευλογία στους πιστούς, ενώ το χρίσμα και το ευχέλαιο είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα περιττά για την Εκκλησία. Τις αντιλήψεις βέβαια αυτές δεν τις δέχονται όλοι οι Διαμαρτυρόμενοι. Η Αγγλικανική Εκκλησία δέχεται και τα επτά εκκλησιαστικά μυστήρια, ενώ οι Μεννωνίτες δέχονται και το ποδόνιπτρον, ως θεοσύστατη τελετή αναγκαία δια τους πιστούς και ωφέλιμη.

Δύο είναι κυρίως οι αιτιάσεις των Προτεσταντών κατά του αριθμού επτά των μυστηρίων· α) ο κυμαινόμενος αριθμός τους στην παράδοση της Εκκλησίας και β) η θεία σύσταση και το αισθητό σημείο που κατ’ αυτούς δεν έχουν όλα τα μυστήρια. Περί τούτων όμως είπαμε σχετικά σε προηγούμενό μας ερώτημα. Ως προς το αισθητό σημείο ειδικά, το οποίο θεωρείται ως βασικό στοιχείο της πραγματικότητας των μυστηρίων, οι Διαμαρτυρόμενοι δεν είναι πάντοτε συνεπείς, γιατί θα έπρεπε να δεχθούν και τον Ιερό Νιπτήρα, ως μυστήριο, διάταξη που έχει σαφώς αισθητό εξωτερικό σημείο. Ο αληθής όμως λόγος απορρίψεως του αριθμού επτά των μυστηρίων είναι μάλλον το είδος της χάριτος, την οποία διακονούν τα ιερά μυστήρια. Αφού κατά τη βασική προτεσταντική αρχή τα μυστήρια παρέχουν μόνο την άφεση των αμαρτιών (ιδέα ανάλογη προς τη φύση της δικαιώσεως) και ενισχύουν την περί τούτου πίστη των χριστιανών, ήταν επόμενο να δεχτούν ως κύριο μυστήριο μόνο το βάπτισμα, το οποίο παρέχει άφεση όχι μόνο των αμαρτημάτων που προηγήθηκαν αυτού αλλά και εκείνων που έγιναν μετά ταύτα. Όπως δε είπε ο Λούθηρος, ο αμαρτάνων μετά το βάπτισμα υπεισέρπει τρόπον τινά σ’ αυτό και λαμβάνει την άφεση των παραπτωμάτων του.

(Ανδρέου Θεοδώρου «Απαντήσεις σε ερωτήματα συμβολικά», εκδόσεις Αποστολική Διακονία, σελ. 222-223)

μακάριοι οι πεινώντες... οι κλαίοντες. 
Λουκά στ' 21. 

Η πείνα και το κλάμα μακαρίζονται από τον Ιησού. Όχι διότι είναι καλά καθ’ εαυτά. Αλλά διότι συντελούν στην αιώνια σωτηρία του ανθρώπου. Η πείνα και το δάκρυ είναι καταστάσεις του κόσμου τούτου του καταργουμένου. Είναι αγκάθια, που παραχώρησε ο Δημιουργός να μπαίνουν στην ανθρώπινη σάρκα για να μισήση ο άνθρωπος τον κόσμο τούτο της φθοράς και να νοσταλγή την ουράνια πατρίδα. Όσοι δεν πεινούν και δεν κλαίνε δεν νοσταλγούν την αιώνια πατρίδα. Όσοι τρώνε και γελούν μοιάζουν με τους συντρόφους του Οδυσσέα, που έφαγαν τους λωτούς και λησμόνησαν την πατρίδα τους.
Ο Ιησούς δεν θέλει όλοι οι άνθρωποι να πεινούν και να κλαίνε. Μακαρίζοντας τους πεινώντας και κλαίοντας υπογραμμίζει την αιώνια ωφέλεια, που προσκομίζουν στον άνθρωπο καταστάσεις, που, κατά κόσμον, θεωρούνται δυστυχίες. Ο Κύριος επιδιώκει ν’ απαλλάξη τον άνθρωπο από τις φρούδες εγκόσμιες ελπίδες και να υποδείξη τρόπους για να βιώνη τις γήινες πραγματικότητες υπό το πρίσμα της αιωνιότητος.

«Οι θέλοντές με ιδείν και άψασθαί μου της βασιλείας, οφείλουσι θλιβέντες και παθόντες λαβείν με» (Επιστολή Βαρνάβα, L. 291).

(Επισκόπου Αχελώου Ευθυμίου Στυλίου, «Εκείνος» Ο Ιησούς Χριστός, εκδ. Γρηγόρη, σελ. 112)

ΈΝΑΣ αρχάριος μοναχός πήγε στενοχωρημένος στον Όσιο Ποιμένα.
- Έπεσα σε μεγάλο σφάλμα, Αββά, του εξομολογήθηκε, και θέλω τουλάχιστον τρία χρόνια για να μετανοήσω.
- Είναι πολλά, του είπε ο Όσιος.
- Είναι αρκετοί τρεις μήνες, τότε;
- Και τόσο είναι πολύ, αποκρίθηκε ο Όσιος. Εγώ σου λέω πως, αν ειλικρινά μετανοήσεις και πάρεις σταθερή απόφαση να μην επαναλάβεις ποτέ το ίδιο σφάλμα, σε τρεις μέρες σε δέχεται η αγαθότητα του Θεού.

(Γεροντικό, Σταλαγματιές απο την Πατερική Σοφία, Θεοδώρας Χαμπάκη, Εκδόσεις Ορθοδόξου
Χριστιανικής αδελφότητας "ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ", σελ. 178)

346. Όταν λες μέσα σου, στην καρδιά σου, το όνομα του Θεού, του Κυρίου ή της Αγίας Τριάδος ή του Κυρίου Σαββαώθ ή του Κυρίου Ιησού Χιρστού, τότε, με το Όνομα εκείνο, έχεις και όλο τον Θεό. Σ’ αυτό το Όνομα είναι το άπειρο έλεός του, η απέραντος σοφία του, το απρόσιτο φώς του, η παντοδυναμία του, το αναλλοίωτό του. Δέξου αυτό το ζωοποιό και παντοκρατορικό Όνομα στην καρδιά σου με φόβο Θεού, με πίστι και με αγάπη. Γι’ αυτό τον λόγο ο Μωσαϊκός Νόμος απαγορεύει αυστηρά να χρησιμοποιή ο άνθρωπος το όνομα του Θεού «επί ματαίω». Γιατί το όνομα του είναι ο ίδιος ο μοναδικός Θεός, με τις τρείς υποστάσεις του (Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα). Ο άπειρος Θεός, που είναι «αχώρητος παντί», περιέχεται σε μία και μόνο λέξι και εκφράζεται μες απ’ αυτή, ενώ τίποτε στον κόσμο δεν μπορεί να τον περιέχη.

347. Η παρούσα ζωή δεν είναι καθόλου ένα παιχνίδι, μία διασκέδασις. Οι άνθρωποι όμως την κάνουν παιχνίδι και διασκέδασι. Παίζουν με τον καιρό, που τους δόθηκε για την αιώνιο ζωή. Παίζουν με μάταια λόγια. Διασκεδάζουν μεταξύς τους, συναθροιζόμενοι γι’ αυτόν τον σκοπό. Πηγαίνουν σε άσεμνα θεάματα, σε κοσμικά κέντρα, για να περάσουν διασκεδαστικά την ώρα τους. Άλλοι διασκεδάζουν τον εαυτό τους, χρησιμοποιώντας τα πνευματικά τους χαρίσματα, τις αδυναμίες τους ή τις ικανότητές τους, μιλώντας ή γράφοντας ωραία. Άλλοι επιδίδονται στο φαγοπότι, ξεπερνώντας τα όρια των πραγματικών αναγκών του σώματος. Άλλοι ευχαριστούνται φορώντας εξεζητημένα ρούχα, καλλωπίζοντας το πρόσωπό τους. Άλλοι διασκεδάζουν με τα παιδιά τους, αντί να τα μορφώνουν στην πίστι, την ευσέβεια και τον φόβο του Θεού. Όλη τους η ζωή είναι μία διασκέδασις. Αλλοίμονο όμως σε όποιους παίρνουν τη ζωή για παιχνίδι.

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 148-149)

155. Τί φρονούν περί της ουσίας των μυστηρίων οι Διαμαρτυρόμενοι;

Οι Διαμαρτυρόμενοι διδάσκουν διαφορετικά πράγματα από ό,τι οι ’Ορθόδοξοι και οι Ρωμαιοκαθολικοί. Ό,τι περί μυστηρίων πρεσβεύουν είναι ανάλογο προς τα περί αόρατης Εκκλησίας και δικαιώσεως, ως εξωτερικής σχέσεως του Θεού προς τον άνθρωπο (όχι δηλαδή ως εσωτερικής ουσιαστικής αναγεννήσεως), διδάγματα τους. Από τα πολλά που λένε, τα οποία δεν είναι πάντοτε συνεπή προς τις βασικές τους αρχές, θα επισημάνουμε λίγα μόνο ενδεικτικά. Το κοινό σημείο της περί μυστηρίων προτεσταντικής διδασκαλίας είναι ότι αυτά δεν είναι δραστικά μέσα της χάριτος. Αν όντως ήταν έτσι, θα έρχονταν σε αντίθεση προς τα περί αόρατης Εκκλησίας ιδιαίτερα διδάγματά τους. Έτσι τα μυστήρια δεν είναι κυρίως όργανα και μέσα της χάριτος, δηλαδή παρακολουθεί μεν μαζί με την ύλη του μυστηρίου η θεία δωρεά, χωρίς όμως να παρέχεται εξαίρετα σε όλους, αλλά μόνο στους προορισμένους για την αιώνια ζωή (Καλβίνος, Ζβίγγλιος). Τα μυστήρια είναι απλές τελετές από τις οποίες δεν παίρνουμε τίποτε το συγκεκριμένο, αλλά δείχνουμε απλά την υπακοή μας στο Χριστό (Σωκινιανοί). Είναι διακριτικά γνωρίσματα των χριστιανών, αλλά και σημεία απεικονίζοντα στο νου μας τη χάρη του Θεού, με την επενέργεια των οποίων ωφελούμεθα μόνο ηθικώς (Αρμινιανοί και Μεννωνίτες).

Αξιοπρόσεκτη είναι η διδασκαλία των Κουακέρων, η οποία είναι σε όλα συνεπής προς τη βασική προτεσταντική αρχή. Έτσι, στηριζόμενοι στην αντίληψη ότι ο Θεός σώζει τον άνθρωπο άμεσα, χωρίς εξωτερικά μέσα, αρνήθηκαν τελείως τον εξωτερικό χαρακτήρα των μυστηρίων. Προσχωρήσαντες δε στην Πνευματοκρατία (Spiritualismus), δέχτηκαν πνευματικό βάπτισμα (την εν Χριστώ κάθαρση της ψυχής από την αμαρτία) και πνευματική θεία ευχαριστία (τη μυστική ένωση της ψυχής με τον Κύριο), των οποίων τύποι είναι το δι’ ύδατος βάπτισμα και ο άρτος και ο οίνος στην ευχαριστία.

Όμως οι Διαμαρτυρόμενοι δεν μένουν πάντα συνεπείς στη βασική τους προτεσταντική αρχή. Αν εξαιρέσει κανείς τους ακραίους Καλβινιστές, οι οποίοι μένουν σταθερά προσκολλημένοι στα περί απόλυτου προορισμού διδάγματά τους, οι άλλοι Προτεστάντες και κυρίως οι Λουθηρανοί, πιεζόμενοι στον αγώνα τους εναντίον της Ρωμαϊκής Εκκλησίας και επιθυμούντες να καθορίσουν την εκκλησιολογική τους ταυτότητα στον κύκλο των πολλών προτεσταντικών παραφυάδων που απέκλιναν αισθητά απ’ αυτούς, άρχισαν να δέχονται τον υπερφυή χαρακτήρα των μυστηρίων, ως τελετών στις οποίες ο Θεός παρέχει στον άνθρωπο αυτό που υπόσχεται vα μεταδώσει η συνδεδεμένη με το μυστήριο τελετή.

Σε όλες όμως τις περιπτώσεις οι Προτεστάντες μπορούν ν' αποσείσουν εντελώς την Πνευματοκρατία που είναι σύμφυτη στο περί Εκκλησίας δόγμα τους, ούτε να δεχτούν διαφοροποίηση της παρεχόμενης δια των μυστηρίων χάριτος, δεχόμενοι μία κατ’ ουσία χάρη, τη χάρη αφέσεως των αμαρτιών την κρατύνουσα την εις Θεό πίστη. Σ’ αυτό διαφοροποιούνται ριζικά από την ορθόδοξη και ρωμαιοθολική αντίληψη, κατά την οποία η χάρη δεν είναι μόνο χάρη αφέσεως αλλά και ανακαινίσεως και αναγεννήσεως της φύσεως του ανθρώπου.

(Ανδρέου Θεοδώρου «Απαντήσεις σε ερωτήματα συμβολικά», εκδόσεις Αποστολική Διακονία, σελ. 220-222)

«Σε όσους τον δέχτηκαν, σ’ αυτούς ο Χριστός έδωσε το προνόμιο να γίνουν παιδιά του Θεού, σ’ εκείνους δηλαδή που πιστεύουν στ’ όνομά του» (Ιωάννης 1:12)

Μία από τις πιο περίεργες αντιδράσεις, όταν είχε πρωτοεπιβληθεί η απαγόρευση του καπνίσματος στην Ευρώπη πριν 2-3 χρόνια, συνέβη στην Ολλανδία. Εκεί οι καπνιστές οργανώθηκαν σε.. εκκλησία! Μάλιστα, όπως το ακούτε. Είναι τα μέλη της «Μίας Αληθινής Παγκόσμιας Εκκλησίας Καπνιστών του Θεού», και «εκκλησιάζονται» σε ένα μπαρ. Η βασική πίστη τους είναι ότι το δικαίωμα τους να καπνίζουν προστατεύεται ως.… θρησκευτική ελευθερία. Ένας από τους θαμώνες ενός μπαρ αναφέρει χαρακτηριστικά: «Εάν πρέπει να πιστέψω στο Θεό για ν’ απολαμβάνω ένα τσιγάρο, τότε θα το κάνω». Ένα γενικότερο ερώτημα είναι: γιατί πιστεύουμε στο Θεό; Άλλοι πιστεύουν στο Θεό για να έχουν την υγεία τους ή για να βρουν την υγεία τους. Άλλοι για να πάνε καλά οι δουλειές τους ή για να είναι ασφαλή τα παιδιά τους κλπ.
Ο Θεός όμως θέλει να πάμε σ’ Αυτόν για να βρούμε τη συγχώρηση των αμαρτιών μας και να γίνουμε παιδιά Του. Έχεις πάει έτσι στο Θεό;
(Χ.Ι.ΝΤ.)

«Και να ντυθείτε τον καινούργιο άνθρωπο, που δημιουργήθηκε σύμφωνα με το σχέδιο του Θεού, με βάση τη δικαιοσύνη και την αγιότητα που πηγάζουν από την αλήθεια». (Εφεσίους 4:24)

Υπάρχει ένα είδος αράχνης στη Νότια Αμερική που συνηθίζει να βουτάει συχνά μέσα στο νερό. Κλείνεται σ’ ένα είδος φουσκαλίδας γεμάτης αέρα και βυθίζεται στο νερό όπου μένει για ώρες, αναπνέοντας τον αέρα που περιέχει η φουσκαλίδα. Όταν επιστρέψει πίσω στη στεριά και βγει έξω είναι τελείως στεγνή, γιατί το νερό δεν μπόρεσε να μπει στην μικρή της κατοικία.
Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με το χριστιανό. Ζει μέσα σ’ έναν κόσμο αμαρτωλό, αλλά η αμαρτία δεν τον αγγίζει, ενόσω είναι περιβλημένος το Χριστό. Γράφει ο απ. Παύλος: «Η νύχτα προχώρησε και η ημέρα έχει κιόλας πλησιάσει. Ας πετάξουμε, λοιπόν, από πάνω μας τα έργα του σκοταδιού και ας φορέσουμε τα όπλα του φωτός» (Ρωμ. 13:12). Κι αλλού: «Ντυθείτε τον Κύριο Ιησού Χριστό και μη φροντίζετε να ικανοποιήσετε τις επιθυμίες της σάρκας» (Ρωμ. 13:14). Έτσι «διατηρεί τον εαυτό του αμόλυντο από τον κόσμο» (Ιακ. 1:27). Εξέτασε σήμερα τον εαυτό σου να δεις αν ζεις μ’ αυτόν τον τρόπο.
(Σ.Α.Ι.)

(Εκδόσεις «Ο Λόγος»)