«Ποια είναι αυτή… η αρωματισμένη με σμύρνα… και κάθε αρωματική σκόνη…;» (Άσμα 3:6)

Στη Ρουμανία υπάρχει μια απέραντη κοιλάδα, στην οποία καλλιεργούν μόνο τριαντάφυλλα. Το άρωμα που πλημμυρίζει όλη την κοιλάδα την εποχή που ανθίζουν οι τριανταφυλλιές είναι τόσο δυνατό, ώστε αν μείνεις εκεί για λίγα μόνο λεπτά της ώρας, οπουδήποτε πας την υπόλοιπη μέρα, οι άνθρωποι που θα σε πλησιάσουν θα ξέρουν πως ήσουν εκεί. Παίρνεις μαζί σου το άρωμα της κοιλάδας και το μεταφέρεις όπου πας.
Κάτι παρόμοιο συμβαίνει με το χριστιανό, που έχει στο θρόνο της καρδιάς του τον Κύριο, που οι μοσχοβολιές της παρουσίας Του τον κατακλύζουν. Ο απ. Παύλος γράφει: «Αλλά δόξα στο Θεό που μας κάνει πάντοτε να θριαμβεύουμε με τη δύναμη του Χριστού, και που χρησιμοποιώντας εμάς, σκορπά σε κάθε τόπο το άρωμα της γνώσης του Χριστού» (Β’ Κορ. 2:14). Είμαστε μια ευωδιά Χριστού, συνεχίζει, προς όλους. Σ’ όσους θέλουν να το δεχτούν προς όφελός τους και σε όσους δε θέλουν προς ζημία τους. Μια ευωδιά Χριστού, φυσικά, είμαστε εφόσον δε συμμορφωνόμαστε με τον αιώνα τούτο, αλλά μεταμορφωνόμαστε, εκτελώντας το θέλημά Του.

«Η σοφία του ανθρώπου τον κάνει δυνατό, η γνώση του το σφρίγος του αυξάνει» (Παρ. 24:5)

- Αν γλιστρήσει το πόδι σου, μπορείς να επανακτήσεις την ισορροπία σου. Μα αν γλιστρήσει η γλώσσα σου, δεν μπορείς να πάρεις πίσω τα λόγια σου.
- Αν δε μείνω σταθερός στη διατήρηση των αρχών μου, τότε θα παρασύρομαι με το παραμικρό από το καθετί.
- Ο Θεός έθεσε την εκκλησία μέσα στον κόσμο. Ο Σατανάς προσπαθεί να βάλει τον κόσμο μέσα στην εκκλησία.
- Ο άνθρωπος πρέπει να είναι αρκετά μεγάλος ώστε να παραδεχτεί τα λάθη του, αρκετά σοφός ώστε να διδαχτεί απ’ αυτά, κι αρκετά δυνατός ώστε να τα διορθώσει.
- Αν ο Θεός σε κάλεσε, μη γυρίζεις πίσω να δεις ποιος σε ακολουθεί.
- Ο Κύριος πήγε να προετοιμάσει τόπο για μας, αλλά εμείς πρέπει να προετοιμάσουμε τους εαυτούς μας για εκείνο τον τόπο.
- Ο καθένας μπορεί να κάνει λάθη, αλλά μόνο οι ανόητοι τα επαναλαμβάνουν.
- Πλούτος πραγματικός είναι της καρδιάς ο πλούτος, όχι του πορτοφολιού.

(Εκδόσεις «Ο Λόγος»)

467. Ο εχθρός καθημερινά και αμείλικτα διώκει την πίστι μου, την ελπίδα μου και την αγάπη μου. Διώκεσαι, πίστις μου. Διώκεσαι, ελπίδα μου. Διώκεσαι, αγάπη μου. Ανδρίζου, πίστις. Ανδρίζου, ελπίδα. Ανδρίζου, αγάπη. Θάρρος, πίστις. Θάρρος, ελπίδα. Θάρρος, αγάπη. Ο Κύριος είναι υπερασπιστής σας. Ο εχθρός θα καταισχυνθή και θα φύγη, χωρίς να έχη επιτύχει τίποτε.

468. Ο Θεός στον πιστό: «Είμαι ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα, η ζωή σου, η ειρήνη σου, η χαρά σου, η ευλογία σου. Ό,τι έχεις και δεν έχεις σ’ αυτόν τον κόσμο. Να είσαι λοιπόν στραμμένος προς εμένα με σέβας και με αγάπη. Μη με προσβάλλεις στο πρόσωπο του πλησίον σου. Μην περιμένεις από αλλού ό,τι έχεις ανάγκη. Εγώ έκτισα τα πάντα. Εγώ μπορώ να μεταβάλω τις πέτρες σε άρτους και να κάμω να ξεπηδήση νερό από τον βράχο. Μείνε λοιπόν πάντοτε μαζί μου, για να απολαμβάνης ειρήνη και χαρά. Ποτέ δεν θα διαψεύσω την εμπιστοσύνη σου. Πάντοτε θα σε γαληνεύω και θα σου δίνω νέα ζωή».

469. Αν μοιράζεσαι ό,τι έχεις με τον αδελφό σου, αν σε συνδέη μαζί του η αγάπη, όλες οι ευλογίες του Θεού είναι πάνω σου. «ὅτι ὅσα ἂν αἰτήσετε τὸν Πατέρα ἐν τῷ ὀνόματί μου, δώσει ὑμῖν» (Ιω. ιε’ 16). «τὰ ἐμὰ πάντα σά ἐστι καὶ τὰ σὰ ἐμά» (Ιω. ιζ’ 10).

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 198-199)

Περί της ουσίας του μυστηρίου δεν υπάρχουν διαφορές. Διαφορές υφίστανται ως προς το διαλυτόν ή όχι του γάμου. Η Δυτική Εκκλησία απαγορεύει τελείως τη διάλυση του γάμου. Μόνο ο θάνατος είναι ο φυσικός λύτης του συζυγικού δεσμού, οπότε ο γάμος μπορεί να επαναληφθεί και για τέταρτη φορά. Ακόμη και σε περίπτωση πορνείας η Ρωμαϊκή Εκκλησία δεν επιτρέπει το διαζύγιο, παρά τη ρητή διαβεβαίωση του Κυρίου. Το μόνο που επιτρέπει είναι ο προσωρινός χωρισμός των συζύγων από κοίτης και τραπέζης (να κοιμούνται ξεχωριστά και να μη τρώγουν στο ίδιο τραπέζι). Φυσικά ο Πάπας παρεμβαίνων μπορεί σε εξαιρετικές περιστάσεις να λύσει κάποιο γάμο.

Οι αντιλήψεις αυτές της Λατινικής Εκκλησίας δεν είναι σύμφωνες ούτε με το έθος της αρχαίας Εκκλησίας, στην οποία ήταν άγνωστος ο χωρισμός από κοίτης και τραπέζης, αλλ΄ ούτε και με τη ρητή βεβαίωση της Γραφής, ότι η λύση του γάμου είναι επιτρεπτή μόνο δια λόγους πορνείας. Οι δε λόγοι της Γραφής «ο απολελυμένην γαμήσας μοιχάται» στους οποίους στηρίζεται το έθος της Δυτικής Εκκλησίας, δεν σημαίνουν την γυναίκα που απολύθηκε ένεκα πορνείας, αλλά εκείνη που απέλυσε αυθαίρετα ο σύζυγος, ο οποίος στην περίπτωση αυτή μοιχάται. Και κάτι άλλο· αν απαγορεύεται η σύζευξη στο προσβαλέν την οικογενειακή πίστη μέλος, γιατί το αθώο μέλος να μην μπορεί να συνάψει νέο γάμο;

(Ανδρέου Θεοδώρου «Απαντήσεις σε ερωτήματα συμβολικά», εκδόσεις Αποστολική Διακονία, σελ. 279)

    «Η πρώτη δοκιμασία με τις 3.000 μετάνοιες του φάνηκε (του π. Χαραλάμπους Διονυσιάτου) σαν παιχνιδάκι και ενώ ετοιμαζόταν να συναγωνιστεί και αυτόν ακόμα τον νονό του ο οποίος έφτασε ένα διάστημα μέχρι και 5.000 γονυκλισίες το εικοσιτετράωρο, ξαφνικά όμως προσέκρουσε στον διακριτικό βράχο, δηλαδή τον Γέροντά του (Ιωσήφ Ησυχαστή). Ο διακριτικός και έμπειρος γέροντας Ιωσήφ είχε υπόψη του το πατερικό λόγιο «Είδες νέο να τρέχει, κόψε του λίγο τα φτερά». Χαρούμενος ο νέος αγωνιστής αναγγέλλει το νέο ρεκόρ: «Γέροντα σήμερα έφτασα μέχρι τις 5.000 μετάνοιες». Στη συνέχεια ανέμενε τον δίκαιο έπαινο του γέροντά του για το άθλημα. Παραδόξως όμως με κάπως αυστηρό ύφος του απαντά ο γέροντας:
- Και ποιος σου έδωσε την ευλογία αυτή ρε θεληματάρη, να κάνεις τόσες μετάνοιες; Δεν ξέρεις ότι ο κόπος σου χωρίς ευλογία πήγε χαμένος;
- Μα, γέροντα, εδώ για να αγωνιστούμε δεν ήρθαμε; Τι ευλογία χρειάζεται;
- Και παραχρειάζεται.
- Καλά ας είναι· από σήμερα ας γίνεται τούτο με την ευλογία σας.
- Ευλογία; Δηλαδή εσύ θα μας κουμαντάρεις! Λοιπόν, άκουσέ με καλά. Από σήμερα πάνω από χίλιες μετάνοιες απαγορεύεται αυστηρά.
- Αμάν, τι είναι αυτό γέροντα· με έκαψες!
- Αυτό που σου λέω εγώ και τα θελήματα να τα αφήσεις στην άκρη. Έτσι και έγινε. Πραγματικά ο γέροντας διέβλεπε ότι κινδύνευε να πέσει θύμα κλοπής από τα δεξιά (υπερηφάνειας) ο νέος αγωνιστής, όταν στην ίδια αδελφότητα υπήρχαν αδελφοί οι οποίοι για λόγους σωματικής ασθένειας δεν μπορούσαν να κάνουν τόσες πολλές γονυκλισίες. Αλλά και με το διορατικό του βλέμμα ο γέροντας διέβλεπε τον κίνδυνο κάποτε να καταπέσουν οι σωματικές δυνάμεις του παπά-Χαράλαμπου ο οποίος δεν ήταν και μικρός (ήδη τεσσαρακονταετής). Για αυτό και τον παρότρυνε να ρίξει το βάρος στη συγκέντρωση του νου» (Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης, Ιωσήφ Μ.Δ., σελ. 77-79).

     «Μία φορά πάλι όταν ήμουν αρχάριος πέρασε ένας μοναχός από τα καλύβια μας και μας λέει: «Άστε! ήρθε εδώ στη σκήτη από τον κόσμο ένας πνευματικός θεοφόρος». Μόλις τον ακούω σκέφτηκα: «Βρε, ευκαιρία να ωφεληθούμε». Τρέχω στον γέροντα.
- Γέροντα, έχει ευλογία να γνωρίσω αυτόν τον θεοφόρο πνευματικό να ωφεληθώ;
- Άμα θέλεις πήγαινε, μου λέει ο γέροντας.
Δεν χάνω καιρό, τρέχω και τον βρίσκω. Μα άκουσα τόσο ωραία λόγια, τόσο ωραίες διδαχές, ώστε με τον λογισμό μου δικαίωσα απόλυτα τον μοναχό που τον σύστησε. Γυρνάω ενθουσιασμένος και λέω στο γέροντα:
- Γέροντα, πολύ ωφελήθηκα· πράγματι είναι θεοφόρος. Ο γέροντας κούνησε το κεφάλι. Φεύγοντας, μου λέει:
- Απόψε μετά την αγρυπνία, να περάσεις από κοντά μου. Πράγματι, πέρασα, αλλά αυτή τη φορά σκυθρωπός και με κατεβασμένο κεφάλι. Ρωτά ο γέροντας.
- Για πες μου, πώς πήγε απόψε η αγρυπνία; Τι να απαντήσω;
- Αχ, γέροντά μου, απόψε όλο σκοτισμό και αμέλεια είχα. Τότε με περιλαμβάνει και μου λέει:
- Μα εσύ χθες είπες, ότι γνώρισες έναν θεοφόρο πνευματικό και τη νύχτα η προσευχή δεν πήγε καλά;
- Ναι, γέροντα δεν πήγε καλά· δεν ξέρω γιατί.
- Να σου πω εγώ το γιατί. Κάθισες κοντά μου τόσο καιρό· σε έκανα Μοναχό, σε έκανα παπά. Κατάλαβες ωφέλεια από τον Γέροντά σου;
- Ναι, γέροντα και πολύ ωφέλεια.
- Ε, λοιπόν, ο υποτακτικός που έχει γέροντα και αναπαύεται κοντά του, δεν έχει δικαίωμα να πάει σε άλλον πνευματικό. Είναι σαν να κόβει την εμπιστοσύνη από αυτόν που του ανέθεσε ο Θεός. Λίγο-πολύ είναι σαν πνευματική μοιχεία. Δυο-τρεις βραδιές κανόνα από το Θεό έφαγα για αυτό το πράγμα για να ξαναβρώ και πάλι τη σειρά μου. Ωστόσο κάποτε μου μπήκε μία απορία. Λέω στο γέροντά μου:
- Εσύ, γέροντα, είπες ότι ο υποτακτικός απαγορεύεται να συμβουλευτεί άλλον πνευματικό. Απορώ όμως, πώς ο παπά Εφραίμ ο Κατουνακιώτης έχει άλλον γέροντα και ο ίδιος ομολογεί ότι όλα τα καλά τα οφείλει σε σένα;
- Ε, αυτό είναι άλλο κεφάλαιο. Πες πως ζεις σε μία οικογένεια και ο πατέρας σου δεν σου δίνει να φας· τι θα κάνεις; Θα πεθάνεις από την πείνα; Ε, αυτό έπαθε ο παπά-Εφραίμ. Αναγκάστηκε να φάει από εμένα· με τη διαφορά ότι, δεν έχει δικαίωμα να αρνηθεί ούτε να εγκαταλείψει τον γέροντά του, όσο άξεστος και αν είναι. Για αυτό και με τη συγκατάθεση του παπά-Νικηφόρου (δηλ. του γέροντα του π. Εφραίμ) τα μοιράσαμε· σε αυτόν υπακοή και τα πνευματικά σε εμένα». (ο.π. σελ. 98-101).

     «Τόνιζε και η Γερόντισσα Γαβριηλία: «Για την υγεία ένα ρητό λέει: ένας γιατρός είναι συμβουλή, δύο γιατροί είναι σύγχυση, τρεις γιατροί είναι… νεκροταφείο. Το ίδιο ισχύει και με τα πνευματικά. Ο ένας πνευματικός είναι από το Θεό, ο δεύτερος είναι σύγχυση, ο τρίτος, χάσιμο της ψυχής» (Η ασκητική της αγάπης, σ. 387).

     «Είπε ο γέροντας Ιάκωβος (Τσαλίκης): Δεν επιτρέπεται ο ένας πνευματικός να αλλάζει τον κανόνα του άλλου πνευματικού. Ήλθε σε μένα μία γριά και εξομολογήθηκε και της έβαλα κανόνα να μην κοινωνήσει για 3 χρόνια. Ο ιερέας και πνευματικός της ενορίας της ρώτησε τη γιαγιά γιατί δεν κοινωνά. Αυτή του απάντησε: Μου έβαλε «κανόνα» ο πατήρ Ιάκωβος να μην κοινωνήσω τρία χρόνια.
- Γιατί σου έβαλε τέτοιο κανόνα; τη ρώτησε. Και όταν η γιαγιά είπε την αιτία, της απαντά ο εφημέριος:
- Όχι, γιαγιά, μη στεναχωριέσαι, ο πατήρ Ιάκωβος είναι αγράμματος καλόγερος, τι ξέρει από αυτά, εγώ είμαι μορφωμένος και σου λύνω τον κανόνα. Να έρθεις την Κυριακή να σε κοινωνήσω. Όταν η γιαγιά πήγε την Κυριακή να κοινωνήσει ένιωσε στο στόμα της την Αγία λαβίδα άδεια και κρύα. Ένα «χλιαράκι» (κουταλάκι) άδειο και κρύο, όπως είπε, ούτε κατάλαβε γεύση θείας κοινωνίας στο στόμα της και αυτό της έκανε μεγάλη εντύπωση. Όταν επαναλήφθηκε το ίδιο γεγονός άλλες δύο Κυριακές ανησύχησε και ξανανέβηκε στο μοναστήρι και μου εξομολογήθηκε τα γεγονότα. Τότε της είπα:
- Παιδί μου, ο κανόνας δεν λύνεται. Πρέπει να κάνεις τον κανόνα τον οποίο σου έβαλα. Οι Κανόνες πρέπει να εφαρμόζονται» (Ένας άγιος Γέροντας… σελ. 17-18).

Ναι, υπάρχουν. Φυσικός λύτης του γάμου είναι ο θάνατος, όπως και η πορνεία. Περί της τελευταίας ο Κύριος! είναι κατηγορηματικός: « Ός αν απολύση την γυναίκα αυτού παρεκτός λόγου πορνείας και γαμήση άλλην μοιχάται». Η πορνεία διαλύει τον γάμο, γιατί καταστρέφει τα κύρια συστατικά του, την πίστη και την αγάπη. Το διαζύγιο σε τέτοιες περιπτώσεις επιτρέπεται, χωρίς όμως και να επιβάλλεται. Το απατηθέν μέλος έχει δικαίωμα να λύσει τον γάμο, όχι όμως και υποχρέωση. Αν θέλουν οι σύζυγοι, μπορούν να τον διατηρήσουν και μετά την προσβολή. Λόγω όμως των πολλών δυσχερών περιστάσεων και των προβλημάτων του συζυγικού και του κοινωνικού βίου, η λύση του γάμου επιτρέπεται και για άλλους λόγους με τους οποίους ασχολείται το Κανονικό Δίκαιο της Εκκλησίας. Και μια τελευταία λέξη. Μετά τη διάλυση του πρώτου γάμου ο ορθόδοξος μπορεί να τελέσει κατά συγκατάβαση δεύτερο και τρίτο γάμο, όχι όμως και τέταρτο. Η τετραγαμία απαγορεύεται.

(Ανδρέου Θεοδώρου «Απαντήσεις σε ερωτήματα συμβολικά», εκδόσεις Αποστολική Διακονία, σελ. 278-279)

Ιωάννης Χρυσόστομος
     «Γιατί δεν υπάρχει, πραγματικά δεν υπάρχει τίποτε που θα μπορούσε να διαλύσει και να καταστρέψει την Εκκλησία, ή καλύτερα δεν είναι δυνατό να γίνει αυτό τόσο εύκολα από αλλού, παρά μόνο όταν δεν είναι δεμένοι με πολλή ακρίβεια οι μαθητές με τους διδασκάλους και τα παιδιά με τους πατέρες και οι πιστοί με τους προϊσταμένους όταν κατηγορείς τον πνευματικό πατέρα, θεωρείς τον εαυτό σου άξιο να περάσει τα πρόθυρα του ναού; και πώς μπορεί να έχει δικαιολογία αυτό; Αν λοιπόν αυτοί που κακολογούν τον πατέρα ή τη μητέρα τους καταλήγουν σε θάνατο, ποια τιμωρία θα αξίζει εκείνος που τολμάει να κακολογεί αυτόν που είναι πολύ πιο αναγκαίος και καλύτερος από τους γονείς εκείνους; Και δε φοβάται μήπως ανοίξει η γη και τον αφανίσει εντελώς ή πέσει κεραυνός από τον ουρανό και κατακάψει τη γλώσσα που κατηγορεί; Δεν άκουσες τι έπαθε η αδελφή του Μωϋσή όταν κατηγόρησε τον αρχηγό; πως έγινε ακάθαρτη και έπεσε σε λέπρα και υπέμεινε τη χειρότερη ατιμία και παρ’ όλο που ο αδελφός της παρακαλούσε και εκλιπαρούσε το Θεό δε βρήκε καμιά συγγνώμη» (ΕΠΕ 27, 77-89).

Γρηγόριος Θεολόγος
     «Τίποτα δεν είναι πιο χρήσιμο ούτε πιο ασφαλές από το να εξουσιάζει κάποιος με τη θέλησή του ανθρώπους που το επιθυμούν αυτό, επειδή ο νόμος μας προτρέπει να μην οδηγούμε με τη βία, ούτε αναγκαστικά αλλά με τη θέλησή τους. Διότι αυτό δεν θα μπορούσε να συστήσει άλλη αρχή, επειδή εκείνο το οποίο κρατείται με τη βία, είναι φυσικό κάποτε να επαναστατήσει, όταν βρει ευκαιρία. Την δική μας όμως, όχι εξουσία, αλλά παιδαγωγία, πάνω από όλα την συντηρεί το γνώρισμα ότι είναι οικειοθελής και ελεύθερη. Διότι το μυστήριο της ευσεβείας αρμόζει σε ανθρώπους που θέλουν και δεν εξαναγκάζονται» (Γρηγόριος Θεολόγος Λόγος ΙΒ, ΕΠΕ 1, 316).

Αββάς Κασσιανός
     «Ο Απόστολος ανέβηκε στην Ιερουσαλήμ μόνο και μόνο για να κοινοποιήσει στους αδελφούς και προκατόχους του στο αποστολικό αξίωμα -υποβάλλοντας έτσι τον εαυτό του σε ένα είδος ιδιωτικών και αδελφικών εξετάσεων- το Ευαγγέλιο… Ποιος θα ήταν τόσο αλαζόνας και τυφλός, ώστε να τολμήσει να υπερηφανευτεί για τη δική του κρίση και διάκριση τη στιγμή που ο Απόστολος Παύλος, αυτό το σκεύος εκλογής, δηλώνει ότι είχε ανάγκη να συσκεφθεί με τους αδελφούς του και συλλειτουργούς του στο αποστολικό αξίωμα; Στο παράδειγμα του Αποστόλου Παύλου έχουμε μία ολοφάνερη απόδειξη ότι ο Κύριος δεν δείχνει σε κανέναν μας την οδό της τελειότητας, τη στιγμή που υπάρχουν πνευματικοί οδηγοί και εμείς περιφρονούμε τη διδαχή και το παράδειγμά τους, αδιαφορώντας για το αγιογραφικό παράγγελμα που θα ‘πρεπε με ζήλο να τηρούμε και το οποίο λέει «Ρώτησε τον πατέρα σου και θα σου το διδάξει· τους πρεσβυτέρους σου και θα σου το πουν Δευτερ. 32,7)» (αββά Κασσιανού, εκδ. Ετοιμασία, σ. 176).

Κάλλιστος και Ιγνάτιος Ξανθόπουλοι
     «Εκείνος που είναι αληθινά υπάκουος πρέπει να φυλάει κατά πρώτον την πίστη· δηλαδή να έχει πίστη καθαρή και άδολη προς τον πνευματικό του, τόσο που να θεωρεί ότι βλέπει τον ίδιο το Χριστό και υποτάσσεται σε Αυτόν όπως λέει και ο Κύριος Ιησούς «Εκείνος που ακούει εσάς, ακούει εμένα και εκείνος που απορρίπτει εσάς απορρίπτει εμένα»… Δεύτερον να φυλάει την αλήθεια· δηλαδή να είναι αληθινός και στα λόγια και στα έργα και στην ακριβή εξομολόγηση των λογισμών… Τρίτον το να μην κάνει αυτό που θέλει… γιατί είναι ζημιά του, αλλά να κόβει το θέλημά του με τη θέλησή του χωρίς δηλαδή να αναγκάζεται από τον δικό του πνευματικό πατέρα. Τέταρτο, το να μην αντιλέγει και να μην φιλονικεί καθόλου… Γράφει ο ιερότατος Παύλος: «αν κανείς από σας είναι φιλόνεικος εμείς δεν έχουμε τέτοια συνήθεια, ούτε και οι Εκκλησίες του Θεού» (Α' Κορ. 11,16)… Το να αντιλέγει κανείς και να φιλονικεί, προέρχεται από την ατομική γνώμη, που συνυπάρχει με την απιστία και την υψηλοφροσύνη» (Φιλοκαλία, Κάλλιστος και Ιγνάτιος Ξανθόπουλοι).

     «Τον ρώτησα κάποτε (τον όσιο Πορφύριο): Γέροντα ποια διαφορά υπάρχει μεταξύ υπακοής και ταπεινώσεως χριστιανικής; Και εκείνος μου απάντησε χαμογελώντας: Είναι το ίδιο πράγμα» (Κοντά στο Γέροντα Πορφύριο σ. 320).

     «Μου εξηγούσε ο γέροντας Πορφύριος: «Μου έλεγαν για παράδειγμα: «Νικήτα» -αυτό ήταν το όνομά του ως μοναχού στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους- «τρέξε κάτω στον αρσανά να πάρεις αυτό το τσουβάλι με το αλεύρι. Και προτού να τελειώσει ο γέροντάς μου την εντολή του, εγώ ήδη είχα αρχίσει να τρέχω για τον αρσανά, να φορτωθώ το τσουβάλι και με χαρούμενη υπακοή να επιστρέψω» (Ο γέρων Πορφύριος σ.97).

     «Έλεγε ο πατήρ Πορφύριος στον σέρβο μετέπειτα επίσκοπο Ειρηναίο Μπούλοβιτς: «Άκουσε, παιδί μου. Όταν όλα αυτά σου τα ζητάει η Εκκλησία και τα επευλογεί ο πνευματικός σου και εσύ κάνεις αυτή την υπακοή ειλικρινώς, τότε, με την αγάπη του Χριστού μας, αυτή σου η υπακοή θα μπορέσει να μετατρέψει όλη αυτή την εξωτερική κίνηση σε προσευχές, χωρίς να το καταλαβαίνεις εσύ ο ίδιος. Αν πάλι διαλέξεις και το πιο ήσυχο μέρος του Αγίου Όρους ή μία οποιαδήποτε Μονή, αλλά αυτό το κάνεις με το δικό σου θέλημα, για να βολευτείς εσύ ο ίδιος, έστω πνευματικά, για ένα βόλεμα πνευματικό ας το πούμε, και χωρίς την ευλογία της Εκκλησίας ή του πνευματικού σου, τότε ό,τι και να κάνεις, όλα θα παραμείνουν χαμερπή, δεν θα φτάσουν πουθενά». Και, μας λέει ο ίδιος (ο π. Ειρηναίος) μπορώ να σας ομολογήσω ότι έκτοτε οσάκις δυσκολευόμουν, θυμόμουν αυτά τα λόγια του και αμέσως ανακουφιζόμουν. Και αυτό ισχύει μέχρι σήμερα» (Ανθολόγιο Συμβουλών, σ. 345).

     «Πήγα στον γέροντα Πορφύριο και όταν μπήκα στο κελί του τον είδα ξαπλωμένο και άρρωστο στο κρεβάτι του. Με ρώτησε: - Τι θέλεις, παιδί μου; Και εγώ του απάντησα: - Γέροντα, έχω ένα πρόβλημα και θέλω να σας συμβουλευτώ, για να μου πείτε τι να κάνω. Τότε ο γέροντας έκανε το εξής: Μέσα στο κελί του είχε έναν παπαγάλο, ο οποίος πετούσε από έπιπλο σε έπιπλο. Σε ένα τραπέζι πάνω ήταν το κλουβί του. Έκανε μία κίνηση του χεριού του ο γέροντας και φωνάζοντας: Ε, μπες στο κλουβί σου!», ο παπαγάλος μπήκε μέσα στο κλουβί και μας κοιτούσε από εκεί. Τότε γύρισε προς εμένα ο γέροντας και με τόνο κάπως αυστηρό στη φωνή του μου είπε: - Είδες, παιδάκι μου; Ο παπαγάλος όταν του είπα να μπει στο κλουβί, έκανε υπακοή και μπήκε. Εσύ όμως δεν έχεις διάθεση να υπακούσεις σε ό,τι και να σου πω, για αυτό και εγώ δεν μπορώ να σου πω τίποτα απολύτως» (ο.π. σ. 351).

     «Όταν βρισκόμουν σε μακρινές αποστάσεις λόγω μεταθέσεών μου, ο παππούλης παράλληλα με αυτόν σαν πνευματικό, μου είχε δώσει την ευλογία, για εξομολόγηση των διαφόρων μου αμαρτημάτων μόνο, να έχω και τους μακαριστους γέροντες π. Ελευθέριο Καψωμένο στα Χανιά Κρήτης, τον «μεγάλο αυτόν άγιο και υψηλά ιστάμενο ενώπιον του Θεού», όπως πολλές φορές μου έλεγε, και τον άγιο Γέροντα πρωτοπρεσβύτερο Ιωάννη Ταμπάκη, θαυμαστό λειτουργό του Υψίστου … «πολύ σεβάσμιος Γέροντας αυτός ο ιερέας. Σε αυτόν να πηγαίνεις, παιδί μου, να εξομολογείσαι τώρα τα αμαρτήματά σου» μου είπε, όταν σταμάτησε και δεν μπορούσε να μας εξομολογεί λόγω υγείας» (ο.π. 341).

     «Όταν είσαι μακριά από την Αθήνα, λέει σε έναν αδελφό, και δεν μπορείς να έρχεσαι τόσο τακτικά εδώ, να ψάχνεις εκεί να βρίσκεις έναν πολύ καλό πνευματικό για να εξομολογείσαι τις αμαρτίες σου. Και ό,τι άλλο σε απασχολεί σχετικά με νοερή προσευχή ή λογισμούς να μην τους τα αναφέρεις, γιατί μερικοί δεν τα γνωρίζουν όλα και μπορεί να σε μπερδέψουν. Να έρχεσαι εδώ και να μου λες τα άλλα» (ο.π. 341).

     «Μερικούς μήνες πριν γνωρίσω τον π. Πορφύριο, επειδή βρισκόμουν σε μεγάλη πνευματική ανάγκη και, επικαίρως, στενός φίλος με πληροφόρησε για κάποιον παρεπιδημούντα αγιορείτη γέροντα, που λέγανε ότι είχε διορατικό χάρισμα, τον επισκέφτηκα και μάλιστα χωρίς προηγούμενη ευλογία του πνευματικού μου. Αλλά ο γέροντας εκείνος, αντί να με αναπαύσει ψυχικά, μεγάλωσε την ταραχή μου. Όταν το ανέφερα στον πνευματικό μου, μου απάντησε: Αν μου το έλεγες δεν θα σου έδινα ευλογία να πας στο συγκεκριμένο αυτό άνθρωπο. Όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου και με παραπεμπτικό πλέον του πνευματικού μου, γνώρισα τον π. Πορφύριο, ο οποίος με ανέπαυσε πλήρως, του ανέφερα και για εκείνη τη συνάντησή μου με τον Αγιορείτη γέροντα. Ο π. Πορφύριος τον ήξερε και μου είπε, κάπως συνεσταλμένα: «Τώρα ο Θεός τον ανέπαυσε. Είναι λεπτό αυτό το θέμα. Δεν τα κατάφερνε και τόσο ο ευλογημένος. Σε κάποιον είπε ότι θα γίνει Δεσπότης και τώρα θέλει να πετάξει τα ράσα. Ο Θεός να τον συγχωρέσει» (ο.π. σ. 343).