E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

«Εγώ δαπάνησα πολύ χρόνο στην ματαιότητα
και αφάνισα όλη σχεδόν τη νεότητά μου στην ματαιοπονία,
στην οποία υποδύθηκα ασχολούμενος με την πρόσληψη των διδαγμάτων της σοφίας
που αποδείχτηκε από το Θεό ανόητη.
Όταν όμως κάποτε, σαν να σηκώθηκα από βαθύ ύπνο,
κοίταξα, από τη μία, προς το θαυμαστό φως της αλήθειας του Ευαγγελίου,
και είδα από την άλλη το άχρηστο της σοφίας των αρχόντων αυτού του αιώνα που καταργούνται,
θρήνησα για την ελεεινή μου ζωή και ευχήθηκα να μου προσφερθεί χειραγωγία,
για να εισαχθώ στα δόγματα της ευσέβειας.
Και πριν από όλα φρόντισα να διορθώσω κάπως το ήθος μου,
το οποίο είχε διαστραφεί από την συναναστροφή μου με τους φαύλους»
(Επιστολή 223, Προς Ευστάθιον, ΕΠΕ 2, 71)

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΝΥΣΣΗΣ (+394)
«Σε αυτήν την πίστη που ο Θεός παρέδωσε στους αποστόλους, δεν κάνουμε ούτε αφαίρεση, ούτε παραλλαγή, ούτε προσθήκη. Γνωρίζουμε με ακρίβεια ότι όποιος τολμά να μεταβάλλει τους θείους λόγους με σοφιστικούς δόλους, αυτός έρχεται από τον πατέρα του τον διάβολο…Γιατί ό,τι λέγεται αντίθετα στην αλήθεια είναι ψεύδος και οπωσδήποτε όχι αλήθεια» (Γρηγορίου Νύσσης, ΕΠΕ 3,487).
ΕΥΣΕΒΙΟΣ ΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ (+339)
     «Θα υπενθυμίσω λοιπόν σε πολλούς αδελφούς κάτι το οποίο έγινε στην εποχή μας… υπήρχε κάποιος Νατάλιος ομολογητής ο οποίος… παραπλανήθηκε κάποτε από τον Ασκληπιόδοτο και από έναν άλλον Θεόδοτο τον τραπεζίτη· ήταν και οι δύο μαθητές του (αιρετικού) Θεοδότου του Σκυτέως του πρώτου που αφορίστηκε από την κοινωνία από τότε επίσκοπο Βίκτορα… Πείστηκε λοιπόν από αυτούς ο Ναταλίος να ονομαστεί επίσκοπος της αίρεσης αυτής με μισθό, παίρνοντας από αυτούς μηνιαίως 150 δηνάρια. Αφού προσχώρησε λοιπόν σε αυτούς, νουθετούνταν πολλές φορές από τον Κύριο με οράματα· διότι ο εύσπλαχνος Θεός και Κύριός μας Ιησούς Χριστός δεν ήθελε να χαθεί ένας μάρτυρας των παθών του, με το να βγει έξω από την Εκκλησία. Επειδή λοιπόν αποδεικνυόταν απρόσεκτος στα οράματα, δελεαζόμενος από την πρωτοκαθεδρία σε αυτούς και από την αισχροκέρδεια, στο τέλος μαστιγώθηκε από Αγίους αγγέλους όλη τη νύχτα και κακοποιήθηκε σοβαρά, ώστε να σηκωθεί την αυγή, και αφού ντύθηκε σάκκο και σκεπάστηκε με στάχτη, να γονατίσει με βιασύνη και δάκρυα μπροστά στον επίσκοπο Ζεφυρίνο, κυλιόμενος κάτω από τα πόδια, όχι μόνο των κληρικών αλλά και των λαϊκών και να συγκινήσει με τα δάκρυα την εύσπλαχνη Εκκλησία του ελεήμονος Χριστού και, αφού χρησιμοποίησε πολλές παρακλήσεις και έδειξε τα τραύματα από τα χτυπήματα τα οποία έλαβε, μόλις έγινε δεκτός εις κοινωνίαν» (Γαΐου ρωμαίου πρεσβυτέρου στο Ευσεβίου Καισαρείας, Εκκλησιαστική Ιστορία ΕΠΕ 2 213-215).
     «Έχουν διαφθείερει άφοβα τις θείες Γραφές και έχουν αθετήσει τον κανόνα της αρχαίας πίστης, έχουν αγνοήσει το Χριστό, μη ζητώντας τι λένε οι θείες Γραφές, αλλά καταβάλλουν φιλόπονη προσπάθεια πώς να βρουν κατάλληλο σχήμα συλλογισμού για στήριξη της αθεότητάς τους… Για αυτό άφοβα άπλωσαν τα χέρια τους πάνω στις θείες Γραφές, λέγοντας ότι τις διορθώνουν… Πόση τόλμη προϋποθέτει αυτό το αμάρτημα, είναι λογικό να μην αγνοούν και εκείνοι. Πράγματι ή δεν πιστεύουν ότι οι θείες Γραφές είναι εμπνευσμένες από το άγιο Πνεύμα, και είναι άπιστοι, ή νομίζουν ότι οι ίδιοι είναι σοφότεροι από το άγιο Πνεύμα, και αυτό τι άλλο σημαίνει παρά ότι δαιμονίζονται;»
(Γαΐου ρωμαίου πρεσβυτέρου στο Ευσεβίου Καισαρείας, Εκκλησιαστική Ιστορία ΕΠΕ 2 215-217).
     
     «Για τον λόγο αυτόν, όταν αυτοί που κλήθηκαν στο μαρτύριο της αληθινής πίστης από τους κόλπους της Εκκλησίας συμβεί να βρεθούν μαζί με μερικούς λεγομένους μάρτυρες από τους κύκλους της αίρεσης των Φρυγών (Μοντανισμός), διαχωρίζονται από αυτούς και πεθαίνουν χωρίς να έλθουν σε επαφή με αυτούς, διότι δεν θέλουν να δώσουν την συγκατάθεσή τους στο πνεύμα του Μοντανού» (Ευσεβίου Εκκλ. Ιστ. Ε 16,21 ΕΠΕ 2,177-179)

Πριν από λίγες μέρες μας είπαν στην εργασία μου ότι είμαστε στον τομέα της εξυπηρέτησης πελατών το τρίτο καλύτερο κατάστημα απ’ όλα τα μαγαζιά της αλυσίδας σε όλη την Ελλάδα! Και μας προέτρεψαν να γίνουμε ακόμα καλύτεροι επειδή αν βγούμε πρώτοι θα έχουμε πολλά προνόμια! Μας ενημέρωσαν επίσης πως θα έρχονται άνθρωποι της διοίκησης ως πελάτες, μυστικά, και θα μας αξιολογούν… Έτσι λοιπόν εγώ και οι υπόλοιποι συνάδελφοι κάθε φορά που ένας καινούριος πελάτης ερχόταν στο ταμείο ή στους υπόλοιπους χώρους του καταστήματος τον εξυπηρετούσαμε όπως αρμόζει σκεπτόμενοι ‘ λες να είναι αυτός ο επιθεωρητής;’ Και όσο δύστροπος και απαιτητικός κι αν ήταν εμείς δεν πτοούμασταν αναλογιζόμενοι το έπαθλο της πρωτιάς!
Καθώς όμως γινόταν αυτό σκέφτηκα πως όλα αυτά κάτι μου θυμίζουν! Μήπως και ο Χριστός δεν είπε στους πιστούς Του, σ’ αυτούς που εργάζονται γι’ Αυτόν και φέρουν το Όνομα Του, να αγαπούν και να διακονούν τους συνανθρώπους τους αν θέλουν να κερδίσουν τη Βασιλεία των Ουρανών; Μήπως λοιπόν κι εμείς οι χριστιανοί που έχουμε τον καλύτερο εργοδότη, τον ίδιο το Χριστό, δε θα έπρεπε να θυμόμαστε πάντα αυτό που μας είπε ο ίδιος ‘ Εφόσον σπλαγχνιστήκατε έναν απ’ τους πτωχούς και άσημους αδελφούς μου, σε μένα το κάνατε’(Κατά Ματθαίον κε΄,40) Μήπως υπάρχει μεγαλύτερη προσφορά από τη Βασιλεία Του; Κι όμως, πολλές φορές το ξεχνάμε… Υποτιμάμε τους αδελφούς μας, είμαστε αγενείς και ειρωνικοί, δυσκολευόμαστε να ζητήσουμε συγνώμη, ακόμα και να μπούμε στη διαδικασία να σκεφτούμε μήπως τον έχουμε πληγώσει, παραβλέπουμε τον πόνο του ή αρνούμαστε να είμαστε κοινωνοί της χαράς του. Είναι κρίμα!
Ας σκεφτόμαστε λοιπόν ‘ μήπως αυτός είναι ο Χριστός;’ Αυτός που εμείς παραβλέπουμε ή του κάνουμε τη ζωή δυσκολότερη, μήπως είναι σαν το φτωχό Λάζαρο της παραβολής τον οποίο ο πλούσιος απαξίωσε εντελώς ενώ όταν κοιμήθηκε μεταφέρθηκε από αγγέλους στους Κόλπους του Αβραάμ; Όλοι ξέρουμε πως η απάντηση είναι ‘ναι, αυτός είναι του Χριστού’ γιατί όλοι οι άνθρωποι έναν Δημιουργό έχουμε! Βέβαια για μας τους χριστιανούς η επιθυμητή κατάσταση θα ήταν να είμαστε υιοί του Θεού, υιοθετημένοι απ’ το Αίμα του Χριστού μας αλλά μέχρι να γίνουμε ή όταν ξεπέφτουμε απ’ αυτό δεν είναι κακό να λειτουργούμε και ως μισθωτοί και να διακονούμε όλους τους ανθρώπους και όχι επιλεγμένα δυο ή τρεις…
Αν αγαπάμε αληθινά τον έναν τί μας εμποδίζει να αγαπάμε και όλη την ανθρωπότητα; Έναν προς έναν ως εικόνα Χριστού, χωρίς φυσικά να του στερούμε την ιδιαίτερη προσωπικότητα! Άλλωστε η μεγαλύτερη αξία του ανθρώπου είναι πως φτιάχτηκε και υπάρχει ως εικόνα και ομοίωση του Τριαδικού Θεού! Ακόμα και τον εαυτό μας έτσι πρέπει να τον αγαπάμε! Η αγάπη θέλει διάκριση αλλά δεν κάνει διακρίσεις! Πολύ με συγκίνησε αυτό που διάβασα σήμερα απ’ τον Άγιο Ισίδωρο Πηλουσιώτη «Με ευχαρίστηση, έχοντας ευεργετήσει όλους, θα δεχόμουν να τιμωρηθώ σα να τους αδίκησα όλους, παρά αδικώντας έναν, να στεφανωθώ και να ανακηρυχθώ, σα να τους ευεργέτησα όλους».(Κ.Δ.Κ)

Κοντά σ’έναν αγιώτατο ασκητή κατοικούσε κάποιος μοναχός κακότροπος. Μια φορά λοιπόν που απουσίαζε ο ασκητής, μπήκε ο γείτονας στο κελλί του και του πήρε όλα τα πράγματα. Όταν γύρισε ο γέροντας και δεν τα βρήκε, πήγε ανυποψίαστος να το πη στον αδελφό. Βρίσκει λοιπόν εκεί, μεσ’ στη μέση, όλα τα κλεμμένα, γιατί εκείνος δεν είχε προλάβει να τα κρύψη! Ο γέροντας, μη θέλοντας να τον ντροπιάση ούτε να τον ελέγξη, προσποιήθηκε αμέσως ότι τον πόνεσε η κοιλιά και βγήκε γρήγορα έξω, ώσπου να τα κρύψη ο αδελφός. Όταν επέστρεψε, άρχισε να συζητά για άλλα θέματα. Για την κλοπή δεν του ανέφερε τίποτε.
Όμως σε λίγες μέρες άλλοι αναγνώρισαν τα κλεμμένα κι έκλεισαν τον κλέφτη στη φυλακή, χωρίς να το μάθη ο γέροντας. Αργότερα πληροφορήθηκε ότι ο αδελφός είναι στη φυλακή και λυπήθηκε πολύ. Δεν ήξερε όμως για ποια αιτία φυλακίστηκε. Πήγε λοιπόν στον ηγούμενο του γειτονικού κοινοβίου και τον παρακάλεσε:
-Κάνε αγάπη, αββά, και δος μου λίγα αυγά και λίγο άσπρο ψωμί.
-Ασφαλώς θα έχης κάποιο φιλοξενούμενο σήμερα, του είπε εκείνος.
-Ναι, απάντησε ο γέροντας, θέλοντας να κρύψη τον σκοπό του.
Στην πραγματικότητα τα ήθελε για να τα πάη στη φυλακή και να παρηγορήση λίγο τον αδελφό. Μόλις τον είδε εκείνος, πέφτει στα πόδια του λέγοντας:
-Για σένα είμαι εδώ, αββά, γιατί εγώ έκλεψα τα πράγματα σου. Αλλά να, το βιβλίο σου είναι στον τάδε, το ράσο σου είναι στον δείνα…
-Μάθε παιδί μου, του είπε ο γέροντας, ότι δεν ήρθα γι’αυτό. Ούτε καν ήξερα ότι είσαι στη φυλακή εξ αιτίας μου, αλλά όταν άκουσα πως είσαι εδώ, λυπήθηκα και ήρθα να σε παρηγορήσω. Να, κοίταξε, σου έφερα αυγά και ψωμί. Τώρα όμως που έμαθα την αιτία, θα κάνω το παν για να σε βγάλω από τη φυλακή.
Πράγματι, πήγε και παρακάλεσε μερικούς άρχοντες που τον γνώριζαν και τον εκτιμούσαν για την αρετή του, κι εκείνοι τον ελευθέρωσαν.

(Αββάς Ζωσιμάς)

( Χαρίσματα και χαρισματούχοι, Ι.Μ Παρακλήτου, τόμος γ΄, σελ. 84-85)

Ο υπερήφανος είναι χωρισμένος από τον Θεό, γιατί η υπερηφάνεια είναι κακός αγωγός,
μονωτικό, που δεν αφήνει τήν Χάρη του Θεού να περάση καί μας απομονώνει από τον Θεό

Υπερηφάνεια, το Γενικό Επιτελείο των παθών

- Γέροντα, έχω ζήλεια, μνησικακία, κατακρίνω, θυμώνω...
-     Η ζήλεια, η κατάκριση, ο θυμός, η μνησικακία κ.λπ., όλα από την υπερηφάνεια ξεκινούν. Η υπερηφάνεια είναι το Γενικό Επιτελείο όλων των παθών. Αν λοιπόν χτυπήσης την υπερηφάνεια, χτυπάς όλα τα πάθη και έρχεται μέσα σου η ταπείνωση και η αγάπη. Γι’ αυτό, νομίζω, αρκετό είναι να ασχοληθής ή μάλλον να ανοίξης μέτωπο μάχης με την υπερηφάνεια· να στρέψης όλα τα πυρά προς το κάστρο της υπερηφανείας, το οποίο μας χωρίζει από τον Θεό. Βλέπεις, όταν ο εχθρός πολεμάη ένα κράτος, τις περισσότερες δυνάμεις θα τις στείλη να χτυπήσουν την πρωτεύουσα. Μία βόμβα αν ρίξη στην πρωτεύουσα και την καταστρέψη, πάει μετά, κατέστρεψε όλο το κράτος.
-    Γέροντα, με ποιόν συγγενεύει ο υπερήφανος;
-    Με τον έξω από ’δώ, με τον διάβολο... Αν και ευκολώτερα κάμπτεται ο διάβολος παρά ο υπερήφανος. Γιατί τον δαίμονα τον κάμπτεις, αν ταπεινωθής, ενώ τον υπερήφανο, ακόμη και να ταπεινωθής και να του ζητήσης συγγνώμη, δεν τον κάμπτεις· θα σού πή: «υποκρίνεσαι!».
Όποιος έχει περισσότερη ταπείνωση, έχει περισσότερο πνευματικό περιεχόμενο. Ο υπερήφανος δεν έχει εσωτερικό περιεχόμενο. Είναι σαν το αψώμωτο στάχυ που στέκεται όρθιο, ενώ το ψωμωμένο στάχυ γέρνει το κεφαλάκι του. Και εκτός που είναι σκοτισμένος, είναι και εσωτερικά ανήσυχος και εξωτερικά ταραγμένος και θορυβώδης. Γιατί, όταν υπάρχη υπερηφάνεια, ό,τι κάνει ο άνθρωπος, είναι μια φούσκα που την φουσκώνει ο διάβολος και μετά την τρυπάει με μια καρφίτσα, κάνει κρότο και σπάει.
Είναι άτιμη η υπερηφάνεια, είναι φοβερό πράγμα, αφού τους Αγγέλους τους έκανε δαίμονες! Αυτή μας έφερε από τον Παράδεισο στην γη και τώρα από την γη προσπαθεί να μας στείλη στην κόλαση.

(Αγἰου Παϊσἰου του Αγιορεἰτου Λὀγοι Ε῾. ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ, σελ. 59-60)

ΕΛΕΓΑΝ για τον Αββά Παφνούτιο πως δεν είχε βάλει ποτέ κρασί στο στόμα του. και το νερό ακόμη το έπινε με μέτρο. Όμως κάποτε, ενώ περπατούσε στην έρημο, βρέθηκε χωρίς να το θέλει στα λημέρια μιας συμμορίας ληστών, που έτυχε την ώρα εκείνη να είναι πεσμένοι όλοι τους στο φαγοπότι. Ο αρχιληστής, που γνώριζε τον Ερημίτη και ήξερε πως δεν έπινε ποτέ κρασί, γέμισε το μεγάλο ξύλινο ποτήρι του μέχρι τα χείλη και με το σπαθί γυμνό στο άλλο χέρι τον απείλησε πως θα τον έσφαζε εκείνη την στιγμή, αν δεν το άδειαζε ως τον πάτο.
- Θα το πιώ, είπε άφοβα ο Όσιος, όχι για χατήρι της κεφαλής μου, αλλά γιατί πιστεύω ότι χάρη σ’ αυτό θα σ’ ελεήσει ο Θεός και σ’ αυτόν τον κόσμο και στον άλλο.
Και λέγοντας αυτά άδειασε το ποτήρι.
- Συγχώρεσέ με, Αββά, είπε μετανιωμένος για το άσχημο φέρσιμό του ο ληστής. Σου δίνω τον λόγο μου πως από σήμερα δεν θα κάνω κακό σε άνθρωπο.
Το ίδιο υποσχέθηκαν και οι άλλοι ληστές. Θυσιάζοντας το θέλημά του ο Άγιος Γέροντας για την αγάπη του πλησίον του, κέρδισε για τον Χριστό ολόκληρη την συμμορία.

ΈΝΑΣ αξιωματικός του βυζαντινού στρατού, νέος και ευπαρουσίαστος, είχε στενή φιλία με κάποιον πλούσιο άρχοντα. Ο φίλος του τον προσκαλούσε και τον φιλοξενούσε πολύ συχνά στο σπίτι του. Η νεαρή σύζυγός του όμως, κυριευμένη από πάθος για τον όμορφο μαγιστριανό, έπεσε άρρωστη βαριά. Οι γιατροί δεν μπορούσαν να βρουν καμιά από τις συνηθισμένες αρρώστιες κι έλεγαν στον άνδρα της πως μάλλον από ψυχική ασθένεια βασανιζόταν. Εκείνος τότε, καλοπιάνοντάς την, την ανάγκασε να του φανερώσει την αλήθεια.
- Εσύ, του είπε εκείνη, από καλοσύνη σου φέρνεις στο σπίτι νέους άνδρες κι εγώ, σαν γυναίκα, πέφτω σε παγίδες. Τώρα βασανίζομαι για τον φίλο σου τον μαγιστριανό.
Ακούγοντας αυτά ο άρχοντας ησύχασε. Βέβαιος για την τιμιότητα του φίλου του, του αποκάλυψε το μυστικό του σπιτιού του. Ο ευγενής νέος δεν κατηγόρησε την γυναίκα του φίλου του. Μόνο λυπήθηκε κατάκαρδα που χωρίς να το θέλει προξένησε τόση στενοχώρια.
- Μην λυπάσαι, είπε στον φίλο του, ελπίζω εγώ ο ίδιος, ο αίτιος του κακού, να διορθώσω το κακό, πολύ γρήγορα μάλιστα.
Την άλλη μέρα πήγε στον μπαρμπέρη και του ζήτησε να του ξυρίσει την κεφαλή και το πρόσωπο ως και τα φρύδια ακόμη. Τυλίχθηκε μ’ ένα φακιόλι και πήγε στο σπίτι του άρχοντα. Ζήτησε να δει την άρρωστη και τον οδήγησαν στο δωμάτιό της. Εκεί ήταν κι ο άνδρας της. Μόλις μπήκε μέσα ο αξιωματικός, τράβηξε από πάνω του το κάλυμμα και δείχνοντας την ξυρισμένη κεφαλή του είπε:
- Να πως επέτρεψε να γίνω ο Θεός.
Βλέποντας τόση ασχήμια η νέα γυναίκα, αηδίασε κι από την στιγμή εκείνη απαλλάχθηκε από το πάθος. Ο νέος όμως δεν ξαναπήγε στο σπίτι του παλιού του φίλου.

(Γεροντικό, Σταλαγματιές απο την Πατερική Σοφία, Θεοδώρας Χαμπάκη, Εκδόσεις Ορθοδόξου Χριστιανικής αδελφότητας "ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ", σελ. 73-74)

"Το 666 και ο αντίχριστος"

Να σας πώ. Μου είχε πει:"Πατέρα Αθανάσιε (με πήρε από το χέρι έτσι σφικτά), εγώ είμαι τυφλός τώρα,
τα μάτια μου τα σωματικά δεν λειτουργούν, γιατί έχω καρκίνο στην υπόφυση, έχω όμως τα πνευματικά μάτια και βλέπω.
Πριν φύγεις, θέλω να μου πείς. Τί είπε ο Γέροντας Αιμιλιανός -ο δικός μας- για το 666 και τον αντίχριστο;
"Ήταν εκείνες τις μέρες μετά το Τσερνομπίλ. Ο κόσμος ήταν αναστατωμένος και πήγαινε κατά δεκάδες κάθε μέρα,
ιδιαιτέρως στον πατέρα Πορφύριο που ήταν κοντά στην Αθήνα, και αναστατωμένοι τον ρωτούσαν: "Ti θα γίνει;
Θα 'ρθεί ο αντίχριστος να μας σφραγίσει με το 666;"
Και με ρώτησε: "Για πες μου, παιδί μου, τί λέει ο Γέροντας Αιμιλιανός για το 666 και τον αντίχριστο;"
Του λέω:"Γέροντα, μας είπε σε μια σύναξη προχθές να μηv ανησυχούμε. Εμείς να ενδιαφερόμαστε να έχουμε μια ζωντανή σχέση
με το Χριστό και του αντίχριστου να μην του δίνουμε πολλή σημασία, γιατί εκείνος
θα γίνει το κέντρο της ζωής μας και όχι ο Χριστός". Αμέσως χτύπησε τα χεράκια του στο κρεβάτι και είπε:
"Τί λες παιδί μου , τι λες παιδί μου, δόξα σοι ο Θεός που βρήκα κι ένα πνευματικό να συμφωνεί μαζί μου.
Ρε παιδί μου, αυτοί οι πνευματικοί, εδώ στον κόσμο, τί έχουν κάνει!
Έχουν αναστατώσει τις ψυχές,δημιούργησαν ένα σωρό προβλήματα, οίκογενειακά και ψυχολογικά με το 666.
Δεν μπορεί ο κόσμος να κοιμηθεί και άρχισαν να παίρνουν ψυχοφάρμακα και υπνωτικά χαπάκια για να μπορούν να κοιμηθούν.
Τι είναι αυτό το πράγμα; Δεν τα θέλει αυτά τα πράγματα ο Χριστός, παιδί μου. Και να σου πώ κάτι;"
Του λέω:"Γέροντα τί;"
Μου λέει: "Για μας τους χριστιανούς, για μας όταν βιώνουμε το Χριστό δεν υπάρχει αντίχριστος. Δεν μου λές;
εδώ που κάθομαι στο κρεβάτι μπορείς να καθίσεις εσύ; "Του είπα: "Όχι Γέροντα". Μου λέει:"Γιατί;"
Του απάντησα:"Διότι, εάν καθίσω πάνω σας, θα σας πλακώσω". Μου λέει:"Πότε μπορείς να καθίσεις; "Του λέω: "Όταν φύγετε εσείς,
μπορώ να καθίσω εγώ".
Μου λέει:"Ακριβώς, παιδί μου, έτσι συμβαίνει και με την ψυχή μας. Όταν έχουμε μέσα μας το Χριστό μας,
μπορεί να έρθει ο αντίχριστος; "Μπορεί να μπεί καμιά άλλη αντίθετη ύπαρξη μέσα στην ψυχή μας; Γι' αυτό σήμερα, παιδί μου,
δεν έχουμε το Χριστό μέσα μας και γι'αυτό ανησυχούμε για τον αντίχριστο.
Όταν βάλουμε το Χριστό μέσα μας, τα παντα γίνονται Παράδεισoς.
Ο Χριστός είναι το παν κι έτσι πάντοτε, παιδί μου, να λες στους ανθρώπους, και τον αντίθετο δεν τον φοβόμαστε.
Και κοίταξε να σου πω κάτι. Εάν ερχότανε τώρα ο ίδιος ο αντίχριστος με μια συσκευή με ακτίνες Laser και με σφράγιζε με το
666 με το ζόρι, εγώ δεν θα στενοχωριόμουνα. Θα μου πείς, Γέροντα, μα δεν είναι το σημείο του αντίχριστου;
Ναί, αλλά και χίλια 666 μου έγραφε πάνω μου με τις ακτίνες Laser, ανεξίτηλα, εγώ δεν θα στενοχωριόμουνα.
Γιατί; Γιατί, παιδί μου, τους πρώτους μάρτυρες τους είχαν βάλει στα θηρία κι έκαναν το σταυρό
τους και τα θηρία γινόντουσαν αρνάκια, τους είχαν στη θάλασσα, έκαναν το σταυρό τους και η θάλασσα γινόταν γή και περπατούσαν,
τους είχαν μέσα στη φωτιά, έκαναν το σταυρό τους και η φωτιά γινόταν δροσιά.
Ευλογημένο μου παιδί, τί είμαστε σήμερα εμείς;
Πιστεύουμε στο Χριστό; Το σταυρό μας; Μα γιατί κατέβηκε ο Χριστός; Δεν κατέβηκε για να δυναμώσει την ασθένειά μας;
Έτσι, παιδί μου , να πεις και στο Γέροντα. Και σύ, να πεις στους ανθρώπους να μη φοβούνται τον αντίχριστο.
Είμαστε παιδιά του Χριστού, είμαστε παιδιά της Εκκλησίας". Αυτό το πράγμα μου έκανε πάρα πολλή εντύπωση.
Και μου πρόσθεσε: "Nα σου πώ κάτι; "Λέω: "Γέροντα, παρακαλώ". "Ο Πατριάρχης Δημήτριος πώς ήρθε στην Αθήνα; "Του λέω: "με το αεροπλάνο".
"Ε, καλά, ξέρω πως ήρθε με το αεροπλάνο. Κολυμπώντας ήρθε ο άνθρωπος; Με τί ντοκουμέντα ήρθε;
Του λέω: "Με διαβατήριο, Γέροντα". "Ελληνικό ή τουρκικό;" Του λέω:"Δεν ξέρω". - "E, μου κάνεις και το σοφό. Με τουρκικό ήρθε.
Και ποιό είναι το εθνόσημο της Τουρκίας, ξέρεις; "Του λέω: "Δεν ξέρω Γέροντα;. - "E, τότε τα
παράκανες, δεν ξέρεις το εθνόσημο της Τουρκίας; Είναι η ημισέληνος. Και ξέρεις πως ονομάζεται η ημισέληνος από τους Πατέρες της Εκκλησίας μας,
μετά που εμφανίστηκε ο Μωάμεθ; "Του λέω: "Όχι, Γέροντα";. -"E, να πάρω το πτυχίο σου και να το σχίσω.
Τί θεολόγος είσαι εσύ;" χαριτολογώντας.
-Τον παριστάνετε πολύ ωραία, τον βλέπω μπροστά μου τώρα.
- Μα κι εγώ τον έχω μπροστά μου, μέσα στην καρδιά μου τον έχω. Γι'αυτό σας τα λέω έτσι.
Και συνεχίζει: "Η ημισέληνος είναι σημείο του αντίχριστου. Εάν είναι σημείο του αντίχριστου η ημισέληνος και
ο Πατριάρχης μας έχει στο διαβατήριό του το σημείο του αντίχριστου (και στις σφραγίδες τους, πόσες σφραγίδες βάζουν μέσα έξω;),
πάει να πει ότι ο Πατριάρχης μας είναι αντίχριστος;
Όχι, ρε παιδί μου, όχι ρε παιδί μου! Μην περιορίζουμε τόσο πολύ το Ευαγγελικό μήνυμα!
Δεν είναι ο Χριστός τόσο στενόμυαλος όσο είμαστε εμείς οι άνθρωποι που θέλουμε να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα.
Έτσι να πείς στο Γέροντα και έτσι να λές στους ανθρώπους, ούτε τον αντίχριστο να φοβούμαστε, ούτε το 666".
Και τούτο, κ. Κλείτο, μου έκανε εντύπωση και πολύ αναπαύθηκα. Και το λέω στους ανθρώπους που έρχονται.
[Γερ. 118π.]


(Ανθολόγιο Συμβουλών, Άγιος Πορφύριος, σελ.72-75)

Δυσκολίες στην τεκνοποιία

-Γέροντα, μια γυναίκα που δεν είναι Ορθόδοξη, αν δεν μπορή να αποκτήση παιδάκι, επιτρέπεται, αν ζητήση,
να φορέση την ζώνη, που έχουμε σταυρώσει στα ιερά Λείψανα του Αγίου Αρσενίου ;
-Πιστεύει στην δύναμη του Αγίου ή με μαγικό τρόπο νομίζει ότι θα βοηθηθή; Αν πιστεύη στον Αγιο, επιτρέπεται να την φορέση.
Σε μερικές γυναίκες που δεν μπορούν να αποκτήσουν παιδιά λειτουργούν και οι πνευματικοί νόμοι, γιατί δεν κάνουν οικογένεια εγκαίρως.
Αρχίζουν να διαλέγουν. «Όχι, αυτός είναι έτσι, εκείνος είναι αλλιώς», δίνουν μια υπόσχεση σε κάποιον, κοιτάζουν συγχρόνως και άλλον,
λένε μετά «όχι» σ’ εκείνον που έδωσαν την υπόσχεση - και αυτός αντί να το θεωρήση ευλογία που τον αφήνει πριν παντρευτούν,
πάει να αυτοκτονήση. Έ, τί οικογένεια θα κάνη μια τέτοια κοπέλα; Αλλες γυναίκες δεν μπορούν να κάνουν παιδιά, γιατί στα νεανικά τους χρόνια έζησαν άτακτη ζωή.
Μερικές πάλι επηρεάζονται από την διατροφή. Πολλές τροφές περιέχουν πολλά φάρμακα και ορμόνες.
Υπάρχουν και ανδρόγυνα που, μόλις παντρευτούν, θέλουν αμέσως να αποκτήσουν παιδί και, αν λίγο καθυστερήσουν, αρχίζουν να αγωνιούν.
Αλλά πώς να κάνουν παιδί, ενώ είναι γεμάτοι αγωνία και άγχος; Αν διώξουν την αγωνία και το άγχος και βάλουν στην ζωή τους μια καλή πνευματική σειρά,
τότε θα κάνουν παιδί.Μερικές φορές ο Θεός σκόπιμα αργεί να δώση παιδί σε κάποιο ανδρόγυνο.
Είδατε και στους Αγίους Ιωακείμ και Αννα, τους Θεοπάτορες, και στον Προφήτη Ζαχαρία και την Αγία Ελισάβετ, στα γεράματα έδωσε παιδί,
για να εκπληρωθή και στις δύο περιπτώσεις το προαιώνιο σχέδιό Του για την σωτηρία των ανθρώπων.
Οι σύζυγοι πρέπει να είναι πάντα έτοιμοι να δεχθούν το θέλημα του Θεού στην ζωή τους.
Όποιος εμπιστεύεται τον εαυτό του στον Θεό, ο Θεός δεν τον αφήνει.
Τίποτε δεν κάνουμε εμείς, και ο Θεός πόσα κάνει για μας! Με πόση αγάπη και απλοχεριά μας τα δίνει όλα!
Υπάρχει τίποτε στον Θεό που να μην μπορή να το κάνη; Ένα ανδρόγυνο είχε πέντε παιδιά, αλλά, όταν τα παιδιά τους μεγάλωσαν,
αποκαταστάθηκαν και έφυγαν από κοντά τους, οπότε έμειναν μόνοι.
Τότε αποφάσισαν να κάνουν ακόμη ένα παιδί, για να το έχουν στα γεράματά τους.
Παρόλο που η γυναίκα ήταν σε ηλικία που δεν μπορούσε να τεκνοποιήση και ανθρωπίνως αυτό ήταν αδύνατο, είχαν όμως μεγάλη πίστη στον Θεό και απέκτησαν ένα αγόρι.
Έτσι είχαν μαζί τους στα γεράματά τους τον μικρότερο γιό τους, που τον μεγάλωσαν και τον τακτοποίησαν και αυτόν.
Το θέμα της τεκνοποιίας δεν εξαρτάται μόνον από τον άνθρωπο, εξαρτάται και από τον Θεό.
Όταν ο Θεός βλέπη ταπείνωση στο ανδρόγυνο που έχει δυσκολία να αποκτήση παιδιά, τότε όχι μόνον ένα παιδί τους δίνει,
αλλά και πολύτεκνους μπορεί να τους κάνη.
Όταν όμως βλέπη πείσμα και εγωισμό, αν τους εκπληρώση το αίτημά τους, θα τους αναπαύση στο πείσμα τους και στον εγωισμό τους.
Πρέπει να αφεθούν εν λευκώ στον Θεό. «Θεέ μου, να πουν, Εσύ για το καλό μας φροντίζεις, "γενηθήτω το θέλημά Σου"».
Τότε θα γίνη αυτό που ζητούν.
Γιατί, όταν λέμε «γενηθήτω το θέλημά Σου» και αφηνώμαστε με εμπιστοσύνη στον Θεό, τότε γίνεται το θέλημα του Θεού.
Αλλά εμείς από το ένα μέρος λέμε «γενηθήτω το θέλημά Σου», και από το άλλο μέρος επιμένουμε στο θέλημα το δικό μας.
Τότε τί να κάνη και ο Θεός;


(Λόγοι Παϊσίου, τόμος Δ΄, Οικογενειακή Ζωή, Εκδ. Ιερού Ησυχαστηρίου "Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος", σελ. 68-70)

Αγνότητα
Ιωσήφ του Παγκάλου
Δεν νομίζω, πως το γεγονός των τριών Παίδων, που δεν κάηκαν απ’ τη φωτιά στο καμίνι της Βαβυλώνας,
είναι άξιο τόσο μεγάλου θαυμασμού, όσο είναι το γεγονός με τον δίκαιο εκείνο Ιωσήφ.
Δεν έπαθαν τίποτε τα σώματα των τριών Παίδων, μα ο Ιωσήφ ο πάγκαλος βρέθηκε σε καμίνι πολύ χειρότερο από εκείνο της Βαβυλώνας.
Βρέθηκε στην ασελγή πρόκλησι της Αιγύπτιας «κυρίας». Κι όμως παρέμεινε ανέπαφος.
Διατήρησε καθαρό το ένδυμα της αγνότητας, κι έτσι ξέφυγε.
Ε.Π.Ε. 4,118

θαύμα στην νεότητα
Το πιο καταπληκτικό είναι η σωφροσύνη που λάμπει στους νέους.
Ο σώφρων γέρος δεν θα έχη και μεγάλη αμοιβή, διότι έχει σίγουρα την ασφάλεια απ’ την ηλικία.
Το θαυμαστό είναι να ‘χη κανείς γαλήνη μέσα σε τρικυμισμένο πέλαγος, να μη κατακαίγεται μέσα σε καμίνι, δηλαδή, να μην ασελγή στη νεότητά του.
Ε.Π.Ε. 11,42

ευχάριστος αγώνας
Η σαρκική επαφή προξενεί κάποια ηδονή, ενώ όποιος είναι αγνός υποφέρει με τον συνεχή πόλεμο κατά της τυραννίας της σάρκας.
Κι όμως τελικά το αντίθετο συμβαίνει: Η βία και η ταραχή βρίσκεται σ’ αυτόν που πορνεύει.
Διότι την ώρα της πράξεως υπάρχει σύγχυσις στο σώμα, που βρίσκεται σε θαλασσοταραχή, αφού ποτέ δεν ησυχάζει από τη σαρκική επιθυμία.
Ο αγνός όμως (ο σώφρων) πολεμάει με τη σάρκα, με τη μανία της αμαρτίας, με τη λύσσα της ακολασίας.
Οι νέοι, που για τη βασιλεία των ουρανών, σωφρονούν, είναι οι μεγάλοι νικητές.
Η σωφροσύνη φέρνει ευφροσύνη και γλυκύτητα μεγαλύτερη απείρως από κοσμικές ηδονές.
Πρόκειται για νίκη, που στολίζεται με την καθαρή και αγαθή συνείδησι και με τα λαμπρά τρόπαια.
Ε.Π.Ε. 18α,540

ευχαρίστησις από τη νίκη
Λέμε στους σαρκολάτρες: Δείξτε μας την ηδονή απ’ τη σαρκική επιθυμία. Ο μεν σώφρων έχει την ηδονή απ’ τη νίκη, ενώ συ από πουθενά.
Εσύ έχεις απ’ τη σάρκα ολιγόλεπτη απόλαυσι, ούτε που φαίνεται.
Ενώ ο αγνός και εγκρατής έχει πολύ μεγαλύτερη και παντοτινή απόλαυσι απ’ την αγαθή του συνείδησι, έχει γλυκύτερη ευφροσύνη.
Ε.Π.Ε. 18α, 544

προσφοράς
Αγνότητα εδώ εννοεί ή την εγκράτεια πάλι ή γενικά την καθαρότητα ή το αδωροδόκητο ή την κήρυξι του Ευαγγελίου χωρίς κανένα αντάλλαγμα.
Ε.Π.Ε. 19,332

προετοιμασία για το γάμο
Να μένης αγνός στο σπίτι σου. Να μην εκθέτης σε κίνδυνο την παρθενία.
Ε.Π.Ε. 22,340


πριν από το γάμο
Αν ο νέος λάβη για σύζυγο αγνή κόρη, αν δή μόνο το δικό της σώμα, τότε και ο πόθος γι’ αυτήν θα ‘ναι σφοδρός,
κι ο σεβασμός πρός τον Θεό και τις εντολές του μεγαλύτερος, κι ο γάμος θα ‘ναι πραγματικά τίμιος, αφού θα φιλοξενήση καθαρά κι αγνά σώματα.
Τότε και τα παιδιά που θα γεννηθούν θα ‘ναι γεμάτα πολλές ευλογίες.
Και θα ‘ναι υποχωρητικοί ο ένας στον άλλον, κι ο γαμπρός και η νύφη.
Ε.Π.Ε. 22,460

στις σχέσεις κληρικών - γυναικών
Επειδή συνομιλίες με τις νεώτερες γυναίκες είναι δυνατόν να προκαλέσουν υποψία, αλλ’ όμως πρέπει κι αυτό να γίνη απ’ τον επίσκοπο,
γι’ αυτό ο Παύλος προσθέτει το «με κάθε αγνότητα».
Δηλώνει έτσι, ότι οφείλει τις συζητήσεις με τις νεώτερες γυναίκες να τις κάνη με κάθε προσοχή.
Ε.Π.Ε. 23,334

υπερφυσική
Το κατόρθωμα της παρθενίας είναι χάρισμα υπερφυσικό και όχι ανθρώπινο.
Ε.Π.Ε. 29,376

δύσκολη
Για την αγνότητα είναι υποχρεωμένος ο νέος να περπατά πάνω σ’ αναμμένα κάρβουνα και να μην καίγεται,
να βαδίζη πάνω σε ακονισμένο ξίφος και να μη ματώνη.
Τόσο μεγάλη είναι η ορμή της επιθυμίας, όσο είναι κι η δύναμις της φωτιάς και του σιδήρου.
Αν επομένως η ψυχή δεν είναι καλά προετοιμασμένη, ώστε να μην υποχωρή μπροστά στις απαιτήσεις της σαρκικής επιθυμίας, θ’ αυτοκαταστραφή γρήγορα.
Χρειαζόμαστε, λοιπόν, σκέψι καθαρή, σαν το διαμάντι, μάτι ακοίμητο, υπομονή μεγάλη, ισχυρά ψυχικά τείχη,
εξωτερικούς τοίχους και μοχλούς, άγρυπνους και γενναίους φύλακες.
Και πάνω από όλα χρειαζόμαστε τη βοήθεια από ψηλά. Και πώς την ελκύουμε αυτή;
Όταν συνεισφέρουμε όσα εξαρτώνται από μας, δηλαδή, καθαρή σκέψι, εντατική νηστεία και αγρυπνία,
ακριβή τήρησι των θείων εντολών, και πρό παντός να μην έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας.
Ε.Π.Ε. 29,524-26

Άγονος
Μίξι
Όπως ακριβώς οι Σοδομίτες εισήγαγαν την άγονο μίξι και συνήρχοντο όχι για την παιδοποιία, έτσι και ο Θεός επέφερε παρεμφερή τιμωρία,
κάνοντας τη γαστέρα της γής άγονη.
Ε.Π.Ε. 32,588


(Χρυσοστομικό Λεξικό, αρχ. Δανιήλ Αεράκη, Τόμος Α΄, σελ. 77-80)

ΠΕΡΙ THΣ ΚΕΝΟΔΟΞΙΑΣ 

Όταν ο Κύριος έφυγε από τη συναγωγή, πήγε στο σπίτι του Σίμωνα και εκεί θεράπευσε την πεθερά του. «Δύοντος δε του ηλίου πάντες όσοι είχον ασθενούντας νόσοις ποικίλαις ήγαγον αυτούς προς αυτόν• δε ενί εκάστω αυτών τας χείρας επιτιθείς εθεράπευσεν αυτούς. Εξήρχετο δε και δαιμόνια από πολλών κραυγάζοντα και λέγοντα ότι συ ει ο Χριστός ο Υιός του Θεού. Και επίτιμων ουκ εία λαλείν, ότι ήδεισαν τον Χριστόν αυτόν είναι» (Λκ. 4, 40-41).
Όχι μόνο εδώ ο Χριστός απαγορεύει να κάνουν γνωστά σε όλους τα θαύματά του, αυτό το συναντάμε πολλές φορές στο Ευαγγέλιο, βλέπουμε ότι σχεδόν σ' όλες τις περιπτώσεις ο Κύριος έτσι ενεργούσε. Γιατί; Μας το εξηγεί ο ευαγγελιστής Ματθαίος. «Όπως πληρωθεί το ρηθέν δια Ησαΐου του προφήτου λέγοντος ιδού ο παις μου, ον ηρέτισα, ο αγαπητός μου, εις ον ευδόκησεν η ψυχή μου θήσω το πνεύμα μου επ' αυτόν, και κρίσιν τοις έθνεσιν απαγγελεί ουκ ερίσει ουδέ κραυγάσει, ουδέ ακούσει τις εν ταις πλατείαις την φωνήν αυτού. Κάλαμον συντετριμμένον ου κατεάξει και λίνον τυφόμενον ου σβέσει, έως αν εκβάλη εις νίκος την κρίσιν» (Μθ. 12, 17-20).
Γι' αυτό, λοιπόν διότι ο Κύριος είναι το πρότυπο της πραότητας και της ταπεινοφροσύνης. Αυτός που είναι Αληθινός Θεός, Θεός Λόγος, κατέβηκε από τους ουρανούς και έγινε άνθρωπος, ήταν τόσο ταπεινός που δεν υπάρχει πιο ταπεινός απ' Αυτόν μεταξύ των ανθρώπων. «Εαυτόν εκένωσεν μορφήν δούλου λαβών» (Φι. 2.7). Ζούσε σαν δούλος μεταξύ μας και μας έδωσε παράδειγμα ταπεινοφροσύνης. Ο Χριστός λέει «Μάθετε απ' εμού, ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία, και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών» (Μθ. 11, 29). Αν θέλουμε να βρούμε ανάπαυση για τις ψυχές μας πρέπει να είμαστε σαν Αυτόν πράοι και ταπεινοί. Γιατί ο Χριστός δεν επέτρεπε να διαλαλούν τα θαύματά του; Επειδή ήταν ταπεινός, γι' αυτό. Ήταν τελείως ξένος προς την κενοδοξία, δεν ήθελε να Τον επαινούν και δεν ζητούσε δόξα από τους ανθρώπους.
Και εμείς, τι κάνουμε εμείς; Δεν ζητάμε πάντα από τους ανθρώπους δόξα και έπαινο; Δεν είμαστε γεμάτοι από υπερηφάνεια; Ποιος από μας προσπαθεί να κρύψει τα καλά του έργα, όπως το έκανε ο Κύριος Ιησούς Χριστός; Ποιος περιφρονεί την ανθρώπινη δόξα και ζητάει δόξα μόνο από τον Θεό; Σχεδόν κανείς. Όλοι μας σχεδόν έχουμε αυτό το πάθος. Είναι πολύ δύσκολο να απαλλαχθούμε από την κενοδοξία. Μόνο οι άγιοι είναι ελεύθεροι απ' αυτή. Εμείς όλοι, αρχίζοντας από μένα, είμαστε γεμάτοι από υπερηφάνεια.
Η κενοδοξία είναι το πιο επικίνδυνο και το πιο ισχυρό πάθος. Υπάρχουν και αλλά πάθη εκτός από την υπερηφάνεια, η γαστριμαργία, η πορνεία, η οργή, η φιλαργυρία και άλλα. Αυτά όμως τα πάθη είναι τέτοιου είδους που, όταν τα νικάμε, μας αφήνουν για πάντα και δεν μπορούν στο εξής να μας πλησιάζουν. Τα δύο όμως ισχυρότερα πάθη η κενοδοξία και η υπερηφάνεια δεν μοιάζουν με τα υπόλοιπα. Μπορεί να τα πολεμάμε με όλες τις δυνάμεις μας, αυτά όμως με τίποτα δεν μας αφήνουν.
Δεν υπάρχουν άλλα πάθη κατά των οποίων ο αγώνας θα ήταν τόσο δύσκολος. Όλοι οι άνθρωποι έχουν κενοδοξία, και αυτοί που ζουν στον κόσμο, και μοναχοί, ακόμα και ερημίτες. Εμείς που ζούμε μέσα στον κόσμο για ποια πράγματα περηφανευόμαστε; Γι' αυτά που δεν πρέπει να δίνουμε καμία σημασία και ούτε πρέπει να τα προσέχουμε.
Περηφανευόμαστε λοιπόν για την καλή μας φωνή, την εξωτερική μας ομορφιά, τα ακριβά ρούχα, τον πλούτο, την ευγένεια. Περηφανευόμαστε επίσης για την εξυπνάδα μας και την πρόοδο στις επιχειρήσεις μας. Κάθε μας βήμα είναι συνδεδεμένο με την κενοδοξία. Όλοι μας περηφανευόμαστε.
Οι μοναχοί για ποια πράγματα περηφανεύονται; Αυτοί που άφησαν τον κόσμο και αφιέρωσαν την ζωή τους στον Θεό για ποια πράγματα μπορούν να περηφανεύονται; Και όμως περηφανεύονται. Αλλά η υπερηφάνειά τους είναι πιο εκλεπτυσμένη. Μοναχός που νηστεύει πολύ και κάνει πολλές προσευχές μπορεί να περηφανεύεται επειδή ξεπέρασε στην νηστεία και προσευχή τους άλλους μοναχούς. Μπορεί κάποιον μοναχό, να τον κάνουν ηγούμενο και να περηφανεύεται για την προαγωγή του. Προσεύχεται μοναχός, όμως το πάθος αυτό δεν τον αφήνει. Και δεν θα τον αφήσει ώσπου να γίνει τέλειος μοναχός και να νικήσει αυτό το πιο λεπτό και το πιο ισχυρό από τα ανθρώπινα πάθη.
Να αποφεύγουμε αυτό το πάθος και να θυμόμαστε πάντα τον λόγο εκείνο του Χριστού που λέει «πώς δύνασθε υμείς πιστεύσαι, δόξαν παρά αλλήλων λαμβάνοντες, και την δόξαν την παρά του μόνου Θεού ου ζητείτε;» (Ιω. 5, 44). Όλοι μας επιδιώκουμε την ανθρώπινη δόξα, θέλουμε να μας εξυπηρετούν οι άνθρωποι, όμως την δόξα από τον Θεό, την μόνη αληθινή δόξα, δεν την επιζητάμε. Σ' αυτήν την περίπτωση, λέει ο Κύριος, δεν μπορούμε, να πιστεύουμε.
Όπως βλέπετε την βαθιά, αληθινή και καθαρή πίστη μπορούν να έχουν μόνο αυτοί που είναι ελεύθεροι από το πάθος της κενοδοξίας. Αυτοί που σε όλα τα έργα τους επιζητούν όχι την δική τους δόξα αλλά την δόξα του Θεού. Αυτοί που το καλό που έχουν το θεωρούν όχι δικό τους κατόρθωμα, αλλά το αποδίδουν στον Θεό, διότι πραγματικά το καλό δεν είναι κάτι δικό μας, αλλά είναι δώρο του Θεού.
Ακόμα και ο μεγάλος απόστολος Παύλος λέει για τον εαυτό του «ου γαρ ο θέλω ποιώ αγαθόν, αλλ' ο ου θέλω κακόν τούτο πράσσω» (Ρω. 7-19). Αν έτσι έλεγε ο μεγάλος αυτός απόστολος τότε εμείς οι δυστυχισμένοι τι να πούμε; Δεν πρέπει να μετανοήσουμε για την κενοδοξία μας και να καταλάβουμε επιτέλους ότι το καλό που έχουμε το έχουμε από τον Θεό; Εμείς οι ταλαίπωροι δεν πρέπει να επιζητάμε την δόξα από τους ανθρώπους αλλά μόνο από τον Θεό.
Υπάρχουν στην Αγία Γραφή δύο παραδείγματα, θα έλεγα πολύ χτυπητά, τα οποία μας δείχνουν πως ο Θεός τιμωρούσε την κενοδοξία. Το πρώτο παράδειγμα αναφέρεται στον βασιλιά Εζεκία, ο οποίος ήταν πολύ ενάρετος άνθρωπος και ένας από τους καλύτερους βασιλείς στον Ισραήλ. Μια φορά ο Εζεκίας αρρώστησε βαριά και έπρεπε να πεθάνει. Αλλά μετά από θερμή προσευχή ο Θεός του χάρισε 15 χρόνια ζωής. Ο βασιλιάς της Βαβυλωνίας όταν έμαθε για την αρρώστια του έστειλε κάποιους δικούς του ανθρώπους με πλούσια δώρα να παρηγορήσουν τον βασιλιά στην ασθένεια του.
Ο Εζεκίας, ο οποίος ήδη είχε γίνει καλά, οδηγούμενος από την κενοδοξία έδειξε στους απεσταλμένους του βασιλιά της Βαβυλωνίας τους θησαυρούς του. Όταν αυτοί έφυγαν, ο προφήτης Ησαΐας ρώτησε τον Εζεκία ποιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι που σε επισκέφθηκαν, γιατί μιλήσατε, τι τους έδειξες; Ο Εζεκίας αναγκάστηκε να πει στον προφήτη ότι τους έδειξε τους θησαυρούς του. Τότε ο Ησαΐας του είπε ότι για την κενοδοξία του ο Θεός θα τον τιμωρήσει• τους θησαυρούς του θα τους πάρει ο βασιλιάς της Βαβυλωνίας και όλος ο λαός του Ισραήλ θα οδηγηθεί στην Βαβυλώνια αιχμαλωσία.
Και ένα δεύτερο παράδειγμα επίσης πολύ χαρακτηριστικό. Ο βασιλιάς Οζίας, παππούς του Εζεκία, περηφανευόταν πολύ για τη δύναμή του και για τις νίκες του κατά των γειτονικών λαών. Η υπερηφάνεια και η κενοδοξία του έφτασε στο βαθμό να θέλει να μπει στο ιερό του ναού των Ιεροσολύμων και να θυμιάσει. Ο αρχιερέας και οι ιερείς του ναού προσπάθησαν να αποτρέψουν τον βασιλιά απ' αυτή την ασέβεια. Εκείνος όμως όχι μόνο δεν τους άκουσε, αλλά και οργίσθηκε όταν του το είπαν. Μόλις σήκωσε το χέρι του για να θυμιάσει εμφανίστηκε λέπρα σ' όλο το σώμα του. Όλη την υπόλοιπη ζωή του ήταν αναγκασμένος να κάθεται σε απομόνωση και την χώρα κυβερνούσε ο γιός του.
Ας σκεφτούμε καλά τα φοβερά αυτά παραδείγματα της κρίσης του Θεού κατά των υπερηφάνων και των κενοδόξων και ας ακολουθήσουμε τους ταπεινούς όπως μας λέει ο Χριστός ο Σωτήρας μας και Θεός. Σ' Αυτόν δόξα εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας

(Λόγοι και Ομιλίες, τ. Β', Εκδ. "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ”, Θεσσαλονίκη)

katafigioti

lifecoaching

pigidounia

 apson1