Τις προάλλες διάβαζα ένα βιβλίο της γερόντισσας Γαβριηλίας και έλεγε πως αν δεν σπάσεις το εγώ και το αδειάσεις, πώς θα κάνεις χώρο να έρθει ο Θεός; Και ο Ιωάννης ο Πρόδρομος [ Κατά Ιωάννην 3,30] μας λέει...΄Εκείνος πρέπει να αυξάνει, εγώ δε να ελαττώνομαι΄.Και σκεφτόμουν πως ο εγωισμός είναι από τα σημαντικότερα αναχώματα της συνεύρεσης μας με τον Κύριο! Ακούω πολλούς ανθρώπους να ρωτάνε πώς θα βρουν το Χριστό, πώς θα νιώσουν το Χριστό, πώς θα ακούσουν το Χριστό! Αν δεν γονατίσει η καρδιά μας, αν δεν ξεφουσκώσουμε την αλαζονεία, τον εγωισμό και την αυτοπεποίθηση μας, είναι απίθανο να…
Όσο αυξάνεται η αγάπη του Χριστού, τόσο μειώνονται τα πάθη· κι όσο μειώνονται τα πάθη, αυξάνεται η αγάπη για τον Χριστό. Είναι όπως μια ζυγαριά. Κατάλαβες; Δεν σου λέω απλώς ν’ αγαπήσεις τον Χριστό, αλλά να τον ερωτευτείς. Γέροντα, πώς θ’ αγαπήσω τον Χριστό; Με την ταπείνωση! Και πώς θα ταπεινωθώ; Να κάνεις υπακοή. Και πώς να κάνω υπακοή; Δεν ξέρεις πώς να κάνεις υπακοή; (Εδώ αγρίεψε λίγο.). Όλοι οι Πατέρες το λένε και οι Γραφές το γράφουν και λες “Πώς να κάνω υπακοή;”. Αν σε είχα μπροστά μου, θα σου έδινα τρία χαστούκια, να δεις! Στείλτε τα τηλεφωνικώς, Γέροντα!…
Ο Θεός είναι διατεθειμένος να μείνη τελείως έξω από την ζωήμας, είναι έτοιμος να το σηκώση αυτό σαν ένα σταυρό, αλλά δεν είναι καθόλου διατεθειμένος να γίνη απλώς ένα μέρος της ζωής μας.Έτσι όταν σκεπτόμαστε την απουσία του Θεού, δεν αξίζει να ερωτήσουμε τον εαυτό μας: ποιος φταίει γι’ αυτό; Πάντοτε αποδίδουμε την ενοχή στον Θεό, πάντοτε κατηγορούμε Εκείνον, είτε κατ’ ευθείαν, είτε μπροστά στους ανθρώπους, ότι είναι απών, ότι ποτέ δεν είναι παρών όταν Τον χρειαζόμαστε, ποτέ δεν ανταποκρίνεται οσάκις καταφεύγουμε σ’ Αυτόν.Είναι στιγμές που είμαστε περισσότερο «ευσεβείς» και λέμε ευλαβικά: «ο Θεός δοκιμάζει την υπομονή μου, την πίστη…
Ο πόθος της λυτρώσεωςΈνας Ινδός, που ήθελε να βρή τον δρόμο της λυτρώσεως, ρώτησε τον Βούδδα να του τον δείξη. Ο Βούδδας τον ωδήγησε τότε σ’ ένα ποτάμι. Μπήκαν στο νερό και προχώρησαν βαθειά. Ξαφνικά, ο Βούδδας άρπαξε τον άνθρωπο εκείνον και τον βύθισε ολόκληρο μέσα στο νερό, κρατώντας τον έτσι για αρκετές στιγμές. Όταν τον άφησε, ο άνθρωπος σηκώθηκε αμέσως.— Τι πεθύμησες περισσότερο, όταν ήσουν μέσα στο νερό; τον ρώτησε ο Βούδδας.— Τον αέρα! απάντησε εκείνος.Τότε ο Βούδδας του είπε:— Αν με την ίδια λαχτάρα ποθής και τη λύτρωσή σου, θα την βρής.Αυτή τη λύτρωση μας προσφέρει ο επί…
Φωτεινό αστέρι. «Αναμιμνήσκω σε αναζωπυρείν το χάρισμα του Θεού...» (Β' Τιμ. α' β)Ο Blondin, ο ονομαστός ακροβάτης, περπατώντας επάνω σ’ ένα τεντωμένο σχοινί, κατώρθωσε να διαβή στο επικίνδυνο σημείο του τον ορμητικό καταρράκτη του Νιαγάρα. Το επέτυχε δε χάρις στην εξής επινόησι: Στο απέναντι ακριβώς μέρος και σε ανάλογο ύψος είχε τοποθετήσει ένα φωτεινό αστέρι. Σ’ όλη τη διαδρομή είχε καρφώσει την προσοχή του εκεί και με αυτό τον τρόπον απέφυγε τη ζάλη του χάους και του θορύβου.Κάτι ανάλογο θα μπορούσε να πή κανείς για τον κάθε πιστό. Καρφώνοντας και εκείνος το βλέμμα του διαρκώς στο άστρο της θείας αγάπης, κατορθώνει…
Μία φορά βρέθηκα σε ένα σπίτι που ήταν όλο πολυτέλεια καί, καθώς συζητούσαμε, μου είπαν: «Ζούμε στον Παράδεισο, ενώ άλλοι άνθρωποι στερούνται». «Ζήτε στην κόλαση, τους λέω. «Άφρον, ταύτη τη νυκτί» , είπε ο Θεός στον πλούσιο. Αν ο Χριστός με ρωτούσε: «Που θέλεις να σε βάλουμε, σε μία φυλακή η σε ένα σπίτι σαν αυτό;», θα έλεγα: «Σε μία σκοτεινή φυλακή». Γιατί η φυλακή θα με βοηθούσε. Θα μου θύμιζε τον Χριστό, θα μου θύμιζε τους αγίους Μάρτυρες, θα μου θύμιζε τους ασκητές που ήταν στις οπές της γής, θα μου θύμιζε καλογερική. Η φυλακή θα εμοίαζε και λίγο με…
(π. Ανδρέας Κονάνος).  ΑΝ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΑΠΟ ΕΡΩΤΑ, ΑΣΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΑ…Και τι να λέω, πάτερ, όταν προσεύχομαι; Τίποτε, καλή μου! Κοίτα Τον, όπως κοίταζες τον πρώτο σου έρωτα στα μάτια τις πρώτες μέρες της αγάπης σας. Απλά κοίταζες. Και χόρταινες, και έλιωνες, και μούδιαζες. Μα δεν έχω ερωτευτεί, πάτερ.Εμ, αυτό είναι το πρόβλημά σου. Δεν νιώθεις έναν έρωτα με το Χριστό;Τότε είναι αναμενόμενο να Τον πλησιάζεις έτσι στεγνά και τυπικά. Τι είναι για σένα ο Χριστός;..Δεν Τον αγαπάς βιωματικά. Και δεν έχεις ούτε μια προσλαμβάνουσα παράσταση, έστω εκ του κόσμου τούτου.Την προσευχή, την νιώθουν και την κάνουν καλά, βασικά, οι ερωτευμένοι.…
Ζώντας μέσα στην Εκκλησία, αγαπώντας τόσο πολύ τον Κύριο και ακούγοντας το θείο λόγο αισθάνομαι να βουλιάζω όλο και περισσότερο σε ένα νέο κόσμο απίστευτης γνώσης και μιας άγνωστης αλλά πέρα για πέρα αληθινής και υπέροχης νέας ζωής . Μια νέα προοπτική, μια διαδρομή ασυνήθιστη και απρόσμενη, γίνεται κάθε μέρα και πιο πολύ, φωτεινή πυξίδα της ζωής μου, μιας ζωής εξαιρετικά γήινης και γεμάτης. Αυτό δεν είναι συναίσθημα, είναι βίωμα μιας καυτής πνοής που ξεκινάει από την καρδιά και πλημμυρίζει όλο το σώμα με μια αόρατη γλύκα. Είναι μια διαρκής μνήμη Θεού, είναι μια αίσθηση απόστασης από τα γήινα και…
"Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ". του Γ. Βερίτη.  Πάσχα θα κάμω πάλι σήμερα,κι ειν’ η λαχτάρα μου μεγάλη!Πάσχα θα κάμω πάλι σήμερα,γιατί θα κοινωνήσω πάλι. Μαζί κι οι δυό μας θα γιορτάσουμε,ω, πόσο τόχες πεθυμήσει.«Επιθυμία επεθύμησα»,μας είπες πριν το δείπνο αρχίσει. Επιθυμία επεθύμησα!-πως μας φλογίζ’ η επιθυμιά σου!πως λαχταρήσαμε να γείρωμεαπόψε πάνω στην καρδιά σου! Δέξου μας σαν τον άγιο Γιάννη σου,πάνω στο στήθος σου σκυμμένους.Δε θα σου πούμε ποιά άγρια κύματαμας φέραν δω μισοπνιγμένους. Τα ξέρεις όλα! Κι αν πονούσαμε,πιότερο συ για μας πονούσεςκαι, σιωπηλός, - τα χρόνια ως διάβαιναν,-στο δείπνο σου μας καρτερούσες. Μαζί σου τώρα θα γιορτάσουμε,και το τραπέζι ‘ναι…
Έφυγα μακριά. Έφυγα μακριά Φίλε του ανθρώπου, είχα τη σκηνή μου στην έρημο, από Σένα, έφυγα και κρύφτηκα, κάτω απ τη νύχτα χώθηκα της αγωνίας να επιβιώσω. από κει γέμισα πολλές δαγκωματιές και τραύματα. Γύρισα, ήρθα σε Σένα,στην ψυχή μου όμως πολλές οι πληγές…Το έλεος της χάρης Σου στάλαξε, Θεέ μου, τις πληγές μου άλειψε, εξάλειψε τα έλκη, τα μέλη μου συνάρμοσε και σύσφιξε… παράλυσαν… αφάνισε τις ουλές, μη μείνει ούτε μία, Σωτήρα, τέλεια γιάτρεψέ με ολόκληρο, κάνε με όπως πρίν, όταν δεν είχα μολυσμό ούτε μώλωπα ούτε πληγή να αιμορραγεί, ούτε κηλίδα, Θεέ μου, είχα γαλήνη, χαρά, ειρήνη και πραότητα,…
Σελίδα 1 από 5