Αυξομείωση μεγέθους γραμμάτων.
Κείμενα (blog) - Ιερός Ναός Αγίου Σώστη Νέας Σμύρνης

- Αντίθετες Εικόνες καθημερινής συμβίωσης!

Α. Η κόλαση…
«Εγώ, έλεγε, αγαπάω την ανθρωπότητα μα απορώ κι ο ίδιος με τον εαυτό μου: Οσο περισσότερο αγαπώ την ανθρωπότητα γενικά, τόσο λιγότερο αγαπάω τον κάθε άνθρωπο χωριστά. Στις ονειροπολήσεις μου, έλεγε, φτάνω συχνά να λαχταράω μέχρι πάθους να εξυπηρετήσω την ανθρωπότητα και ίσως και στ’ αλήθεια να δεχόμουνα να σταυρωθώ για τους ανθρώπους, αν παρουσιαζόταν ξαφνικά μια τέτοια ανάγκη.
Κι όμως, παρόλ’ αυτά, δεν μπορώ ούτε δύο μέρες να ζήσω στο ίδιο δωμάτιο με άλλον άνθρωπο. Αυτό το ξέρω από πείρα. Μόλις βρεθεί κάποιος κοντά μου, νιώθω πως μου πληγώνει την ατομικότητά μου και μου περιορίζει την ελευθερία μου. Μπορώ μέσα σ’ ένα εικοσιτετράωρο να μισήσω τον πιο καλό άνθρωπο. Άλλον γιατί τρώει αργά, άλλον γιατί έχει συνάχι και σκουπίζει συνεχώς τη μύτη του με το μαντήλι.
Γίνομαι, έλεγε, εχθρός των ανθρώπων μόλις οι σχέσεις μας γίνουν κάπως στενότερες. Μα γι αυτό, όσο περισσότερο μισούσα ορισμένους ανθρώπους προσωπικά, τόσο πιο φλογερά αγαπούσα την ανθρωπότητα στο σύνολό της»
(Ντοστογιέφσκη, Αδελφοί Καραμαζόβ, εκδ. Γκοβόστη, τομ. Α σελ. 109)
 
«Η μητέρα μαλώνει την κόρη:
- Δεν καταλαβαίνω γιατί είσαι έτσι πεισματάρα και δεν θέλεις να πάρεις το νέο που σου λέει ο μπαμπάς.
- Γιατί, μαμά, είναι άπιστος. Μου ομολόγησε ότι δεν πιστεύει στην Κόλαση.
- Μόνο για αυτό τον λόγο; Μην ανησυχείς. Αν ζήσει μαζί μας σε λίγο διάστημα θα αλλάξει ιδέα»...
 
«Εδώ κείται η γυναίκα μου κι εδώ αφήστε την να κείται! Ησύχασε και αυτή, ησύχασα κι εγώ»
(Τζων Ντράιντεν 1631-1700, Επιτάφιος για τη γυναίκα του)
 
«Σε μιά προεκλογική ομιλία του, μια φανατισμένη αντίπαλη του Τσώρτσιλ φώναξε:
- Αν σε είχα άνδρα μου, θα σου έδινα δηλητήριο.
- Και εγώ –απάντησε με ετοιμότητα εκείνος- αν σε είχα γυναίκα μου… θα το έπινα!
(Κωνσταντίνος Κούρκουλας, Στάχυα τομ. Β σελ. 69)
   
«Παλαιότερα το ανδρόγυνο έπρεπε να έχει ένα σοβαρό λόγο για να χωρίσει. Σήμερα αναζητεί ένα πολύ σοβαρό λόγο για να μη χωρίσει»
(Κωνσταντίνος Κούρκουλας, Στάχυα τομ. Α σελ. 124)
   
 
Β. Ο Παράδεισος…
«Χθες παραμονή της Πρωτοχρονιάς, ήμουνα ξαπλωμένος στο κουβούκλι μας περασμένα τα μεσάνυχτα και συλλογιζόμουνα. Είχα δουλέψει νυχτέρι για να τελειώσω μιά Παναγία Γλυκοφιλούσα, και δίπλα μου καθόταν η γυναίκα μου και έπλεκε. Όποτε δουλεύω, βρίσκουμαι σε μεγάλη κατάνυξη, και ψέλνω διάφορα τροπάρια.
Σιγόψελνα, λοιπόν, εκεί που ζωγράφιζα την Παναγία, κι η Μαρία έψελνε και εκείνη μαζί μου με τη γλυκιά φωνή της. Βλογημένη γυναίκα μου έδωσε ο Θεός, ας είναι δοξασμένο το όνομά του, για όλα τα μυστήρια της οικονομίας του. Τον ευχαριστώ για όσα μου έδωσε, και πρώτα απ’ όλα για την απλή τη Μαρία, που μου τη δώρισε συντροφιά στη ζωή μου, ψυχή θρησκευτική, ένα δροσερό ποταμάκι που γλυκομουρμουρίζει μέρα-νύχτα δίπλα σε έναν παληό καστρότοιχο. Το κρουσταλένιο νερό του δεν θολώνει με τα χρόνια, αλλά γίνεται και ολοένα πιο καθαρό και πιο γλυκόλαλο:
«Καλότυχος ο άνδρας που χει καλή γυναίκα. Κοντά μου κάθεται και με συντροφεύει, ήμερος άνθρωπος, Μαρία η Απλή. Εκείνη πλέκει είτε ράβει, κι εγώ δουλεύω την αγιασμένη τέχνη μου και φιλοτεχνώ εικονίσματα που τα προσκυνά ο κόσμος.
Τι χάρη μάς έδωσε ο Παντοδύναμος, που την έχουνε λιγοστοί άνθρωποι: «Ότι επέβλεψεν επί την ταπείνωσιν των δούλων αυτού». Το καλύβι μας είναι φτωχό στα μάτια του κόσμου, και μόλα ταύτα στα αλήθεια είναι χρυσοπλοκώτατος πύργος κι ηλιοστάλαχτος θρόνος, γιατί μέσα του σκήνωσε η πίστη και η ευλάβεια.
Κι εμείς που καθόμαστε μέσα, είμαστε οι πιο φτωχοί από τους φτωχούς, πλην μας πλουτίζει με τα πλούτη του Εκείνος…
(Φώτης Κόντογλου)
 
«Κάθε μία  από τις ρυτίδες σου
-έγραφε ένας τρυφερός σύζυγος στη σύντροφό του-
αυτές οι βαθιές γραμμές στις άκρες των ματιών σου,
φαντάζουν σαν πεντάγραμμο,
που πάνω του εγράψαμε τα ωραιότερα τραγούδια της ζωής μας. Και τώρα, ύστερα από την μακριά,
την ολονυχτία αγρυπνία της βιοπάλης μας,
απολαμβάνουμε το εωθινό εμβατήριο,
καθώς πηγαίνουμε να κοιμηθούμε
στην πρωινή γαλήνη της Βασιλείας του Θεού.»
(Κωνσταντίνος Κούρκουλας, Στάχυα τομ. Α σελ. 118)
 
«Τι είναι Γάμος;
Ο ένας να πολεμάει
και ο άλλος να δένει πληγές»
 
«Στα μέσα του 5ου αιώνα ζούσαν στην Αντιόχεια δύο εξαίρετοι Χριστιανοί σύζυγοι, ο Ανδρόνικος και η Αθανασία. Η κοινή πίστη στον Ιησού τους μεγάλωνε την ενότητα και την αγάπη. Με κοινή απόφαση μοίρασαν ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας τους στους φτωχούς, και τα υπόλοιπα χρήματα δώσανε σε φίλεργους και τίμιους ανθρώπους, χωρίς τόκο. Αργότερα με κοινή απόφαση –μια και ο Θεός τους πήρε τα δυό τους παιδιά- ξεκίνησαν για μια ισόβια ασκητική ζωή σε δύο διαφορετικά μοναστήρια.
Πέρασαν από τότε πολλά χρόνια. Η Αθανασία έχει εγκαταλείψει τη γη. Ο Ανδρόνικος βρίσκεται κοντά στο νιόσκαφτο τάφο και κλαίει… Κλαίει ο Ανδρόνικος τον σωματικό χωρισμό της αγίας γυναίκας του, μα ελπίζει και πιστεύει στην αιώνια συνάντησή τους στον ουρανό. Ποθούσε -αν ήταν δυνατόν- να πήγαινε στον ουρανό μαζί με την αγαπημένη του σύζυγο την ίδια ώρα. Κι ο Θεός άκουσε την ορμή και το στεναγμό της ψυχής του.
Την άλλη μέρα ο Ανδρόνικος είχε ταφεί πλάι στον τάφο της συζύγου του. Οι ψυχές τους ενωμένες πετούσαν στο αιώνιο ταξίδι του ουρανού. Η Εκκλησία μας τους γιορτάζει στις 9 Οκτωβρίου και τους προβάλλει σαν υπέροχο παράδειγμα χριστιανών συζύγων.
(Μιχαήλ Μιχαηλίδη, Χτίσε γερά τη φωλιά σου. σελ. 93-94)
    
Ο πρίγκηπας και τιτάνας της μουσικής Ιωάννης Σεβαστιανός Μπάχ, τραγουδούσε στη σύζυγό του
«Με σένα συντροφιά χαρούμενα πηγαίνω
στον ύπνο του θανάτου.
Αχ! Τι όμορφο που θα’ ταν  το τέλος μου,
αν τα ωραία τα χέρια σου εσφαλούσαν
τα δυο πιστά μου μάτια!...»
(Μιχαήλ Μιχαηλίδη, Χτίσε γερά τη φωλιά σου. σελ. 96)

«Ο καλός Θεός οικονόμησε, ώστε το ανδρόγυνο να συνδέεται με τέτοιου είδους αγάπη, που να εγκαταλείπουν ακόμη και τους γονείς τους και ο άνδρας και η γυναίκα. Αν δεν υπήρχε αυτή η αγάπη, δεν θα μπορούσαν να κάνουν δική τους οικογένεια.
Ο σκοπός των γονέων λήγει μετά την αποκατάσταση των παιδιών. Στη συνέχεια τα παιδιά τούς οφείλουν μόνον πολύ σεβασμό και τόση αγάπη, όση χρειάζεται προς τους γονείς. Δεν θέλω να πω με αυτό να μην αγαπούν τους γονείς τους, αλλά να έχουν πρώτα αγάπη μεγάλη μεταξύ τους και μετά να αγαπούν τους γονείς τους.
Να είναι τόσο αγαπημένοι, ώστε από την άφθονη αγάπη που θα έχουν, να δίνουν και στους γονείς τους την υπερχείλιση της αγάπης τους και όλο τον σεβασμό και την ευγνωμοσύνη τους… Πολύ βοηθάει στην ομόνοια της οικογένειας, ο άνδρας να αγαπάει τη γυναίκα του περισσότερο από την μητέρα του και από κάθε αγαπητό και συγγενικό πρόσωπο.
Η αγάπη του προς τους γονείς του να διοχετεύεται δια μέσου της γυναίκας του. Το ίδιο φυσικά πρέπει να κάνει και η γυναίκα»
(Γέροντος Παϊσίου Λόγοι Δ. σελ. 136-137)
 
«Το μυστήριο αυτό είναι μεγάλο! Πες όμως πώς είναι μεγάλο;. Διότι η κόρη, ενώ περνούσε όλο τον καιρό της στο δωμάτιο και δεν είδε ποτέ τον γαμπρό, από την πρώτη μέρα τόσο πολύ τον ποθεί ώστε τον δέχεται σαν δικό της σώμα. Επίσης ο άνδρας εκείνην που ποτέ δεν είδε, που ποτέ δεν συζήτησε μαζί της, αυτήν και αυτός από την πρώτη μέρα τοποθετεί πάνω από όλους τους φίλους και τους συγγενείς και τους ίδιους τους γονείς.
Οι γονείς πάλι, αν τους αφαιρεθούν χρήματα για κάποια άλλη υπόθεση, στενοχωριούνται λυπούνται, σύρουν στο δικαστήριο εκείνους που τους τα αφαίρεσαν, ενώ σε άνθρωπο που πολλές φορές δεν τον είδαν, ούτε τον γνώρισαν ποτέ, εμπιστεύονται σε αυτόν τη θυγατέρα τους και προίκα από πολλά χρήματα.
Και χαίρονται για αυτό που κάνουν και δε νομίζουν ότι είναι ζημία αυτό που γίνεται, αλλά βλέποντας τη θυγατέρα τους να οδηγείται μακριά τους, δε θυμούνται την οικογενειακή σχέση, δε λυπούνται αλλά και ευχαριστούν και θεωρούν πως είναι και ευχής έργο να δουν και τη θυγατέρα τους να οδηγείται έξω από το σπίτι και μαζί της και πολλά χρήματα.
Αυτά λοιπόν όλα έχοντας στο νου του ο Παύλος ότι δηλαδή και οι δύο εγκαταλείποντας τους γονείς ενώνονται μεταξύ τους και ότι η συνένωσή τους αυτή γίνεται πιο δυνατή από τη συνήθεια τόσο μεγάλου χρόνου, και κατανοώντας ότι αυτό δεν είναι ανθρώπινο, αλλά ότι ο Θεός έσπειρε τους έρωτες αυτούς, και έκανε αυτούς που παραδίνουν και αυτούς που παραδίνονται να το κάνουν αυτό με χαρά, λέει: «Το μυστήριο αυτό είναι μεγάλο».
Και όπως συμβαίνει με τα παιδιά, το μικρό παιδί, όταν γεννηθεί, γνωρίζει αμέσως τους γονείς του μόλις τούς δει χωρίς να μιλάει, έτσι ακριβώς και ο γαμπρός και η νύφη, χωρίς κανείς να τους ενώνει, χωρίς κανείς να τους προτρέπει και να τους συμβουλεύει, μόλις ιδωθούν συμπλέκονται μεταξύ τους»
(Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Ο Γάμος, η οικογένεια…, Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, σελ.136-137)

«Πώς κατάφερνα να ζω μόνος πριν σε γνωρίσω μικρό μου αγαπημένο παν. Χωρίς εσένα, δεν έχω αυτοπεποίθηση, πάθος για δουλειά και κέφι για ζωή – με δυο λόγια, η ζωή μου δεν είναι ζωή» (λόγια αγάπης ενός άνδρα…)
«Για τον κόσμο είσαι απλά ένα άτομο. Αλλά για ένα άτομο μπορείς να γίνεις ο κόσμος ολόκληρος»
 
«…Θέλεις να παντρευτείς;
Εγώ σιωπώ.
- Τώρα τον αγαπάς για τα νειάτα του και την ομορφιά του. Να τον παντρευτείς! Αλλά, όταν θα το αισθανθείς μέσα σου, ότι χωρίς αυτόν δεν θέλεις να ζεις!.. Εχω υπ’ όψη μου μια περίπτωση. Ο νεαρός ήταν στο μέτωπο. Και εκεί σκοτώθηκε. Και η κοπέλλα μόλις το έμαθε, πέθανε. Άμα και συ, έτσι το έχεις μέσα σου, πήγαινε!...
(Στάρετς Ανατόλιος της Οπτινα, σελ. 56-57)
 
«Σε αγαπώ πολύ πιο λίγο από το Θεό,
πολύ περισσότερο όμως από τον εαυτό μου»  
(Ενας σύζυγος στη σύζυγό του)
 
Η γυναίκα του Φωκίωνος ντυνόταν πάρα πολύ απλά. Όταν λοιπόν την ρώτησαν γιατί δεν φοράει και αυτή κοσμήματα όπως οι άλλες, απάντησε:
- Για τη γυναίκα του Φωκίωνος κόσμημα είναι ο ίδιος ο Φωκίων, ο οποίος είκοσι χρόνια τώρα εκλέγεται συνέχεια στρατηγός!
(Ιστορικά Ανέκδοτα, Βαγγέλη Μιλλεούνη, σελ. 66)
 
«Μια Αυστραλή, η Ζέλμπα Νομπ, ζύγιζε 160 κιλά και η αγάπη της για τον σύζυγό της την ώθησε να χάσει 87 κιλά κόβοντας λίπη και κάνοντας γυμναστική.
Ως πού μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο η αγάπη; Πολλοί έπεσαν στη φωτιά για την αγαπημένη τους. Ο Ιακώβ, στην Παλαιά Διαθήκη, δούλεψε με χαρά 7 χρόνια στον πεθερό του τον Λάβαν για να αποκτήσει τη Ραχήλ. Και όταν ο πεθερός του τον ξεγέλασε και του έδωσε την άσχημη Λεία, εκείνος δέχτηκε να δουλέψει υπομονετικά άλλα 7 χρόνια για να πάρει τη Ραχήλ».
(Ημεροδείχτης εκδόσεων Ο Λόγος)
 
«Μερικές γυναίκες προσεύχονται
να παντρευτούν τον άντρα που θα αγαπήσουν.
Η δική μου προσευχή θα διαφέρει.
Προσεύχομαι στον ουρανό, που είναι από πάνω μας,
να αγαπήσω τον άνδρα που θα παντρευτώ»
(Στόουκς Ρόουζ 1879-1933)
 
¨Δεν αγαπάμε «κεραυνοβόλα».
Ωριμάζουμε μέσα στην αγάπη¨
 
«Η αυθεντική αγάπη είναι βουλητική και όχι συναισθηματική. Το πρόσωπο που αληθινά αγαπά το κάνει επειδή πήρε μια απόφαση να αγαπά», διευκρινίζει ο ψυχίατρος Scott Peck (ο Δρόμος ο Λιγότερο Ταξιδεμένος) ή κατά τον E. Fromm (Η τέχνη της αγάπης) «Το να αγαπάς κάποιον δεν είναι μόνον ένα δυνατό συναίσθημα. Είναι μια απόφαση, μια κρίση, μια υπόσχεση. Αν η αγάπη ήταν μόνον ένα συναίσθημα, δεν θα υπήρχε βάση για την υπόσχεση μιας παντοτινής αγάπης. Το συναίσθημα αυτό έρχεται και παρέρχεται.»
(Αγκαλιά με τον εαυτό μας, Ντέμη Σταυροπούλου σελ. 191)
 
«Οι γάμοι χωρίς αγάπη είναι φρικτοί. Υπάρχει όμως κάτι που είναι χειρότερο κι από έναν γάμο χωρίς καθόλου αγάπη. Ένας γάμος στον οποίο υπάρχει αγάπη, αλλά απ’ τη μία μόνο πλευρά, πίστη, αλλά απ’ τη μία μόνο πλευρά, αφοσίωση, αλλά απ’ τη μία μόνο πλευρά. Σε έναν τέτοιο γάμο, η μία απ τις δύο καρδιές, χωρίς άλλο, θα συντριβεί»
(Όσκαρ Ουάιλντ)

Ένα πρότυπο άγιο ζευγάρι
«Στην Άγκυρα της Γαλατίας συναντήσαμε κάποιον Σευηριανό, λαμπρότατο και από ευγενική οικογένεια, μαζί με την ελεύθερη γυναίκα του Βοσπορία, τους οποίους γνώρισα για λίγο. Αυτοί έφθασαν να αποκτήσουν τόσες αγαθές ελπίδες, ώστε ακόμα και τα παιδιά τους να προκαλούν έκπληξη με το να βλέπουν τα μελλοντικά.
Τα έσοδα από τα χωράφια τα μοιράζουν σ’ όσους έχουν ανάγκη, και έχουν τέσσερις γιούς και δύο θυγατέρες, στις οποίες δεν έδωσαν κανένα κτήμα, εκτός από τα προικιά τους:
«Μετά το θάνατο μας όλα είναι δικά σας· όσο όμως υπάρχουμε, τα έσοδα των κτημάτων μας εμείς θα τα εισπράττουμε και θα τα μοιράζουμε στις εκκλησίες, στα μοναστήρια, τα ξενοδοχεία, και σ’ όσους έχουν ανάγκη, των οποίων οι ευχές θα προσφέρουν και σε σας και σε μας, παιδιά μας, την αιώνια ζωή αντί της πρόσκαιρης αυτής.
Αναφέρεται και αυτή η πράξη τους. Όταν έπεσε μεγάλη πείνα και έκαμνε να υποφέρουν τα σπλάχνα όλων των ανθρώπων, τότε αυτοί μετέστρεψαν τις εκεί αιρέσεις στην Ορθοδοξία. Γιατί σε πολλά χωρία άνοιξαν τις αποθήκες τους και μοίραζαν το σιτάρι για να φάνε οι φτωχοί. Εξαιτίας αυτής της ανέκφραστης φιλανθρωπίας τους οι αιρετικοί συμφώνησαν με την ορθή πίστη, δοξάζοντας τον Θεό για την απλή πίστη αυτών και την αμέτρητη φιλανθρωπίας τους.
Θαυμαστή είναι και η υπόλοιπη άσκησή τους. Το παρουσιαστικό τους ήταν υπερβολικά σεμνό, η ενδυμασία τους απλή, και γενικά μεγάλη και ανέκφραστη η απλότητά τους. Ήταν υπερβολικά ολιγοδάπανοι, και η τροφή τους πολύ φτωχική, τόση, όση χρειαζόταν για να ζουν. Ασκούνταν πάρα πολύ στην κατά Θεόν σωφροσύνη, τον περισσότερο καιρό ζούσαν στην εξοχή, καταγινόμενοι με ευχαρίστηση μεγάλη με την ησυχία…»
(Λαυσαϊκή Ιστορία, έκδοση ΕΠΕ σελ. 423-425)
 
Ο γάμος ως εκκλησία
«Κάποια φορά πήγε να δει τον γέροντα Πορφύριο ένας παντρεμένος, που δεν ήταν καθόλου καλός σύζυγος, ενώ παράλληλα έκτιζε μια εκκλησία, και του είπε:
- Γέροντά μου, εγώ κτίζω μια ωραία εκκλησία.
- Τί κτίζεις, ευλογημένε, αυτή τη μικρή εκκλησία, αφού χάλασες την άλλη μεγάλη εκκλησία, που είναι το σπίτι σου;»
(Εγκόλπιο Γεροντικό του 20ου αιώνα, Κλείτου Ιωαννίδη, σελ.56)
 
«Ευτυχέστερος άνθρωπος, είτε είναι βασιλιάς, είτε υπηρέτης, είναι αυτός που βρίσκει τη γλυκειά γαλήνη μέσα στην οικογένειά του» (Γκαίτε)
«Αυτό που θαύμαζα περισσότερο σε αυτόν τον άνθρωπο είναι ότι κατόρθωσε να ζήσει τόσα χρόνια όχι απλώς ειρηνικά αλλά και σε διαρκή αρμονία με μια γυναίκα –εγχείρημα στο οποίο εγώ απέτυχα δύο φορές, με μάλλον επονείδιστο τρόπο
(Εγώ ο Άλμπερτ Αϊνστάιν,γράφει για τον φίλο του Michele Besso εκδόσεις Κάτοπτρο, σελ.83)
«Επιτυχημένος γάμος είναι αυτός που ο άνδρας και η γυναίκα ερωτεύονται πολλές φορές, αλλά πάντοτε το ίδιο πρόσωπο»
«Ο γάμος είναι Ανάσταση και όχι Γολγοθάς»
«Το σπίτι είναι μια μορφή του ουρανού» (Ζ. Χόλλαντ)

«Τίμιος ο γάμος εν πάσι και η κοίτη αμίαντος»
(= ας είναι σε όλα τιμημένος ο γάμος και το κρεββάτι του γάμου ας φυλάγεται καθαρό από κάθε μολυσμό)
(προς Εβραίους Επιστολή Παύλου, ιγ 4)
«Ο γάμος δεν είναι άτιμο πράγμα, επειδή η παρθενία είναι περισσότερο τίμια. Θα μιμηθώ το Χριστό, τον καθαρό νυμφαγωγό και νυμφίο, ο οποίος και θαυματουργεί στο γάμο και με την παρουσία του τιμά τη συζυγία. Μόνον να είναι γάμος καθαρός και να μην συνδέεται με βρωμερούς πόθους» (Γρηγόριος Θεολόγος)
Ο γάμος είναι «κόσμος γαίης» (=στολίδι της γης) (Γρηγόριος Θεολόγος)

«O ένας για τον άλλο είμαστε με τον γάμο
τα χέρια, τα αυτιά, τα πόδια.
Τον αδύνατο διπλά τον δυναμώνει ο γάμος,
χαρά για τους φίλους και λύπη για τους εχθρούς.
Οι κοινές φροντίδες, απαλύνουν τους πόνους,
και οι χαρές, όταν γίνονται κοινές, είναι πιο χαρούμενες.
Στους  μονιασμένους ο πλούτος γίνεται πιο ευχάριστος
και στους φτωχούς όμως η ομόνοια είναι πιο ευχάριστη από τον πλούτο.
Και για τα δύο ο γάμος είναι το κλειδί της σωφροσύνης
και των πόθων,
και αναπόφευκτη σφραγίδα του έρωτα.
Ένα πουλάρι που παρηγορεί σκιρτώντας από αγάπη,
ένα ποτό που προέρχεται από το σπίτι
και είναι άγνωστο στους ξένους,
που δεν χύνεται έξω από το σπίτι και δεν πηγαίνει σε άλλον.
Μιά σάρκα οι δύο τους, μία ψυχή και ο πόθος μέσα τους
την ευσέβεια την ακονίζει συνέχει με το ίδιο κέντρισμα».
Δένει τον άνθρωπο με τον Θεό.
Όποιος έχει γυναίκα και παιδιά «πλείον Θεόν αμφαγαπάζει» (αγαπά τον Θεό περισσότερο).
Από τον γάμο προήλθαν οι ενάρετοι της Παλαιάς και της καινής Διαθήκης,
όπως οι Προφήτες, οι Απόστολοι,
ο Ιωάννης ο Πρόδρομος αλλά και ευσεβείς γυναίκες».
Ποίημα Γρηγορίου Θεολόγου
(Γρηγόριος ο Θεολόγος, Γρηγοριανό Ταμείο σελ. 206,208,209)
    
«Μερικοί κοσμικοί που ζούσαν αμελώς με ερώτησαν: «Πώς μπορούμε εμείς που ζούμε με συζύγους και είμαστε περικυκλωμένοι με τόσες κοινωνικές υποχρεώσεις να ακολουθήσουμε την μοναχική ζωή;
Και τους απάντησα: «Όσα καλά μπορείτε να τα κάνετε. Κανένα να μην περιγελάσετε, κανένα να μην κλέψετε, σε κανέναν να μην ειπείτε ψέματα, κανέναν να μην περιφρονήσετε, κανέναν να μην μισήσετε.
Να μην παραλείπετε τον εκκλησιασμό, να δείχνετε συμπόνια στους φτωχούς, κανέναν να μην σκανδαλίσετε. Σε ξένο πράγμα και σε ξένη γυναίκα να μην πλησιάσετε. Αρκεσθείτε στην ιδική σας γυναίκα (πρβλ.Λουκ.γ΄14). Εάν ζείτε έτσι, «ου μακράν έστε της βασιλείας των Ουρανών»
(Κλίμαξ Ιωάννου Σιναΐτου   κεφ.38, Λογ. α΄ περί αποταγής).

«Πουθενά, σε κανένα σχολείο, δεν ακούγεται έστω και μία λέξη για το Γάμο» (Ι.Ν Ξηροτύρης)
 
Ο Γάμος χωρίς Θεό… Ο Γάμος όπως τον καταντήσαμε εμείς…
(Ρητά σοφών και ασόφων εναντίον του Γάμου…)
 «Ρωτήθηκε ο Σωκράτης αν είναι καλό να παντρεύεται κανείς ή όχι. Ο φιλόσοφος απάντησε:
- Ό,τι από τα δύο κι αν κάνει κάποιος, θα μετανιώσει»
(Αρχαία Ελληνικά Ανέκδοτα, Σωκράτη Γκίκα σελ. 60)
 
«Αυτός που πρόκειται να παντρευτεί άρχισε κιόλας να μετανιώνει» (Μένανδρος)
«Όταν ρωτήθηκε ο Σωκράτης ποιοι άνθρωποι μετανιώνουν, απάντησε: «Όσοι παντρεύτηκαν»
«Ο γάμος, για να πούμε την αλήθεια, είναι κακό αλλά αναγκαίο κακό» (Μένανδρος)
«Είναι ο γάμος το άκρον άωτον της δυστυχίας» (Αντιφάνης)
«Η γυναίκα κατ ανάγκην είναι κακό κι ευτυχισμένος όποιος πήρε το μικρότερο!» (Μένανδρος)
«Εκτός από τη μάνα μου, μισώ όλες τις γυναίκες» (Ευριπίδης)
(Σταλαγμοί Αρχαίας Σοφίας, Αγγελική Ζαχαριά, σελ. 96,99,100,132)
«Ο γάμος είναι βρόγχος» (Θερβάντες)
«Διγαμία είναι όταν έχει κανείς δύο γυναίκες. Όταν έχει μία είναι μονοτονία»
 
«Ένας άνθρωπος πρέπει να ναι πάντα ερωτευμένος. Να γιατί δεν πρέπει να παντρεύεται ποτέ…
Το πραγματικό μειονέκτημα του γάμου είναι ότι μειώνει τη φιλαυτία. Και οι άνθρωποι που δεν είναι εγωιστές είναι άχρωμοι. Τους λείπει η ατομικότητα»
(Όσκαρ Ουάιλντ, εκδόσεις Στιγμή σελ.41,42)
 
«Όλοι οι γάμοι είναι επικίνδυνοι.
Ο γάμος είναι σκλαβιά που την έκαναν να φαίνεται εκπολιτισμένη»
(Εγώ ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, εκδόσεις Κάτοπτρο, σελ.207)
«Ο παντρεμένος ζει σαν σκύλος και πεθαίνει σαν άνθρωπος. Ο ανύπαντρος ζει σαν άνθρωπος και πεθαίνει σαν σκύλος» (Καβάφης)
«Πάντα να παντρεύεσαι νωρίς το πρωι. Έτσι αν ο γάμος δεν πάει καλά, δεν θα χαραμίσεις ολόκληρη την ημέρα» (Micky Rooney, αμερικανός ηθοποιός παντρεύτηκε 8 φορές)
«Πιστεύω πως όλοι πρέπει να παντρεύονται τουλάχιστον μία φορά, για να διαπιστώσουν πόσο ανόητος και ξεπερασμένος είναι ο θεσμός αυτός» (Μαντόνα)

Μαζεύω τα πεσμένα στάχυα να σου στείλω λίγο ψωμί,

μαζεύω με το σπασμένο χέρι μου ότι έμεινε απ' τον ήλιο

να σου το στείλω να ντυθείς. Έμαθα πως κρυώνεις.

Την πράσινή σου φορεσιά να την φορέσεις την Λαμπρή!

Θα τρέξουν μ' άνθη τα παιδιά. Θα βγουν τα περιστέρια,

κ' η μάνα σου με μια ποδιά, πλατιά, γεμάτη αγάπη!

Πάρε όποιο δρόμο, όποια κορφή, ρώτα όποιο δένδρο θέλεις.

Μ' ακούς; Οι δρόμοι όλης της γης

βγαίνουνε στην καρδιά μου!

Μην ξεχαστείς κοιτάζοντας το φως. Τ' ακούς; Ναρθείς!

Νικηφόρος Βρεττάκος

Φίλη μου,
μόνος κατάμονος
χωρίς καταφύγιο
κοιτάζω με σπασμένα μάτια
τον απέραντο ουρανό.

Ζητώ άσυλο
στις λίμνες των ματιών σου
ζητώ στέγη στους κάμπους της ψυχής σου
μα το πρόσωπό σου, που μπαίνοντας μέσα μου
αραιώνει τη νύχτα της υπάρξεώς μου,
μόλις μου στέλνει μιαν αναλαμπή
από το σπίτι των αγγέλων.

Βουνά που ταξιδεύουν στους ορίζοντες
οι αιώνιες συννεφιές,
φαντάσματα που χορεύουν πατώντας
στα λεπίδια των κεραυνών,
τόξα τεντωμένα που παραφυλούν
μη βγω και δω τον ήλιο.

Σαν τον ωκεανό
που ταραγμένος περιστρέφεται
μελανιασμένος απ' τη δίνη της καρδιάς του
γυρεύω ν' αναρριχηθώ
πατώντας στα γαλάζια δάχτυλα,
να σπάσω των νεφών το τείχος
και ν' αλαλάξω εμπρός στον ήλιο.

Μα πέφτω με σπασμένο στήθος.
Φεύγει ο καπνός
από τα συγκρουσμένα σπλάχνα μου
κι η σελήνη της μορφής σου
ρίχνει λάδι στις πληγές μου.

Ακόμη
απ' το διάστημα
μου απλώνουν το χέρι τους
η θωπεία των θαλασσών
κι η ευλογία των άστρων.
Μα η σκοτεινή οροσειρά του Ταϋγέτου
άκαμπτη και ζωντανή
σαν παραταγμένος θάνατος
φρουρεί μες στα σύννεφα
το σιωπηλό μου ερημητήριο
αναφέροντας στους ουρανούς
όταν δύει ο ήλιος
την κατάσταση του εκπτώτου.

Όρη μεγαλοπρεπή
που οι λευκές κορυφές σας
κοιτάζουν μέσ' απ' τα γαλάζια πρίσματα
το μεγαλείο της δημιουργίας,
Ωκεανέ,
που αρχίζεις απ' τον ουρανό
και συνεχίζεσαι στ' άπειρο της ψυχής μου
στολίζοντας τη δυστυχία μου
με τα μαργαριτάρια των αφρών σου,
ρόδα των δύσεων
που σβήνατε
στα ποτήρια των αγγέλων
και στην ψυχή μου,
όλα όσα χορέψαμε μαζί
στο λευκό γάμο
της ενώσεώς μου με το σύμπαν
γιατί δεν γυρίζετε
στην πρωτινή κατοικία σας
γιατί εγκαταλείψατε
την παιδική μου ψυχή;

Είμαι η τύψη του αγγέλου
που αδίκησε ο Θεός...


Νικηφόρος Βρεττάκος

«Σταθείτε όλα τα σύμπαντα, όλοι οι υπάρχοντες κόσμοι, και όλα τα όντα! Κάτω όλες οι καρδιές, όλοι οι νόες, όλες οι ζωές, όλες οι αθανασίες, όλες οι αιωνιότητες! Διότι, όλα αυτά χωρίς το Χριστό είναι για μένα κόλαση. Η μία κόλαση δίπλα στην άλλη κόλαση. Όλα είναι αναρίθμητες και ατελεύτητες κολάσεις και στο ύψος και στο βάθος και στο πλάτος.
Η ζωή χωρίς το Χριστό, ο θάνατος χωρίς το Χριστό, η αλήθεια χωρίς το Χριστό, ο ήλιος χωρίς το Χριστό και τα σύμπαντα χωρίς Αυτόν, όλα είναι τρομερή ανοησία, ανυπόφορο μαρτύριο, σισύφειο βάσανο, κόλαση! Δεν θέλω ούτε τη ζωή, ούτε το θάνατο χωρίς Εσένα, γλυκύτατε Κύριε! Δεν θέλω ούτε την αλήθεια, ούτε τη δικαιοσύνη, ούτε τον Παράδεισο, ούτε την αιωνιότητα. Όχι, όχι! Εσένα μόνο θέλω, Εσύ μόνο να είσαι σε όλα, σε όλους και υπεράνω όλων!...
Η αλήθεια, εάν δεν είναι ο Χριστός, δε μου χρειάζεται, είναι μόνο μία κόλαση. Το ίδιο είναι κόλαση και η δικαιοσύνη, και η αγάπη, και το αγαθό, και η ευτυχία. Και αυτός ο Θεός, εάν δεν είναι ο Χριστός, είναι κόλαση.
Δεν θέλω ούτε την αλήθεια χωρίς το Χριστό, ούτε τη δικαιοσύνη χωρίς το Χριστό, ούτε την αγάπη χωρίς το Χριστό, ούτε το Θεό χωρίς το Χριστό. Δεν τα θέλω όλα αυτά κατ' ουδένα τρόπο!
Θα δεχτώ κάθε είδους θάνατο. Ας με θανατώσετε με όποιον τρόπο θέλετε, αλλά χωρίς το Χριστό δεν θέλω τίποτα. Ούτε τον εαυτό μου, ούτε και αυτόν τον ίδιο το Θεό, ούτε κάτι άλλο μεταξύ των δύο τούτων.
Δεν θέλω, δεν θέλω, δεν θέλω!»

(άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, Άνθρωπος και Θεάνθρωπος σελ.183-184)

«Τι ένωση είναι αυτή που συνδέει δύο Χριστιανούς συζύγους! Έχουν την ίδια ελπίδα και την ίδια τάση στους πόθους τους, υπακούουν στην ίδια διδασκαλία και σε έναν κοινό Κύριο. Είναι μία ένωση του Πνεύματος καθώς είναι και της σάρκας, ένα μόνο πνεύμα και μία μόνο σάρκα. Μελετούν μαζί την Αγία Γραφή, προσεύχονται μαζί, νηστεύουν μαζί, εκπαιδεύονται, προτρέπονται, βοηθιούνται αμοιβαία. Τους βλέπετε μαζί στην Εκκλησία, στην τράπεζα του Κυρίου. Λύπες, διωγμοί, χαρές, ελπίδες, όλα τούς είναι κοινά. Δεν κρύβουν ο ένας στον άλλον τίποτα, δεν αποφεύγει ο ένας τον άλλον, ποτέ δεν ενοχλεί ο ένας τον άλλον. Μπορούν ελεύθερα να επισκέπτονται τους ασθενείς και να συντρέχουν τους φτωχούς. Ύμνοι και τραγούδια ακούγονται μεταξύ τους και συναγωνίζονται ποιος θα δοξάσει καλύτερα το Θεό του. Ο Χριστός χαίρεται βλέποντας και ακούγοντας αυτά τα πράγματα. Και στα πρόσωπα αυτά αποστέλλει την ειρήνη του .Όπου δύο είναι συνηγμένοι στο όνομά του, εκεί και αυτός, και αντιθέτως δεν μπορεί να μείνει όπου είναι ο πονηρός» (Τερτυλλιανός, 3ος αιώνας μ.Χ)

Εύρεση

Δημοφιλή Θέματα (Α-Ω)

αγάπη (173) Αγάπη Θεού (46) αγάπη σε Θεό (11) αγάπη σε Χριστό (39) άγγελοι (8) Αγία Γραφή (47) Αγιασμός (1) Άγιο Πνεύμα (8) άγιοι (13) άγιος (74) αγνότητα (7) άγχος (11) αγώνας (57) αγώνας πνευματικός (19) αθεΐα (81) αιρέσεις (63) αλήθεια (19) αμαρτία (55) Αμβρόσιος άγιος (1) Ανάσταση (63) ανασταση νεκρών (3) ανθρώπινες σχέσεις (129) άνθρωπος (17) αντίχριστος (6) αξιώματα (3) απιστία (5) αποκάλυψη (4) απόκρυφα (15) αρετή (53) ασθένεια (14) άσκηση (2) αστρολογία (1) αυτογνωσία (45) Β Παρουσία (9) Β' Παρουσία (10) βάπτιση (4) βάπτισμα (8) Βασίλειος ο Μέγας (1) βία (2) βιβλίο (3) βιοηθική (4) γάμος (35) Γένεση (4) Γεροντικόν (42) γηρατειά (3) γλώσσα (27) γνώση (5) γονείς (36) Γρηγόριος ο Θεολόγος (1) γυναίκα (7) δάκρυα (3) δάσκαλος (9) Δεύτερη Παρουσία (3) Δημιουργία (37) διάβολος (43) διάκριση (40) διάλογος (2) δικαιοσύνη (2) Δογματικα Θέματα (5) Δωρόθεος αββάς (5) εγωισμός (87) εικόνες (16) Ειρηναίος Λουγδούνου άγιος (2) ειρήνη (5) εκκλησία (52) Εκκλησιαστική Ιστορία (11) Εκκλησιαστική περιουσία (2) έκτρωση (1) ελεημοσύνη (13) ελευθερία (11) Ελλάδα (14) ελπίδα (13) Εξαήμερος (2) εξέλιξης θεωρία (15) Εξομολόγηση (64) εξωγήινοι (2) εξωσωματική γονιμοποίηση (3) επάγγελμα (4) επιστήμη (58) εργασία (26) Ερμηνεία Αγίας Γραφής (37) έρωτας (9) έρωτας θείος (1) Ευαγγέλια (56) ευγένεια (4) ευσπλαχνία (6) ευτυχία (21) ευχαριστία (5) ζώα (13) ηθική (5) ησυχία (4) θάνατος (87) θάρρος (13) θαύμα (62) θέατρο (1) Θεία Κοινωνία (40) Θεία Λειτουργία (37) θεία Πρόνοια (2) θέληση (4) θεολογία (6) Θεός (6) Θεοφάνεια (2) θλίψεις (96) θρησκείες (6) θυμός (30) Ιάκωβος Τσαλίκης Όσιος (2) Ιγνάτιος Θεοφόρος (7) ιεραποστολή (15) ιερέας (41) ιερωσύνη (3) Ιουδαίοι (1) Ιουστίνος άγιος (1) Ισαάκ ο Σύρος (1) Ισλάμ (3) Ιστορία Ελληνική (4) Ιστορία Παγκόσμια (4) Ιωάννης Χρυσόστομος (7) Καινή Διαθήκη Ερμηνεία (18) Καινή Διαθήκη κριτικό κείμενο NestleAland (5) καρδιά (8) Κασσιανός Όσιος (1) κατάκριση (34) καταναλωτισμός (1) κήρυγμα (2) Κοίμησις Θεοτόκου (11) κοινωνία (76) κόλαση (8) ΚράτοςΕκκλησία (1) Κρίσις Μέλλουσα (2) Κύριλλος Άγιος (1) Λατρεία Θεία (41) λείψανα (2) λογισμοί (22) λύπη (1) μαγεία (5) μάρτυρες (5) μελέτη (4) μετά θάνατον (26) μετά θάνατον ζωή (24) Μεταμόρφωση (2) Μεταμόρφωσις (4) μετάνοια (60) μητέρα (8) μίσος (1) μνημόσυνα (3) μοναξιά (10) μοναχισμός (9) μόρφωση (9) μουσική (2) Ναός (2) ναρκωτικά (1) νέοι (7) νεοπαγανισμός (5) νηστεία (10) Νικόλαος Άγιος (2) νους (8) οικονομία (2) Οικουμενισμός (2) ομορφιά (7) όνειρα (21) οράματα (2) Ορθοδοξία (48) πάθη (25) πάθος (2) παιδεία (7) παιδιά (16) Παΐσιος Όσιος (8) Παλαιά Διαθήκη (1) Παλαιά Διαθήκη Ερμηνεία (5) παλαιοημερολογίτες (4) Παναγία (57) Παπαδόπουλος Στυλιανός (1) παράδειγμα (5) Παράδεισος (38) Παράδοση Ιερά (2) Πάσχα (12) πατρίδα (4) Πεντηκοστή (4) πίστη (145) πλούτος (11) πνευματική ζωή (53) πνευματικός πατέρας (13) πνευματισμός (8) ποίηση (11) πόλεμος (13) πολιτική (9) πολιτισμός (4) Πόποβιτς Ιουστίνος άγιος (1) Πορφύριος Όσιος (22) Πρόνοια (3) Πρόνοια Θεία (39) προορισμός (6) προσε (1) προσευχή (122) προσοχή (2) προτεσταντισμός (17) προφητείες (1) ραθυμία (2) Ρωμαιοκαθολικισμός (12) Σαρακοστή (4) σεβασμός (2) σοφία (18) Σταυρός (25) Σταύρωση (11) συγχώρηση (4) σχίσμα (1) σώμα (2) ταπεινοφροσύνη (54) ταπείνωση (1) Τεσσαρακοστή Μεγάλη (2) Τριάδα Αγία (4) τύχη (2) υλικά αγαθά (3) υπακοή (7) υπαρξιακά (31) υποκρισία (1) υπομονή (36) φαντασία (1) φαντάσματα (2) φιλία (9) φιλοσοφία (7) Φλωρόφσκυ Γεώργιος (3) φόβος (16) χαρά (23) χάρις θεία (9) χαρίσματα (1) Χειρόγραφα Καινής Διαθήκης (1) Χριστιανισμός (2) χριστιανός (19) Χριστός (9) Χριστούγεννα (32) χρόνος (13) ψεύδος (8) ψυχή (57) ψυχολογία (12)