E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

751.Ερώτηση.
Άραγε το να εργάζεται κανείς την Κυριακή είναι αμαρτία;
Απόκριση: Δεν είναι αμαρτία γι’ αυτούς που εργάζονται κατά Θεόν διότι ο Απόστολος είπε• «εργαζόμαστε νύχτα και ήμερα, για να μη επιβαρύνομε κάποιον»49• είναι αμαρτία όμως για εκείνους που εργάζονται με περιφρόνηση, πλεονεξία και αισχροκέρδεια. Είναι καλό λοιπόν κατά την αναστάσιμη ήμερα, τις δεσποτικές εορτές και τις μνήμες των Αποστόλων να σταματά κανείς τα έργα και να πηγαίνει στην εκκλησία, διότι είναι παράδοση των αγίων Αποστόλων.
(Βαρσανουφίου Έργα, ΕΠΕ, Φιλοκαλία, τομ. 18Γ, σελ.363-365)

Κατά καιρούς πέφτω πάνω σε βιβλία και εκπομπές που μιλούν για αυτοβελτίωση και ευεξία… για το πώς θα εξελιχθούμε σαν άνθρωποι και θα ζήσουμε ευτυχισμένοι μέσα από συμβουλές ειδικών επιστημόνων! Υπόσχονται τη ζωή που ονειρευόμαστε σε όλα τα επίπεδα… προσωπικό, επαγγελματικό, οικονομικό αλλά πουθενά ο Θεός! ‘ Σκέψου θετικά , η δύναμη είναι στο μυαλό σου’ λένε. Λες και πατάς ένα κουμπί και ξεκινά η θετική σκέψη όπως όταν βάζεις το πρόγραμμα στο πλυντήριο! ‘ Μην αγχώνεσαι’ λες και επειδή το λένε έτσι μαγικά θα σταματήσει να συμβαίνει! Και άλλες σοφές συμβουλές που μας καθοδηγούν σε ένα δρόμο εν τέλει αδιέξοδο γιατί αυτοβελτίωση, ευεξία και ευτυχία χωρίς τη Θεία Χάρη δε γίνονται!
Ο Χριστός είναι η Αγάπη, η Ειρήνη, η Χαρά, το Έλεος …η Ζωή! Ο Χριστός θα μας βοηθήσει να εξελιχθούμε όταν μέσα από τον πνευματικό μας αγώνα πολεμήσουμε τα πάθη μας και καλλιεργήσουμε τις αρετές μας. Εκείνος θα μας φωτίζει σε κάθε μας απόφαση, θα μας προστατεύει στις καταιγίδες, θα μας θεραπεύει τις πληγές μας, θα γαληνέψει την καρδιά μας, θα διώξει τα σκοτάδια από την ψυχή μας… γιατί Αυτός είναι το Φως!
Αν λοιπόν θέλουμε να μη ζούμε μέσα σε πλάνες και ψευδαισθήσεις ας στραφούμε στη μόνη Αλήθεια και ας εμπιστευτούμε τη ζωή μας στα χέρια Του για να είμαστε μακάριοι και σε αυτή αλλά και στην άλλη, την αιώνια Ζωή! Γιατί ο Χριστός είναι η Οδός της σωτηρίας της ψυχής μας…. η Οδός που οδηγεί στη Βασιλεία των Ουρανών! Εξάλλου αυτός πρέπει να είναι και ο μοναδικός στόχος στη ζωή μας… η σωτηρία της ψυχής μας! Και αυτή χωρίς το Χριστό δεν επιτυγχάνεται! Αν γινόταν δε θα ενανθρώπιζε ούτε θα σταυρωνόταν για μας! Γιατί τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε παρέδωσε στο θάνατο το μονογενή του Υιό, για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σε Αυτόν αλλά να έχει ζωή αιώνια. [ Κατά Ιωάννη 3,16]
Ας συνειδητοποιήσουμε λοιπόν ότι η ευτυχία μας και η σωτηρία μας περνάει μέσα από το Χριστό και ας απορρίπτουμε κατευθείαν όλους αυτούς που μας επαγγέλονται την τέλεια ζωή γιατί για τους χριστιανούς η τελειότητα ταυτίζεται με την αγιότητα και αυτή επιτυγχάνεται μόνο μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας και με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος! Ο Κύριος μας παραγγέλει… ‘ Άγιοι γίνεσθε, ότι Εγώ άγιος ειμί’ δηλαδή ‘ να αγωνίζεστε στη ζωή σας να γίνετε άγιοι όπως άγιος είμαι κι εγώ που σας έπλασα’. Και τελικά καταλαβαίνουμε ότι ευτυχισμένος είναι αυτός που συνεχώς αγιάζεται, αυτός που συναντά το Θεό και συνομιλεί μυστικά μαζί Του, αυτός που κρατώντας Τον σφιχτά από το χέρι πορεύεται μαζί Του την πορεία προς τον Ουρανό! Εύχομαι όλοι μας να μπούμε σε αυτή την ψυχοσωτήρια πορεία και αν καμιά φορά παρεκκλίνουμε σύντομα να επιστρέφουμε και να συνεχίζουμε για να φτάσουμε μια μέρα επιτέλους στην αγκαλιά του Αγαπημένου μας! (Α.Κ.Β)

408-     ΕΝΑΣ ΓΥΡΟΣ ΣΤΑ ΒΑΣΙΛΙΚΑ ΑΝΑΚΤΟΡΑ. Ο άγιος βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος Θ΄ πήρε μια μέρα το παιδί του και το γύρισε ανάμεσα στα  διαμερίσματα των ανακτόρων, δείχνοντάς του και διηγούμενος τα διάφορα ιστορικά γεγονότα που συνεδέοντο με κάθε διαμέρισμα.

            -Εδώ, συμπεριελήφθης ανάμεσα στα παιδιά της Γαλλίας…Εδώ, θα εκλεγής ιππότης…Εδώ, θα στεφθής βασιλιάς της Γαλλίας…

            Όταν έφθασαν και στο παρεκκλήσιο, ο Λουδοβίκος ωδήγησε το γυιό του κοντά στο Βαπτιστήριο και δείχνοντάς του το, του είπε:

            -Εδώ, έλαβες το άγιο Βάπτισμα. Καμιά μέρα της ζωής σου δεν πρέπει να θεωρηθή μεγαλύτερη από εκείνη κατά την οποία έγινες παιδί του Θεού.

410-     ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΠΡΟΤΙΜΗΣΙΣ. «Προτιμώ, έλεγε ο άγιος βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος ο 9ος, το παρεκκλήσι του πύργου, όπου βαπτίσθηκα, περισσότερο από τον καθεδρικό ναό της Ρέϊμς στον οποίο στέφθηκα βασιλιάς · γιατί η αξία του τέκνου του Θεού, που έλαβα στο βάπτισμα, είναι μεγαλύτερη της βασιλικής αξίας. Με το θάνατο θα χάσω το βασιλικό αξίωμα, αλλά με τον θάνατο ως τέκνον του Θεού θα αποκτήσω ουράνιο δόξα.

416-     ΑΦΟΡΜΗ ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΜΟΥ. Διηγούνται ότι ένας Μωαμεθανός από τη Σμύρνη απεφάσισε να γίνη χριστιανός. Επειδή δε μπορούσε να ζήση στην Τουρκία, θέλησε να μετοικήση στην Ελλάδα. Όταν όμως απεβιβαζόταν στον Πειραιά και άκουσε τόσες βλασφημίες από τους βαρκάρηδες και είδε και την αδιαφορία των άλλων στην παραλία, αισθάνθηκε τόση απογοήτευσι για το χριστιανισμό και τους χριστιανούς, ώστε επέστρεψε στην πατρίδα του και απέθανε με την παλαιά του θρησκεία.

418-     ΚΑΛΟ ΜΑΘΗΜΑ. Εργολάβος ακούοντας ένα εργάτη του να βλασφημή, του είπε:

            -Σε απολύω παρευθύς, γιατί εγώ κτίζω τα σπίτια με πέτρες και όχι με βλασφημίες.

            Το μάθημα αυτό έκανε προσεκτικούς και τους άλλους.

 (Θησαυρός Γνώσεων και ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ. 182-186)

και Δαβίδ

Ο Δανιήλ ανέβηκε άθικτος από το λάκκο, αφού νίκησε τα θηρία. Έτσι και ο Δαβίδ βγήκε από το σπήλαιο, αφού νίκησε κάτι άλλα θηρία, πολύ χειρότερα. Όπως στο Δανιήλ βρίσκονταν τα λιοντάρια, αγριώτερα από όλα τα θηρία, έτσι το Δαβίδ τα θηρία, τα πάθη, του επετέθησαν. Από τη μια μεριά αντιμετώπισε ένα θηρίο, το θυμό για τα παρελθόντα. Από την άλλη τo φόβο για τα μέλλοντα. Και τα δύο όμως θηρία τα αποστόμωσε, διδάσκοντας στην πράξι, ότι δεν υπάρχει τίποτε πιο ασφαλές από το να σεβαστής τη ζωή των εχθρών σου και τίποτε πιο σφαλερό από το να θες να εκδικηθής τον άλλον για όσα σου έκανε. Ε.Π.Ε. 7.586

κέρδισε τον Ναβουχοδονόσορ

Ο Ναβουχοδονόσορ προσκύνησε τον Θεό λέγοντας: «Ο Θεός σας πράγματι είναι ο αληθινός, που αποκαλύπτει μυστήρια, αφού μπόρεσε ν’ αποκαλύψη αυτό το μυστήριο» (Δαν. β' 47). Είδες τη δύναμι της προφητείας, πως μετέβαλε και κατήχησε και ωδήγησε στην πίστι εκείνον τον άγριο; Ε.Π.Ε. 18α, 504

ταπεινός

Ήταν ταπεινός ο Δανιήλ. Απέδιδε τη δόξα στο Θεό. Και αυτό γίνεται φανερό από το ότι τον αγαπούσε ο Θεός, διαφορετικά δεν θα τον άφηνε να ζήση αν σφετεριζόταν την τιμή του Θεού. Βρισκόταν στο λάκκο των λεόντων για τον Θεό, και όμως θεωρούσε τον εαυτό του ανάξιο να τον θυμάται και να τον ακούη ο Θεός. Ενώ εμείς, που τόσα βρώμικα διαπράττουμε και είμαστε οι βρωμερότεροι, αν δεν εισακουστούμε αμέσως, απομακρυνόμαστε από τον Θεό. Ε.Π.Ε. 25,208

(Χρυσοστομικό Λεξικό, αρχ. Δανιήλ Αεράκη, τόμος Β, σελ. 20-21)

403-     ΣΕ ΕΝΑ αρχαίο χριστιανικό τάφο βρέθηκε η ακόλουθη επιγραφή: DECESSIT IN ALBIS · δηλ. απέθανε μες τα άσπρα. Με την επιγραφή αυτή οι συγγενείς του νεκρού ήθελαν να δηλώσουν ότι ο άνθρωπός των πέθανε λίγες μέρες μετά το Βάπτισμά του και ενώ ακόμη φορούσε τα άσπρα ενδύματα των νεοφώτιστων.
            Τι ωραίος θάνατος! Ευτυχισμένος όποιος αποθνήσκει με τη χάρι του Βαπτίσματος.
406-     «ΚΑΘΟΡΙΣΑΤΕ!» Στη στήλη της αλληλογραφίας μιας εφημερίδος έφθασε η εξής ερώτησις:
            «Έχω δυο δίδυμα, άρρεν και θήλυ, για τα οποία ψάχνω να βρω δυο καλά ονόματα. Νομίζω ότι βρήκα δυο πολύ χαριτωμένα, για τα οποία ζητώ τη γνώμη σας: Τι θα λέγατε να τα ωνόμαζα, Ντούμπο και Ντούμπα».
            Και η απάντησις ήλθε:
            «Ευχαρίστως θα σας πω τη γνώμη μου. Πρώτα όμως θα σας παρακαλούσα να μου καθορίσετε αν πρόκειται για μωρά ή για ελεφαντάκια».
407-     ΠΑΛΑΙΑ ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΣ. Πολλοί υποστηρίζουν ότι, το να βαπτίζωμε τα παιδιά μικρά, αποτελεί παραβίασι της ελευθερίας των.
            Λησμονούν όλοι αυτοί, ότι πρώτοι, που παρεβίασαν την ελευθερία του παιδιού, είναι εκείνοι που το έφεραν στη ζωή χωρίς να του ζητήσουν τη γνώμη του, εκείνοι που επέβαλαν το όνομά τους, που μπορεί αργότερα να μη το θέλη. Του έδωσαν μια πατρίδα που μπορεί να μην αγαπά. Φρόντισαν να το εμβολιάσουν, να το θρέψουν, να το περιθάλψουν στις ασθένειές του, μόνο με την ασταθή προϋπόθεσι ότι, αργότερα το παιδί θα τους ευγνωμονή για το ενδιαφέρον των για τη σωματική του ακεραιότητα.
            Όταν πρόκειται για τα αιώνια συμφέροντα δεν έχομε την υποχρέωσι να ενεργήσωμε για το καλό των παιδιών μας;

(Θησαυρός Γνώσεων και ευσεβείας, Υακίνθου Γρατιανουπόλεως, σελ. 181-182)

746.Ερώτηση.
Αδελφός ερώτησε τον ίδιο γέροντα. Εκείνος που περιφρονεί ένα πράγμα του Θεού, ώστε ή να βλαβεί ή να χαθεί, σε ποιά καταδίκη υπόκειται;
Απόκριση: Ο άνθρωπος αυτός μοιάζει με εκείνον που έκλεψε ή έκανε το πράγμα κακώς παρά το θέλημα του Θεού, και υπομένει την ίδια κατάκριση.
Ερώτηση
Αν κανείς φροντίζει να μη περιφρονήσει και χάνει πράγμα χωρίς να θέλει, άραγε κατακρίνεται;
Απόκριση: Οφείλει να κατακρίνει τον εαυτό του και να ζητήσει συγχώρηση από τον Θεό, διότι αμέλησε.
(Βαρσανουφίου Έργα, ΕΠΕ, Φιλοκαλία, τομ. 18Γ, σελ.359)

737.Ερώτηση
Πρέπει κανείς να μιλάει μέσα στην εκκλησία;
Απόκριση: Δεν πρέπει καθόλου να μίλα κανείς μέσα στον οίκο του Θεού όταν γίνεται η θεία λειτουργία, αλλά να ασχολείται με την προσευχή και να ακούει προσεκτικά τις θείες Γραφές, διότι αυτές περιέχουν τα σχετικά με τη σωτηρία των ψυχών μας. Αν παραστεί ανάγκη να μιλήσει, πρέπει να συντομεύει από σεβασμό και φόβο της προκείμενης ώρας, και να το θεωρεί το πράγμα έτσι, σαν κατάκριση.
Ερώτηση
Αν βέβαια εγώ δεν θέλω να μιλήσω, μερικοί όμως από τους πατέρες αρχίσουν την ομιλία πρός έμενα, τι να κάνω για να μη σκανδαλισθούν με τη σιωπή μου, νομίζοντας ότι η στάση μου σημαίνει περιφρόνηση;
Απόκριση: Αν αρχίσουν αυτοί, απάντησε με συντομία, θεωρώντας όμως και έτσι το πράγμα σαν κατάκριση.
(Βαρσανουφίου Έργα, ΕΠΕ, Φιλοκαλία, τομ. 18Γ, σελ.351)

Ο υπερευαίσθητος χριστιανός μοιάζει με έναν πολεμιστή χωρίς πανοπλία γιατί η πολλή ευαισθησία τον αποδυναμώνει και τον αφήνει εκτεθειμένο στις διαθέσεις του πονηρού! Λογισμοί εξ αριστερών εισχωρούν πιο εύκολα γιατί κάμπτονται οι αντιστάσεις και ο διάβολος βρίσκει χώρο να αλωνίζει αφού πέφτουν οι άμυνες! Ό,τι και να μας πει μας πείθει γιατί η ευαισθησία μάς κάνει μαλακούς, ευκολόπιστους και αγαθούς. Οι αγωνιστές του Χριστού πρέπει να έχουμε θάρρος, γενναίο φρόνημα, αποφασιστικότητα και πυγμή… πνεύμα και όχι συναίσθημα πάντα, και φυσικά πίστη στον Αναστημένο Χριστό! Να αισθανόμαστε, να συναισθανόμαστε, να μην αδιαφορούμε αλλά με διάκριση και με λίγη αναισθησία που κάποιες φορές θα μας γλιτώσει από τις παγίδες στις οποίες εντέχνως πάει να μας ρίξει ο διάβολος!
Άλλωστε ο εχθρός στο ευάλωτο σημείο χτυπάει… θυμήσου και τον Αχιλλέα! Γι’αυτό αν υπάρχει μια τρύπα μέσα μας από την οποία εισβάλλει ο εχθρός μας και αυτή ονομάζεται υπερευαισθησία ας πάμε στο σούπερ μάρκετ να αγοράσουμε λίγη αναισθησία όπως έλεγε ο Άγιος Παίσιος! Αν εγώ τσακώθηκα με τον άνδρα μου και λυπηθώ τόσο πολύ ώστε να μην μπορώ να ξανασηκωθώ είναι σοβαρό πνευματικό ολίσθημα! Αν πάλι απολύθηκα και με πήρε από κάτω από τη στενοχώρια μου και κλείστηκα στον εαυτό μου και έπαθα κατάθλιψη και έχασα την πίστη μου οφείλεται στο ότι παρασύρθηκα από την ευαισθησία μου και δε διαχειρίστηκα πνευματικά αυτή την κρίση!
Χρειάζεται να βάλουμε μέσα μας σωστές προτεραιότητες και να μην αφήνουμε να μας κυβερνούν τα συναισθήματα μας γιατί έτσι σε κρίσιμες ώρες θα βουλιάζουμε και θα κινδυνεύουμε να πνιγούμε! Τίποτα και κανείς δεν μπορεί και δεν πρέπει να μας χωρίζει από το Χριστό! Αυτός να είναι το Α και το Ω στη ζωή μας! Έτσι όλα τα κύματα θα σκάνε πάνω Του και εμείς θα μένουμε ασφαλείς και ειρηνικοί! Αν όμως χάσουμε το Χριστό τα χάσαμε όλα! Μια υγιής λοιπόν και συνεπής πνευματική ζωή είναι ο τρόπος να πάψουμε σιγά σιγά να είμαστε συναισθηματικοί και να γίνουμε πνευματικοί άνθρωποι. Έτσι θα οχυρώσουμε καλύτερα την ψυχή μας απέναντι στον αιώνιο εχθρό της και θα πάψουμε να έχουμε πτώσεις τουλάχιστον εξαιτίας της υπερευαισθησίας μας … η οποία σημειωτέον μπορεί να μας οδηγήσει και στην απελπισία! Μέγιστος πνευματικός και ψυχικός κίνδυνος!
Ο χριστιανός φυσικά και θα πέσει αλλά οφείλει να ξανασηκωθεί! Το κλειδί είναι να διαχειριζόμαστε πνευματικά και όχι συναισθηματικά οτιδήποτε μας συμβαίνει. Δηλαδή να προσευχόμαστε, να λειτουργούμαστε, να κοινωνάμε, να εξομολογούμαστε, να συζητάμε με τον πνευματικό μας, να λέμε τον πόνο μας στο Χριστό και στην Παναγία και στους Αγίους με πίστη και ταπείνωση! Και να τους ζητάμε όχι τόσο να μας λύσουν το πρόβλημα αλλά να μας δίνουν δύναμη, κουράγιο, υπομονή, χαρά, ελπίδα και πίστη και έτσι θα βγαίνουμε από τις δοκιμασίες πιο γενναίοι και δυνατοί και το πρόβλημα μας που μας φάνταζε βουνό θα το βλέπουμε πλέον λοφίσκο! Όπλα λοιπόν χρειαζόμαστε πνευματικά και συμμάχους σε αυτόν τον αόρατο πόλεμο γιατί ο εχθρός μας είναι ανελέητος! Όμως μην ξεχνάμε ότι ο Χριστός μας είναι το Μέγα Έλεος και πάντα να καταφεύγουμε σε Αυτόν για να μας ανεφοδιάζει και να μας εμψυχώνει… και μαζί Του οι νίκες μας είναι σίγουρα εγγυημένες! (Α.Κ.Β)

Κάποιος γέροντας από την έρημο του Χοζεβά της Πλαιστίνης, όσο ζούσε στο χωριό του, πήγαινε κρυφά τη νύχτα και έσπερνε με δικά του βόδια και δικό του σπόρο τα χωράφια των φτωχών συγχωριανών του.
Όταν ήρθε στην έρημο και κατοίκησε σ’ένα από τα κελλιά του Χοζεβά, έβγαινε καθημερινά στον ανηφορικό δρόμο που πηγαίνει από την Ιεριχώ στην Ιερουσαλήμ. Και σαν έβλεπε εξαντλημένο οδοιπόρο, έπαιρνε στους ώμους το φορτίο του και ανέβαζε μέχρι το όρος των Ελαιών. Και πάλι ξαναγύριζε από τον ίδιο δρόμο κουβαλώντας τα φορτία των άλλων, αν βέβαια τους συναντούσε, και τα έφερνε μέχρι την Ιεριχώ.
Έβλεπες λοιπόν τoν γέροντα να κουβαλά ιδρωμένος άλλοτε κανένα φορτίο και άλλοτε μικρά παιδιά, που είχαν αποκάμει. Άλλοτε πάλι καθόταν και επιδιόρθωνε τα παπούτσια των οδοιπόρων, αν είχαν φθαρεί, γιατί είχε τα απαραίτητα εργαλεία.
Έχοντας μαζί του επίσης πάντα ψωμί και νερό, άλλους ξεδίψαγε άλλους τους έτρεφε. Εάν συναντούσε κανέναν ρακένδυτο, του έδινε το δικό του ρούχο. Ακόμη κι αν έβρισκε κανένα νεκρό, του διάβαζε τη νεκρόσιμη ακολουθία και τον έθαβε.

(Χαρίσματα και χαρισματούχοι, Ι. Μονή Παρακλήτου, τόμος γ’, σελ. 26-27)

-    Γέροντα, μόνον η ευγνωμοσύνη στον Θεό φθάνει για να μας παρακινήση στον αγώνα κατά των παθών;
-    Μόνον η ευγνωμοσύνη στον Θεό δεν φθάνει· χρειάζεται και καλή διάθεση, αναγνώριση της αμαρτωλότητός μας και φιλότιμη άσκηση.
-    Γέροντα, η μνήμη του θανάτου βοηθάει στην εσωτερική εργασία;
-     Ναί, πολύ βοηθάει. Αν έχουμε μνήμη θανάτου με ελπίδα στον Θεό, θα γνωρίσουμε την ματαιότητα αυτού του κόσμου και θα βοηθηθούμε πνευματικά. Γι’ αυτό να φέρνουμε στον νού μας το κριτήριο του Θεού και να μην ξεχνούμε ότι θα κριθούμε για τις αμαρτίες που κάναμε και δεν μετανοήσαμε. «Τί κάνω; Πώς ζώ με τόση αμέλεια; να σκεφθώ. Αν πεθάνω αυτήν την στιγμή, που θα πάω; Μήπως έκανα κανένα συμβόλαιο με τον θάνατο; Πεθαίνουν και μικροί και μεγάλοι». Αν σκέφτωμαι ότι ο Θεός μπορεί σε λίγο να με πάρη, τότε δεν θα αμαρτάνω.
Για να πεθάνουν τα πάθη, πρέπει να σκεφτώμαστε τον θάνατο, την μέλλουσα Κρίση, και να πάθουμε κι εμείς από φιλότιμο για τον Χριστό που πολλά έπαθε, για να μας λυτρώση. Ο αγώνας κατά των παθών είναι ένα διηνεκές γλυκό μαρτύριο για την τήρηση των εντολών, για την αγάπη του Χριστού. Αξίζει να πεθάνουμε ηρωικά, παρά να νικηθούμε από τα πάθη και να πληγώσουμε τον Χριστό.
-    Στρυμώχνομαι, Γέροντα, στον αγώνα μου.
-    Ένα αγκαθάκι βγάζεις από το δάκτυλό σου και πονάς, πόσο μάλλον να ξερριζώσης από μέσα σου ένα πάθος! Ύστερα να ξέρης ότι, όταν ο άνθρωπος καταβάλλη προσπάθεια να κόψη ένα πάθος του, τότε ο πειρασμός βάζει εμπόδια και στρυμώχνεται ο άνθρωπος, όπως στρυμώχνεται και ο δαιμονισμένος, όταν του διαβάζουν εξορκισμούς, γιατί γίνεται αγώνας, παλεύει με τον διάβολο· έπειτα όμως ελευθερώνεται.
Το καθάρισμα του εαυτού μας δεν γίνεται χωρίς κόπο, πατώντας κουμπιά. Δεν κόβονται αμέσως τα πάθη, όπως και ο κορμός του δένδρου δεν κόβεται αμέσως με μια πριονιά. Το πριόνι κόβει για πολλή ώρα, μέχρι να κοπή πέρα-πέρα ο κορμός. Και δεν τελειώνει εδώ η δουλειά. Για να γίνη ο κορμός έπιπλο, πόσος κόπος χρειάζεται! Πρέπει πρώτα να πελεκηθή, να γίνη σανίδες και μετά να τις πάρη ο επιπλοποιός, για να τις κάνη χρήσιμο έπιπλο.
-    Κι άν, Γέροντα, δεν καταλαβαίνω ότι αυτός ο κόπος είναι απαραίτητος;
Τότε θα μείνης κούτσουρο και θα σε ρίξουν στην φωτιά.

(Αγἰου Παϊσἰου του Αγιορεἰτου Λὀγοι Ε῾. ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ, σελ.33-35)

Σελίδα 1 από 191

katafigioti

lifecoaching

pigidounia

 apson1